Кіріспе

Төменгі Канаданың саясаткері, заңгері және сеньор, 20-ғасырдағы Канада парламентарийі. Луи Жозеф Папино (7 қазан 1786 – 23 қыркүйек 1871), Квебек, Монреальде туған, саясатшы, заңгер және Пэти-Нейшн сеньорлығының иесі болды. Ол 1837–1838 жылдарғы Төменгі Канада көтерілісінен бұрынғы реформашы Патриот қозғалысының көшбасшысы еді. Оның әкесі де Квебек саясаткері болған Жозеф Папино. Папино сегіз баланың ағасы және Le Devoir газетінің негізін қалаушы журналист Анри Бурассаның әкесі болды.

Балалық шағы мен білімі

Папино бала кезінде өте жандағы бала ретінде сипатталған. Ол алдымен Монреальде, 1796 жылдан бастап Сент-Рафаэль колледжінде, содан кейін 1802 жылдан 1804 жылға дейін Квебектің кішкентай семинариясында оқыды. Оның Квебек семинариясына келуі зор күтумен қарсы алынды, оның атағы одан бұрыннан танымал болды. Бітірген соң, ол әкесімен бірге ұстаздыққа бағынып, шеңберші болу мақсатымен оқуын бастады, бірақ жас Папино құқық саласына бет бұрғанда бұл оқу тез тоқтатылды, ол кузені Дени Бенжамен Вигерге қосылды. Папиноның кейінгі балалық шағы негізінен Оттава өзенінде орналасқан, оның әкесі 1801 жылы Квебек семинариясынан сатып алған Ла-Пти-Насьон иелігінде өтті. 1822 жылы ол Джон Нилсонмен бірге Лондонға 60 000 қол қойған петицияны, Одақ жобасына қарсы ұсынды. Ұлыбританияда болған кезде, оның орнын Жозеф Реми Вальер де Сен-Реаль спикер ретінде алмастырды. 1826 жылы ол реформаланған және радикалды Канада партиясы – Патриоттардың жетекшісі болып сайланды. 1831 жылы ол яхудилерге Британ империясының кез келген жерінен 27 жыл бұрын толыққанды тең саяси құқықтар берген заңға демеушілік етті. Британ доминионындағы басқа ұлттар мен аумақтардан бұрын Төменгі Канадада яхудилердің толық азаматтық құқықтарына ие болуына Езекиель Харт есімді яхудидің қатысуы себеп болды. Ол Оңтүстіктен АҚШ-тың шабуылына қарсы қорғануға көмектесу үшін Төменгі Канададағы әскерлерді қолдауға ақша жинап, өркендеген канадалық ұлттық санаға деген адалдығын көрсетті. Папино 1834 жылдың 21 ақпанында Заң шығарушы Ассамблея қабылдаған 92 қаулыны жазған комиссияның мүшесі болды. Бұл қаулылар сайланған заң шығарушы кеңес және халық өкілдері алдында жауапты болатын атқарушы кеңес құруды талап етті.

Заң шығарушы жиналыстың спикері

Папино 1815 жылғы 21 қаңтарда Төменгі Канаданың Заң шығарушы Ассамблеясының спикері болып сайланды. Сол жылы ол Пьер Станислас Бедардың орнын алып, Канадалық партияның (Parti Canadien) жетекшісі болды. Оның жетекшілігімен партия Төменгі Канаданың саяси институттарын реформалауға ұмтылып, тағайындалған Заңнамалық Кеңестің теріс әрекеттеріне қарсы күресті. 1820 жылы ол губернатор Далхаузи ұсынған Заңнамалық Кеңестегі қызметтен бас тартты.

Патриоттардың басшысы

Британ үкіметі 92 қаулыға жауап ретінде өзінің он қаулысын шығарды, олар Рассел қаулылары (ішкі істер министрі лорд Джон Расселдің атымен аталған). Британ үкіметі 92 қаулының барлығын қабылдамады. 1837 жылғы 6 наурызда Төменгі Канадаға Рассел қаулылары келгеннен кейін Папино наразылық қозғалысын жетекшілік етіп, көптеген халық жиналыстарына қатысты. Ол Төменгі Канадаға британдық импорттың барлығын бойкоттауды ұйымдастырған комитетті басқарды. 15 қарашада ол Эдмунд Бейли О'Каллаханмен бірге Патриоттар кеңесін құрды. Ол және О'Каллахан 16 қарашада Монреальден Сен-Дени-сюр-Ришельеге қашып кетті, өйткені губернатор Лорд Госфорд оларды және тағы 25 Патриот көшбасшыларын тұтқындауға бұйрық берді. Папино мен О'Каллахан Вулфред Нельсонның үйіне барды. Ол 25 қарашада АҚШ шекарасын кесіп өтті.

Қалған жері

1839 жылғы 8 ақпанда ол Нью-Йорк қаласынан Парижге аттанды, онда Францияны қозғалысқа салуды үміттенеді. Мамыр айында «Progrès» журналында «Histoire de l'insurrection du Canada» (Канададағы көтерілістің тарихы) атты еңбегін жариялады. Ламартен және Ламенне сияқты ықпалды саясаткерлермен кездесуіне қарамастан, Людовик Филипптің Франциясы да бейтараптығын сақтады. 1843 жылы әйелі кеткеннен кейін, ол «Париждегі негізгі архивтерде көп уақытын өткізіп, Канададағы француз үкімшілігіне қатысты құжаттарды көшірді». 1837 жылғы британдық билікке қарсы көтерілістегі рөлі оны сүргінге кетуге мәжбүр етті, сол кезде ол Италия мен Швейцарияны аралады. 1845 жылы, колониялық үкімет кешірім бергеннен кейін үш жыл өткен соң, ол қазіргі Біріккен Канада провинциясы болған Монреальге оралды. Папино, Джон Молсонның ұлы Джон Молсон кіші және Хорацио Гейтс Монреаль механика институтының алғашқы вице-президенттері болды. Ол «Қызыл партияны» құруға қатысты. 1851 жылы сайлауда жеңіліске ұшырады, бірақ 1852 жылы қосымша сайлауда сайланды. 1854 жылғы сайлауға түсуден бас тартты. Ол қоғамдық өмірден шеттесіп, 1867 жылдың желтоқсан айында Монреальдегі Канада институтында конференция өткізу үшін бір рет ғана қайта пайда болды. Ол 1871 жылғы 23 қыркүйекте Квебек провинциясындағы Монтебеллодағы үйінде, қазіргі Монтебелло сарайының жанында қайтыс болды.

Ескерткіштер

Папиноның Монтебеллодағы сарайы да, Монреальдегі үйі де Ұлттық тарихи ескерткіштер болып табылады және екеуі де ұлттық саябақтар жүйесінің құрамына кіреді. Монреальдегі үй, 1968 жылы мақұлданған, қазір жұртқа жабық, ал 1986 жылы мақұлданған Монтебеллодағы мүлік маусымдық түрде, мамырдан қазанға дейін ашық. Папиноның өзі 1937 жылы Ұлттық тарихи тұлға деп жарияланды. Осы мәртебені көрсететін федералдық тақта 2022 жылы ашылды, және оны Монтебеллода орнату жоспарлануда. 2012 жылдың 21 қазанында Квебек премьер-министрі Полин Маруа Сен-Дени-сюр-Ришельеде оның естелігіне ескерткіш ашты. Папиноны оның әкесі Жозеф Папиноның атымен аталған көшенің жанындағы метро стансасында орнатылған көркем туынды еске салады. Монреальдегі Луи Жозеф Папино атындағы орта мектеп оның құрметіне аталған.

Суреттер

Наполеон Бурасса, Луи Жозеф Папино, суретшінің әкесі, 1858, 152 x 114,9 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Альфред Бойсо, Луи Жозеф Папино, 1871, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Чарльз Александр Смит, Сен-Шарль-сюр-Ришельедегі алты округ ассамблеясы, 1837, 1891, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек.

Мүсіндер

Луи Филипп Хеберт, Наполеон Бурассадан, Луи Жозеф Папинодан, 1874 ж., 28,8 х 14 х 11,5 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Луи Филипп Хеберт, Луи Жозеф Папино, 1887, 75 х 28 х 24 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Наполеон Бурасса, Луи Жозеф Папино, 1900, 72 х 60,4 х 13,1 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Наполеон Бурасса, Луи Жозеф Папино, 1900, 48 х 37 х 10 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Наполеон Бурасса, Луи Жозеф Папино, 1900, 48 х 37 х 10 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Наполеон Бурасса, Луи Жозеф Папино, 1900, 58 х 45,5 х 10 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Наполеон Бурасса, Луи Жозеф Папино, 1900, 58 х 45,5 х 10 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Наполеон Бурасса, Луи Жозеф Папино, 1900, 48 х 37 х 10 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Наполеон Бурасса, Луи Жозеф Папино, 1900, 47 х 36 х 10 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек.

Фотография

Томас Коффин Доан, Луи Жозеф Папино, Дагерротип, 1852 ж., Канада кітапханасы мен мұрағаты, анықтама #3195235.

Жюль Исаи Бенуа, Ливернуа атымен белгілі, Луи Жозеф Папино. Теофил Хамельдің суретінен түсірілген фотосурет, 1863, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Автор белгісіз, Луи Жозеф Папино, Эжен Хамель альбомынан, шамамен 1865 жыл, 9,8 x 5,1 см және; 7,8 x 4,6 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Анри Наполеон Гренье, Луи Жозеф Папино, Наполеон Гарноның жинағынан алынған альбомнан, 1870-1871, 10,2 x 6,3 см; және 9,5 x 5,9 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек. Автор белгісіз, Папино сарайы мұражайы, Монтебелло, шамамен 1895 жыл, 25,3 x 30,3 см және 16,3 x 21,3 см, Квебек ұлттық көркемөнер мұражайы, Квебек.

Фотогравировка

Наполеон Бурасса, Луи Жозеф Папино, шамамен 1900 жыл, 13,5 x 9 см және 38,1 x 29,2 см, Квебек ұлттық көркемсурет мұражайы, Квебек.

Сызбалау

Джобсон Паради, Папиноның қорымдық қаптамасы, Монтебелло, шамамен 1900-1915 жылдар, 23,4 x 28,6 см, Квебек ұлттық көркем өнер мұражайы, Квебек.

Ескерту

Көркем туындылар бөлімі Луи Жозеф Папиноның француз тілдік Уикипедия бетінен көшіріліп, өңделген. Авторлық құқығы үшін сол беттің тарихына жүгініңіз.