Венера-3: кеңестік ғарыш зонды, 1965 ж. Байқоңырдан ұшырылды. Венера бетін зерттеуге арналған, атмосфераға еніп, парашютпен қонды. Лавочкин бюросы жасаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес Венера ғарыш зонды
Soviet Venus space probe
Venera 3 (Венера 3 – Венера дегеніміз) – Венера бағдарламасының ғарыш зонды, ол Кеңес Одағы тарапынан Венера планетасының бетін зерттеу мақсатында құралып, ұшырылды. Зонд 1965 жылғы 16 қарашада 04:19 UTC уақытында Байқоңырдан, Қазақстан, КСРО-дан ұшырылды. Зондтың құрамына Венера атмосферасына еніп, парашютпен бетке қонуға арналған түсіру модулі және осы түсіру модулін Венераға жеткізіп, сонымен қатар байланыс релесі қызметін атқаратын тасымалдаушы/ұшу аппараты кірді.
Venera 3 (Венера 3 meaning Venus 3) was a Venera program space probe that was built and launched by the Soviet Union to explore the surface of Venus. It was launched on 16 November 1965 at 04:19 UTC from Baikonur, Kazakhstan, USSR. The probe comprised an entry probe, designed to enter the Venus atmosphere and parachute to the surface, and a carrier/flyby spacecraft, which carried the entry probe to Venus and also served as a communications relay for the entry probe.
Тарих
1965 жылы Орталық Комитет Сергей Королевтің ОКБ-1 жобалау бюросының нәтижесіз жұмысына наразы болып, планеталық зондтар бағдарламасын Лавочкин бюросына жүктеді. 1958 жылдан бергі жиырмадан астам әрекеттердің ішінде Луна-2 және Луна-3 зондтары ғана өздерінің барлық міндеттерін толық орындады. Осы уақыт аралығында АҚШ «Маринер-2» Венера және «Маринер-4» Марс ғарыш аппараттарымен сәттілікке жетті, ал Айға жасалған ұсыныстардың көптегені сәтсіз аяқталғаннан кейін «Рейнджер-6» Айға сәтті қонды (телевизиялық жүйесі істен шықты), ал «Рейнджер-7» телесуреттер сериясын сәтті жіберді. Лавочкин бюросы Венера және Луна зондтарының кең ауқымды сынақ бағдарламасын бастады, ал Королев әрқашан адамдар бар ғарыш кемелерін сынауды жақтады, басқа сынақтарға қарсы болды. Олар анықтаған басқа бір кемшілік – Венера қондырғыштары центрифугалық сынақтан өткеннен кейін, күтілгендей G күшінің жартысына төтеп бере алмады.
In 1965, the Central Committee, frustrated at the poor track record of Sergei Korolev's OKB 1 design bureau, reassigned the planetary probe program to the Lavochkin Bureau. In over two dozen attempts dating back to 1958, Luna 2 and Luna 3 were the only probes to complete all of their mission objectives. In the meantime, the United States had succeeded with the Mariner 2 Venus probe and Mariner 4 Mars probe, and after a long string of lunar probe failures, Ranger 6 successfully impacted on the Moon (with a failed TV system), and Ranger 7 successfully sent back a series of TV pictures. The Lavochkin Bureau began a comprehensive testing program of the Venera and Luna probes, while Korolev had always opposed the idea of bench tests except on crewed spacecraft. Among other design flaws they discovered was that the Venera landers, after being subjected to a centrifuge test, failed at half the G forces that they were supposed to handle.
Миссия
Бұл ғарыш кемесінің міндеті Венера планетасының бетіне қону болды. Кіреберіс бөлігінде радиобайланыс жүйесі, ғылыми аспаптар, электр қуатының көздері және Кеңес Одағының елтаңбасы бейнеленген медальондар орналастырылған. Зонд ұшырылмас бұрын зарарсыздандырылды. Зондтың алғашқы траекториясы Венераны 60 550 км қашықтыққа өткізіп алды, ал 1965 жылғы 26 желтоқсанда зондты планетамен соқтығысуға бағытталған түзету маневрі орындалды.
The mission of this spacecraft was to land on the Venusian surface. The entry body contained a radio communication system, scientific instruments, electrical power sources, and medallions bearing the Coat of Arms of the Soviet Union. The probe was sterilised before launch. The probe's initial trajectory missed Venus by 60,550km and a course correction manoeuvre was carried out on 26 December 1965 which brought the probe onto a collision course with the planet.