Кіріспе

Басқару режимі
Басқару режимі

Өзін-өзі басқару, өздік басқару немесе өз билігі – адамның немесе топтың сыртқы биліктің араласуынсыз қажетті реттеу функцияларының барлығын жүзеге асыру қабілеті. Бұл жеке мінез-құлыққа немесе отбасылық бірліктер, әлеуметтік топтар, туыстық топтар, заңды органдар, өнеркәсіптік бірлестіктер, діндер және әртүрлі деңгейдегі саяси ұйымдар сияқты кез келген институтқа қатысты болуы мүмкін. Өзін-өзі басқару автономия, тәуелсіздік, өзін-өзі бақылау, өзін-өзі тәртіпке келтіру және егемендік сияқты түрлі философиялық және әлеуметтік-саяси ұғымдармен тығыз байланысты. Ұлттық мемлекеттер контекстінде өзін-өзі басқару ұлттық егемендік деп аталады, бұл халықаралық құқықта маңызды ұғым. Әкімшілік бөлініс аясында өзін-өзі басқаратын аумақ автономиялық аймақ деп аталады. Өзін-өзі басқару сондай-ақ халықтың немесе демографиялық топтың отаршылдық үкімшіліктен, абсолюттік үкіметтен, абсолюттік монархиядан немесе оларды жеткілікті деңгейде өкілдік етпейді деп санайтын кез келген үкіметтен тәуелсіз болуымен байланысты саяси контексттермен де байланысты. Сондықтан ол көптеген демократиялық, республикалық және ұлттық үкіметтердің негізгі қағидасы болып табылады. Мохандас Гандидің «сварадж» термині осы өз билігі идеологиясының бір саласы болып табылады. Генри Дэвид Торо әдепсіз үкіметтердің орнына өз билігін басты қолдаушысы болды.

Өмірбаян

Бұл принцип ғасырлар бойы философияда зерттеліп келді, ежелгі грек философиясының өкілдері, Платон сияқты, оны нағыз бостандық үшін қажетті деп есептеді. Платон жеке адамдар немесе топтар өз ықыластары мен тілектерін басқара алмаса, бостандыққа қол жеткізе алмайды, керісінше, құлдыққа түседі деп сенді. Ол өзін-өзі басқару – адамның өз қожайыны болу қабілеті, яғни, өз сезімдері мен тілектерін бақылай білуі, олардың құлы болмай, керісінше, оларды басқаруы екенін айтады. Осылайша, бұл принцип – тек негізгі моральдық бостандық ғана емес, сонымен қатар саяси бостандықтың қажетті шарты, және оның нәтижесінде кез келген саяси құрылымның бостандығы мен тәуелсіздігі. Джон Локк бұл ойды одан әрі дамытып, нағыз бостандыққа саналы өзін-өзі тәрбиелеу және өзін-өзі басқару қажет екенін дәлелдеді. Ол адамның өзін-өзі басқару қабілеті – барлық бостандықтың бастауы деп сенді. Локк бостандық – иелік емес, әрекет, яғни, ол сізде бар нәрсе емес, сіз істейтін нәрсе деп есептеді. Ол рационалдылық – нағыз мүмкіндік пен тәуелсіздіктің кілті екенін, ал саяси басқару – адамның өз санасын басқару арқылы мүмкін болатынын айтады. Оның саяси философиясы Иммануил Кантқа зор әсер етті, ал кейіннен АҚШ-тың негізін қалаушы әкелері де оны пайдаланды. Өзін-өзі басқарудың мәні, бостандықтың өзін-өзі реттеуге байланысты екендігін қазіргі заманғы ғалымдар – Жиль Делез, Мишель Фуко, Джудит Батлер, Уильям Э. Коннолли және тағы басқалар одан әрі зерттеді. Өзін-өзі басқару – философиялық ғана емес, сонымен қатар практикалық ұғым. Ол өзін-өзі реттеу, өзін-өзі бақылау, өзін-өзі басқару және жетекшілік ету сияқты түрлі формаларда көрінеді. Бұл басқару, басшылық және үкімет ету салаларында маңызды ұғым болып табылады және жеке және ұйымдық мақсаттарға жетудің кілті ретінде қарастырылады. Өзін-өзі басқаруды қоғам мен қауымдастықтың контекстінде де қарастыруға болады, онда ол жеке тұлғалардың өз әрекеттеріне және қауымдастықтарының әрекеттеріне жауапкершілік алу қабілетін білдіреді. Сонымен қатар, өзін-өзі басқару өзін-өзі анықтау ұғымымен тығыз байланысты. Өзін-өзі анықтау – жеке адамдар мен топтардың өздерін басқаруға, өз өмірлері туралы шешімдер қабылдауға және сыртқы араласусыз өздерінің болашағы мен саяси мәртебесін анықтауға құқылы екендігін білдіреді. Бұл ұғым өзін-өзі басқару идеясымен тығыз байланысты, өйткені ол жеке адамдар мен топтардың өз өмірлерін өз бақылауына алуы және өз болашақтары туралы шешімдер қабылдауының маңыздылығын көрсетеді. Бұл сондай-ақ тәуелсіздік ұғымымен тығыз байланысты, ол жеке адамдар мен топтардың сыртқы ықпал немесе бақылаусыз өздері үшін шешімдер қабылдау қабілетін білдіреді.