Кіріспе

Пьер Антуан Берриер (4 қаңтар 1790 – 29 қараша 1868) – француз адвокаты және парламенттік шешен. Ол 1852 жылы Француз академиясының төртінші орынды алған он екінші мүшесі болып сайланды.

Алғашқы жылдар

Берриер Парижде, парламентте көрнекті адвокат пен кеңесшінің ұлы болып дүниеге келді. Ол Жюилли колледжінде білім алды. Бітірген соң заңгерлік мансабын таңдады. 1811 жылы адвокат ретінде жұмысқа қабылданды. Сол жылы үйленді. Наполеон I мен Бурбондар арасындағы кезеңнің үлкен күресінде Берриер, әкесі сияқты, жақтас болды. 1815 жылдың көктемінде, жүз күннің науқаны басталғанда, ол Францияның Людовик XVIII-імен бірге ерікті болып Гентке аттанды.

Мансап

Екінші реставрациядан кейін ол императордың әскери жақтастарына қатысты шамалылықты батыл қолдағандық үшін ерекше көзге түсті. Ол әкесіне және Дюпенге маршал Нейді палата алдында қорғауда сәтсіз көмектесті. Ол генерал Камбронн мен генерал Дебельді қорғауға кірісіп, біріншісін ақтады, екіншісіне кешірім сұрады. Осы кезде ол адвокаттық тәжірибесінде үлкен табысқа ие болды және көптеген баспасөз қылмыстары бойынша журналистердің мүддесін қорғады. Берриер баспасөз бостандығын сақтауға батыл тұрды және полиция департаментінің қатаң шараларын қатты сынады. 1830 жылы, Карл X құлауға азық болғанда, Берриер депутаттар палатасына сайланды. Ол патшаның жақтасы ретінде көрінді және оның консервативтік саясатын қолдады. Шілде революциясынан кейін легитимистер толығымен шегініп кеткенде, Берриер ғана депутаттық мандатын сақтап қалды. Ол мұрагерлік дворяндық атағының жойылуына қарсы тұрды. Ол баспасөз қылмыстары бойынша сотқа тартуда присяжныйлар алқасын пайдалануды, муниципалитеттердің құқықтарын кеңейтуді және басқа да либералдық шараларды жақтады. 1832 жылдың мамырында ол Парижден Францияның оңтүстігіне қонған Берри герцогинясын қарсы алу үшін асықты. Оның мақсаты – ұлы, Бордо герцогының (кейіннен Шамбор графы болған) құлшынысын ұйымдастыру болды. Берриер оны бұл жобадан қайтаруға тырысты. Сәтті болмағаннан кейін ол Швейцарияға аттанды. Бірақ ол тұтқындалды, түрмеге қамалды және бүлікшілердің бірі ретінде сотқа тартылды. Ол дереу ақталды. Келесі жылы ол герцогиняның босатылуын сұрады, Франция королі Людовик Филипптің үкіметіне қарсы қатыгез шабуылдары үшін сотталған Франсуа Рене де Шатобрианды қорғап, есімде қалған сөз сөйледі және бірнеше легитимист журналистерін қорғады. Оның кейінгі мансабындағы ең маңызды оқиғалардың бірі – 1840 жылы Булоньдегі әйгілі оқиғадан кейін Луи Наполеонды қорғауы және 1843 жылғы желтоқсанда Англияға сапар шегіп, сол кезде Лондонда тұратын Анри де Шамбор графына «V Генрих» және Францияның заңды королі ретінде ресми мойындау беруі болды. Берриер 1848 жылғы ақпан революциясынан кейін шақырылған Ұлттық Ассамблеяның белсенді мүшесі болды. Ол тағы да Висбадендегі оқиғаға барып, бұрынғы мүддесі үшін күресті. Оның ұзақ парламенттік мансабы 1851 жылғы 2 желтоқсандағы төңкеріске қарсы батыл наразылықпен аяқталды. Бірақ он екі жылдан кейін ол тағы да Корпус Законодательный депутаты ретінде өзінің тастап кеткен салада пайда болды. Берриер 1854 жылы Француз академиясының мүшесі болып сайланды. 1865 жылы Генри Брогамға, 1-ші барон Брогам мен Воксқа барған сапарында Храм мен Линкольн Иннінің мүшелері оның құрметіне банкет берді. 1868 жылдың қарашасында ол өз еркімен Парижден Аугервильдегі шалғайдағы үйіне кетіп, 29 қарашада қайтыс болды.