Су өткізбейтін Wellington буттары: тарихы, пайда болуы, бастапқысы мен қазіргі қолданылуы. Шаруашылық және сыртқы іс-шараларға арналған идеалды таңдау!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Су өткізбейтін ботиктің түрі – Веллингтон ботигі, көбінесе "уэлли" деп қысқартылады және "гумбут" деп те аталады. Бұл су өткізбейтін ботиктің бір түрі. Алғашқыда Гессен ботигінен – әскери атты әскерлердің киетін ботигінен – бейімделген былғары ботинок болған, оны Веллингтонның 1-ші герцогы Артур Уэлсли киіп, танымал еткен. Олар 19-шы ғасырдың басында британдық аристократия мен орта таптың күнделікті аяқ киіміне айналды. Кейіннен бұл атау резеңкеден жасалған су өткізбейтін ботиноктарға берілді және енді олар нақты бір топқа байланысты емес. Қазір олар көбінесе ауыл шаруашылығы және табиғаттағы әртүрлі іс-шаралар үшін қолданылады.
Type of waterproof boot
The Wellington boot, often shortened to welly and also known as the gumboot, is a type of waterproof boot. Originally a type of leather boot adapted from Hessian boots, a style of military riding boot, they were worn and popularised by Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington. They became a staple of practical foot wear for the British aristocracy and middle class in the early 19th century. The name was subsequently given to waterproof boots made of rubber and they are no longer associated with a particular class. They are now commonly used for a range of agricultural and outdoors pursuits.
Шығу тегі
Веллингтон герцогы өзінің аяқкиімшісі, Лондонның Сент-Джеймс-стрит көшесіндегі Хобиге, 18 ғасырлық гессен бутін өзгертуді тапсырды. Нәтижесінде жасалған жаңа бут жұмсақ бұзау терісінен тігілді, әшекейлері алынып тасталды және аяққа жақынрақ етіп кесілді. Буттың өкшесі төмен, шамамен 2,5 сантиметр биіктікте (бір дюйм) болды және буттың биіктігі орташа буынға дейін жетті. Ол атпен жүруге қолайлы, сонымен қатар ресми емес кешкі киімге де сәйкес келді. Бут Веллингтон деп аталды және осы атау ағылшын тілінде осы күнге дейін сақталған. Джеймс Лонсдейлдің 1815 жылғы портретінде герцогтің таспалы гессен стиліндегі формальды бутін кигенін көруге болады. Веллингтонның практикалық жаңа буті британдық патриоттардың арасында тез танымал болды, олар соғыс батырына еліктеуге құштар еді. Ең жақсы қауымдастарда сәнді және әсем деп есептелген, Бо Бруммель сияқты дендилер киген олар 1840 жылдарға дейін ерлер арасындағы басты мода болып қала берді. 1850 жылдары олар көбінесе тізеге дейін жететін нұсқада жасалды, ал 1860 жылдары атпен жүруден басқа, тобық бутімен ауыстырылды. Веллингтон – киімнің бір түріне есімін берген екі британ премьер-министрінің бірі (екіншісі – сэр Энтони Иден, қараңыз: Энтони Иден шляпасы), ал сэр Уинстон Черчилль өзінің есімін сигараға берді, ал Уильям Гладстон (1868-1894 жылдар аралығында төрт мәрте премьер-министр болған) – дәрігерлердің классикалық сөмкесіне, Гладстон сөмкесіне есімін берді.
The Duke of Wellington instructed his shoemaker, Hoby of St. James's Street, London, to modify the 18th century Hessian boot. The resulting new boot was fabricated in soft calfskin leather, had the trim removed and was cut to fit more closely around the leg. The heels were low cut, stacked around an inch (2.5 centimetres), and the boot stopped at mid calf. It was suitably hard wearing for riding, yet smart enough for informal evening wear. The boot was dubbed the Wellington and the name has stuck in English ever since. In the 1815 portrait by James Lonsdale, the Duke can be seen wearing the more formal Hessian style boots, which are tasselled. Wellington's utilitarian new boots quickly caught on with patriotic British gentlemen eager to emulate their war hero. Considered fashionable and foppish in the best circles and worn by dandies, such as Beau Brummell, they remained the main fashion for men through the 1840s. In the 1850s they were more commonly made in the calf high version, and in the 1860s they were both superseded by the ankle boot, except for riding. Wellington is one of the two British Prime Ministers to have given his name to an item of clothing, the other being Sir Anthony Eden (see Anthony Eden hat) whilst Sir Winston Churchill gave his name to a cigar, and William Gladstone (four times prime minister between 1868 and 1894) gave his to the Gladstone Bag, the classic doctor's portmanteau.
Бірінші дүниежүзілік соғыс
Веллингтондық аяқкиімнің өндірісі Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда және Еуропаның су басқан, лайлы окоптарындағы жағдайға лайықты аяқ киімге қажеттілік туғанда күрт өсті. Солтүстік Британдық каучук компаниясы (қазіргі Хантер Бут Лтд) Соғыс министрлігінен осындай жағдайларға арналған аяқкиім жасауды сұрады. Зауыттар күні-түні жұмыс істеп, осы окоптық аяқкиімдерден үлкен көлемде өндірді. Барлығы британдық армияның қажеттілігін қанағаттандыру үшін 1 185 036 жұп жасалды.
Production of the Wellington boot was dramatically boosted with the advent of World War I and a requirement for footwear suitable for the conditions in Europe's flooded and muddy trenches. The North British Rubber Company (now Hunter Boot Ltd) was asked by the War Office to construct a boot suitable for such conditions. The mills ran day and night to produce immense quantities of these trench boots. In total, 1,185,036 pairs were made to meet the British Army's demands.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыста Хантер Буттан Веллингтон және жамбас аяқ киімдерінің көп мөлшерде жеткізілуі қайтадан сұралды. Өндірістің 80 пайызы (резеңке) жер төсектерінен бастап, құтқару белбеулері мен газ маскаларына дейін соғыс материалдарынан тұрды. Нидерландыда британдық әскерлер су тасқынында жұмыс істеді, бұл Веллингтон мен жамбас аяқ киімдеріне үлкен қажеттілік тудырды. 1945 жылы соғыс аяқталғаннан кейін Веллингтон ерлер, әйелдер және балалар арасында жаңбырлы ауа-райында киюге арналған киім ретінде танымал болды. Аяқ киім кеңірек, жуан табанымен және дөңгелек мұрындықпен жасалған болатын. Сонымен қатар, сол кездегі талондық жүйеге байланысты жұмысшылар оларды күнделікті жұмыста қолдана бастады.
In World War II, Hunter Boot was again requested to supply vast quantities of Wellington and thigh boots. 80% of production was of war materials, from (rubber) ground sheets to life belts and gas masks. In the Netherlands, the British forces were working in flooded conditions which demanded Wellingtons and thigh boots in vast supplies. By the end of the war in 1945, the Wellington had become popular among men, women and children for wet weather wear. The boot had developed to become far roomier with a thick sole and rounded toe. Also, with the rationing of that time, labourers began to use them for daily work.
Соғыстан кейінгі
Резеңке "Веллингтон" ботинкасының төмен құны мен өндірісінің қарапайымдылығы, сондай-ақ толығымен су өткізбейтіндігі, оны барлық өнеркәсіп салаларында былғарыдан артық таңдалатын қорғау материалы ретінде пайдалануға мүмкіндік берді. Кәсіби денсаулық пен қауіпсіздік талаптарына назар аударғандықтан, болат ұшы немесе болат қапталдары бар Веллингтон ботинкасы пайда болды: аяқты қысылудан және тесілуден қорғау үшін қорғаныш (көбінесе ішкі) аяқ жабыны. Дәстүрлі түрде болаттан жасалса да, нығайту композиттік материал немесе термопластикалық полиуретан (TPU) сияқты пластик болуы мүмкін. Мұндай болат ұшты Веллингтон ботинкалары өнеркәсіп салаларының көптеген түрлерінде таптырмас және көбінесе жергілікті кәсіби денсаулық пен қауіпсіздік заңнамасын немесе сақтандыру талаптарын орындау үшін міндетті түрде кию керек. 1956 жылдың шілдесінде Монополиялар мен шектеуші практикалар жөніндегі комиссия белгілі бір резеңке аяқ киімді ұсыну туралы есебін жариялады, онда Веллингтон және овербуттарды қоса алғанда, барлық резеңке аяқ киімдер қамтылды. Бұл 107 беттік ресми жарияланым Ұлыбританияда өндірілген немесе шетелден импортталған резеңке аяқ киімнің әділетсіз бағалануына қатысты заманауи алаңдаушылықтарды қарастырды. Қосымшаларда резеңке аяқ киім өндірушілердің тізімі және 1950 жылдардың ортасында әр компанияның Веллингтон ботинкаларының баға тізімі бар. 1955 жылы Hunter Boot Ltd компаниясы ұсынған жасыл Веллингтон ботинкалары Ұлыбританияда "ауылдық өмір салтының" синониміне айналды.
The lower cost and ease of rubber "Wellington" boot manufacture, and being entirely waterproof, lent itself immediately to being the preferred protective material to leather in all forms of industry. Increased attention to occupational health and safety requirements led to the steel toe or steel capped Wellington: a protective (commonly internal) toe capping to protect the foot from crush and puncture injuries. Although traditionally made of steel, the reinforcement may be a composite or a plastic material such as thermoplastic polyurethane (TPU). Such steel toe Wellingtons are nearly indispensable in an enormous range of industry and are often mandatory wear to meet local occupational health and safety legislation or insurance requirements. In July 1956, the Monopolies and Restrictive Practices Commission published its Report on the Supply of Certain Rubber Footwear, which covered rubber boots of all kinds including wellingtons and overboots. This 107 page official publication addressed contemporary concerns about unfair pricing of rubber footwear manufactured in the UK or imported from overseas. The appendices include lists of rubber footwear manufacturers and price lists of each company's range of wellington boots available in the mid 1950s. Green Wellington boots, introduced by Hunter Boot Ltd in 1955, gradually became a shorthand for "country life" in the UK.
Құрылыс
Веллингтон боттары бастапқыда былғарыдан жасалған. Алайда, 1852 жылы Хайрам Хатчинсон Чарльз Гудиермен кездесті, ол табиғи резеңке үшін күкіртпен вулканизациялау процесін жаңадан ойлап тапқан болатын. Хатчинсон аяқ киім өндіруге арналған патентті сатып алып, 1853 жылы туған жерін құрметтеу үшін Францияға көшіп, À l'Aigle ("Бүркітте") компаниясын құрды. Бүгінде компания жай ғана Aigle деп аталады. Халықтың 95 пайызы ұрпақтан-ұрпаққа ағаштан жасалған аяқ киіммен егістік жұмыстарын істеген елде, толығымен су өткізбейтін Веллингтон типті резеңке боттар бірден сәттілікке ие болды: фермерлер енді үйлеріне таза, құрғақ аяқпен оралатын болды.
Wellington boots were at first made of leather. However, in 1852 Hiram Hutchinson met Charles Goodyear, who had just invented the sulfur vulcanisation process for natural rubber. Hutchinson bought the patent to manufacture footwear and moved to France to establish À l'Aigle ("At the Eagle") in 1853, to honour his home country. Today the company is simply called Aigle. In a country where 95% of the population were working on fields with wooden clogs as they had been for generations, the introduction of the wholly waterproof, Wellington type rubber boot became an instant success: farmers would be able to come back home with clean, dry feet.
Дизайн
Қазіргі қолданыста Веллингтон аяқ киімдері су өткізбейтін және көбінесе резеңкеден немесе поливинилхлоридтен (ПВХ) – галогенделген полимерден жасалады. Олар көбінесе ылғалды немесе лайлы жерде жүргенде, немесе киген адамды күшті жаңбырдан және су тобырларынан қорғау үшін тағылады. Әдетте, олар тізеге дейін жетеді, бірақ одан қысқа нұсқалары да бар.
Wellington boots in contemporary usage are waterproof and are most often made from rubber or polyvinyl chloride (PVC), a halogenated polymer. They are usually worn when walking on wet or muddy ground, or to protect the wearer from heavy showers and puddles. They are generally just below knee high although shorter boots are available.
Қолдану
Ұялы телефон бизнесіне енуінен бұрын, резеңке етіктер Nokia-ның ең жақсы танымал өнімдерінің бірі болған. Финляндия қорғаныс күштері мен Швеция қарулы күштерінің екеуі де барлық сарбаздарға ылғалды ауа райында және қыс мезгілінде, жүн астармен резеңке етіктер ұсынады.
Before its entry into the mobile phone business, rubber boots were among the best known products of Nokia. Both the Finnish Defence Forces and the Swedish Armed Forces issue rubber boots to all soldiers for use in wet conditions and during the winter with felt liners.
Мәдени әсері
Гебхард Лебрехт фон Блюхер Ватерлоо шайқасында Веллингтонның серігі болды және Австралияға ерте көшіп келгендердің кейбіреулері шайқасты еске түсіріп, Блюхер жасаған басқа үлгіні Блюхер етік деп жаңылысқан болуы мүмкін деген пікір бар. 1890 жылы австралиялық ақын Генри Лоусон бір жұп Blucher Boots туралы өлең жазды.
Gebhard Leberecht von Blücher was Wellington's colleague at the Battle of Waterloo and there is speculation that some early emigrants to Australia, remembering the battle, may have confused a different design the Blucher shoe developed by Blucher. The Australian poet Henry Lawson wrote a poem to a pair of Blucher Boots in 1890.