Жұқа табан, баусыз аяқ киімдер тарихы

Кіріспе

Төмен, баусыз аяқ киім түрі.

Слип-он аяқ киімдер әдетте төмен, баусыз болады. Америка мәдениетінде лофер, сиппер немесе пенни-лофер деп белгілі ең көп таралған стильдің мокасин конструкциясы бар. Алғашқы үлгілердің бірі Лондон қаласында Wildsmith Shoes компаниясы ұсынған, ол Wildsmith Loafer деп аталды. Олар бастапқыда күнделікті аяқ киім ретінде пайда болды, бірақ Америкада бизнес костюмімен киілетін деңгейге дейін танымалдылығы артты. Норвегияда (20 ғасырдың басында) Aurlandskoen (Аурланд аяқ киімі) деп аталатын тағы бір дизайн енгізілді. Көбінесе ертерек кездесетін, баусыз аяқ киімдердің бір түрі бүйірлік эластикалық кірпіштермен жасалады (кейде оны киімдік лофер деп атайды). Бұл аяқ киімдер баулы Oxfords аяқ киімдерімен бірдей пішінде жасалған, бірақ баулары жоқ, олардың бүйірінде эластикалық кірпіштер орналасқан, бұл аяқ киімді оңай киюге және шешуге мүмкіндік береді, бірақ киген кезде жақсы ұстап тұрады. Бұл стиль Ұлыбританияда ең көп таралған. Кейіннен бұл аяқ киімді Лондонның басқа аяқ киім фирмалары өндіріп, "Harrow" деп атады. Норвегияның Аурланд қаласында аяқ киім жасаушы Нильс Грегориуссон Тверангер (1874–1953) өзінің алғашқы дизайнын 1908 жылы таныстырды. Тверангер дизайнды қорғау құқығын алды. Н. Тверангер 1910 жылы Берген көрмесінде "Аурланд аяқ киімі" үшін диплом алды. Алғашқы Aurland аяқ киімдері де баулы және брок аяқ киімдеріне ұқсас сәндік жоғарғы бөлігімен жасалды. Түстер бастапқыда табиғи болды, шамамен 1960 жылға дейін, содан кейін олар қара түске боялды. 13 жасында Тверангер Солтүстік Америкаға барып, аяқ киім жасау шеберлігін үйреніп, 20 жасында Норвегияға оралды. 1930 жылы Тверангер "Аурланд мокасині" деп аталатын жаңа дизайнды ұсынды, кейіннен "Аурланд аяқ киімі" деп аталды. Бұл дизайн ирокездердің мокасиндеріне, сондай-ақ Аурланд ауданының жергілікті халқы дәстүрлі түрде киетін мокасин тәрізді аяқ киімдерінің дизайнына ұқсас. 1953 жылы шыққан каталогта Аурланд ауылында 10-ға жуық аяқ киім фабрикасы бар екені жазылған. АҚШ-қа экспортталған кезде Aurland аяқ киімдері "Норвегиялық мокасиндер" деп аталды. Норвегиялықтар оларды Еуропаның басқа елдеріне экспорттай бастады, онда оларды американдықтар қабылдады және американдық Esquire журналы қолдады. Esquire журналында жарияланған фотосуреттердің кейбірінде норвегиялық шаруалар мал жайылатын жерде бейнеленген. Нью-Гэмпширдегі Сполдингтер отбасы 1930 жылдардың басында осы дизайнға негізделген аяқ киім жасай бастады, оларды лофер деп атады, бұл баусыз аяқ киімдердің жалпы атауы, ол Америкада әлі де қолданылуда. 1934 жылы Г. Х. Басс (Уилтон, Мэн штатында аяқ киім жасаушы) Weejuns (норвегиялықтарға ұқсайды) деген атпен лоферлер жасауды бастады. Оның ерекшелігі - аттың құлағының сыртына кесілген ромб пішінді былғарыдан жасалған жолақ. Бастапқыда тек жазда үйде киілетін, бұл аяқ киім Америкада танымалдылығы артып, ерлердің күнделікті аяқ киімдерінің маңызды бөлігіне айналды; Еуропада бұл стиль осы деңгейде кең таралған емес. "Пенни-лофер" терминінің шығу тегі белгісіз. Бір түсіндіру бойынша, 1950 жылдары американдық мектеп оқушылары сәнге ерекше көңіл бөлгісі келгендіктен, Weejuns-тағы ромб пішінді ойыққа тыйын салып киген. Тағы бір теория бойынша, олар сол ойыққа екі тыйын салып, 1930 жылдары жедел телефон арқылы қоңырау шалуға жеткілікті ақша жинаған. Алайда бұл - қала аңызы, себебі АҚШ-та телефонға қоңырау шалудың құны ешқашан бес центтен төмен болған емес, сондай-ақ телефонға қоңырау шалу үшін ешқашан тыйындар қабылданбаған. Қалай болғанда да, пенни-лофер деген атау осы стильге қолданылды және содан бері қалыптасты. Бұл әдет әлі де жалғасуда, әсіресе классикалық және талғамды, бірақ әлі де ғылыми көрініске берілгендер арасында, мысалы, заңгерлер. 1950 жылдардың ортасында континенттік әсерлер одан әрі сәнді образды жарыққа шығарды, төменгі кесілген баусыз аяқ киімдер, олар 1960 жылдары күнделікті киімнен костюмдермен жұптасуға көшті (бірақ әлі де Америкада ғана). 1966 жылы итальяндық дизайнер Гуччи аттың шұғыласының пішініндегі металл белбеуді алдыңғы жағына қосып, одан әрі жетілдірді. Бұл Gucci лоферлері (қазір кез-келген өндірушінің осы стильдегі аяқ киімдеріне қатысты жалпы термин) Атлантика арқылы да тарады және 1970 жылдардағы бизнесмендер киді, бұл Уолл-стрит формасына айналды, 1980 жылдары кеңінен қолданылды. 21 ғасырдың басында пенни-лоферлер қайта жаңғырды, олардың танымалдылығы 1960 жылдардың ортасынан соңына дейін, және тағы 1980 жылдардың басында 1990 жылдардың басында өсті. 1926 жылы Реймонд Льюис Уайлдсмитке ауылдық аяқ киім жасауды тапсырды. Бастапқыда 582 деп аталған, қазір ол Wildsmith Loafer деп кеңінен белгілі. Тігіс тігісі және нығайтылған бақшасы бар. Бақшада тік тігіс. 1930 жылы Норвегияның Аурланд қаласында аяқ киім жасаушы Нильс Грегориуссон Тверангер американдық мокасиндерді және жергілікті балықшылар киетін аяқ киімдерді біріктірді, нәтижесінде Аурланд мокасині пайда болды. Жоғарғы бөлігінде мокасинге ұқсас көтерілген тігіс. Жолтақшада тар ойық. 1936 жылы Мэн штатының Уилтон қаласындағы Г. Х. Басс "Weejun" деп аталатын лоферді ұсынды ("норвегиялықтарға" ұқсайды). Ол АҚШ-та, әсіресе мектеп оқушылары арасында өте танымал болды, олардың айтуынша, төлем телефонына қоңырау шалу үшін аяқ киімнің жолағына тыйындар салып жүрген. Сондықтан "пенни-лофер" деген ат пайда болды. Жолтақшасы бар былғарыдан жасалған жолақ. 1950 жылдары шотландық гиллилер, корольдер және гольфшілер 100 жылдан астам уақыт бойы брок және Oxfords аяқ киімдерін жасады. 1950 жылдары лоферлерге де осы стиль қосылды, сол кезде Kiltie гольф аяқ киімдері мен пенни-лоферлер сәннің биігінде болды. Модтар мен "терілі" адамдар арасында да танымал болды. Аяқ киімнің үстіңгі жағында шотландық киімдеріне ұқсас стильдегі әшекейлер, былғары баулармен немесе мақтанышпен бекітілген. 1953 жылы итальяндық дизайнер Альдо Гуччи сызықтарды жетілдірді, алтын түсті аттың шұғыласын қосты және оны қара түске бояды. Бұл лоферді ресми киімге айналдырды. Альдо Гуччи бұл дизайнды жасағанмен, аттың шұғыласы бар лоферлерді бүгінде көптеген аяқ киім өндірушілер шығарады. 1966 жылы итальяндық дизайнер Гуччи аттың шұғыласы пішіндес металл белбеуді алдыңғы жағына қосып, одан әрі жетілдірді. Бұл Gucci лоферлері (қазір кез-келген өндірушінің осы стильдегі аяқ киімдеріне қатысты жалпы термин) Атлантика арқылы да тарады және 1970 жылдардағы бизнесмендер киді, бұл Уолл-стрит формасына айналды, 1980 жылдары кеңінен қолданылды. 21 ғасырдың басында пенни-лоферлер қайта жаңғырды, олардың танымалдылығы 1960 жылдардың ортасынан соңына дейін, және тағы 1980 жылдардың басында 1990 жылдардың басында өсті.

Slip ons are typically low, lace less shoes. The style which is most commonly seen, known as a loafer, slippers, or penny loafers in American culture, has a moccasin construction. One of the first designs was introduced in London by Wildsmith Shoes, called the Wildsmith Loafer. They began as casual shoes, but have increased in popularity to the point of being worn in America with business suits. Another design was introduced as Aurlandskoen (the Aurland Shoe) in Norway (early 20th century). A less casual, earlier type of slip on is made with side goring (sometimes called a dress loafer). Made in the same shape as lace up Oxfords, but lacking the laces, these shoes have elasticated inserts on the side which allow the shoe to be easily removed but remain snug when worn. This cut has its greatest popularity in Britain. The shoe has subsequently been marketed and sold by other London shoe firms and dubbed "the Harrow". Shoemaker Nils Gregoriusson Tveranger (1874–1953) in Aurland, Norway, introduced his first design around 1908. Tveranger obtained protection for the design. N. Tveranger obtained a diploma at the Bergen exhibition in 1910 for his "Aurland shoe". The first Aurland shoes were also made with laces and a decorative upper side similar to the brogue shoe. Colors were initially natural until approximately 1960 when they were also painted black. At age 13 Tveranger went to North America where he learned the craft of shoemaking and returned to Norway at age 20. Around 1930, Tveranger introduced a new design called the "Aurland moccasin", later renamed the "Aurland shoe". This design resembles the moccasins used by the Iroquois as well as the design of moccasin like shoes traditionally worn by locals in Aurland. A 1953 catalog listed about 10 shoe factories in the small village of Aurland. When exported to the USA the Aurland shoes were called "Norwegian Moccasins". The Norwegians began exporting them to the rest of Europe, where they were taken up by visiting Americans, and championed by the American Esquire magazine. Some photographs included with the Esquire feature were of Norwegian farmers in a cattle loafing area. The Spaulding family in New Hampshire started making shoes based on this design in the early 1930s, naming them loafers, a general term for slip on shoes which is still in use in America. In 1934, G. H. Bass (a bootmaker in Wilton, Maine) started making loafers under the name Weejuns (sounding like Norwegians). The distinctive addition was a strip of leather across the saddle with a diamond cut out. Initially only worn in the summer at home, the shoe grew in popularity in America to become a significant part of men's casual shoe wardrobe; in Europe, the style has never reached the same degree of ubiquity. The term penny loafer has uncertain beginnings. One explanation is when American prep school students in the 1950s, wishing to make a fashion statement, took to inserting a penny into the diamond shaped slit on their Weejuns. Another theory is that two pennies could be slipped into the slit, enough money to make an emergency phone call in the 1930s. This, however, is an urban legend, as pay phone calls in the USA have never been less than five cents, nor have the pay phones ever accepted pennies. Either way, the name penny loafer came to be applied to this style of slip on and has since stuck. The practice continues, especially among those who remain committed to a classic and refined but still scholarly appearance, such as lawyers. In the mid 1950s, further continental influences brought a more elegant image to light, lower cut slip ons, which moved from purely casual use to being paired with suits in the 1960s (but still only in America). In 1966, Italian designer Gucci made the further step of adding a metal strap across the front in the shape of a horse's snaffle bit. These Gucci loafers (now a general term referring to shoes of this style by any manufacturer) also spread over the Atlantic and were worn by 1970s businessmen, becoming almost a Wall Street uniform, reaching widespread use by the 1980s. At the start of the twenty first century, a revival of penny loafers, whose popularity had peaked during the mid to late 1960s and again during the early 1980s to early 1990s,
|1926
|Raymond Lewis Wildsmith was asked to create a country house shoe. Initially called the 582, now widely known as the Wildsmith Loafer. |Serrated seam and reinforced toe box. Vertical stitching on toe. |
|Aurland
|1930
|Shoemaker Nils Gregoriussen Tveranger combined the Native American moccasin with shoes worn by local fishermen, in the town of Aurland, Norway. The Aurland Moccasin was born. |Raised seam on upper, similar to moccasin. Narrow cut out on saddle. |
|Penny
|1936
|G. H. Bass of Wilton, Maine, launched a loafer called the 'Weejun' (from 'Norwegian'). It became very popular in the U. S, especially among prep school students, who legend states kept pennies in the saddle slot for pay phone calls. Hence the name 'penny loafers'. |Leather 'saddle' strap across upper, with cut out big enough to hold a penny. |
|Kilted
|1950s
|Kilties have been fashioned upon brogues and Oxfords by Scottish ghillies, kings and golfers for over 100 years. The loafer got kilted in the 1950s when Kiltie golf shoes and penny loafers were at their fashion zenith. Also popular with Mods and skinheads. |Kilt style over the vamp flap, secured by leather string or tassels. |
|Horse Bit
|1953
|Italian designer Aldo Gucci refined the lines, added a gold horse bit, and made them in black. This elevated the loafer to formal wear status. While this design was pioneered by Aldo Gucci the horse bit loafer is produced by a wide variety of shoe makers today. |Horse bit style metal link. |
|Belgian

Әйнектердің кейбір стильдері, мысалы, күнделікті тасбақа және пенни-лоферлер әйелдер де киеді. Әйелдердің лоферлері көбінесе қысқарақ саусақтарымен келеді және шорт, джинсы, шалбар, капри және көйлектермен әртүрлі киімдермен киіледі.

Қалқалы аяқ киім

1836 жылы Дж. Спаркс Холл бұл аяқ киімді Виктория патшайымы үшін жасаған, ол лоферден мүлдем өзгеше эволюциядан өтті. Созылатын резеңкеден жасалған бұл аяқ киім, бағаулы аяқ киімнің ыңғайлылығымен, бағаусыз аяқ киімнің қолайлылығын біріктіреді. Әйелдік имиджі тез арада жойылды және Америкада "Конгресс гейтері" және "Бостон бут" деп аталды. Өзінің туған жері Ұлыбританияда да сирек кездесетін бұл аяқ киім, Лондон Ситидегі ең консервативті жұмыс орындарында костюммен киетін жалғыз модель болып табылады. Осындай тарихы бар бұл аяқ киімдерді Оксфордтар сияқты киеді, сондықтан оларды қоңыр түсті, ою-өрнекті елдік аяқ киім ретінде немесе қара түсті, қарапайым стильде костюммен киеді.

Танымал мәдениетте

Майкл Джексон өнер көрсету кезінде пенни-лофер киеді, және ол оның ай жүрісін, ерекше саусақ тұруын және басқа да өнер көрсету қимылдарын орындағандағы ең танымал стиліне айналды. Ол әлемдік турларында өнер көрсету кезінде көбінесе осы аяқ киіммен болатын.