Кіріспе

USS Kentucky (BB 66) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің аяқталмаған линкоры. Ол Hull класындағы соңғы кеме болуы тиіс еді. BB 66 бастапқыда 1920 жылдардағы стандартты типтегі линкорлардың екінші кемесі болуы жоспарланған. Алайда, Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, көбірек соғыс кемелеріне шұғыл қажеттілік туып, Тынық мұхитындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің тәжірибесі көрсеткендей, жаңа салынып жатқан авианосецтерді эскорттау үшін, Iowa класындағыдан үлкен және күшті қаруланған линкорлардың орнына, жылдам линкорлар қажет болды. Осының нәтижесінде, BB 65 және BB 66 корпус конструкциялары 1942 жылы Iowa класы линкорлары ретінде қайта тапсырылды. Осылайша, ол Iowa класындағы алтыншы және соңғы кеме болуы тиіс еді. Құрылыс кезінде ол АҚШ штаты Кентуккидің құрметіне аталған АҚШ Әскери-теңіз күштерінің екінші кемесі болды. Өзінің Illinois сияқты туыс кемесінен, Iowa класындағы соңғы жұптың бірі ретінде, Кентукки соғыс аяқталған кезде де құрылыс кезеңінде болды және соғыстан кейінгі қарулы күштердің қысқартылуына байланысты тоқтап қалды. Оның құрылысы екі рет тоқтатылды, осы уақыттарда ол бөлшектерді сақтау үшін пайдаланылды. 1950 жылдары кемені басқарылатын зымырандық линкор ретінде аяқтау туралы бірнеше ұсыныстар жасалды, бірақ олар негізінен шығындар мен зымыран технологиясының қарқынды дамуына байланысты қабылданбады. Кентукки ақыры 1958 жылы металл тескісіне сатылды.

Өмірбаян

Кентукки 1935 жылы Америка Құрама Штаттарының Әскери-теңіз күштері Екінші Лондондық теңіз келісімінің шектеулеріне бағынбаған, кеңейтілген кеме құруға қатысты зерттеулерді бастағанда жоспарланды. Бұл 1938 жылы Құрылыс және жөндеу бюросының Алдын ала жобалау бөлімінде жоспарланған "жылдам жауынгерлік кеме" жобаларының біріне әкелді. 1938 жылы екінші Винсон заңы төрт "Оңтүстік Дакота" класты және алғашқы екі "Айова" кластың жылдам линкорларын (корпустары BB 61 және BB 62 нөмірлерімен) салуға мүмкіндік берді. Кластың соңғы төрт кемесі, BB 63, BB 64, BB 65 және BB 66 (сәйкесінше "Миссури", "Висконсин", "Иллинойс" және "Кентукки") 1940 жылдың 12 шілдесіне дейін құрылысқа жіберілген жоқ. BB 63 және BB 64 бастапқыда "Айова" класының соңғы кемелері ретінде жоспарланған болса, BB 65 және BB 66 "Монтана" класының алғашқы кемелері болуы тиіс еді, ол он екі Mark 7 зеңбірегімен жабдықталғанда үлкен және баяу болды. Алайда, 1940 жылдың 19 шілдесіндегі төтенше соғыс құрылысы бағдарламасы қабылдануы нәтижесінде "Иллинойс" және "Кентукки" кемелері тиісінше бесінші және алтыншы кемелер ретінде қайта тапсырылды. BB 65 және BB 66 кемелеріне 1940 жылдың 9 қыркүйегінде тапсырыс берілді және кемелер тиісінше 1942 жылдың 6 желтоқсанында және 1942 жылдың 7 наурызында салынды. 1942 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері Коралл теңізіндегі шайқаста және одан да маңыздысы, Мидуэй шайқасында авианосецтердің табысынан кейін линкорларды салудан авианосецтерді салуға көшті. Нәтижесінде АҚШ флотының авианосецтерін құруға ең жоғары басымдық берілді. "Эссекс" кластың авианосецтері одақтастарға Тынық мұхитында әуе үстемдігін алуға және сақтауға мүмкіндік беріп, соғысқа маңызды үлес қосты және Жапония империясын жеңу үшін жүргізіліп жатқан күш-жігерде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің басты соққы күшіне айналды. Осыған байланысты АҚШ линкорларының бронясындағы кемшіліктерді мойындап, "Эссекс" кластың авианосецтерімен салыстыруға болатын жылдамдыққа қол жеткізді, соның арқасында авианосецтерге максималды түрде әуе шабуылынан қорғау ұсынылды. Бағытталатын зымырандық линкор жобасы 1954 жылы бекітілді, ал "Кентукки" BB 66 нөмірінен BBG 1 нөміріне қайта нөмірленді, конверсия 1956 жылы аяқталуға тиіс еді. Алайда, жоба көп ұзамай тоқтатылды, ал конверсия идеялары кіші платформаға көшірілді, нәтижесінде бағытталатын зымырандық крейсер пайда болды. Екі ауыр крейсердің ішінара конверсиясы олардың жаңа рөлінде толыққанды табысқа жете алмады, себебі крейсерлік зымыран технологиясының қарқынды дамуы олардың жаңа қару жүйелерін ескірген, ал қалған ауыр зеңбіректерге сұраныс жоғары болды. 1956 жылдың басындағы тағы бір конверсия жобасы он алты зымыранға арналған екі "Поларис" ядролық баллистикалық зымыранды орнатуды көздеді. Сондай-ақ, әрбір ұшқыш құрылғыға сексен зымыраннан орнатуға болатын төрт RIM 8 Talos SAM зымырандық шабуылға қарсы жүйесі және 504 зымыранмен жабдықталған он екі RIM 24 Tartar SAM зымырандық шабуылға қарсы жүйесі де ұсынылды. 1956 жылдың шілдесіндегі есептеулер кеме құрылысын 1961 жылдың шілдесіне дейін аяқтауға болатынын көрсетті, бірақ конверсияның жоғары құны Әскери-теңіз күштерін жобадан бас тартуға мәжбүр етті.

Тағдыр

Кентукки ешқашан аяқталмады, оның орнына 1950 жылдан 1958 жылға дейін Филадельфия әскери-теңіз кеме жасау орнындағы резервтік флотта (mothball fleet) бөлшектерге арналған корпус ретінде қызмет етті. 1954 жылдың 15 қазанында «Хейзел» дауылы аймақты қамтыды, нәтижесінде Кентукки өзінің бекіткіштерінен босап, Делавэр өзеніне тірелді. 1956 жылы Кентуккидің мұрындық бөлігі алынып, 1956 жылдың 6 мамырында «Итон» эсминшісімен соқтығысқанда зақымданған «Висконсин» кемесін жөндеуге пайдаланылды. Конгрессмен Уильям Хьюстон Нэтчер 1957 жылдың тамызында заң жобасына қарсылық білдіріп, кемені сатуға бөгет қоюға тырысты. Дегенмен, Кентукки 1958 жылдың 9 маусымында Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен шығарылды және оның аяқталмаған корпусы 31 қазанда Балтимордағы «Бостон металл компаниясына» 1 176 666 долларға сатылды. 1959 жылдың ақпанында ол Балтимордағы олардың кеме жасау орнына сүйретілді. Кентуккидің төрт 600 фунт/квадрат дюйм (4,1 МПа) қазандығы мен турбиналық жиынтығы 1961 жылы салынған «Сакраменто» және 1964 жылы салынған «Камден» есімді алғашқы екі кемені қуатпен қамтамасыз етті. Әскери-теңіз күштері 1200 фунт/квадрат дюйм (8,3 МПа) қазандықтарға ауысқанда, «Сакраменто» мен «Камден» кемелерінде қызмет еткен теңізшілер Вьетнам соғысы кезінде «Нью-Джерси» кемесінде және 1980 жылдары 600 кемелік әскери-теңіз жоспарының бөлігі ретінде қайта шақырылған және жаңғыртылған барлық төрт «Айова» кемесінде ескі, төмен қысымды қазандықтарды пайдалану тәжірибесімен қамтамасыз етті. Кеме салынып жатқан кезде Кентукки штаты сыйға тартқан магони есіктер алынып, Нью-Йорктегі офицерлер клубында пайдаланылды, содан кейін 1994 жылдың қаңтар айының басында Кентукки тарихи қоғамына қайтарылды.