АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Огайо» броненосеці

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің дредноутқа дейінгі ұрыс кемесі

USS Ohio (BB 12) – өзінің класындағы үшінші кеме және АҚШ Әскери-теңіз күштерінде 17-ші штаттың атымен аталатын үшінші кеме. Ол 1899 жылдың сәуір айында Сан-Францискодағы Union Iron Works кеме жасаушылығында салынды, 1901 жылдың мамыр айында суға түсірілді және 1904 жылдың қазан айында флотқа қабылданып, қызметке кірісті. Ол төрт зеңбірек негізгі қаруландырылған және ең жоғары жылдамдықта жүзе алатын. Ohio бастапқыда 1905 жылдан 1907 жылға дейін Азия флотында қызмет етті, содан кейін АҚШ-қа оралды. Сол жылдың желтоқсан айында ол 1909 жылдың басына дейін жалғасқан әлемдік саяхатқа шыққан Ұлы Ақ Флотқа қосылды. Келесі төрт жыл бойы Атлантика флотында бейбіт уақыттағы жаттығулармен айналысты. 1914 жылы Мексика революциясы кезінде Мексикадағы американдық мүдделерді қорғау үшін Мексикаға жіберілді. 1917-1918 жылдары Американың Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысу кезінде оқу кемесі ретінде қызмет етті. Сол кезде толығымен ескірген Ohio 1919 жылдың шілдесінде қызметтен босатылды және 1923 жылдың наурыз айында Вашингтон теңіз келісімінің шарттары бойынша металл тескілеріне сатылды.

Сипаттама

АҚШ Конгресі 1898 жылы испан-американ соғысының басталуына жауап ретінде ауқымды әскери-теңіз құрылысы бағдарламасын қабылдады; бағдарламаға үш жаңа линкор кірді, олар «Мейн» класына жатты. Класс бірнеше маңызды технологиялық жетістіктерді қамтыды, соның ішінде кіші калибрлі бас қарулар, олар көбірек бастапқы жылдамдыққа (демек, тесіп өту қабілетіне) қол жеткізу үшін түтінсіз ұнтақ қолданды, бұрынғы кемелерде қолданылған Харви бронясынан артық күшті Крупп цементтелген броня және қозғалтқыштарға көбірек қуат беруге мүмкіндік берген су түтік қазандығы. «Огайо» линкорының жалпы ұзындығы 393 фут (120 метр), ені 72 фут (22 метр), суға бату тереңдігі 24 фут (7 метр) болды. Оның жобаланған суыруы және толық жүктемедегі суыруы құрады. Кеме екі валға орнатылған үш кеңейімді бу машинасымен жабдықталған, қуаты екі бұрандалы винтті қозғалтқыштарды қозғалтатын. Буды он екі көмірмен жұмыс істейтін Торникрофт қазандығы қамтамасыз етті, олар үш түтік арқылы шығарылды. Бұл қозғалтақыш жүйе ең жоғары жылдамдыққа ие болды. Салынған кезде кемеде ауыр әскери мачталар орнатылған, бірақ 1909 жылы олар тез арада қоршау мачталарымен ауыстырылды. Кеме экипажы 561 офицер мен қатардағы сарбаздан тұрды, ол 779–813-ке дейін артты. Кемеде екі екі қарулы мұнарада орналасқан төрт /40 калибрлі қарудан тұратын бас батарея болды, біреуі алдыңғы, екіншісі артқы жағында. Екінші батарея корпустағы казематтарға орналастырылған он алты /50 калибрлі Mark 6 қаруынан тұрды. Жақын қашықтықтағы торпедалық катерлерге қарсы қорғаныс үшін кемеде корпустың қабырғалары бойында орналасқан алты /50 калибрлі қару, сегіз 3 фунттық және алты 1 фунттық қарулар болды. Сол кездегі капиталдық кемелерге тән болғандай, «Огайо» екі торпеда түтігін алып жүрді, олар корпустың бортына батырылған. «Огайо» линкорының негізгі брондалған белдеуі журналдар мен қозғалтқыш бөлімдерінің үстінде қалың, ал қалған жерлерде қалың болды. Бас батарея мұнараларының алдыңғы беттері қалың, ал тіреуші барбеттердің ашық жағындағы бронясы да сондай қалыңдыққа ие болды. 6 дюймдік броня екінші батареяны қорғады. Бақылау мұнарасының қабырғалары қалың болды.

The United States Congress passed a major naval construction program in response to the outbreak of the Spanish–American War in 1898; the program included three new battleships, which were to become the Maine class. The class incorporated several significant technological developments, including smaller caliber main guns that used smokeless powder to achieve greater muzzle velocity (and thus penetrating power), Krupp cemented armor that was stronger than Harvey armor used on earlier vessels, and water tube boilers that provided more power for the engines. Ohio was 393 feet (120 m) long overall and had a beam of 72 feet (22 m) and a draft of 24 feet (7 m). She displaced as designed and up to at full load. The ship was powered by two shaft triple expansion steam engines rated at , driving two screw propellers. Steam was provided by twelve coal fired Thornycroft boilers, which were vented into three funnels. The propulsion system generated a top speed of As built, she was fitted with heavy military masts, but these were quickly replaced by cage masts in 1909. She had a crew of 561 officers and enlisted men, which increased to 779–813. The ship was armed with a main battery of four /40 caliber guns in two twin gun turrets on the centerline, one forward and aft. The secondary battery consisted of sixteen /50 caliber Mark 6 guns, which were placed in casemates in the hull. For close range defense against torpedo boats, she carried six /50 caliber guns mounted in casemates along the side of the hull, eight 3 pounder guns, and six 1 pounder guns. As was standard for capital ships of the period, Ohio carried two torpedo tubes, submerged in her hull on the broadside. Ohios main armored belt was thick over the magazines and the propulsion machinery spaces and elsewhere. The main battery gun turrets had thick faces, and the supporting barbettes had the same thickness of armor plating on their exposed sides. Armor that was 6 in thick protected the secondary battery. The conning tower had thick sides.

Қызмет тарихы

Огайо – «Мэйн» класындағы соңғы броненосец. Ол Сан-Францискодағы Union Iron Works зауытында салынды, килі 1899 жылғы 22 сәуірде жатқызылды. 1901 жылғы 18 мамырда суға түсіріліп, 1904 жылғы 4 қазанда қолданысқа берілді. Қызметке түскеннен кейін Огайо Азия флотының флагманы болып тағайындалды. 1 сәуірде Сан-Францискодан Филиппиннің Манила қаласына бағыт алды. Жаңа броненосец келген соң, сол кездегі Соғыс министрі Уильям Говард Тафт тобы Шығыс Азияға сапар шегуге келді, оның ішінде Жапония мен Қытайда аялдады. Огайо 1907 жылы АҚШ-қа қайтып оралды және Атлант флотына ауыстырылды. Ол Атлант флотының қалған броненосецтерімен бірге 1907 жылғы 16 желтоқсанда президент Теодор Рузвельт үшін Хэмптон-Роудс, Вирджинияда әскери-теңіз парады өткізді, бұл «Ұлы Ақ Флоттың» сапарының басталуын белгіледі. «Ұлы Ақ Флоттың» сапары американдық әскери күшті көрсету мақсатымен, әсіресе Жапонияға қатысты жоспарланды. 1905 жылы Ресей-Жапония соғысында Жапонияның жеңісінен кейін, әсіресе жапон иммиграциясына қатысты расистік қарсылықтардан кейін АҚШ пен Жапония арасындағы шиеленіс күшейді. Екі елдегі баспасөз соғыс жариялауға шақыра бастады, ал Рузвельт теңіз күшін көрсету арқылы жапондық агрессияны тоқтатуға үміттенді. Келесі күні флот Хэмптон-Роудстан шығып, Кариб теңізіне, содан кейін Оңтүстік Америкаға қарай жүзіп, Порт-оф-Испания, Рио-де-Жанейро, Пунта-Аренас және Вальпараисо сияқты қалаларда аялдады. 1908 жылғы наурызда Мексикаға келгеннен кейін флот үш апта бойы оқ ату жаттығуларын өткізді. Содан кейін флот Тынық мұхитының жағалауымен Америкаға қарай сапарды жалғастырып, Сан-Франциско мен Сиэтлде тоқтады, содан кейін Тынық мұхиты арқылы Австралияға жол тартты, жолда Гавайиде аялдады. Оңтүстік Тынық мұхитындағы аялдамаларға Мельбурн, Сидней және Окленд кірді. Австралиядан шыққаннан кейін флот Филиппинге қарай солтүстікке бұрылып, Манилада тоқтады, содан кейін Жапонияға бет бұрды, онда Йокогамада қарсы алу рәсімі өтті. Қараша айында Филиппиндегі Субик шығанағында үш апталық оқу-жаттығулар өтті. Кемелер 6 желтоқсанда Сингапурдан өтіп, Үнді мұхитына кірді, Суэц каналына барудан бұрын Коломбода отын алды және Египеттің Порт-Саид қаласында қайтадан отын құйды. Флот бірнеше Жерорта теңізі портына аялдады, содан кейін Гибралтарга келді, онда британдық, ресейлік, француздық және голландтық әскери кемелерінің халықаралық флоты американдықтарды қарсы алды. Содан кейін кемелер Атлантиканы кесіп өтіп, 1909 жылғы 22 ақпанда Хэмптон-Роудсқа оралды. Салтанатты рәсімдер аяқталғаннан кейін Огайо Нью-Йоркке кетті, ол келесі төрт жыл бойы сол жерде болды. Бұл уақыт флоттың бейбіт уақытындағы жаттығуларын өткізуге және Нью-Йорк теңіз күштерінің жасағын даярлауға жұмсалды. 1914 жылы Мексикадағы Азамат соғысының нашарлауы АҚШ-ты қақтығысқа араласуға итермеледі. Огайо сол жылдың басында елдегі американдық мүдделерді қорғау үшін Мексика суларына жіберілді. 1914 жылдың ортасында ол АҚШ-тың шығыс жағалауына АҚШ Әскери-теңіз академиясының мичмандары үшін оқу круизіне оралды. Круиз аяқталғаннан кейін Огайо Филадельфиядағы резервтік флотқа ауыстырылды. Ол 1915 және 1916 жылдары қосымша мичмандық рейстерді жүргізу үшін ғана қызметке оралды. Бірінші дүниежүзілік соғыста АҚШ бастапқыда бейтарап қалды, бірақ 1917 жылдың басында Германияның шексіз су асты кемелері америкалық сауда кемелерін батыра бастағандықтан Германиямен арадағы шиеленіс күшейді. 1917 жылғы 6 сәуірде АҚШ Германияға соғыс жариялады, ал 24-і күні Огайо қайтадан қолданысқа берілді. Ол Норфолкте орналасқан және соғыс кезінде қарқынды өсіп келе жатқан флотқа экипаждарды даярлаумен айналысты. Бұл қызметке артиллериялық жаттығулар кірді; 1918 жылғы 1 маусымда ол екі басқа броненосецпен, «Нью-Гэмпшир» және «Луизианамен» артиллериялық жаттығу кезінде маңызды апатқа ұшырады. «Нью-Гэмпшир» кемесіндегі артиллеристер екі су асты кемесіне атуды бастады. Огайо «атуды тоқтату» ескертуін берді, бірақ «Луизианаға» бір снаряд тигенше «Нью-Гэмпширде» дереу қабылданбады. Кемелер зақымды бағалау үшін тоқтаған кезде Огайодағы қарауылдар жау су асты кемесін байқады, бұл Огайо мен «Нью-Гэмпширдің» екінші батареяларынан бірнеше залптарға себеп болды, бірақ су асты кемелерін іздеушілер оқиға орнын зерттегенде су асты кемесінің ешқандай белгісін таппады. 1918 жылғы қарашада Германияның капитуляциясынан кейін Атлант флотының көп бөлігі Франциядан американдық сарбаздарды қайтару үшін көліктік кеме ретінде пайдаланылды. Огайо мен оның әпкелері осы мақсатта қолданылмады, өйткені олардың қысқа қашықтығы мен кішкентай көлемі жеткілікті қосымша жайғастыруға мүмкіндік бермейді. Оның орнына ол 1919 жылғы 7 қаңтарға дейін Филадельфияға жіберілді және резервке қайта қойылды. 17 шілдеде кеме BB 12 ретінде қайта жіберілді. Ескі броненосец «Айова» (кейін «Жағалау броненосеці № 4» деп аталды) қашықтан басқарылатын нысаналық кемеге айналдырылды, ал Огайо оның алғашқы басқару кемесі ретінде пайдаланылды. Огайо 1920 жылғы тамызда алғашқы сынақтар үшін Филадельфиядан Хэмптон-Роудсқа кемені қашықтан басқарды. Екі кеме 10 қыркүйекке дейін онда эксперименттер жүргізді. 1921 жылғы маусымда Әскери-теңіз күштері мен Армия Вирджиния шығанақтарында кемелерге қарсы ұшақтардың тиімділігін бағалау үшін бірқатар бомбалау сынақтарын өткізді. Огайо тағы да «Жағалау броненосеці № 4» кемесін басқару үшін пайдаланылды, нысаналық кеменің артынан бірнеше кемелермен бірге жүзіп, флотының жүрісін имитациялады. Кеменің маневрлеу қабілеті әуе экипаждарының оны табуын және шабуылдауын қиындатты. 1922 жылғы Вашингтондық теңіз келісімінен кейін, теңіз қаруларын айтарлықтай қысқартуды талап еткеннен кейін Огайо 1922 жылғы 31 мамырда теңіз тізімінен шығарылып, 1923 жылғы 24 наурызда металл тескісіне сатылды.

Ohio, the final member of the Maine class of pre dreadnought battleships, was the second ship of the three to be laid down. She was built at the Union Iron Works in San Francisco, with her keel being laid on 22 April 1899. She was launched on 18 May 1901 and was commissioned on 4 October 1904. After she entered service, Ohio was assigned as the flagship of the Asiatic Fleet. She left San Francisco on 1 April, bound for Manila in the Philippines. After the new battleship arrived, the party of then Secretary of War William Howard Taft came aboard for a tour of East Asia, including stops in Japan and China. Ohio returned to the United States in 1907 and was transferred to the Atlantic Fleet. She and the rest of the Atlantic Fleet battleships held a naval review for President Theodore Roosevelt in Hampton Roads, Virginia to mark the start of the cruise of the Great White Fleet on 16 December 1907. The cruise of the Great White Fleet was conceived as a way to demonstrate American military power, particularly to Japan. Tensions had begun to rise between the United States and Japan after the latter's victory in the Russo Japanese War in 1905, particularly over racist opposition to Japanese immigration to the United States. The press in both countries began to call for war, and Roosevelt hoped to use the demonstration of naval might to deter Japanese aggression. The following day, the fleet steamed out of Hampton Roads and cruised south to the Caribbean and then to South America, making stops in Port of Spain, Rio de Janeiro, Punta Arenas, and Valparaíso, among other cities. After arriving in Mexico in March 1908, the fleet spent three weeks conducting gunnery practice. The fleet then resumed its voyage up the Pacific coast of the Americas, stopping in San Francisco and Seattle before crossing the Pacific to Australia, stopping in Hawaii on the way. Stops in the South Pacific included Melbourne, Sydney, and Auckland. After leaving Australia, the fleet turned north for the Philippines, stopping in Manila, before continuing on to Japan where a welcoming ceremony was held in Yokohama. Three weeks of exercises followed in Subic Bay in the Philippines in November. The ships passed Singapore on 6 December and entered the Indian Ocean; they coaled in Colombo before proceeding to the Suez Canal and coaling again at Port Said, Egypt. The fleet called in several Mediterranean ports before stopping in Gibraltar, where an international fleet of British, Russian, French, and Dutch warships greeted the Americans. The ships then crossed the Atlantic to return to Hampton Roads on 22 February 1909, having traveled There, they conducted a naval review for Roosevelt. Following the conclusion of the ceremonies, Ohio proceeded to New York, where she was based for the following four years. This time was spent conducting normal peacetime training with the fleet and assisting in the training of the New York Naval Militia. By 1914, the worsening conditions during the Mexican Civil War prompted the United States to begin intervening in the conflict. Ohio was sent to Mexican waters early that year to protect American interests in the country. In mid 1914, she returned to the east coast of the United States to conduct a training cruise for midshipmen from the US Naval Academy. After completing the cruise, Ohio was transferred to the Reserve Fleet based at Philadelphia. She returned to service only to conduct additional midshipmen cruises in the summers of 1915 and 1916. The United States had initially remained neutral during World War I, but by early 1917, tensions between it and Germany rose as the latter's unrestricted submarine warfare campaign began to sink American merchants ships. On 6 April 1917, the United States declared war on Germany, and on the 24th, Ohio was recommissioned. She was based in Norfolk and tasked with training crews for the rapidly expanding wartime fleet. This service included gunnery training; on 1 June 1918, she was involved in a significant accident during gunnery practice with two other battleships, New Hampshire and Louisiana. Gunners aboard New Hampshire accidentally began firing at a pair of submarine chasers. Ohio issued a "cease fire" warning, though it was not immediately received aboard New Hampshire before one shell struck Louisiana. While the ships stopped to assess the damage, lookouts aboard Ohio reported an enemy submarine, prompting several salvos from the secondary batteries of Ohio and New Hampshire, though the submarine chasers found no evidence of a submarine upon investigating the scene. Following the German surrender in November 1918, most of the battleships of the Atlantic Fleet were used as transports to ferry American soldiers back from France. Ohio and her sisters were not so employed, however, owing to their short range and small size, which would not permit sufficient additional accommodations. Instead, she was sent to Philadelphia on 28 November and remained inactive there until 7 January 1919, when she was placed back in reserve. On 17 July, the ship was reclassified as BB 12. The old battleship Iowa (by then renamed as Coast Battleship No. 4) was converted into a radio controlled target ship, and Ohio was employed as her first control vessel. Ohio controlled the vessel remotely on a voyage from Philadelphia to Hampton Roads for initial tests in August 1920. The two vessels conducted experiments there until 10 September. In June 1921, the Navy and Army conducted a series of bombing tests off the Virginia Capes to evaluate the effectiveness of aircraft against warships. Ohio was again used to control Coast Battleship No. 4 during the experiments, steaming astern of the target ship along with several other vessels to simulate a fleet underway. The ability of the ship to maneuver significantly hindered the aircrews' ability to locate and attack the vessel. Following the 1922 Washington Naval Treaty, which mandated significant reductions in naval armaments, Ohio was stricken from the naval register on 31 May 1922 and sold for scrap on 24 March 1923.