Джордж Антэйл: Авангардист композитор, пианист және өнертапқыш
George Antheil
Жорж Антэйл – авангардты американдық композитор, пианист, жазушы және өнертапқыш (1900-1959). Модернистік музыка, киноға музыка, өмірбаяны туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық авангард композиторы, пианист, автор және өнертапқыш (1900–1959)
American avant garde composer, pianist, author and inventor (1900–1959)
Джордж Йохан Карл Антейль (8 шілде 1900 – 12 ақпан 1959) – американдық авангард композиторы, пианист, автор және өнертапқыш. Оның модернистік музыкалық шығармалары 20 ғасырдың басындағы музыкалық, өнеркәсіптік және механикалық дыбыстарды зерттеді. 1920 жылдардың көп бөлігін Еуропада өткізген Антейль 1930 жылдары АҚШ-қа оралды, содан кейін фильмдерге, ал кейін теледидарға музыка жазды. Осы жұмыстың нәтижесінде оның стилі көбірек тоналды болды. Әртүрлі қызығушылықтары мен дағдылары бар Антейль үнемі өзін жаңартып отырды. Ол журналдарға мақалалар, автобиография, детективтік роман, газет және музыкалық рубрикалар жазды. 1941 жылы Антейль мен актриса Хеди Ламарр одақтас торпедалары үшін радиолық басқару жүйесін жасады, ол таратушы мен қабылдағыш арасында жиілікті өзгертуді синхрондау үшін кодты (перфорацияланған қағаз таспасында сақталған) пайдаланды, бұл жиілік секіру деп аталды. Бұл кең спектрлі технологиялардың бірі, ол қазіргі заманғы телекоммуникацияда кеңінен қолданылады. Осы жұмысының нәтижесінде 2014 жылы олар Ұлттық өнертапқыштар залына енгізілді.
George Johann Carl Antheil ('/æ//n//t//aɪ//l/; July 8, 1900 – February 12, 1959) was an American avant garde composer, pianist, author, and inventor whose modernist musical compositions explored the sounds – musical, industrial, and mechanical – of the early 20th century. Spending much of the 1920s in Europe, Antheil returned to the United States in the 1930s, and thereafter composed music for films, and eventually, television. As a result of this work, his style became more tonal. A man of diverse interests and talents, Antheil was constantly reinventing himself. He wrote magazine articles, an autobiography, a mystery novel, and newspaper and music columns. In 1941, Antheil and the actress Hedy Lamarr developed a radio guidance system for Allied torpedoes that used a code (stored on a punched paper tape) to synchronize frequency changes, referred to as frequency hopping, between the transmitter and receiver. It is one of the spread spectrum techniques that became widely used in modern telecommunications. This work led to their induction into the National Inventors Hall of Fame in 2014.
Ерте өмір
Антейл Джордж Иоганн Карл Антейл болып дүниеге келді және Нью-Джерси штатының Трентон қаласында неміс иммигранттарының отбасында өсті. Оның әкесі аяқ киім дүкенінің иесі еді. Антейл Трентон қалалық мектептерінде білім алды. Ол екі тілде тәрбиеленді, ерте жасынан музыка, проза және поэзия жазды, бірақ орта мектепті немесе жоғары оқу орнын бітірген жоқ. Антейлдің 1945 жылы жарық көрген «Музыканың жаман баласы» атты автобиографиясына сәйкес, ол «музыкаға қатты ғашық болғандықтан» анасы оны фортепиано жоқ ауылға жіберді. Бірақ Джордж бұл жағдайға мойын бұрмады және жергілікті музыка дүкенінен пианино жеткізіп әкелуді ұйымдастырды. Оның кейбір сенімсіз естеліктері оның болашағын футурист ретінде мифологиялады және шулы машина жасау шеберханасы мен қауіпті түрмеге жақын өскенін баса көрсетті. Джорджтың кіші інісі Генри У. Антейл болатын; ол дипломатиялық курьер болып жұмыс істеді және 1940 жылдың 14 маусымында Балтық теңізі үстінде ұшағы атып түсірілген кезде қаза тапты. Антейл алты жасында фортепиано сабақтарын бастады. 1916 жылы ол Франц Листің бұрынғы шәкірті Константин фон Штернбергтен сабақ алу үшін Филадельфияға жиі сапар шекті. 1919 жылы ол Нью-Йоркте прогрессивті көзқарастағы Эрнест Блохпен жұмыс істей бастады. Бастапқыда Блох күмәнмен қарады және Антейлдің шығармаларын «бос» және «әдемі емес» деп сипаттап, оны қабылдамады; алайда, Блох Антейлдің ынтасы мен энергиясына тәнті болды және тоқтап қалған бірінші симфониясын аяқтауға оған қаржылай көмектесті. Нью-Йоркке жасаған сапарлары Антейлге модернизм қозғалысының маңызды өкілдерімен, соның ішінде музыканттар Лео Орнштейн мен Пол Розенфельд, суретші Джон Марин, фотограф Альфред Стиглиц және «The Little Review» журналының редакторы Маргарет Андерсонмен танысуға мүмкіндік берді. Осы кезде фон Штернберг Антейлді келесі екі онжылдыққа демеушілік еткен Мэри Луиза Кертис Бокпен таныстырды, кейіннен ол Кертис музыка институтын құрды. Антейл фортепиано сабақтарын жалғастырды. Ол сонымен қатар өзінің алғашқы симфониясымен жұмыс істеді және оны орындауға Леопольд Стоковскиді шақырды. Бірақ қойылымға үлкермес бұрын Антейл мансабын дамыту үшін Еуропаға кетіп қалды. Бұл оның туған елінде сәттілікке жету мүмкіндігін төмендеткен болуы мүмкін.
Antheil was born George Johann Carl Antheil, and grew up in a family of German immigrants in Trenton, New Jersey. His father owned a shoe store. Antheil got his education in the Trenton public schools. He was raised bilingually, writing music, prose, and poetry from an early age, and never formally graduated from high school or college, According to Antheil's autobiography, The Bad Boy of Music (1945), he was "so crazy about music", that his mother sent him to the countryside where no pianos were available. Undeterred, George simply arranged for a local music store to deliver a piano. His somewhat unreliable memoir mythologized his origins as a futurist, and emphasized his upbringing near a noisy machine shop and an ominous prison. George's younger brother was Henry W. Antheil Jr.; he became a diplomatic courier and died on June 14, 1940, when his plane was shot down over the Baltic Sea. Antheil started studying the piano at the age of six. In 1916, he traveled regularly to Philadelphia to study under Constantine von Sternberg, a former pupil of Franz Liszt. In 1919, he began to work with the more progressive Ernest Bloch in New York. Initially, Bloch had been skeptical and had rejected him, describing Antheil's compositions as "empty" and "pretentious"; however, the teacher was won over by Antheil's enthusiasm and energy, and helped him financially as he attempted to complete an aborted first symphony. Antheil's trips to New York also permitted him to meet important figures of the modernist movement, including the musicians Leo Ornstein and Paul Rosenfeld, the painter John Marin, photographer Alfred Stieglitz, and Margaret Anderson, editor of The Little Review. Around this time, von Sternberg introduced Antheil to his patron of the next two decades: Mary Louise Curtis Bok, later the founder of the Curtis Institute of Music. Antheil continued his piano studies, He also worked on his first symphony, managing to attract Leopold Stokowski to premiere it. Before the performance could take place, Antheil left for Europe to pursue his career. This may have diminished his chances for success in his native country.
Берлин мен Париж
1922 жылы 30 мамырда 21 жасында Антейл «жаңа, ультра заманауи фортепиано композиторы» және «футуристтік жанкешті» ретінде танылу үшін Еуропаға аттанды. Ол Лео Орнштейннің менеджерін жалдады және өзінің еуропалық мансабын Вигмор залындағы концертпен ашты. Концертте Клод Дебюсси мен Стравинскийдің шығармалары, сондай-ақ оның өзінің туындылары орындалды. Бастапқысы сәтті болмаса да, Антейл сол кездегі музыкалық және көркемдік инновациялар орталығы болған Парижді Берлиннің «қара түніне» қарағанда «жасыл, нәзік таң» деп сипаттады. Олар Сильвия Бичтің «Шекспир және компания» кітап дүкенінің үстіндегі бір бөлмелі пәтерде тұрды. Бич оны «жанағы, мұрны қисайған, аузында күлімсіреуі бар жігіт, қарапайым американдық оқушы» деп еске алды. Ол Антейлге зор қолдау көрсетіп, оны Эрик Сати, Езра Паунд, Джеймс Джойс, Вирджил Томсон және Эрнест Хемингуэй сияқты достарымен және тұтынушыларымен таныстырды. Джойс пен Паунд жақын арада опералық ынтымақтастық туралы әңгімелесе бастады. Паунд, әсіресе, Антейлдің және оның шығармаларының ынталы жақтасы және насильдеушісі болды, оны Стравинский мен Джеймс Кагнимен салыстырып, музыканы «музыкалық атомға» дейін ыдыратып жібергенін айтты. Паунд Антейлді Жан Коктомен таныстырды, ол Антейлді Париждің музыкалық салондарына енгізуге көмектесті; сондай-ақ Паунд Антейлге өзінің сүйіктісі Ольга Рудж үшін үш скрипкалық соната жазуды тапсырды. 1924 жылы Паунд Антейлдің беделін арттыру мақсатында «Antheil and the Treatise on Harmony» еңбегін жариялады. Алайда, бұл кітап композиторға зиян келтірген болуы мүмкін, және Антейл өзінің естеліктерінде одан алшақтады. Антейлден «Балет суэдои» ашылуында Париждегі дебютін жасау сұралды, бұл маңызды әлеуметтік оқиға болды. Ол «Әуе сонатасы», «Жабайы соната» және «Механизм» сияқты бірнеше жаңа композицияларды қойды. Оның өнерінің ортасында, Антейлдің қуанышына орай, тәртіпсіздік шықты. Антейлдің сөзінше, «Адамдар дәліздерде ұрысып, айқайлап, қол шапалақтады, ысқырық салды! Дүркіретіс! Полиция кірді, көптеген сюрреалистер, қоғам қайраткерлері және түрлі адамдар қамауға алынды. Париж Стровинскийдің «Көктем құрбаны» премьерасынан бері мұндай керемет уақытты көре алмады». Тәртіпсіздік түсірілді және, мүмкін, Марсель Л’Хербиердің «L'Inhumaine» фильміне концерт залындағы тәртіпсіздік көрінісі қажет болғандықтан, бұл жасанды түрде жасалған болуы мүмкін. Көрермендердің арасында Эрик Сати, Дариус Милхауд, Ман Рэй, Пабло Пикассо, Жан Кокто және Франсис Пикабия болды. Антейл Сати мен Милхауд оның музыкасын мақтағанда қатты қуанды.
On May 30, 1922, at the age of 21, Antheil sailed for Europe to make his name as "a new ultra modern pianist composer" and a "futurist terrible". He had engaged Leo Ornstein's manager, and opened his European career with a concert at Wigmore Hall. The concert featured works by Claude Debussy and Stravinsky, as well as his own compositions. Despite the inauspicious beginning, Antheil found Paris, at the time, a center of musical and artistic innovation, to be a "green tender morning" compared to the "black night" of Berlin. The couple lived in a one bedroom apartment above Sylvia Beach's bookshop Shakespeare and Company. Beach described him "as fellow with bangs, a squished nose and a big mouth with a grin in it. A regular American high school boy." She was very supportive, and introduced Antheil to her circle of friends and customers including Erik Satie, Ezra Pound, James Joyce, Virgil Thomson, and Ernest Hemingway. Joyce and Pound were soon talking of an opera collaboration. Pound, in particular, was to become an extravagant supporter and promoter of Antheil and his work, comparing him variously to Stravinsky and James Cagney, and describing him as breaking down music to its "musical atom". Pound introduced Antheil to Jean Cocteau, who in turn helped launch Antheil into the musical salons of Paris; Pound also commissioned Antheil to write three violin sonatas for his mistress, Olga Rudge. In 1924, Pound published Antheil and the Treatise on Harmony, as part of his campaign to boost Antheil's reputation. The book may have done Antheil more harm than good, and the composer was to distance himself from it in his memoir. Antheil was asked to make his Paris debut at the opening of the Ballets suédois, an important Paris social event. He programmed several recent compositions, including the "Airplane Sonata", the "Sonata Sauvage", and "Mechanism". Halfway through his performance, a riot broke out, much to Antheil's delight. According to Antheil, "People were fighting in the aisles, yelling, clapping, hooting! Pandemonium! the police entered, and any number of surrealists, society personages, and people of all descriptions were arrested Paris hadn't had such a good time since the premiere of Stravinsky's Sacre du Printemps." The riot was filmed and may in fact have been engineered, as the Marcel L'Herbier movie L'Inhumaine needed a riot scene set in a concert hall. In the audience were Erik Satie, Darius Milhaud, Man Ray, Pablo Picasso, Jean Cocteau, and Francis Picabia. Antheil was delighted when Satie and Milhaud praised his music.
Балет Механике және Еуропадағы кейінгі жұмысы
Антейлдің ең танымал шығармасы – «Балет Механик». Балет бастапқыда эксперименталды фильмдер жасаушылар Фернан Легер мен Дадли Мерфидің (кинематографиясы Ман Рейге тиесілі) осы аттас фильмімен қоса қойылуы жоспарланған, алайда ынтымақтастықтың мәні құпия күйінде қалды. Антейлдің 1925 және 1926 жылдарғы алғашқы қойылымдарында фильм болған жоқ, ол шамамен 19 минутқа созылып, Антейлдің партитурасынан екі есе қысқа болды. Шығармада музыка мен үнсіздік кезеңдері ұшақ қозғалтқыштарының шуына қарсы қойылды. Антейл бұл туындысын «Менің ең радикалды жұмысым – машиналардың ритмі, оны суретшінің білуінше әдемі түрде ұсынылған» деп сипаттады. Лежер мен Мерфидің фильмі және Антейлдің музыкасы 1935 жылы Нью-Йорктегі Заманауи өнер мұражайында бірінші рет бірге орындалды. 1926 жылғы маусымда Париждегі ресми премьераны американдық меценат демеушілік етті, ал концерт аяқталған соң үш баронесса мен герцог оны жамылғыға орап тастады. 1927 жылғы 10 сәуірде Антейл Нью-Йорктегі Карнеги залын жалға алып, өзінің шығармаларына толық арналған концерт ұйымдастырды, соның ішінде «Балет Механик» америкалық дебютін кішірейтілген нұсқада көрсетті. Ол аспанкерлер мен машиналардың әсем фондарын жасады және өзінің «Джаз симфониясын» орындау үшін афроамерикандық оркестрді шақырды. Концерт жақсы басталды, бірақ концертті ұйымдастырушы мен продюсердің айтуынша, жел машинасы іске қосылғанда «кішкентай тозақ» болды. Дауыл кезінде көрермендер бағдарламаларын және бас киімдерін қысып ұстады, ал біреу «қамысына орамал байлап, әуеде тіршілікпен машақтады, тіпті қарсылық танысты». Көрермендердің қызығушылығына қарай, сынақтан өтпеген сирена уақытында естілмеді, ақыры концерт аяқталып, көрермендер залдан шығып кеткен кезде ғана дауыс шықты. Американдық сыншылар концертке жазғырды, оны «керексіз көңіл көшіру» деп атап, «Балет Механик» туындысын «жалықтыратын, өнерден мүлдем шеттес және наив» деп бағалады, ал Антейлдің көтеріліске үміті ақталмады. «Балет Механик» сәтсіздігіне ол терең қайғырды және өмірі бойы беделін толыққанды қалпына келтіре алмады, бірақ машиналарға деген қызығушылығы Артур Хонеггер, Сергей Прокофьев және Эрик Сати сияқты басқа да көрнекті композиторлардың назарын аударды. 1954 жылы Антейл бұл шығарманың соққы аспаптары, төрт фортепиано және ұшақ қозғалтқышының жазбасымен жаңадан өңделген нұсқасын жасады. Американдық саясат, гангстерлер, ванна сахнасы және Чайлдс мейрамханасы туралы сюжеттер бар бұл жұмыс Франкфурт операсында сәтті қойылды.
Antheil's best known composition is Ballet Mécanique. The "ballet" was originally conceived to be accompanied by the film of the same name by experimental filmmakers Fernand Léger and Dudley Murphy (with cinematography by Man Ray), although the nature of the collaboration is mysterious. The first productions of Antheil's work in 1925 and 1926 did not include the film, which turned out to last around 19 minutes, only half as long as Antheil's score. The piece consisted of periods of music and interludes of silence set against the roar of the airplane propellers. Antheil described as "by far my most radical work It is the rhythm of machinery, presented as beautifully as an artist knows how." The Léger Murphy film and Antheil's score were finally performed together at the Museum of Modern Art, New York, in 1935. The official Paris première in June 1926 was sponsored by an American patroness who at the end of the concert was tossed in a blanket by three baronesses and a duke. On April 10, 1927, Antheil rented New York's Carnegie Hall to present an entire concert devoted to his works, including the American debut of Ballet Mécanique in a scaled down version. He commissioned elaborate backdrops of skyscrapers and machines, and engaged an African American orchestra to premiere his A Jazz Symphony. The concert started well, but according to the concert's promoter and producer, when the wind machine was turned on, "all hell, in a minor way, broke loose." During the gale, audience members clutched their programs and their hats, one "tied a handkerchief to his cane and waved it wildly in the air in a sign of surrender." Much to the amusement of the audience, the untested siren failed to sound on cue, despite frantic cranking and reached its climax only after the end of the performance, as the audience was clapping and leaving the hall. American critics were hostile, calling the concert "a bitter disappointment" and dismissing the Ballet Mécanique as "boring, artless, and naive" and Antheil's hoped for riots failed to materialize. The failure of the Ballet Mécanique affected him deeply, and he never fully recovered his reputation during his lifetime, though his interest in the mechanical was emulated by other prominent composers such as Arthur Honegger, Sergei Prokofiev, and Erik Satie. In 1954, Antheil created a modified version of the work for percussion, four pianos, and a recording of an airplane motor. This work, which involved American politics, gangsters, a bathtub scene and a Childs Restaurant was a success at the Frankfurt Opera.
Голливуд
1936 жылы Антейл Голливудқа сапар шекті, онда ол ізделіспен алынатын фильм композиторына айналды, Сесил Б. Демил және Николас Рей сияқты режиссерлер үшін 30-дан астам музыка жазды. Антейлдің жалғыз баласы, ұл Питер 1937 жылы дүниеге келді. Антейл индустрияның заманауи музыкаға жаулы екенін анықтады, оны "жабық мүмкіндік" деп шағымданып, көптеген фонограммаларды "жағымсыз нәрсе" деп сипаттады. Ол "Бродвей үстіндегі періштелер" (1940) және "Розаның көлеңкесі" (1946) сияқты жұмыстар үшін Бен Хехт сияқты тәуелсіз продюсерлерге көбірек тәуелді болды. Антейл өзінің музыкасының нашар фильмді құтқара алатынына сенімді болды. "Өзімді айтсам, мен бірнеше сәтсіз фильмді құтқарып қалдым". Ол сондай-ақ алты симфония жазды; оның кейінгі туындылары романтикалық стильде болды және Прокофьев пен Шостаковичтің, сондай-ақ джаз сияқты американдық музыканың ықпалында болды. 1948 жылы жазылған "Серенада №1", "Пианино сонатасы №4", "Тәжірибе әндері" және "Шеллиден сегіз фрагмент" сияқты туындылары "өткен жарты ғасырдың ескірген заманауи мектептерінен өзімді алып қалып, мен үшін және менің айналамдағылар үшін дамыған мелодиядан, нақты дамудан, тоналдылықтан немесе басқа да түсінікті формалардан қорқымайтын музыка жасағым келеді" деген қалауын көрсетті. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін ол Голливудтың нацистерге қарсы лигасына қатысып, нацистік Германияда тыйым салынған өнер туындыларын, мысалы, Кэтхе Коллвицтің туындыларын көрмеге қойды. "Бездік криминология" атты тағы бір кітабы "Әркім өзінің жеке детективі" деп аталды.
In 1936, Antheil travelled to Hollywood, where he became a sought after film composer, writing more than 30 scores for such directors as Cecil B. DeMille and Nicholas Ray, The Antheils' only child, a son named Peter, was born in 1937. Antheil found the industry hostile to modern music, complaining that it was a "closed proposition", and describing most background scores as "unmitigated tripe". He became increasingly dependent on more independent producers such as Ben Hecht to give him work, such as Angels Over Broadway (1940) and Specter of the Rose (1946). Antheil was confident in the ability of his music to save a weak film. "If I say so myself, I've saved a couple of sure flops". and six symphonies; his later works were in a more romantic style and influenced by Prokofiev and Shostakovich, as well as American music including jazz. Works such as Serenade No. 1, Piano Sonata No. 4, Songs of Experience and Eight Fragments from Shelley, written in 1948 showed a self described desire "to disassociate myself from the passé modern schools of the last half century, and to create a music for myself and those around me which has no fear of developed melody, real development itself, tonality, or other understandable forms." Before World War II, he participated in the Hollywood Anti Nazi League, putting on exhibits of artworks banned in Nazi Germany such as those by Käthe Kollwitz. Another book of "glandular criminology" was titled Every Man His Own Detective.
Жиіліктерді үюге арналған кең спектрлік өнертабыс
Антейлдің осы салаға деген қызығушылығы оны актриса Хеди Ламаррмен байланысқа әкелді, ол өзінің жоғарғы денесін қалай жетілдіруге болатыны туралы оның кеңесін сұрады. Ол бездік экстракттарды ұсынды, бірақ олардың әңгімесі кейін торпедалар туралы болды. Антейл мен Ламарр жиілік секіруді пайдалану идеясын жасады: бұл жағдайда басқару орталығы мен торпеда арасындағы сигналды спектрдегі 88 жиілікте қысқа импульстармен кездейсоқ түрде өзгерту үшін ойыншы пианиноның рулонын қолдану (пианино пернетақтасында 88 қара және ақ клавиша бар). Жиіліктердің тізбегі үшін арнайы код басқару кемесінде де, торпедада да бірдей сақталады. Бұл сигналды шифрлеуді қамтамасыз етті, өйткені жаудың 88 жиілікті сканерлеп, кедергі келтіруі мүмкін емес еді, себебі бұл үшін тым көп қуат қажет болар еді. Антейл жиілік секіру тізбегін ойыншы пианино механизмі арқылы басқаратын, оны ол бұрын Ballet Mécanique шығармасын ноталау үшін қолданған. 1942 жылдың 11 тамызында Антейл мен «Хэди Кислер Маркиге» (Ламаррдың сол кездегі некедегі аты) патент берілді. Бұл жиілік секірудің алғашқы нұсқасы жаңа болғанымен, көп ұзамай АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қарсылығына тап болды және қабылданбады. Бұл идея АҚШ-та 1962 жылға дейін іске асырылмады, ол патент мерзімі өткеннен кейін Кубаны блокадалау кезінде АҚШ әскери кемелері қолданды. Бұл дамудағы кешігуге байланысты, патент 1997 жылға дейін көп танылмады, сол кезде Electronic Frontier Foundation Ламаррға оның үлесі үшін кешіккен наградасын табыс етті. 1998 жылы Оттавадағы сымсыз технологияны дамытушы Wi LAN Inc. компаниясы Ламаррдан ұзақ мерзімге қолданысы тоқтатылған патенттің 49% үлесін белгісіз мөлшердегі акциялар үшін сатып алды. Ламарр мен Антейлдің жиілік секіру схемасы қазіргі кең спектрлі байланыс технологияларымен, мысалы Bluetooth, Wi-Fi желілік қосылымдарында қолданылатын COFDM және кейбір сымсыз телефондарда қолданылатын CDMA сияқты ұғымдарды бөліседі. Блэкуэлл, Мартин және Вернамның 1920 жылғы «Құпия байланыс жүйесі» (1598673) патенті Кислер мен Антейлдің патенті үшін байланыс негізін қалайды, ол осы техникаларды торпедаларды автономды басқаруда қолданды.
Antheil's interest in this area brought him into contact with the actress Hedy Lamarr, who sought his advice about how she might enhance her upper torso. He suggested glandular extracts, but their conversation then moved to torpedoes. Antheil and Lamarr developed the idea of using frequency hopping: in this case using a player piano roll to randomly change the signal sent between the control center and torpedo at short bursts within a range of 88 frequencies on the spectrum (88 black and white keys are on a piano keyboard). The specific code for the sequence of frequencies would be held identically by the controlling ship and in the torpedo. This basically encrypted the signal, as it was impossible for the enemy to scan and jam all 88 frequencies because this would have required too much power. Antheil would control the frequency hopping sequence using a player piano mechanism, which he had earlier used to score his Ballet Mécanique. On August 11, 1942, was granted to Antheil and "Hedy Kiesler Markey", Lamarr's married name at the time. This early version of frequency hopping, though novel, soon met with opposition from the U. S. Navy and was not adopted. The idea was not implemented in the US until 1962, when it was used by U. S. military ships during a blockade of Cuba after the patent had expired. Perhaps owing to this lag in development, the patent was little known until 1997, when the Electronic Frontier Foundation gave Lamarr a belated award for her contributions. In 1998, an Ottawa wireless technology developer, Wi LAN Inc., acquired a 49% claim to the long expired patent from Lamarr for an undisclosed amount of stock. Lamarr and Antheil's frequency hopping scheme shares some concepts with modern spread spectrum communication technology, such as Bluetooth, COFDM used in Wi Fi network connections, and CDMA used in some cordless and wireless telephones. Blackwell, Martin, and Vernam's 1920 patent Secrecy Communication System (1598673) seems to lay the communications groundwork for Kiesler and Antheil's patent, which employed the techniques in the autonomous control of torpedoes.
Кейінгі өмірі
Антейл Нью-Йорктің Манхэттен ауданында жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның мұрасы – Генри Брант, Бенджамин Лис және Рут Уайт сияқты үш талантты шәкірт. Ол Нью-Джерси штатының Трентон қаласындағы Ривервью зиратында жерленген.
Antheil died of a heart attack in the New York City borough of Manhattan. His legacy included three accomplished students, Henry Brant, Benjamin Lees, and Ruth White. He is buried in Riverview Cemetery, in Trenton, New Jersey.
Әдебиетте
"Антейл – менің досым." Миссис Маккиско Розмариге тіке қарап, қарсылықпен: "Антейл мен Джойс. Сіздер Голливудта мұндай адамдар туралы көп естімейтіндігіңізді білемін, бірақ менің күйеуім Америкада жарық көрген "Улисс" романына алғашқы сынды жазған." (Ф. Скотт Фицджеральд, "Түн жұмсақ")
"Antheil's my man." Mrs. McKisco turned challengingly to Rosemary, "Antheil and Joyce. I don't suppose you ever hear much about those sort of people in Hollywood, but my husband wrote the first criticism of Ulysses that ever appeared in America." (F. Scott Fitzgerald, Tender Is the Night)