Мексиканың Кампече штатындағы Сиудад-дель-Кармен қаласы

Кіріспе

Ciudad del Carmen немесе Кармен – Мексиканың Кампече штатының оңтүстік-батысындағы қала. Ciudad del Carmen Мексика шығанағының жағалауындағы Лагуна-де-Терминос ішінде орналасқан Кармен аралының оңтүстік-батысында жатыр. 2010 жылғы санақ бойынша Ciudad del Carmen халқы 169 466 адамды құрады, бұл 2005 жылғы санақтағы 154 197 адамнан асып түседі. 2006 жылдың шілдесінде Ciudad del Carmen қала құрылғанына 150 жыл толуын атап өтті. Қала «Көлдің інжуы» деген лақап атымен белгілі. 1970 жылдарға дейін Ciudad del Carmen негізінен балық аулаумен айналысатын шағын қала болған, аймақта мұнайдың табылуынан кейін қала едәуір өсіп, дамыды. Бүгінгі күнге дейін Кармен Мексикада теңіз өнімдерін табуға ең қолайлы орындардың бірі болып саналады. 1980 жылдардың басына дейін қалаға тек «панга» деп аталатын паромдық қайықтармен немесе Ciudad del Carmen мен Zacatal арасында жүретін шағын моторлы қайықтармен («lancha») жетуге болатын. 1980 жылдары материкке (шығысқа қарай) көпүрлік салынуымен және 1994 жылы (батысқа қарай) тағы бір көпүрлік салынуымен жағдай өзгерді. Бірінші көпүрлік салынуына себеп – аралдың панғаларының бірінің батып, оның барлық жолаушыларының қаза болуы болды. 1994 жылы салынған Puente El Zacatal көпүрлігі Латын Америкасындағы ең ұзын көпүрліктердің бірі. Юкатан түбегінің батыс шетіндегі бұл шекаралық аймақ бұрын Юкатан штатының, содан кейін Табаско штатының құрамында болды; 1863 жылдан бері ол Кампече штатының бөлігі болып табылады. 1840 жылы қалада шамамен 7000 адам тұрған. Қала сонымен қатар Кампече штатының Кармен муниципалитетінің орталығы болып табылады, оған қала және оны қоршаған аумақ кіреді. 2010 жылғы санақ бойынша Кармен муниципалитетінің халқы 221 094 адамды құрады, бұл Кампече штатының астанасының муниципалитетінен кейінгі екінші орында тұр. Кампече шығанағының картасында Isla del Carmen екі арал ретінде көрсетілген: Triest I және Port Royal I. Лагунаның қарсы бетінде Logwood Creek деп белгіленген су жолы бар; бұл тұрғындарының ағылшын болғанын және олардың ағаш кесумен де айналысқанын көрсетеді. Қала 1717 жылдың 16 шілдесінде аралдың қорғаушысы саналатын Кармен Діңгесінің құрметіне қазіргі атын алды, сол кезде Алонсо Фелипе де Андраде басқарған испандықтар аралдан қарақшыларды қуғынға түсіріп, ұзақ жылдардан кейін қаланы өз бақылауына алды. Содан бері жыл сайын шілде айының соңында Ciudad del Carmen аймақтық әлеуметтік, мәдени және діни мерекелердің орталығына айналады, аралдың қорғаушы Діңгесін құрметтейтін жәрмеңке өтеді.

City in the Mexican state of Campeche

Ciudad del Carmen or Carmen is a city in the southwest of the Mexican state of Campeche. Ciudad del Carmen is located at on the southwest of Carmen Island, which stands in the Laguna de Términos on the coast of the Gulf of Mexico. as of 2010, Ciudad del Carmen had a population of 169,466, up from the 2005 census of 154,197. In July 2006, Ciudad del Carmen celebrated its 150th anniversary as a city. The city is nicknamed "The Pearl of the Gulf". Ciudad del Carmen was a small city mostly devoted to fishing until the 1970s when oil was discovered in the region; since then it has grown and developed substantially. To this day Carmen is known as one of the best locations to find seafood in Mexico. As late as the early 1980s the city could long be reached only by ferry boats called "pangas" or small motorboats ("lanchas") operating between Ciudad del Carmen and Zacatal; this changed with the construction of a causeway bridge to the mainland in the 1980s (eastbound) and another one in 1994 (westbound). The construction of the first bridge was motivated by the sinking of one of the island's pangas which resulted in the death of nearly everyone on board. The bridge Puente El Zacatal, constructed in 1994, is one of the longest in Latin America. This border area at the western edge of the Yucatán Peninsula was previously part of the state of Yucatán, then of Tabasco; since 1863 it has been part of the state of Campeche. In 1840 the city had a population of about 7,000. The city is also the seat of the state of Campeche's Carmen municipality, which includes the city and the surrounding area. The 2010 census population of the municipality of Carmen was 221,094 people, second only to the capital municipality of Campeche. of the Bay of Campeche indicates Isla del Carmen as two islands: Triest I and Port Royal I. On the opposite side of the lagoon there is a waterway marked as Logwood Creek; this indicates that the residents were probably English and logging was another of their activities. The city got its current name on July 16, 1717, in honor of the Virgin of Carmen, believed to be the protector of the island, when the Spanish forces, commanded by Alonso Felipe de Andrade evicted the pirates from the island and took control the city after a long period of occupation. Since then, every year at the end of July, Ciudad del Carmen turns into the very center of the regional social, cultural and religious festivities, on the fair that celebrates the island's protector virgin.

Вилланың атауы

1828 жылғы 2 қазанда үкімет тарапынан оған вилла атағы берілді, оның тиісті қалқаны: аралда бүркіт жеген арыстан; Оның айналасында мынадай жазу бар: "Юкатанның Ла-Лагунасы және мексикалық Республиканың екеуі де". 1841 жылы Кармен қаласына 26 қазандағы жарлықпен, оның теңіз саудасының маңыздылығын ескере отырып, порттық дәреже берілді. Ол сондай-ақ ұлттық дағдарыстарға, федералистер мен централистер арасындағы күреске және әскери қақтығыстарға қатысты. Жарым аралдың тағдырымен бірге, 1840 жылдары Мексика Республикасының бөлінуін сезіне отырып, олар бөліну және бейтараптық таңдады; 1846 жылы АҚШ-қа қарсы соғыста, сол жылдың 8 желтоқсанында Сан-Франциско-де-Кампече қалалық әкімдігі қабылдаған принциптерді ұстанды: халықтың қысымын ескере отырып, ұлттық үкімет тұрақталғанша, жағдайды қалпына келтіруді кейінге шегерді. Тарихшы Боливар, Ел-Карменді АҚШ әскерлерінің басып алғанын, оған коммодор Перри басшылық еткенін, ол шіркеудің шекарасын белгілегенін айтады; мемлекеттік билік басып алушы күштермен байланысқа түсті. Луис Рамирес Азнардың сөзіне сүйенсек, Сантьяго Мендестің саяси тобы Хосе Робира арқылы коммодор Перримен байланыс орнатқан, ол испандық азамат, АҚШ-та тәрбиеленіп, Карменде қоныстанған; Мендес өзі коммодорды Веракрус портында кездестірген. Юкатанның бейтараптығы, АҚШ үшін маңызды база болатын Кармен аралын басып алуға мүмкіндік беру шартымен қабылданды. Робира, АҚШ пен Мексика арасындағы бейбіт келісімге қол жеткенше, коммодор Перридің аралдан кетуіне жол бермеуді сұрап, жергілікті тұрғындармен кездесу ұйымдастырды, сондай-ақ Жоғарғы үкімет Карменнің қауіпсіздігі мен қорғанысын қамтамасыз ете алатын жағдайға келгенше күшін сақтап тұруды өтінді. 1848 жылғы 5 маусымда қол қойылған бұл үндеу екі ел арасындағы соғысқа, сондай-ақ жарым аралды алаңдатқан Каста соғысына сілтеме жасады: Енді варварлардың соғысы қатты қарқын алып, оның салдарынан күн сайын осы аралға көші-қон ағыны күшейіп, олармен бірге аштық пен өте ауыр кедейлік әкеледі: олар осы аралды әскери түрде басып алуды жалғастыруды өтінеді, мексикалық үкімет күш жіберіп, оны басып алып, қорғай алатынша, кедендік түсімдерді бақытсыз Юкатан жарым аралының игілігіне жұмсауды ұсынады. 1848 жылдан бастап әлеуметтік соғыс салдарынан Кармен мен Сабанчуй халқының саны артты; 1852 жылы Партия 12 352 тұрғыны бар екенін хабарлады, оған Пализадада қоныстанғандар да қосылды. 1849 жылға қарай Пализада, Сериллос және Атаста арналары бойында ауыл шаруашылығы өнімдері өндіріле бастады. Трапичтердің болуы панела, қант және арақ өңдеуге мүмкіндік берді; күріш, жүгері, мақта, көкөністер, пияз, жержаңғақ және тәтті картоп сияқты өнімдер өсірілді. 1850 жылғы 16-18 наурызда Кармен қаласы өртенді. Шатырлардағы гуано, ауа райы және ғимараттардың нашарлығы оларды өртке ұшыратуына себеп болды, бұл қайғылы оқиғаның себебі күмәнді болды. Бірақ халық аман қалды және үш жылдан кейін генерал Томас Мариннің күшімен жаңа жоспар қабылданды. Өрт бай саудагерлерді мүсірлікке ұшыратты; мысалы, Preciat and Gual компаниясы 10 000 песолық тауарлар мен 30 000 песоға бағаланған ғимараттарды жоғалтты; немесе Макгрегор үйі, 20 000 песоға тұратын үш ғимарат күлге айналды; Доминго Труэба тауарлар мен ғимараттардан 56 000 песо жоғалтты. Басқалары өртте барлық мүлкін жоғалтпады, екі маңызды бояу таяқшаларын сатушысы – Бенито Анизан мен Викториано Нивес аман қалды. Эстебан Паулада да өзінің мүлкін сақтап қалды.

He was granted the title of villa by governmental provision of October 2, 1828, with his respective shield: a lion perched on the island that is eaten by the eagle; Around it bears the following legend: "La Laguna by Yucatán and both by the Mexican Republic". In 1841, the town of Carmen was granted, by decree of October 26, the port height category because of the importance of its maritime trade. He also participated in national vicissitudes, struggles between federalists and centralists, and military conflicts. Following the fate of the peninsula, when they experience the split of the Mexican Republic in the 1840s, they chose separation and neutrality; in 1846, in the war against the United States, he followed the criteria that he had adopted on December 8 of that same year the City Hall of San Francisco de Campeche: without being oblivious to popular pressure, in a meeting he pronounced for a postponement of reinstatement until the national government is stable. The historian Bolivar points out that El Carmen was occupied by US forces, commanded by the Commodore Perry who made the line of the Parish; The state authorities contacted the occupation forces. According to Luis Ramírez Aznar, the political group of Santiago Méndez had established communication with Commodore Perry through a special shipment from José Robira, a man of Spanish nationality who had been raised in the United States and settled in Carmen; Méndez himself had visited the Commodore in the port of Veracruz. The neutrality of Yucatán was accepted on the condition of facilitating the occupation of Isla del Carmen, which would be a US base in the region because of its importance. Robira presided over a popular meeting in which the neighbors asked Commodore Perry not to withdraw from the island when peace was signed between the United States and Mexico, until the Supreme Government was in a position to care for the security and defense of Carmen. This exhibition, signed on June 5, 1848, referred to the belligerence between the two countries, as well as the Caste War that had the peninsula in alarm:
Now that the war of the barbarians has made so much progress and that as a result of them an imminent immigration flows daily to this island, that this brings with it only the devouring hunger and the most regrettable indigence: the exponents beg continue the military occupation of this island, as long as the Mexican government can send forces to occupy and defend it, leaving the liquid products of customs revenues for the benefit of the hapless Yucatán Peninsula. From 1848, due to the social war, the population of Carmen and Sabancuy increased; the Party would count 12,352 inhabitants in the year of 1852, added those established in Palizada. By the year 1849, there was already agricultural production by the course of Palizada, Cerillos and Atasta. The existence of trapiches allowed to process panela, sugar and brandy; rice, corn, cotton, and vegetables, onions, peanuts and sweet potatoes were grown, among others. The town of Carmen caught fire on the days of March 16 to 18, 1850. The guano of the roofs, the weather and the weakness of the buildings caused them to be swept by fire, a tragedy whose origin was suspicious. But the population survived and three years later it was planned with the impulse of the authority exercised by General Tomás Marín. The fire left those who had been prosperous merchants in misery; An example is the disappearance of the Preciat and Gual company, which lost goods for 10,000 pesos and buildings that were calculated with a value of 30,000 pesos; or the MacGregor house, which disappeared when three buildings that cost 20,000 pesos were reduced to ashes; Domingo Trueba lost in merchandise and buildings 56,000 pesos. Others were fortunate not to lose all of their assets in the fire, and two of the most important dye stick marketers were saved: Benito Anizán and Victoriano Nieves. Esteban Paullada also saved his estate.

Эль-Кармен аумағы

Көп ұзамай, 1853 жылдың қараша айында Исла-дель-Кармен аймағы ғана федералдық аумақ деп жарияланды; кейіннен, 1854 жылдың 15 шілдесінде оның құзыреті кеңейтілді, ол Пунта-Варадеродан жағалаудағы Сан-Педро және Сан-Пабло өзендеріне дейін созылды. Сан-Франциско-де-Кампече қаласы, қалалық кеңесші Франсиско Эстрада Охеданың ұсынысы бойынша, Кармано аймағын мемлекетке қайтару үшін барлық мүмкін күш-жігерді жұмсауды жартыаралдың Жоғары үкіметіне ұсынуға келісті; Юкатан үкіметі 1856 жылғы Конституциялық Конгрестен осы бөлек аймақты қайтаруды сұрады және бірқатар талқылардан кейін, жартыаралдық құрылым 77 дауыспен 8 қарсы дауыспен қайта орнатылды, бұл Кармен аумағының таратылуына және Табаско мен Юкатанның өзінің аумақтарын қайтарып алуына әкелді. Саяси алаңдаушылықтарды тудырған жағдайды түсіндіру қажет; Жюсто Сьерра О’Райли сол кездегі мәселелерді қарастырып, осы бөлініске партиялық рух пен мүдделер ғана жетекшілік еткенін, оны диктатор Антонио Лопес де Санта-Анна қолдағандығын еске салды, оның мақсаты 27 айлық билігі кезінде ұлттың ірі мемлекеттерін бөліп, орталық биліктің ықпалын оңай жүргізу болды. Маңыздылығы артып, қарқынды дамығандықтан президент Комонфорттың үкіметі 1856 жылдың 10 шілдесінде Карменге қала мәртебесін берді, бұл факт сол жылдың 17 қыркүйегінде Одақтың Конгресінде бекітілді. Халық мемлекет құрамына кірмес бұрын өзінің ерекшелігін қалыптастыруға үлкерді: ең танымал аудандардың қатарында Палисада, Атаста және Сан-Франциско-де-Кампече отбасылары тұрған Эль-Гуанал, Каста соғысынан қашып келген юкатектер құрған Тила, балықшылардың Ла Пунтильясы, француз ағысына жақын Эль-Салитрал және Фатима болды, тек бірнешеуін атап өтуге болады.

Қалыпты құру

Юкатан түбегіндегі саяси шиеленіс мен Мендес пен Барбачано арасындағы қақтығыс жалғасты, касталық соғыс та тоқтамады. 1857 жылы түбекте штат губернаторы Панталеон Баррераның сайлауындағы тәртіпсіздіктерге байланысты қиын жағдай туды. Сол кезде 33 жастағы Пабло Гарсия сайлау процесінің жалған екенін мәлімдеп, шілде айында Меридадағы жергілікті Конгресс отырысынан шығып кетті. Сонымен бірге, түрлі қалаларда, әсіресе Кампече округінде жаңа сайлау тағайындалуын талап ете отырып, көтерілістер басталды. Әскери күштер көтерілісшілерді қуды, бірақ кейбіреулерін ынталандырды, ал енді біреулері пайда болды. 1857 жылдың 6 тамызында Гарсия мен Педро Баранданың басшылығымен Кампечанолардың бір тобы Сан-Франциско-де-Кампечедегі Сантьяго және Соледад бекіністерін, сондай-ақ артиллерияны басып алды. Келіссөздер барысында олар мендистік көзқарастарға байланысты Кампече қалалық кеңесінің, сондай-ақ кеден басқармасының қызметтен босатылуын және толыққанды негізделмеген басқа да талаптарды қойды. Көп ұзамай, 9 тамызда Конгресс пен губернатор Панталеон Баррера сайлаудағы еркіндіктің болмауына байланысты сол күнгі хаттамада мойыссыз деп жарияланды. Олар қалалық әкімшілікті тоқтатты және басқа адамдарды тағайындады. Пабло Гарсия саяси және әскери басшы болып тағайындалды және округтің басқа аймақтарынан қолдау ала бастады. Гарсияның 1857 жылдың тамызында Юкатанмен байланысты үзу туралы шешімді біріктіруге жасаған тытысы оңай болған жоқ және ол өзінің билігін жүзеге асыруға мәжбүр болды. Соның салдарынан, 19 күні ол Эль-Карменнің саяси басшысына жүгініп, лагуналардың еркін пікір білдіруіне кедергі келтірмеуін сұрады, олардың өз жобасына қосылуға ниетті екенін білген. Ол сөз бостандығын қорғау үшін капитан Андрес Сепеда Перазаға өз қол астындағы күштермен Лас-Пиласқа келіп, халыққа өз пікірлерін білдіруге мүмкіндік беруді тапсырғанын ескертті. Бірнеше күннен кейін Николас Дорантес пен Авиланың көмегімен Гарсия лагуналардың қолдауына ие болғанын білді. Бұл оқиға бейбіт өтті деп айтуға болмайды, себебі құрбандар болды: Гарсияның мақсаттарына қарсылық көрсеткен Джеронимо Кастильо мен Сантьяго Брито жариялау кезінде қаза тапты. Сонымен қатар Пабло Гарсия Жозе дель Росарио Гилді Карменнің саяси штабынан шеттетуге және Кампечеден Жозе Гарсия-и-Побласионды жіберуге, сондай-ақ партияның әскери басшылығын беруге шешім қабылдады. 1857 жылдың тамызынан желтоқсан айына дейін көптеген елді мекендер Гарсияның үгітіне қосылды, ал Баррера үкіметті Мартин Ф. Перазаның қолына тапсырды. Осы себептерге байланысты 1858 жылдың сәуір айында жаңа штат құруға көпшілік келісімнің тууы кездейсоқ емес еді. 1858 жылдың 3 мамырында аумақтық бөліну туралы келісімге қол қойылды, онда басқа да тармақтармен қатар тиісті шекара, тума халықтарға қарсы соғыстағы міндеттемелер, салықтар мен тарифтер қарастырылды. Бұл келісім 15 мамырда Сан-Франциско-де-Кампечеде салтанатты түрде жарияланды. Келісімнің тікелей салдары Кампече және Исла-дель-Кармен округінің үкіметтік кеңесінің төрт тармақты құжатын шығару болды, онда олар штат құруға дайын екенін мәлімдеді, Пабло Гарсияны губернатор ретінде мойындады және командирді тағайындау Педро Баранданың міндетіне кіретінін белгіледі. Олар сондай-ақ бес мүшеден тұратын Басқару кеңесін тағайындады. Жаңа штат құру туралы соңғы жарлық 1863 жылдың 29 сәуірінде жарияланды. Штат Юкатан округінің бір бөлігінен құрылды: Кампече (қалғандары Мерида, Текакс, Измаль және Вальядолид), Кампече округі Кармен, Шампотон, Кампече, Хецельчакан және Болончентикул партияларынан тұрды. Бірінші губернатор Пабло Гарсия-и-Монтилья болды.

The conflict in the Yucatán Peninsula, between the politicians Méndez and Barbachano, continued, the caste war did the same. Major difficulties in the peninsula were presented in 1857 due to irregularities in the election of the state governor, Pantaleón Barrera. Pablo García, who was then 33 years old and had been elected deputy, left the session room of the local Congress in Mérida in July, arguing falsehood of the electoral process. Immediately the uprisings began in different towns, mainly in the Campeche district, asking for new elections to be called; military forces persecuted the rebels, but placated some, others appeared. On the night of August 6, 1857, several Campechanos grouped around García and Pedro Baranda seized the bulwarks of Santiago and the Soledad in San Francisco de Campeche, as well as the artillery mastery. When the negotiations took place, they requested the dismissal of the Campeche City Council for its mendist affiliation, as well as that of the Customs administrator and other conditions that were not entirely justified. Shortly after, on August 9, Congress and Governor Pantaleón Barrera were unknown in the minutes of that date, due to lack of freedom in the elections. They stopped City Hall and named other people. Pablo García was appointed political and military chief, and began receiving accessions from other places in the district. García's actions to unify in August 1857 the decision of the break with Yucatán, were not easy and he had to exercise the authority he held. Consequently, on the 19th he addressed the political chief of El Carmen asking him not to prevent the free manifestation of the lagoons, of whom he had knowledge that they wished to adhere to his project. He warned him that in order to protect the free expression he had instructed Captain Andrés Cepeda Peraza to disembark in Las Pilas with the forces under his command and, approaching the population, give the inhabitants an opportunity to express their opinions. Days later, thanks to Nicolás Dorantes and Ávila, García learned that he had the support of the lagoons. The fact was not peaceful, since there were victims: Jerónimo Castillo and Santiago Brito, who had resisted García's objectives, died within the proclamation. Likewise, Pablo García separated José del Rosario Gil from the political headquarters of Carmen and sent José García y Poblaciones from Campeche, to whom he also granted the party's military command. From August to December 1857 numerous populations adhered to the proclamation of García and Barrera left the government in the hands of Martín F. Peraza. For all these reasons, it was no accident that in April 1858 there was a majority consensus for the creation of the new state. On May 3, 1858, the Territorial Division Agreement was signed, which among other points stipulated the respective dividing line, obligations in the war against the natives, taxes and tariffs; It was published in San Francisco de Campeche with the solemnity of the case on May 15. Immediate consequence of the Agreement was the issuance of a four point document whereby the Government Board of the District of Campeche and Isla del Carmen declared that it was willing to establish itself in a state, recognizing Pablo García as governor and establishing that the designation of commander would fall in Pedro Baranda; They also appointed a Governing Council that would be integrated with five members. The final decree of the creation of the new state was issued on April 29, 1863. The state was formed with one of the Yucatecan districts: that of Campeche (the others were Mérida, Tekax, Izamal and Valladolid), the district of Campeche was formed by the parties of Carmen, Champotón, Campeche, Hecelchakán and Bolonchenticul. The first governor was Mr. Pablo García y Montilla.

Францияның араласуы

Сыртқы қарыз төлемін тоқтату Англия, Испания және Францияға Мексикада қайтадан гегемониялық орын алуға мүмкіндік берді, олар төлем талап ету үшін флоттарын жіберді және 1862 жылдың қаңтарында Веракрусқа келді. 12 ақпанда, сағат төртте, француз әскери кемесі "Le Granade" Кармен шығанағына тігізді, мамыр айында қару-жарақ түсіргенін сылтау етті. Консервативтік идеяларды қолдаушылар мен Хуарес Республикасына адал жандар арасындағы күрес айқын болды, билік және белгілі тұлғалардың жиналысы шақырылды, дауыс беру нәтижесінде Кармен француз колониясы болып қала берді, либералдар қаладан қуылды. Сан-Франциско де Кампечеде аралды қайта басып алу үшін күштер ұйымдастырылды, Дон Педро Пукурул басқаратын интервенция әскерлері Пализадаға келді және Сан-Хоакинде шайқасты. Адал кармелиттер арал тұрғындарына қарсы тұруға және отанын қорғауға шақырды, алғашқылардың бірі Артуро Шилдс болды. Карменде табиғат көмекке келді және "Le Granade" экипажының барлығы сары қызбадан қайтыс болды, капитан Хокарт қана аман қалды. Кампече жартыаралдағы либералдардың соңғы бекінісі болды және қатал шайқастардан кейін империалистік күштер басымдық танытты, бұл Максимилиан мен Карлотаның елге келуіне жол ашты. 1865 жылдың соңында Императрица жартыаралға сапар шегіп, 17 желтоқсанда Табаско пароходымен Карменге келді. 1866 жылдың басында Пабло Грасия және басқа да адал кампечендер Кампешені босатуды қайта ұйымдастыру үшін Табаскоға кірген Карменге оралды. 1867 жылдың 23 сәуірінде либералдық күштер, Дон Хуан Карбо басшылығымен және Висенте Кампан басқаратын флот Карменге кірді, оны алғаннан кейін аумақтың саяси префекті Хосе Мария Понсе тапсырды. Штат даму жолына түсті, 1871 жылдың наурыз айындағы статистикалық есептемелерде 1861 және 1870 жылдары Еуропаға 4 миллион 650 мың 139 кунтал бояу таяғы экспортталғаны көрсетілген. Күн сайын кемежайға әртүрлі ұлттан 25-тен астам кеме тоқтады, ал тағы да көп кемелер тоқтау үшін күтіп тұрды. Бельгия және Франция капиталымен бояу таяғы экстрактісі зауыты құрылды және елдегі жарықтандыру үшін алғашқы электр тогы генераторы орнатылды, бұл 1874 жылы болды.

The suspension of the payment of the external debt gave the opportunity to England, Spain and France to get, again, a hegemonic place in Mexico, and sent their fleets to demand payment, arriving at Veracruz in January 1862. On February 12, at four in the afternoon, the French war steamer "Le Granade" anchored in the Bay of Carmen, with the excuse landed armaments in the month of May. The struggle between the adherents to the conservative cause and the faithful to the Republic of Juarez became manifest, a meeting of authorities and connoted persons was called and, after a vote, Carmen remained as a French colony, the liberals had Than exile from the city. In San Francisco de Campeche forces were organized to reconquer the island, the troops of the intervention under the command of Don Pedro Pucurul arrived at Palizada and in San Joaquin they fought. Loyal Carmelites addressed a proclamation to the inhabitants of the island to resist and defend the homeland, among the first was Arturo Shields. In Carmen, nature came to the rescue and the crew of "La Granade" died, in its entirety, of yellow fever, the only one who was saved was Captain Hoquart. Campeche was the last bulwark of the liberals in the peninsula and after violent fighting they were dominated by the imperialist forces, giving the arrival to the country of Maximilian and Carlota. At the end of 1865, the Empress made a trip to the peninsula arriving at Carmen on December 17 aboard the Tabasco steam. In early 1866, Pablo Gracia and other loyal Campechens returned to Carmen, entering Tabasco, to reorganize the release of Campeche. On April 23, 1867, the liberal forces, under the command of Don Juan Carbo, and the fleet, under the command of Vicente Campan, entered Carmen to take the place, upon obtaining it they were handed over by the political prefect of the territory José María Ponce. The state began the path of progress, a statistical report of March 1871 indicated that they had exported to Europe, in the 1861 1870s, the figure of 4 million 650 thousand 139 quintals of dye stick. Every day there were more than 25 ships of different nationalities docked at the docks and many others were waiting to dock. The dye stick extract plant was established with Belgian and French capital and the first electric current generator for lighting in the country was installed there, it was the year 1874.

Революция

Экономикалық үрдіске бағынып, жерді жеке тұлғаларға беруге байланысты, Порфирио Диас үкіметі шетелдік компанияларға және аймақтағы ықпалды тұлғаларға ірі концессиялар берді. 1907 жылдың соңында Эль-Карменде екі топ қарама-қарсы идеялармен бетпе-бет келді: бірі – Порфирио режимінің жақтастары «2 сәуір клубы» деп аталды, олар Дон Иса Сервераның дәріханасында жиналатын, ал екіншісі – «Шегіртке» деп аталды, Карлос Гонсалес I-нің дәріханасында кездесетін.

11 қыркүйекте, науқанының бастапқы кезеңінде, Дон Франсиско И. Мадеро Табаскодан кемемен Карменге келді, онымен бірге әйелі Сара Перес де Мадеро, түлектер Хосе Мария Пино Суарес және Серапио Рендон, сондай-ақ Табаскодан келген басқа да қолдаушылар мен серіктестері болды. Түнде Сарагоса алаңында митинг өтті, онда Пино Суарес мырза, Рендон мырза және Франсиско И. Мадеро сөз сөйледі. 1912 жылы билікке келгеннен кейін, үлкен экономикалық дағдарыс болды, президент Мадероға наразылық білдіргендер ашық күреске шықты, ал Порфиристалар өз кезегінде билікті қайтаруға тырысты. Бұл оқиғалардың салдарынан ел «Қайғылы онжылдыққа» ұшырады. Штатта губернатор Мануэль Кастилья Брито көтеріліс жасады. 1914 жылдың шілдесінде Викториано Уэртаның әскерлері жеңіліске ұшырады, ал Венустиано Карранса революцияның жетекшісі атанды. Венустиано Каррансаның конституциялық армиясының офицерлерінің қатарында, бала кезінен Карменде тұрған және қозғалыс басталғанда инженерлік мамандығынан бас тартқан жас Хоакин Мусель Ацерето болды. Полковник Мусель қару-жарақ басшысы және губернатор ретінде жіберілді. Мусельдің келгенімен бірге бірнеше жас кармелиттер әскерге жазылуға шешім қабылдады, олардың ішінде Рамон Арковедо, Рамон Вадильо, Альфонсо Росиньоль дель Валье, Бенхамин Перес, Маркос Алмейда және Хосе Руис болды.

Шампаншадан майға дейін

1946-1947 жылдар аралығында Кармен аралының тұрғындары экономикалық дағдарыстан шығу жолын іздеді. Лерише мәліметтері бойынша, бірнеше жоба қарастырылды, ірі қонақүйден бастап түйме фабрикасына дейін. Алайда, осы жобалардың ішінде жүзеге асқан жалғыз нәрсе – теңіз өнімдерін қаптаушы мекемелерді орнату болды. Осы мүмкіндіктер аралда талқыланып жатқанда, Кармен шығанағының табиғи [қызыл шаян] қоймалары орналасқан Карменнің жағалауларына отандық және шетелдік шаян компанияларының саны артты. Шаянмен айналысудың бастауы анархиялық, біраз шатастыққа толы болды, алайда ол келесі 35 жыл бойы Кармен экономикасын анықтады. Бұл саланың, сондай-ақ оған дейін болған бояу таяқтары мен құнды ағаш сияқты салалардың пайдасы, аймақтағы жұмыс түрлерінің әртараптануына жағдай жасады. 1971 жылдың наурыз айында балықшы Рудесиндо Кантареллдің Кармен жағалауынан мұнай табуы қаланың өмірінде жаңа кезеңнің басталуын және ел тағдырындағы маңызды фактордың пайда болуын білдірді.

География

Сиудад-дель-Кармен аралда орналасқан, аралдың ауданы шамамен құрайды, ұзындығы – және ең кең жері – шақырымды құрайды. Аралдың көп бөлігі теңіз деңгейінен жоғары жатыр.

Климат

Юкатан шығанағының жағалауындағы көптеген қалалар сияқты, Сиудад-дель-Карменде де тропикалық саванна климаты басым. Кармен аралында орналасқан қалада қаңтардан мамырға дейін айқын құрғақшылық маусымы болады, ал жылдың қалған уақыты жаңбырлы кезеңмен өтеді. Қыркүйек және қазан айларында мол жауын-шашын жауады, орташа көрсеткіш екі айда да 200 миллиметрден аспайды.

Адамдар

Сиудад-дель-Кармен тұрғындарының көп бөлігі басқа жерлерден келген. Осы үлкен көші-қон және қоныс аудару үлгісі мәдениет пен өмір салтының әртүрлілігін көрсетеді; мұнай өнеркәсібі осы құбылыстың себебінің бір бөлігі болып табылады, нәтижесінде бай және ерекше мәдениеттер қалыптасады.

Мұнай

1970 жылдардың ортасында Сиудад-дель-Кармен балық және шаға аулау қаласынан мұнай өндірісінің орталығына айналды, себебі Pemex жағалаудан мұнайдың көп қорын тапты. Сол кезден бері Кармен мексикалық және шетелдік мұнайшыларға, оның ішінде көптеген техастықтарға мекен болып келді, қазірде көптеген шетелдік компаниялардың кеңселері орналасқан.