Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Корольдік сүйікті (1756–1837)
Royal mistress (1756–1837)
Мария Энн Фицгерберт (туған аты Смайт, бұрын Велд; 26 шілде 1756 – 27 наурыз 1837) – Уэльс принці Джорджтың (кейін Ұлыбритания королі IV Джордж) көп жылдық серігі болды. 1785 жылы олар құпия түрде некелесті, бірақ бұл неке ағылшын азаматтық заңы бойынша жарамсыз болды, себебі оның әкесі, король Георг III оған рұқсат бермеген. Фицгерберт католик болған және сол кездегі заң католиктерге немесе католиктердің жұбайларына монарх болуға тыйым салғандықтан, егер неке мақұлданған және жарамды болғанда, Уэльс принці мұрагерлік құқығынан айырылар еді. Джорджқа үйленер алдында Фицгерберт екі рет күйеуін жоғалтқан. Оның бірінші некесінен туған сіңілі баласы, кардинал Велд, Папа Пий VII-ні осы некені діни түрде жарамды деп жариялауға көндірді.
Maria Anne Fitzherbert (née Smythe, previously Weld; 26 July 1756 – 27 March 1837) was a longtime companion of George, Prince of Wales (later King George IV of the United Kingdom). In 1785, they secretly contracted a marriage that was invalid under English civil law because his father, King George III, had not consented to it. Fitzherbert was a Catholic and the law at the time forbade Catholics or spouses of Catholics from becoming monarch, so had the marriage been approved and valid, the Prince of Wales would have lost his place in the line of succession. Before marrying George, Fitzherbert had been twice widowed. Her nephew from her first marriage, Cardinal Weld, persuaded Pope Pius VII to declare the marriage sacramentally valid.
Ерте өмір
Фицгерберт Шропширдегі Тонг қасарында дүниеге келді. Ол Гэмпширдегі Брамбридждің Уолтер Смайттың (шамамен 1721–1788) үлкен баласы, Шропширдегі Актон Бернеллдің 3-ші баронеті сэр Джон Смайттың кіші ұлы болды. Оның анасы – Нортумберлендтің Бофронттен Мэри Энн Эррингтон, Сефтонның 1-ші графы Чарльз Уильям Молиноның шешесінің жартылай қарындасы. Фицгерберт Париждегі француз монастырында тәрбиеленді.
Fitzherbert was born at Tong Castle in Shropshire. She was the eldest child of Walter Smythe (c. 1721–1788) of Brambridge, Hampshire, younger son of Sir John Smythe, 3rd Baronet, of Acton Burnell, Shropshire. Her mother was Mary Ann Errington of Beaufront, Northumberland, maternal half sister of Charles William Molyneux, 1st Earl of Sefton. Fitzherbert was educated in Paris at a French convent.
Некелер
Сегіз жасында Мария 1775 жылы шілдеде өзінен 16 жас үлкен, католик жесір және Лулворт қасабасының жер иесі Эдвард Уэлдке тұрмысқа шықты. Уэлд үш айдан кейін атынан құлап қайтыс болды; жаңа өсиетке қол қоймағандықтан, оның мүлкі он бес баланың әкесі, соның ішінде болашақ кардинал Уэлдке өтті. Оның жесірі, шын мәнінде, мүсіркеусіз жағдайда қалды, Велд отбасынан аз немесе мүлдем қаржылық қолдау алмады және мүмкіндігінше тез қайта үйленуге мәжбүр болды. Үш жылдан кейін, 1778 жылы, ол екінші рет Стаффордширдегі Свиннертоннан Томас Фицгербертке үйленді. Ол одан он жас үлкен еді. Олардың жас шағында қайтыс болған ұлы болды. Ол 1781 жылдың 7 мамырында қайтадан жесір қалды. Ол оған 1000 фунт стерлинг (£) және Мейфэрдегі Парк-стриттегі қалалық үйді қалдырды. Құпия түрде және екі тарап та жақсы білгендей – заңға қайшы, олар 1785 жылдың 15 желтоқсанында Лондондағы Парк-стриттегі үйінің қонақ бөлмесінде неке рәсімін өткізді. Оның ағасы Генри Эррингтон мен інісі Джон Смайт куәгерлер болды. Бұл жарамсыз неке рәсімін принцтің капелландарының бірі, реверенд Роберт Берт орындады, оның 500 фунт стерлингтік борышын принц оны Флит түрмесінен босату үшін төледі. Неке ағылшын заңына сәйкес жарамсыз болды, өйткені ол король Георг III және 1772 жылғы Корольдік неке туралы заңда талап етілгендей, Құпия кеңестің алдын ала мақұлдауын алмаған жоқ. Егер рұқсат сұралған болса, онда көптеген себептермен, мысалы, Фицгерберттің католик дінінен бас тартуы мүмкін еді. Егер келісім берілсе және неке заңды болса, Уэльс принсі Құқықтар туралы заң мен 1701 жылғы Реттеу актісінің ережелеріне сәйкес британ тағына мұрагерлік құқығынан автоматты түрде айырылып, оның орнына оның ағасы, Йорк герцогы мұрагер болар еді. 1794 жылдың 23 маусымында Фицгербертке ханзадамен арақатынасы аяқталғаны туралы хабарланды. Джордж өзінің кіші ағасы, Йорк герцогына, Фицгербертпен "бөліскендерін, бірақ достықпен" айтты, сондай-ақ оның бірінші туысы, Брансвик герцогинясы Каролинаға үйлену ниетін білдірді. Патшалық құрған алғашқы жылдары ол Фицгербертке және оның бұрынғы серіктестеріне қарсы шықты. 1830 жылдың 26 маусымында Джордж IV қайтыс болғаннан кейін, оның Фицгерберттің барлық хаттарын сақтағаны анықталды және оларды жоюға шаралар қабылданды. Фицгерберт Джордж IV-тің ағасы, король Уильям IV-ке олардың некесі туралы айтты және оған өзінің қолындағы құжатты көрсетті. Ол "оған герцогиня атағын қабылдауын өтінді, бірақ ол бас тартты, тек жесірдің қара киімдерін киюге және қызметшілерін патшалық ливреясымен киюге рұқсат сұрады".
At eighteen, Maria married Edward Weld, 16 years her senior, a rich Catholic widower and landowner of Lulworth Castle in July 1775. Weld died just three months later, after a fall from his horse; having failed to sign his new will, his estate went to his younger brother Thomas, the father of fifteen children, including the future Cardinal Weld. His widow was left effectively destitute, had little or no financial support from the Weld family, and was obliged to remarry as soon as she was able. Three years later in 1778, she married secondly Thomas Fitzherbert of Swynnerton, Staffordshire. He was ten years her senior. They had a son who died young. She was widowed again on 7 May 1781. He left her an annuity of £1,000 (£ in ), and a town house in Park Street, Mayfair. Secretly, and – as both parties were well aware – against the law, they went through a form of marriage on 15 December 1785, in the drawing room of her house in Park Street, London. Her uncle, Henry Errington, and her brother, John Smythe, were the witnesses. This invalid marriage ceremony was performed by one of the prince's Chaplains in Ordinary, the Reverend Robert Burt, whose debts of £500 (£ in ) were paid by the prince to release him from Fleet Prison. The marriage was not valid under English law because it had not received the prior approval of King George III and the Privy Council as required by the Royal Marriages Act 1772. Had approval been sought, it might not have been granted for many reasons including, for example, Fitzherbert's Catholic religion. Had consent been given and the marriage been legal, the Prince of Wales would have been automatically removed from the succession to the British throne under the provisions of the Bill of Rights and the Act of Settlement 1701 and replaced as heir apparent by his brother, the Duke of York. On 23 June 1794, Fitzherbert was informed by letter that her relationship with the Prince was over. George told his younger brother, the Duke of York, that he and Fitzherbert were "parted, but parted amicably", conveying his intention to marry their first cousin, Duchess Caroline of Brunswick. During the first few years of his reign as King George IV, he turned violently against Fitzherbert and several of his former associates. Following the death of George IV on 26 June 1830, it was discovered that he had kept all of Fitzherbert's letters, and steps were taken to destroy them. Fitzherbert told George IV's brother, King William IV, about their marriage and showed him the document in her possession. He "begged her to accept the title of Duchess, but she refused, asking only permission to wear widow's weeds and to dress her servants in royal livery".
Өлім
Архитектор Уильям Порден Брайтонның Олд-Стайнның батыс жағында Фицгерберт үшін Steine үйін жобалаған. Ол 1804 жылдан 1837 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды. Ол өзінің қаржысына салынған шіркеуде, Брайтондағы Сент-Джон Баптист шіркеуінде жерленді. Негізгі залдагы ескерткіш мүсінде оның үш неке сақинасы киген күйі бейнеленген. Шындығында, Брайтон қаласында Уэльс ханзадасымен бірге болған күндері, оның інісі, Глостер герцогы және басқа да достары Фицгерберт ханымның жүкті екеніне сенді. Принц пен оның ұзақ жылдар бойы сүйіктісінің болуы мүмкін баласы Джеймс Орд (1786 жылы туған) болды, оның көмекпен көшірілуі мен қолдауы туралы қызықты тарих жазылған. Джеймс Ордтан басқа, Фицгерберт пен Джорджтың принц және король ретіндегі ұзақ қарым-қатынасы некеден тыс туған балалардың оннан астам талабына әкелді. Бұл Джорджтың көптеген басқа тіркелген қарым-қатынастарының қатарына қосылады. Эдуард VII-ге жазған хатында Харрис Томасқа Дублинде анасымен бірге тұрған ағасы мен апасы бар екенін айтты. Олардың үйленген кездегі есімдері Мэри Энн Стаффорд Джернингэм және Мэри Джорджина Эмма Доусон Дамер болды. Егер Ордтың туыстығы расталса, балалары жоқ Принцесса Шарлоттаның ұрпақтары олар арқылы король Георг IV-тің көптеген тірі қалған ұрпақтарының қатарына қосылар еді.
Architect William Porden designed Steine House, on the west side of Old Steine in Brighton, for Fitzherbert. She lived there from 1804 until her death in 1837. She was buried at St John the Baptist's Church, Brighton, a church built largely with her funds. The memorial sculpture in the nave shows her wearing three wedding rings. Indeed, during her early days in Brighton with the Prince of Wales, his uncle, the Duke of Gloucester, and other friends believed Mrs. Fitzherbert to be pregnant. One suggested child of the Prince and his longtime paramour was James Ord (born 1786), whose curious history of assisted relocations and encouragement has been chronicled. In addition to James Ord, the long term relationship between Fitzherbert and George, as prince and king, appears to have led to more than a dozen claims of children conceived out of wedlock. These join the many additional catalogued cases of George's liaisons, In a letter to Edward VII, Harris claimed that Thomas also had a brother and sister who lived for a time with their mother in Dublin. Their married names were Mary Ann Stafford Jerningham and Mary Georgina Emma Dawson Damer. of Princess Charlotte without surviving children, should the Ord link be substantiated, the line descended through them would join a large number of claimed surviving descendants of King George IV.
Сыртқы келбеті
Фицгерберттің мұрны бүркіт мұрынды, тістері босаң болған. Оның көздері жаңғақты, шашы жібектей сары, ал терісі міңсіз болған.
Fitzherbert was described as having an aquiline nose and loose teeth. She had hazel eyes, silky blonde hair, and a flawless complexion.