Роберт Клампетт: Аниматор және «Looney Tunes» жасаушысы

Кіріспе

Американдық аниматор (1913–1984) кәсіби гольфшы және телехабаршы

Роберт Эмерсон Клампетт аға (8 мамыр 1913 – 2 мамыр 1984) – американдық аниматор, режиссер, продюсер және қуыршақ ойыншысы. Ол Warner Bros. компаниясының «Луни Тюнз» анимациялық сериясында, сондай-ақ «Биниге уақыт» және «Бини мен Сесил» телешоуларындағы жұмысымен танымал. Ол Голливудтан алыс емес жерде туып өскен және өмірінің басында анимация мен қуыршақ театрына қызығушылық танытқан. 1931 жылы орта мектепті тастап кеткеннен кейін, ол Харман Айсинг Продакшн командасына қосылып, студияның ең жаңа қысқаметражды фильмдері «Луни Тюнз» және «Мерри Мелодис» бойынша жұмыс істей бастады. 1937 жылы Клампетт режиссерлік лауазымға көтерілді. Студиядағы 15 жылдық еңбек жолында ол кейін классикалық туындыларға жатқан 84 мультфильм түсірді және студияның ең танымал кейіпкерлерін – Порки Пиг, Даффи Дак және Твитиді жасады. Оның ең танымал фильмдері – «Шыққырлық елдегі Порки» (1938) және «Ұлы шошқа сандығының тонау оқиғасы» (1946). 1946 жылы Warner Bros. Cartoons-тан кетіп, 1949 жылы «Биниге уақыт» қуыршақ шоуын жасау арқылы теледидар саласына көшті. Сериалдың кейінгі анимациялық нұсқасы «Бини мен Сесил» 1962 жылы ABC телеарнасында көрсетіліп, 1967 жылға дейін қайта көрсетілді. Бұл – толыққанды авторлық құқыққа ие алғашқы телесериал және «Боб Клампетт мультфильмі» деген логотиппен шығарылды. Өмірінің соңғы жылдарында Клампетт анимация тарихы бойынша лекция оқу үшін колледждер мен анимациялық фестивальдарға қатысты. Оның Warner мультфильмдері сюрреалистік ерекшеліктері, жанды және әсерлі анимациясы, сондай-ақ сөз ойындарына толы әзіл-қалжыңдары үшін соңғы ондаған жылдарда жаңаша бағаланды. Анимация тарихшысы Джерри Бек Клампеттті «Луни Тюнз» атауына «луни» сөзін енгізгені үшін жоғары бағалады.

Ерте өмір

Клампетт 1913 жылдың 8 мамырында Сан-Диегода, Калифорния штатында Роберт Калеб Клампетт пен Милдред Джоан Меррифилдтің отбасында дүниеге келді. Оның әкесі 1882 жылы Ирландияның Типерри графтығындағы Ненаг қаласында туған, ал 1884 жылы екі жасында ата-анасымен бірге АҚШ-қа көшіп келген. Клампетт бес жасында сурет салу қабілетін көрсетті. Кішкентай кезінде Голливудта тұрған ол және анасы Джоан Чарли Чаплин мен оның інісі Сидней Чаплиннің көршілері болды. Клампетт әкесінің Лос-Анджелес атлетика клубында басқа бір көрнекті үнсіз комедия актері Гарольд Ллойдпен қолмен ойнағанын еске алды. Клампетт Глендейлдегі Глендейл орта мектебі мен Гувер орта мектебінде оқыды, бірақ 1931 жылы бітіруге бірнеше ай жетпей Гуверден кетіп қалды. Ол өзінің тәтесі Шарлотта Кларктың қуыршақ фабрикасында жұмысқа орналасты. Кларк сатуға тартымды зат іздеп жүрген, ал Клампетт танымал бола бастаған Микки Маусты ұсынды. Кейіпкердің суретін ешқайда таба алмағандықтан, Клампетт эскиздерін кинотеатрға алып барып, бірнеше эскизбен оралды. Кларк авторлық құқықтар туралы алаңдады, сондықтан олар Дисней студиясына барды. Уолт пен Рой Дисней қуанышпен қарсы алды және Дисней студиясынан алыс емес жерде өздерінің бизнесін құрды. Клампетт Диснейде жұмыс істеген қысқа уақытын еске алып: "Диснейдің өзі кейде ескі машинамен келіп, қуыршақтарды алып кететін. Ол оларды студияға келген қонақтарға және сату жиналыстарында тарататын. Мен оған қуыршақтарды машинаға тиеуге көмектестім. Бірде оның Микилермен толы машинасы іске қосылмай қалды, мен Уолт рульді ұстағанша итеріп жібердім, ол іске қосылып, кете берді". Клампетт 1946 жылы студиядан кетті. "The Big Snooze" студиямен жасаған соңғы мультфильмі болды және ол экранда көрсетілгендердің қатарында болмады (тек Басқыр құс пен Элмер Фаддты қатыстырған үш мультфильмнің бірі). Көпшілік пікірге сәйкес, Клампетт көркемдік еркіндік мәселелеріне байланысты кеткен, бірақ кейбіреулер оның студиядан өз еркімен кеткенін айтты. Клампетттің стилі Фреленг пен Джонстың стилінен көбірек ерекшелене бастады. Қай жағдайда болса да, Клампеттті Леон Шлезингердің ізбасары Эдди Селцер жұмыстан босатты, ол Шлезингерге қарағанда оған төзімділік танытпады. Ол дамытуға үлкен үлес қосқан Уорнер стилі оны артта қалдырып кетті. Warner Bros. компаниясы жақында Schlesinger-ден Looney Tunes және Merrie Melodies студиясының барлық құқықтарын сатып алды және оның 1946 жылғы мультфильмдері бүгінгі күні сол кезеңдегі өнердің алдыңғы шегінде саналады, бірақ сол кезде Клампетт жаңа сынақтарға дайын болды. Клампетт Screen Gems-те, содан кейін Columbia Pictures-тің мультфильмдер бөлімінде сценарист және әзіл жазушы ретінде жұмыс істеді. 1947 жылы Republic Pictures өзінің Джин Отридің "Sioux City Sue" көркем фильміне анимацияны (Уолтер Ланцтың) қосты. Бұл фильм Republic-тің анимациялық мультфильмдерге қатысуына жеткілікті болды; Боб Клампетт бір мультфильмді, "It's a Grand Old Nag" атты мультфильмді, Чарли Хорс атты жылқы кейіпкерін көрсете отырып түсірді. Алайда, Republic басшылығы пайданың төмендеуіне байланысты ойын өзгертіп, олар сериалды тоқтатты. Клампетт режиссерлік еңбегін "Kilroy" деген атпен алды. 1949 жылы Клампетт теледидарға көшті, онда ол әйгілі қуыршақ шоуын, "Time for Beany" шоуын жасады. Дауыстау шеберлері Стэн Фреберг пен Доус Батлер қатысқан шоу Клампеттке үш "Эмми" сыйлығын әкелді. Граучо Маркс пен Альберт Эйнштейн осы шоудың жанкүйерлері болды. 1952 жылы ол "Thunderbolt the Wondercolt" телесериалдарын және "Bwana Devil" фильмінің 3D-прологын, Beany мен Cecil қатысуымен жасады. 1954 жылы ол "Willy the Wolf" (теледидардағы алғашқы қуыршақ шоуы) режиссерлік етті, сонымен қатар "Buffalo Billy" телешоуында басты рөлді ойнап, дауыс берді. 1950 жылдардың соңында Клампеттті Associated Artists Productions компаниясы 1948 жылдың тамызына дейінгі Warner мультфильмдерін каталогтауға шақырды. Ол сондай-ақ Beany and Cecil деп аталатын қуыршақ шоуының анимациялық нұсқасын жасады, оның 26 жарты сағаттық эпизодтары алғаш рет 1962 жылы ABC телеарнасында көрсетілді және бес жыл бойы желіде қайта көрсетілді. Клампетттің студиясы Голливудтағы 729 Seward Street-те орналасқан, кейіннен Klasky Csupo студиясы болды. Соңғы жылдары Боб Клампетт колледж кампустарында және анимация фестивальдерінде анимация тарихы бойынша лекция оқыды. 1974 жылы Сан-Диегодағы комикстер конференциясында оған Inkpot сыйлығы табысталды. 1975 жылы ол "Bugs Bunny: Superstar" атты деректі фильмнің назар ортасында болды. Бұл фильм Warner Bros. мультфильмдерінің тарихын зерттеген алғашқы деректі фильм болды. Клампетт, оның "Termite Terrace" алтын дәуірінен сақталған суреттері, фильмдері және естеліктері аңызға айналған, фильм үшін көптеген көрістерден тыс материалдар мен үй фильмдерін ұсынды; сонымен қатар, оның әйелі Соди Клампетт фильмнің өндіріс координаторы ретінде көрсетілген. "Bugs Bunny: Superstar" деректі фильміне берген аудио түсіндірмесінде режиссер Ларри Джексон Клампетттің қатысуын және оның Warner тарихының жиынтығына қол жеткізу үшін оған студиядағы соңғы нұсқаға рұхсат беру туралы келісімге қол қоюға тура келгенін айтты. Джексон сондай-ақ Клампетттің басқа режиссерлер мен олардың үлесі туралы айтуға өте тартынғанын мәлімдеді.

Clampett was born on May 8, 1913 in San Diego, California to Robert Caleb Clampett and Mildred Joan Merrifield. His father was born in Nenagh, County Tipperary, Ireland in 1882, and immigrated to the United States with his parents at age two in 1884. Clampett showed art skills by the age of five. Living in Hollywood as a young boy, he and his mother Joan lived next door to Charlie Chaplin and his brother Sydney Chaplin. Clampett also recalled watching his father play handball at the Los Angeles Athletic Club with another of the great silent comedians, Harold Lloyd. Clampett attended Glendale High School and Hoover High School in Glendale, California, but left Hoover a few months short of graduating in 1931. He found a job at a doll factory owned by his aunt, Charlotte Clark. Clark was looking for an appealing item to sell and Clampett suggested Mickey Mouse, whose popularity was growing. Unable to find a drawing of the character anywhere, Clampett took his sketchpad to the movie theater and came out with several sketches. Clark was concerned with copyright, so they drove to the Disney studio. Walt and Roy Disney were delighted, and they set up a business not far from the Disney studio. Clampett recalled his short time working for Disney: "Walt Disney himself sometimes came over in an old car to pick up the dolls; he would give them out to visitors to the studio and at sales meetings. I helped him load the dolls in the car. One time his car, loaded with Mickeys, wouldn't start, and I pushed while Walt steered, until it caught, and he took off." Clampett left the studio in 1946. The Big Snooze was his final cartoon with the studio and was one for which he did not get screen credit (only one of three he directed pitting Bugs Bunny and Elmer Fudd). While the generally accepted story was that Clampett left over matters of artistic freedom, despite that some people claimed that he left the studio on his own. Clampett's style was becoming increasingly divergent from those of Freleng and Jones. In any event, Clampett was fired by Leon Schlesinger's successor, Eddie Selzer, who was far less tolerant of him than Schlesinger had been. The Warner style that he was so instrumental in developing was leaving him behind. Warner Bros. had recently bought the rights to the entire Looney Tunes and Merrie Melodies studio from Schlesinger and, while his cartoons of 1946 are today considered on the cutting edge of the art for that period, at the time, Clampett was ready to seek new challenges. Clampett worked for a time at Screen Gems, then the cartoon division of Columbia Pictures, as a screenwriter and gag writer. In 1947 Republic Pictures incorporated animation (by Walter Lantz) into its Gene Autry feature film Sioux City Sue. It turned out well enough for Republic to dabble in animated cartoons; Bob Clampett directed a single cartoon, It's a Grand Old Nag, featuring the equine character Charlie Horse. Republic management, however, had second thoughts due to dwindling profits, and they discontinued the series. Clampett took his direction credit under the name "Kilroy". In 1949, Clampett turned his attention to television, where he created the famous puppet show Time for Beany. The show, featuring the talents of voice artists Stan Freberg and Daws Butler, would earn Clampett three Emmys. Groucho Marx and Albert Einstein were both fans of the series. In 1952, he created the Thunderbolt the Wondercolt television series and the 3D prologue to Bwana Devil featuring Beany and Cecil. In 1954, he directed Willy the Wolf (the first puppet variety show on television), as well as creating and voicing the lead in the Buffalo Billy television show. In the late 1950s, Clampett was hired by Associated Artists Productions to catalog the pre August 1948 Warner cartoons it had just acquired. He also created an animated version of the puppet show called Beany and Cecil, whose 26 half hour episodes were first broadcast on ABC in 1962 and were rerun on the network for five years. Clampett's studio was at 729 Seward Street in Hollywood, later a Klasky Csupo studio. In his later years, Bob Clampett toured college campuses and animation festivals as a lecturer on the history of animation. In 1974, he was awarded an Inkpot Award at the San Diego Comic Convention. In 1975, he was the focus of a documentary entitled Bugs Bunny: Superstar, the first documentary to examine the history of the Warner Bros. cartoons. Clampett, whose collection of drawings, films and memorabilia from the golden days of Termite Terrace was legendary, provided nearly all of the behind the scenes drawings and home movie footage for the film; furthermore, his wife, Sody Clampett, is credited as the film's production coordinator. In an audio commentary recorded for Bugs Bunny: Superstar, director Larry Jackson claimed that in order to secure Clampett's participation and access to Clampett's collection of Warners history, he had to sign a contract that stipulated Clampett would host the documentary and also have approval over the final cut. Jackson also claimed that Clampett was very reluctant speaking about the other directors and their contributions.

Чак Джонспен бәсекелестік

Warner Brothers анимациялық мұрасына Клампетттің үлесі зор және күдіксіз болғанымен, ол әріптестері тарапынан «өзіне тиесілі емес идеялар үшін құрмет іздеген, кейінірек бұрынғы Warner әріптестерінің наразылығын тудырған ашкөз өзіндік жарнамашы» деп сынға ұшырады. Осы ашудың бір бөлігі Клампетттің студиядағы «алтын бала» ретіне байланысты болуы мүмкін (Клампетттің анасы мультфильмдерді шығарушы Леон Шлезингердің жақын досы болған), бұл оған барлық басқалар сақтаған студия ережелерін сақтамауға мүмкіндік берді. Сонымен қатар, он жыл бойы Клампеттпен бір студияда жұмыс істеген дауыс актері Мел Бланк оны «әртүрлі нәрсені өзіне жатқызатын эгоист» деп айыптады. 1946 жылы студиядан кеткеннен кейін жарияланған мақаладан бастап, Клампетт өзін жиі «Багс Баннидің авторы» деп атады, көбінесе ол Кларк Гейблдің «Бір түндік оқиға» фильміндегі морковь жеген көрінісін өзінің «жаратылысына» шабыттандырғандығын қосты. (Клампетт осы мәлімдемесін «Багс Банни: Супержұлдыз» фильмінде де айтады.) Багстің авторлық құқығына талас білдірген тағы екі режиссер бар: Текс Эвери, ол оның алғашқы ресми қысқаметражды фильмін – «Жабайы қоянды» түсірді; және Роберт МакКимсон, ол Багс Баннидің нақты пішінін жасады. Көздерге байланысты, Багстің негізгі авторы Джонс немесе Фреленг болуы мүмкін. Кейбір мамандар 1930 жылдардың соңы мен 1940 жылдардың басындағы Багс Баннидің алғашқы мультфильмдерін қарастырғанда, кейіпкерді бір режиссер «жасаған» емес, Клампетт, Эвери, Джонс, Фреленг, МакКимсон, Мел Бланк, Кал Далтон, Бен Хардауэй және Боб Гивенстің бірлескен еңбегімен бірнеше жыл бойы тұлғасы, дауысы және дизайны дамып жетілгенін айтады. «Багс Банни: Супержұлдыз» фильмінде Клампетт алғашқы Порки Пиг мультфильміне арналған пішіннің суретін салғанын да мәлімдейді, бірақ шындығында оны Фриз Фреленг салған. Анимация тарихшысы Милтон Грей «Боб Клампетт еске алынды» атты мақаласында Клампетт пен Джонстың арасындағы ұзақ және ащы бәсекелестіктің толық суретін береді. Грей, Клампетттің жақын досы, осы дауды «Бобтың мультфильм бизнесіндегі қарсыласының бірі жасаған қасақана және қатыгез жала жабу кампаниясы» деп сипаттайды. Ол Джонстың 1970 жылы «Funnyworld» журналына берген сұхбатында Клампеттке тым көп құрмет көрсеткеніне, Багс пен Даффиге ғана емес, сонымен қатар Джонстың Sniffles және Фреленгтің Yosemite Sam кейіптеріне де толық құрмет бергеніне ашуланғанын айтады. Джонс Клампеттке қарсы қосымша айыптаулар жасады, мысалы, Клампетт «түнде студияда жүріп, басқа режиссерлердің сценарийлерін қарап, өз мультфильмдері үшін идеяларды ұрлайтын» болған. Джонс 1975 жылы айыптау хат жазып, Грейдің сөзіне сүйенсек, ол кездескен барлық жанкүйерлерге таратып берді – осыдан даудың күшеюі басталды. Грей Клампетттің «мейірімді, жомарт адам» болғанын және Джонстың айыптауларынан қатты ренжігенін мәлімдейді. [ ] Мен Боб Клампетт бізге қалдырған керемет еңбегі үшін зор құрмет пен алғысқа лайық деп санаймын. Warner Bros. компаниясының басқа әріптестері, мысалы музыкалық үйлестіруші Карл Сталлинг және аниматор Текс Эвери, 1960-шы және 1970-ші жылдары анимация индустриясы туралы сөйлескен кезде Клампетттің жағында болды.

Though Clampett's contribution to the Warner Brothers animation legacy was considerable and inarguable, he has been criticized by his peers as "a shameless self promoter who provoked the wrath of his former Warner's colleagues in later years for allegedly claiming credit for ideas that were not his." Some of this animosity appears to have come from Clampett's perceived "golden boy" status at the studio (Clampett's mother was said to be a close friend of cartoon producer Leon Schlesinger), which allowed him to ignore studio rules that everyone else was expected to follow. In addition, Mel Blanc, the voice actor who worked with Clampett at the same studio for ten years, also accused Clampett of being an "egotist who took credit for everything." Beginning with a magazine article in 1946, shortly after he left the studio, Clampett repeatedly referred to himself as "the creator" of Bugs Bunny, often adding the side note that he used Clark Gable's carrot eating scene in It Happened One Night as inspiration for his "creation". (Clampett can be observed making this claim in Bugs Bunny: Superstar.) The other two directorial fathers Bugs is claimed to have had are Tex Avery, who directed A Wild Hare, his first official short; and Robert McKimson, who drew the definitive Bugs Bunny model sheet. Depending on the source, Bugs' primary creator could be either Jones or Freleng. Some argue that, based on a viewing of the early Bugs cartoons of the late 1930s and early 1940s, the character was not "created" by one director, but evolved in personality, voice, and design over several years through the collective efforts of Clampett, Avery, Jones, Freleng, McKimson, Mel Blanc, Cal Dalton, Ben Hardaway and Bob Givens. In Bugs Bunny: Superstar, Clampett also takes credit for drawing the model sheet for the first Porky Pig cartoon, I Haven't Got a Hat (1935), even though it was actually drawn by Friz Freleng. Animation historian Milton Gray details the long and bitter rivalry between Clampett and Jones in his essay "Bob Clampett Remembered". Gray, a personal friend of Clampett, calls the controversy "a deliberate and vicious smear campaign by one of Bob's rivals in the cartoon business". He reveals that Jones was angry at Clampett for making some generalizations in his 1970 interview with Funnyworld that gave Clampett too much credit, including taking sole credit for not only Bugs and Daffy but also Jones's Sniffles character and Freleng's Yosemite Sam. He writes that Jones began making additional accusations against Clampett, such as that Clampett would "go around the studio at night, looking at other directors' storyboards for ideas he could steal for his own cartoons." Jones wrote a letter of accusations in 1975 and, according to Gray, distributed copies to every fan he met—seemingly the genesis of the growing controversy. Gray asserts that Clampett was a "kind, generous man [who was] deeply hurt and saddened by Jones's accusations. [ ] I feel that Bob Clampett deserves tremendous respect and gratitude for the wonderful work that he left us." Other Warner Bros. peers, such as musical coordinator Carl Stalling and animator Tex Avery, stood by Clampett during his talks on the animation industry in the 1960s and 1970s.

Өлім

Клампетт 1984 жылғы 2 мамырда Мичиган штатының Детройт қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды, 71 жасқа толуына алты күн қалғанда. Ол «Бини мен Сесил» мультфильмдерінің үйде көрсетілімге шығаруын насихаттап елді аралап жүрген кезде қайтыс болды. Ол Голливудтың Орман-Лаун Холливуд Хиллс бейістігіне жерленген.

Мұра

1984 жылдан бері Боб Клампетт гуманитарлық сыйлығы жыл сайын Эйснер сыйлықтарында табыс етіледі. Сыйлықтың иегерлері: Джун Форэй, Джек Кирби, Серджио Арагонес, Патрик МакДоннелл, Мэгги Томпсон, Рэй Брэдбери және Марк Эваниер. Клампетттің «Tin Pan Alley Cats» (1943) мультфильмі Конгресс кітапханасы тарапынан «біздің замандағы музыка мен моральдық қағидалардың көрнекті үлгісі» деп танылды және болашақ ұрпақтар көруі үшін бір данасы Вашингтон қаласындағы уақыт капсуласына салынды. Аниматор Джон Крикфалуси, Nickelodeon телеарнасының «The Ren & Stimpy Show» атты жобасының авторы ретінде танымал, Клампеттпен өмірінің соңғы жылдары танысып, сол кездерді шабыттандыратын уақыт ретінде еске алады. Крикфалуси Клампеттті өзінің сүйікті аниматоры деп атап, ал «Ұлы шошқа банкі тонауы» (1946) мультфильмін өзінің сүйікті мультфильмі деп айтты: «Мен осы мультфильмді көрдім, ол менің өмірімді түгелдей өзгертіп жіберді, мен оны ең керемет деп ойладым, және қазір де солай ойлаймын». Анимация тарихшысы Леонард Мальтин Клампетттің мультфильмдерін «ерекше» деп сипаттады. Милтон Грейдің пікірінше, Шлезингер Клампеттті қара-ақ мультфильмдер бөлімінің басшысы етіп тағайындаған себебі – оны құтқару болды. Көптеген тарихшылар «Porky’s Duck Hunt» мультфильміндегі Даффидің шығып кететін көрінісін Клампетттің ең маңызды сәттерінің бірі деп санайды. Мальтин оны «көрермендердің көпшілігі бұрын-соңды көрмеген ерекшелік» деп атады. Тарихшы Чарльз Соломон Клампетттің барлық қысқа метражды мультфильмдерінде байқалатын серпімді, икемді анимация сапасын атап өтті, ал Мальтин «энергиялық, комедиялық хаос» деп бағалады. Клампетттің мультфильмдері ХХ ғасырдың екінші жартысында оның теледидарлық синдикаторлар 1948 жылдан кейінгі Warner мультфильмдеріне ғана құқық алғандықтан, олардың танымалдығы төмен болды. Алайда, соңғы онжылдықтарда оның туындыларының танымалдығы мен құндылығы артып келеді. Марта Сигалл Клампеттті «қуанышпен және әзілмен толы адам» деп еске алады. Ол оның өзіне әрдайым жақсы қарым-қатынас жасағанын және сыйлықтар жасағанда немесе қайырымдылық шараларына көмектескенде өте жомарт болғанын айтады. Ол 1943 жылы «Termite Terrace» студиясынан кетіп, 1960 жылға дейін Клампеттпен қайта кездеспеді. Алайда, ол Клампетттің анимация бизнесіне қадам басқан немесе тәлімгерлік берген адамдардан көп естіген. Клампетттің үш баласы бар, олар оның мұрасын сақтап қалды. Олар – әкесінің «Bob Clampett Productions» студиясында қуыршақ шебері болып жұмыс істеген Роберт Клампетт-младший, бірнеше кітаптың авторы, соның ішінде анимациялық кейіпкерлер туралы кітап жазған Рут Клампетт (әкесі қайтыс болғаннан кейін «Clampett Studio» коллекциясын құрған) және терапиялық йога бойынша маман – Чери Клампетт.

Since 1984, The Bob Clampett Humanitarian Award is given each year at the Eisner Awards. Recipients of the award include June Foray, Jack Kirby, Sergio Aragonés, Patrick McDonnell, Maggie Thompson, Ray Bradbury and Mark Evanier. Clampett's Tin Pan Alley Cats (1943) was chosen by the Library of Congress as a "prime example of the music and mores of our times" and a print was buried in a time capsule in Washington, D. C., so future generations might see it. Animator John Kricfalusi, best known for being the creator of Nickelodeon's The Ren & Stimpy Show, got to know Clampett in his later years and has reflected on those times as inspirational. Kricfalusi cited Clampett as his favorite animator and Clampett's The Great Piggy Bank Robbery (1946) as his favorite cartoon: "I saw this thing and it completely changed my life, I thought it was the greatest thing I'd ever seen, and I still think it is." Animation historian Leonard Maltin has called Clampett's cartoons "unmistakable". Milton Gray believes that Schlesinger put Clampett in charge of the black and white cartoon division in order to save it, and many historians have singled out a scene in Porky's Duck Hunt, in which Daffy exits, as a defining Clampett moment. Maltin called it "a level of wackiness few moviegoers had ever seen". Historian Charles Solomon noted a rubbery, flexible animation quality visible in all Clampett's shorts, and Maltin noted an "energetic, comic anarchy". While Clampett's cartoons were not as well known in the latter half of the 20th century because television syndicators only had the rights to the post 1948 Warner cartoons, his creations have increased in notoriety and acclaim in recent decades. Martha Sigall recalled Clampett as "an enthusiastic and fun type of guy". She describes him as consistently nice to her and very generous when it came to gifts or donations to a cause. She had left the Termite Terrace in 1943 and did not meet Clampett again until 1960. She did, however, hear from people whom Clampett helped break into the animation business and/or mentored. Clampett is survived by his three children who preserve his work. They are Robert Clampett Jr., who worked for his father as a puppeteer at Bob Clampett Productions; Ruth Clampett, an author of several books, including a book about an animated couple (she also founded Clampett Studio collections after her father's death); and Cheri Clampett, a therapeutic yoga specialist.