Кіріспе
1894 жылы Вашингтонға жасалған наразылық шеруі, Кокси әскері – Огайо штатының кәсіпкері Джейкоб Кокси басқарған АҚШ жұмыссыз жұмысшыларының наразылық жорысы. Олар 1894 жылы Вашингтонға шеру тартты, бұл АҚШ тарихындағы ең ауыр экономикалық дағдарыстың төрт жылдық кезеңінің екінші жылы еді. Ресми түрде Мәсіхтегі Халықтың Армиясы деп аталған бұл әскерге көшбасшысының атынан лақап қойылды, ол көбірек танылды. Бұл Вашингтонға жасалған алғашқы маңызды халықтық наразылық шеруі болды және «Кокси әскерін тойдыруға жеткілікті тағам» деген тіркес осы жорыстан бастау алды.
Coxey's Army was a protest march by unemployed workers from the United States, led by Ohio businessman Jacob Coxey. They marched on Washington, D. C., in 1894, the second year of a four year economic depression that was the worst in United States history at the time. Officially named the Army of the Commonweal in Christ, its nickname came from its leader and was more enduring. It was the first significant popular protest march on Washington, and the expression "Enough food to feed Coxey's Army" originates from this march.
Бірінші наурыз
Көшпенді петициясы” деп аталған шерудің мақсаты – сәуір айында Питтсбург, Бекс Рун және Пенсильвания штатының Хомстед қалалары арқылы өту еді. Армияның батыс бөлімі Калифорниялық көшбасшы “Генерал” Чарльз Т. Келлидің атымен Келли әскері деп аталды. Басында үлкен болғанымен, Келли әскері ұзақ сапарда мүшелерін жоғалтты, Огайо өзенінен өткендердің саны азайып кетті. Фрай әскері деп аталған тағы бір топ Лос-Анджелестен жолға шықты, бірақ көбінесе Сент-Луистен шығысқа қарай тарап кетті. Шеруге елдің түкпір-түкпірінен топтар жиналды, 1894 жылдың 30 сәуірінде Вашингтонға жеткен кезде олардың саны 500-ге жетті, ал батыстан тағы да көп адамдар жолға шығып жатқан болатын. Қазіргі Колмар Манор (Мэриленд штаты) ауданындағы Шрев фермасы 6000 жұмыссыз адам үшін лагерь ретінде пайдаланылды. Кокси және қозғалыстың басқа да көшбасшылары келесі күні АҚШ Капитолийінің газонында болғаны үшін тұтқындалды. Шеру мен наразылыққа қызығушылық тез төмендеді. Нәтижесінде сәтті болмаса да, бұл шеру Вашингтонға жасалған алғашқы наразылық шеруі ретінде танымал. Ең белсенді Коксистер – Батыс Солтүстік-Батыс аймағындағы Бутте, Такома, Спокан және Портленд сияқты орталықтарда өздерінің “әскерлерін” құрғандар еді. Бұл наразылықшылардың көпшілігі теміржол компанияларын, президент Гровер Кливлендтің ақша-кредит саясатын және олардың жағдайына себеп болған артық жүк тасымалдау тарифтерін кінәлаған жұмыссыз теміржолшылар болды. Бұл қозғалыстың шыңы, мүмкін, 1894 жылдың 21 сәуірінде Уильям Хоган мен оның шамамен 500 ізбасары Вашингтонға сапар үшін Солтүстік Тынық мұхиты теміржолын басып алған кезде болды. Олар жол бойы қолдау тауып, оларды тоқтатуға тырысқан федералды маршалдармен күресуге мүмкіндік алды. Федералды әскерлер Хоганайттарды Монтана штатының Форсайт қаласының жанында ұстады. Наразылықшылар астанаға жетпесе де, олардың тудырған әскери араласуы сол жылдың соңында Пуллман ереуілін басып тастаған федералды күштерге дайындық болды.
Some of the most militant Coxeyites were those who formed their own "armies" in Pacific Northwest centers such as Butte, Tacoma, Spokane, and Portland. Many of these protesters were unemployed railroad workers who blamed railroad companies, President Grover Cleveland's monetary policies, and excessive freight rates for their plight. The climax of this movement was perhaps on April 21, 1894, when William Hogan and approximately 500 followers commandeered a Northern Pacific Railway train for their trek to Washington, D. C. They enjoyed support along the way, which enabled them to fight off the federal marshals attempting to stop them. Federal troops finally apprehended the Hoganites near Forsyth, Montana. While the protesters never made it to the capital, the military intervention they provoked proved to be a rehearsal for the federal force that broke the Pullman Strike later that year.
Екінші наурыз
Кокси 1914 жылы тағы бір шеру ұйымдастырды. 30 сәуірде шерушілердің бір бөлігі Пенсильвания штатындағы Монессен қаласына жетті. Нью-Йорк қаласынан келген топ шеруге қосылды. Шеру Вашингтон қаласына жеткенде Кокси АҚШ Капитолийінің сатыларынан жақтастарына сөз сөйледі.
Мұра
Коксидің үкіметтік жұмыс орындарына қатысты ұсынысы өз заманы үшін радикалды болғанмен, ол «Жаңа мәміле» қабылдануымен АҚШ-тың федералдық саясатының бір бөлігіне айналды. 1944 жылдың 1 мамырында Коксейден Капитолийдің баспалдағынан өзінің түпнұсқа петициясын оқуды сұрады. Одан да маңыздысы, Вашингтонға шерулер адамдар үшін үкіметке немесе оның түрлі саясатына наразылық білдірудің танымал тәсіліне айналды. «Кокси армиясы» деген тіркес 1914 жылы өткен екінші наурыз кезінде болған бір оқиғаға байланысты, мүмкін, белгілі бір топты сипаттау үшін қолданыла бастады. Коксидің армиясы Гарет Гарреттің «Жүргізуші» романында да маңызды рөл атқарады, онда басты кейіпкер – наурызды жақтан бақылап отырған журналист. «Екі мың тікұшақ» атты әңгімесінде (1907 жылы жарық көрген «Жол» жинағына енген) Джек Лондон Келли армиясының мүшесі ретінде өзінің тәжірибесін сипаттайды. Бұл әңгіме жұмыссыз «тікұшақтардың» мотивациясын, олардың әскери стильдегі ұйымдасқандығын және оларға көбірек немесе азырақ ықыласпен қолдау көрсеткен, олардың ісіне жанашырлық танытқан бақытты американдықтардың жағдайын жеке деңгейде нақты көрсетеді. Лондонның айтуынша, ол Келли армиясына Айова штатының Каунсил-Блаффс қаласында қосылып, Миссисипи өзенінде тарап кеткенге дейін олармен бірге болды. Бұл тараудың басты себебі – ескерілген теміржол индустриясынан көлік үшін пойыз ұстап алу мүмкін болмауы болды. 1955 жылғы «Желге мұра» пьесасында Микер (қамаушы/сот орындаушысы) Рэйчел Браунмен сөйлескен кезде ерте сахнада Кокси армиясын еске алады. Кокси армиясының Вашингтонға келгені Анна Лоан Уилсидің 2016 жылғы тарихи детективі «Есте сақтау үшін наурыз» романының фондық жағдайы болып табылады. «Кокси армиясын тамақтандыруға жеткілікті азық-түлік» деген сөз тіркесі пікір білдірушінің дайындалып немесе ұсынылып жатқан тамақтың тамақтануға қажетті адамдар санынан әлдеқайда көп екенін есептейтінін көрсетеді. «Үйге қайту жолында» кітабының кіріспесінде Лора Ингаллс Уайлдер 1894 жылы Оңтүстік Дакота штатының Де Смет қаласынан Миссури штатының Мэнсфилд қаласына жасаған сапары туралы күнделігінде Кокси армиялары туралы айтады. «Үйге қайту жолында» кітабының кіріспесін (және эпилогын) Уайлдердің қызы Роза Уайлдер Лейн жазған, ол анасынан бұрын танымал жазушы болған. Лейн Кокси армияларының Калифорниядан келіп, Вашингтонға қарай шығысқа қарай теміржол пойыздарын басып алып, қалаларды қорқытып, тамақ үшін тонағанын сипаттайды. Лейн: «Барлық қалаларда федералды әскерлер үкімет ғимараттарын күзетіп тұрды».
The expression "Enough food to feed Coxey's Army" signifies that the person commenting believes there is a great deal more food being prepared or presented than is actually required for the persons to be fed. In the prologue to "On the Way Home," the diary of Laura Ingalls Wilder of her family's trip from De Smet, South Dakota, to Mansfield, Missouri, in 1894, there is mention of Coxey's armies. The prologue (and epilogue) to "On the Way Home" were written by Wilder's daughter Rose Wilder Lane, who was an accomplished and well known writer long before her mother. Lane describes Coxey's armies as coming from California, seizing railroad trains as they headed East towards Washington, and terrorizing towns and pillaging for food on their route. Lane concluded, "In all the cities Federal troops were guarding the Government's buildings."