Кіріспе
Рейнланд балағаттауы (Rheinlandbastard) – нацистік Германияда афрогермандықтарды сипаттау үшін қолданылған қаралағыш атау. Олардың әкесі француз армиясының Африка текті әскери қызметкерлері деп есептелді, бұл әскерилер Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Франция Рейнландты басып алған кезде онда орналасқан болатын. Африкадағы бұрынғы неміс колонияларында неміс ерлер мен африкалық әйелдер арасындағы одақтардан туған басқа афрогермандар да Рейнландбастарда деп аталды. 1933 жылдан кейін, нацистік нәсілдік теорияларға сәйкес, Рейнландбастарда саналған афрогермандар қуғынға түсті. Олар міндетті түрде стерилизациялау кампаниясы аясында ұсталды. Британдық тарихшы Ричард Дж. Эванс олардың арасындағы аралас нәсілді балалардың саны бес-алты жүзден аспағанын айтады. 1921 жылы Гвидо Кройцердің "Шварц Шмах: Ұятқа батқан Германия романы" атты танымал романында Рейнландта туған барлық аралас нәсілді балалар "дене және рухани жағынан кемтар" болып дүниеге келеді және олар неміс емес деп жазылған. Кройцер сондай-ақ, бұл балалардың аналары ақ емес ер адамдармен жыныстық қатынас жасаған сәттен бастап неміс болып саналмайды және ешқашан Volksgemeinschaft-қа қосыла алмайды деп мәлімдеді. 1920 жылдың мамыр айында жаңа неміс үкіметінің сыртқы істер министрі француз әріптесіне наразылық білдіріп, "біз сіздің ақ әскерлеріңіздің нашар тәртібін қабылдаймыз, егер сіз бізді осы қара індеттен мүмкіндігінше тез құтқара алсаңыз" деді. Рейнландтағы жергілікті халықтың әскерге деген пікірі мүлдем басқаша болды. Әскерлер "әдепті және көбінесе танымал" деп сипатталды, мүмкін француз отаршылдары соғыстан шаршаған француз оккупанттарына қарағанда немістерге аз ашу-ызамен қарады. Адольф Гитлер өзінің "Менің күресім" кітабында африкалық оккупациялық әскерлермен кез келген қарым-қатынастан туған балаларды ақ нәсілдің "Рейн өзенінің Еуропаның жүрегінде қара қанмен" ластануы деп сипаттады. Ол "жұрт жек көретін ақ нәсілді бұзу және оның мәдени және саяси деңгейін төмендету үшін яһудилердің мақсаты – билікке ие болу" деп ойлады. Ол бұл француздың жоспары екенін де айтты, себебі Франция халқының саны үнемі "қарауып барады".
Rhineland bastard ( Rheinlandbastard) was a derogatory term used in Nazi Germany to describe Afro Germans, believed fathered by French Army personnel of African descent who were stationed in the Rhineland during its occupation by France after World War I. There is evidence that other Afro Germans, born from unions between German men and African women in former German colonies in Africa, were also referred to as Rheinlandbastarde. After 1933, under Nazi racial theories, Afro Germans deemed to be Rheinlandbastarde were persecuted. They were rounded up in a campaign of compulsory sterilization. The British historian Richard J. Evans suggests the number of mixed race children among them was not more than five or six hundred. In the popular 1921 novel Die Schwarze Schmach: Der Roman des geschändeten Deutschlands (The Black Shame A Novel of Disgraced Germany) by Guido Kreutzer, he wrote that all mixed race children born in the Rhineland are born "physically and morally degenerate" and are not German at all. Kreutzer also declared that the mothers of these children ceased to be German the moment they had sex with non white men, and they could never join the Volksgemeinschaft. In May 1920, the foreign minister of the new German government lodged a protest to his French counterpart stating that "we will accept the inferior discipline amongst your white troops if you will only rid us as fast as possible of this black plague". In the Rhineland itself, local opinion of the troops was very different. The soldiers were described as "courteous and often popular", possibly because French colonial soldiers harbored less ill will towards Germans than war weary French occupiers. In his book Mein Kampf, Adolf Hitler described children resulting from any kind of relationship to African occupation soldiers as a contamination of the white race "by Negro blood on the Rhine in the heart of Europe." He thought that "Jews were responsible for bringing Negroes into the Rhineland, with the ultimate idea of bastardizing the white race which they hate and thus lowering its cultural and political level so that the Jew might dominate." He also implied that this was a plot on the part of the French, since the population of France was being increasingly "negrified".
Колониялық мұра
Ол кезде Германиядағы шағын көпұлтты халықтың көп бөлігі Африка мен Меланезиядағы бұрынғы неміс отарларында қоныстанған неміс қоныс аударушылары мен миссионерлердің балалары еді, олар жергілікті әйелдерге үйленген немесе олардан заңсыз балалары болған. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германияның отарлық империясы жойылғаннан кейін, осы қоныс аударушылардың бір бөлігі аралас нәсілді отбасыларымен Германияға оралды. Нацистік Германиядағы қара нәсілділердің саны аз болды – 65 миллионнан астам халқы бар елде 20-25 мың адамды құрады, бірақ нацистер Рейнландтағыларға қарсы шаралар қабылдауға шешім қабылдады. Олар қара мәдениетін төмен санап, оны жек көріп, «жосық негр музыкасы» деп есептеген американдық джаз сияқты «дәстүрлі қара» музыкалық жанрларды тыйым салуға тырысты. Қара халыққа немесе аралас ата-аналардың балаларына қарсы ешқандай ресми заң қабылданбады, себебі олар 1935 жылдың қыркүйегіндегі Нюрнберг заңдарына дейінгі некелер мен ресми емес одақтардан туған. Аталған заңдар «араласқанды» тыйым салды. Дегенмен, «арийлер» мен «арий емес» адамдар арасындағы жыныстық қатынас және «аралас некелер» тыйым салынды. Сонымен қатар, аралас туысқандар некеге тұру құқығынан толығымен айырылды. Үкімет Sonder Kommission Nr.3 («Арнайы комиссия №3») құрып, оны басқаруға Кайзер Вильгельм антропология, адам генетикасы және евгеника институтының Эуген Фишерді тағайындады. Оның міндеті – Рейнландтағы «заңсыз» балалардың көбеюіне жол бермеу болды. Осылай деп танылғандардың барлығы 1933 жылғы мұрагерлік аурулардың алдын алу туралы заң бойынша стерильдендірілуі керек болды.
Басқа БАҚ-та бейнелеу
Эси Эдугянның "Half Blood Blues" (2011) романы Берлинде афрогермандық джаз трубашысы туралы, ол афроамерикандықтармен, неміс еврейімен және ақ неміспен бірге ойнайды. Оны нацистер Рейн өңірінің заңды емес баласы деп ұстайды. "Where Hands Touch" (2018) фильмін Амма Асанте түсірген, онда басты кейіпкер Лейна (Амандла Стенберг сомдаған) бейнеленген. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Германияны оккупациялаған кезде қара француз әскери қызметкері мен ақ неміс әйелінен туған.