Француз журналисі және театр сыншысы Франсиск Сарсей
Francisque Sarcey
Француз журналисі, драматург Франсиск Сарсей (1827-1899) өмірі мен шығармашылығы. "Le Temps" газетіндегі сыншылық еңбектері, журналистік жолы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз журналисі және драма сыншысы (1827–1899)
French journalist and drama critic (1827–1899)
Франсиск Сарси (8 қазан 1827 – 16 мамыр 1899) – француз журналисі және драма сыншысы.
Francisque Sarcey (8 October 1827 – 16 May 1899) was a French journalist and dramatic critic.
Мансап
Сарси Эссон облысының Дурдан қаласында дүниеге келген. Бірнеше жыл мектеп мұғалімі болғаннан кейін, осы қызметке оның мінезі сай емес еді, ол 1858 жылы журналистикаға қадам басты. Le Figaro, L'Illustration, Le Gaulois, Le XIXe Siècle және басқа да мерзімді басылымдарға мақалалар жазды; бірақ оның басты қызығушылығы драмалық сын болды, алғашқы тәжірибесін 1859 жылы L'Opinion nationale басылымында алды. 1867 жылы ол Le Temps газетіне "фуейльтон" жазуды бастады, осы жанрмен есімі өлгенше байланысты болды. Оның драмалық сынның диктаторы ретіндегі орны бірегей деп есептелді. Ол халықтың сенімін жеңіп алудың жолын білген, ал жаңа пьесалар туралы оның пікірлері соңғы шешім ретінде қабылданатын. Британ энциклопедиясының он бірінші басылымында айтылғандай, ол актерлік шеберлігі мен сахналық эффектілерді тамаша бағалаған; алайда, драма өнеріне қатысты көзқарасы тар және өнердегі прогреске бейжай болды. Мысалы, 1896 жылы ол Альфред Жарридің "Убу-Рой" пьесасының тұсаукесерін қарады – абсурд театрының белгісі – және оны "нағыз алаяқтық, жек көруден басқа ештеңеге лайық емес" деп атады. Мұндай пікірлер оны Монмартрдағы бүлікшіл жас суретшілер мен жазушылардың сықаққа алуына себеп болды. 1886 және 1893 жылдар аралығында жазушы және юморист Альфонс Алле Сарси есімімен "Мен қалай ақымаққа айналдым" деген тақырыппен газет беттерінде әйгілі мақалалар сериясын жариялады. Сарси бірнеше әртүрлі еңбектер жариялады, олардың ішіндегі ең қызықтысы – оның күнделігінен жинақталған "Париж қамалы" (1871), "Актерлер мен актрисалар" (1878-1884), "Жастық шақ естеліктері" (1884) және "Ересек шақ естеліктері" (1892; ағылш. аудармасы, 1893) еңбектері. "Театрдың қырқ жылы" (1900) – Адольф Бриссон редакциялаған оның драмалық фуейльтондық мақалаларынан таңдап алынған (8 томдық) жинақ. Ол Парижде қайтыс болды.
Sarcey was born in Dourdan, Essonne. After some years as schoolmaster, a job for which his temperament was ill fitted, he entered journalism in 1858. He contributed to Le Figaro, L'Illustration, Le Gaulois, Le XIXe Siècle and other periodicals; but his main interest was dramatic criticism, of which he had his first experience in L'Opinion nationale in 1859. In 1867 he began to contribute to Le Temps the "feuilleton" with which his name was associated till his death. His position as dictator of dramatic criticism was said to be unique. He had the secret of taking the public into his confidence, and his pronouncements upon new plays were accepted as final. According to the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, he was a masterly judge of acting and of stage effect; his views as to the drama itself were narrow and indifferent to artistic progress. For example, in 1896, he reviewed the premiere of Alfred Jarry's play Ubu Roi—a precursor of the Theatre of the Absurd—and called it "a filthy fraud which deserves nothing but the silence of contempt." Such opinions made him a subject of ridicule among the rebellious young artists and writers of Montmartre. Between 1886 and 1893, the writer and humorist Alphonse Allais published a notorious series of newspaper columns under Sarcey's name with titles such as "How I Became an Idiot." Sarcey published several miscellaneous works, of which the most interesting are Le Siège de Paris, an account compiled from his diary (1871), Comédiens et comédiennes (1878 1884), Souvenirs de jeunesse (1884) and Souvenirs d'âge mûr (1892; Eng. trans., 1893). Quarante ans de théâtre (1900) is a selection (in 8 volumes) from his dramatic Feuilletons edited by Adolphe Brisson. He died in Paris.
Вегетариандық
Сарси 1893 жылы ет жеуден бас тартып, өзін "орташа вегетариан" (қазір пескатариан деп атайтын) деп сипаттады. Ол ет жемеді, бірақ май, ірімшік, жұмыртқа, сүт және балық жеді. Ол осы диета оның шаршауға қарсы тұру қабілетін арттырып, денсаулығын жақсартқанын мәлімдеді.
Sarcey gave up eating meat in 1893 and described himself as a "moderate vegetarian" (what would now be described as pescatarian). He abstained from meat but ate, butter, cheese, eggs, milk and fish. He argued that the diet gave him great resistance to fatigue and improved his health.