Қасиетті Галл: Өмірі мен әулиелік тарихы

Кіріспе

Ирландиялық шәкірт және қасиетті кісі.

Өмірбаян

Ең көне өмірбаянының фрагменттері 9-ғасырда Рейхнаудың екі монахы тарапынан қайта жазылды, 816–824 жылдары Веттин тарапынан толықтырылды, ал шамамен 833–884 жылдары Валафрид Страбон толықтырды, ол сондай-ақ әулиенің кереметтері туралы кітапты өңдеді. Валафридке жатқызылатын басқа да еңбектер Сент-Галл туралы проза мен өлең түрінде айтады. Галлдың тегі туралы пікірлер қарама-қайшы. 9-ғасырғы Рейхнау өмірбаяндарына сәйкес, ол Ирландиядан шыққан және Колумбанның серігі ретінде Еуропаға келген. Тарихи Галлдың ирландтық тегін Hilty (2001) күмәнден тудырды, ол оның Вогез немесе Эльзас аймағынан шыққан болуы мүмкін екенін ұсынды. Schär (2010) Галлдың ирландтық тегі болуы мүмкін, бірақ Эльзаста туып өскенін болжады. 9-ғасырғы агиографияларға сәйкес, жас Галл Бангор аббаттығының Комгаллдан білім алған. Бангор монастыры бүкіл Еуропаға христиандық білімнің маңызды орталығы ретінде танымал болды. Галлмен бірге Бангорда Колумбан да оқыды, ол он екі серігімен бірге шамамен 589 жылы саяхатқа шықты. Галл және оның серіктері бастапқыда Колумбанмен бірге Галлиядағы Люксеуілде орналасты. 610 жылы Колумбан христиандыққа қарсы болған басшылар тарапынан қуылды және Галлмен бірге Алеманнияға қашты. Ол Колумбанмен Рейн өзенімен Брегенцке дейін саяхаттады, бірақ 612 жылы Колумбан Брегенцтен Италияға кеткенде, Галл ауруына байланысты Арбонда қалып қойды және күтім алды. Ол Алеманнияда қалды, онда бірнеше серіктерімен бірге Констанц көлінің оңтүстік-батысындағы Стейнах өзенінің бастауына жақын орман ішінде шөлге айналды. Галл мұқият оқытқан он екі монах үшін жақын жерлер салынды. Галл Швейцарияда күшті уағызшы ретінде танымал болды. Констанц кафедрасы бос қалғанда, жаңа епископты сайлауға жиналған дін қызметкерлері бірауыздан Галлға дауыс берді. Алайда ол шіркеу заңдарына қайшы келетінін айтып, сайлаудан бас тартты. Кейінірек, 625 жылы, Колумбанның негізін салған Люксеуіл монастырының аббаты Евстасий қайтыс болғанда, монастырь мүшелері Галлдан монастырьды басқаруды сұрады. Ол оңаша өмір сүруден бас тартты және оны осы дүниелік мәселелерге араластыруы мүмкін кез келген лауазымды қабылдамайтынын мәлімдеді. Ол кәрі адам еді.

The fragmentary oldest Life was recast in the 9th century by two monks of Reichenau, enlarged in 816–824 by Wettinus, and about 833–884 by Walafrid Strabo, who also revised a book of the miracles of the saint. Other works ascribed to Walafrid tell of Saint Gall in prose and verse. Gall's origin is a matter of dispute. According to his 9th century biographers in Reichenau, he was from Ireland and entered Europe as a companion of Columbanus. The Irish origin of the historical Gallus was called into question by Hilty (2001), who proposed it as more likely that he was from the Vosges or Alsace region. Schär (2010) proposed that Gall may have been of Irish descent but born and raised in the Alsace. According to the 9th century hagiographies, Gall as a young man went to study under Comgall of Bangor Abbey. The monastery at Bangor had become renowned throughout Europe as a great centre of Christian learning. Studying in Bangor at the same time as Gall was Columbanus, who with twelve companions, set out about the year 589. Gall and his companions established themselves with Columbanus at first at Luxeuil in Gaul. In 610, Columbanus was exiled by leaders opposed to Christianity and fled with Gall to Alemannia. He accompanied Columbanus on his voyage up the Rhine River to Bregenz but when in 612 Columbanus travelled on to Italy from Bregenz, Gall had to remain behind due to illness and was nursed at Arbon. He remained in Alemannia, where, with several companions, he led the life of a hermit in the forests southwest of Lake Constance, near the source of the river Steinach. Cells were soon added for twelve monks whom Gall carefully instructed. Gall was soon known in Switzerland as a powerful preacher. When the See of Constance became vacant, the clergy who assembled to elect a new bishop were unanimously in favour of Gall. He, however, refused, pleading that the election of a stranger would be contrary to church law. Some time later, in the year 625, on the death of Eustasius, abbott of Luxeuil, a monastery founded by Columbanus, members of that community were sent by the monks to request Gall to undertake the government of the monastery. He refused to quit his life of solitude, and undertake any office of rank which might involve him in the cares of the world. He was then an old man.

Иконография

Сент-Галл суреттері көбінесе оны аюмен бірге тұрған күйінде көрсетеді.

Сент-Галл аббатшылығы

Ол қайтыс болғаннан кейін бірнеше онжылдық бойы Галлдың усақ кешігі сақталды; оның шәкірттері ол салған кешікте бірге тұрды және қасиетті Колумбанның ережесін ұстанды, дұғаны қол жұмысымен, оқуды оқытумен үйлестірді. 719 жылы бауырластықтың алғашқы аббаты Сент-Отмар Галлдың кешігін Санкт-Галл аббаттығына кеңейтті, ол Шығыс Швейцариядағы Сент-Галл кантонының ядросына айналды. Аббаттықтың монастыры және әсіресе оның танымал скрипторийі (760 жылдан бастап куәландырылған) 1798 жылы секуляризацияланғанға дейін католик және интеллектуалдық тарихында маңызды рөл атқарды. Робертсон Дэвис өзінің «Мантикор» кітабында аңызды Юнгтің психологиялық тұрғысынан түсіндіреді. Романның соңғы сахнасында Дэвид Стаунтон Лизельоти Фиципутли, Магнус Эйзенгрим және Дунстан Рамзибен бірге Рождествоны тойлағанда, оған имбирлі аю сыйлайды. Рамзи Галлдың жақын ауылдың тұрғындарына қорқыныш келтірген аюмен бітім жасағанын түсіндіреді. Олар оған зеңбірек жегізіп, ол оларды жемейтін болды. Бұл мысал Юнгтің өзінің қараңғы жағымен келісуге шақыру ретінде ұсынылады. Алайда, бұл Юнгтің түсіндірмесі Галл қолдаған католик догмасымен қарама-қайшы келеді.