Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фридрих Вильгельм Готтер (3 қыркүйек 1746 – 18 наурыз 1797) – неміс ақыны және драматургі.
German poet and dramatist (1746–1797)
Friedrich Wilhelm Gotter (3 September 1746 – 18 March 1797) was a German poet and dramatist.
Өмірбаян
Ол Гота қаласында дүниеге келді. Алғашқыда заңды оқыған, бірақ ерте кезде театр үшін жазуға ықпал етті. Геттинген университетін бітіргеннен кейін Гота архивінің екінші директоры болып тағайындалды. Соңынан Саксен-Кобург-Готта елшілігінің хатшысы ретінде императорлық соттардың ордасы – Ветцлар қаласына барды. 1768 жылы екі жас ақсүйек баласына тәрбиеші болып Готаға қайтып келді, және осы жерде, Х.К. Бойемен бірге, танымал «Геттингендік Муза альманахи» журналын құрды. 1770 жылы ол тағы да Ветцлар қаласында болды, онда Гетемен жақын байланыста болды. Төрт жыл өткен соң ол Готаға қайтып келді және өмірінің соңына дейін сол жерде жұмыс істеді.
He was born at Gotha. He started out studying law, but early on was influenced to write for the theatre. After the completion of his university course at Göttingen, he was appointed second director of the Gotha Archive. He subsequently went to Wetzlar, the seat of the imperial law courts, as secretary to the Saxe Coburg Gotha legation. In 1768 he returned to Gotha as tutor to two young noblemen, and here, together with H. C. Boie, he founded the famous Göttinger Musenalmanach. In 1770 he was once more in Wetzlar, where he belonged to Goethe's circle. Four years later he returned to live permanently in Gotha, where he worked until his death.
Жұмыс
Готтер өз заманының неміс әдеби өмірінде француз талғамының бас өкілі болды. «Британ энциклопедиясының» он бірінші басылымында айтылғандай, оның поэзиясы әсем әрі тегіс, француз әдебиетін алғашқы буын өкілдерінен келген анакреондық лириканың қарапайымдығынан мүлдем құтылған; алайда, оған ойдың тереңдігі жетіспеді. Оның пьесалары, оның ішінде Маффей мен Вольтердің трагедияларын бос өлеңмен бейімдеген «Меропа» (1774) және мелодрама жанрындағы «Медея» (1775) ең белгілілері, көбінесе француз түпнұсқаларына негізделген және «Дауыл мен құйын» драмасының формасыздығы мен ретсіздігіне қарсы күресте маңызды рөл атқарды. «Медея» Жири Антонин Бенданың (1778) операсының либреттосы ретінде пайдаланылды. Готтердің жинақталған «Гедихте» (Gedichte) 2 томдық жинақ түрінде 1787 және 1788 жылдары жарық көрді, ал үшінші том (1802) оның «Әдеби мұрасы» («Literarischer Nachlass») кітабын қамтиды. Б. Лицманнның «Шрёдер және Готтер» (1887) және Р. Шлоссердің «Ф. В. Готтер, өмірі мен шығармалары» (1894) еңбектерін қараңыз. Оның ең танымал туындысы – «Schlafe, mein Prinzchen, Schlaf ein» атты кең таралған қара ошар әнінің сөзі.
Gotter was the chief representative of French taste in the German literary life of his time. According to the Encyclopædia Britannica Eleventh Edition, his poetry is elegant and polished, and largely free from the trivialities of the Anacreontic lyric of the earlier generation of imitators of French literature; but he lacked imaginative depth. His plays, of which Merope (1774), an adaptation in blank verse of the tragedies of Maffei and Voltaire, and Medea (1775), a melodrama, are best known, were mostly based on French originals and had considerable influence in counteracting the formlessness and irregularity of the Sturm und Drang drama. Medea served as a libretto for an opera by Jiří Antonín Benda (1778). Gotter's collected Gedichte appeared in 2 vols. in 1787 and 1788; a third volume (1802) contains his Literarischer Nachlass. See B. Litzmann, Schröder und Gotter (1887), and R. Schlösser, F. W. Gotter, sein Leben und seine Werke (1894). His best known work is the lyrics to the well known lullaby Schlafe, mein Prinzchen, Schlaf ein.