Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Католик шіркеуінің басшысы 1362 жылдан 1370 жылға дейін.
Head of the Catholic Church from 1362 to 1370
Папа Урбан V (Urbanus V; 1310 – 19 желтоқсан 1370), туған Гийом де Гримоар, 28 қыркүйек 1362 жылдан 1370 жылдың желтоқсанында қайтыс болғанға дейін Католик шіркеуінің басшысы болды және сонымен қатар Әулие Бенедикт орденінің мүшесі еді. Ол Авиньоннан шыққан жалғыз киеленген папа болды. Папа болып сайланғаннан кейін де ол қарапайым және шарапатты өмір сүру арқылы Бенедикт ережесін сақтауын жалғастырды. Оның мінез-құлқы байлыққа дағдыланған жақтастарына әрдайым ұнамады. Урбан V бүкіл понтификаты бойында реформалар жасауға ұмтылды және шіркеулер мен монастырларды қалпына келтіру мен салуды қадағалады. Папалық таққа сайланғаннан кейін алға қойған мақсаттарының бірі – Шығыс және Батыс шіркеулерін қайта біріктіру болды. Оның екі бауыры, Этьен мен Анжель, болашақ кардинал, және бір әпкесі Дельфин болды. 1327 жылы Гийом Гримоар Марсельге жақын орналасқан, ежелгі Сен-Виктор аббаттығының қарауындағы шағын Ширак монастырында Бенедикттік монах болды. Ол жаңашылдық курсын өту үшін Сен-Викторға жіберілді. Монастырлық ант бергеннен кейін, 1334 жылы Ширактағы өз монастырында дін қызметкері болып тағайындалды. Монпельеде әдебиет және құқық пәндерін оқыды, содан кейін Тулуза университетіне ауысты, онда төрт жыл заңгерлік мамандықты оқыды. 1342 жылдың 31 қазанында Канондық құқық бойынша докторлық дәрежесін алды. Папа Климент VI-ның Auxerre епархиясындағы Notre-Dame du Pré (de Priorato) шіркеуінің преоры болып тағайындалды, ол 1352 жылға дейін Saint-Germain-en-Auxerre лауазымына дейін осы қызметте болды. Ол тәртіптік және қаржылық реформаларды бастады. Оның жаңа епискобы Жан д’Оксои (1353–1359), Сенс архиепискобы Гийом де Мелунмен бірге, олардың меймандостығына үлкен талаптар қойды, ал соңғысы Гримоар қарсылық көрсеткен жаңа талаптарды енгізуге тырысқанда, архиепископ оған физикалық зорлық көрсетті, бірақ ол бұған қарамастан мойынсұнбады. Гримоар Папалық куриядағы Әулие Бенедикт орденінің бас прокуроры болды. Ол Монпелье, Париж және Авиньон қалаларында оқытқан белгілі канонист еді. Ол Клермон епискобы Пьер де Айгрефюйль (1349–1357) тарапынан өзінің бас викарі болып тағайындалды, бұл іс жүзінде ол епископтың атынан епархияны басқарды дегенді білдірді. Епископ Пьер Узеске ауыстырылғанда (1357–1366), Гийом Гримонд Узестің бас викарі болды. 1352 жылдың 13 ақпанында Гийомды Папа Климент VI Сен-Жермен-ан-Оксер монастырының аббаты етіп тағайындады. 1359 жылы қала мен аббаттық ағылшындар тарапынан басылып алынды және ауыр салықтарға ұшырады.
Pope Urban V (Urbanus V; 1310 – 19 December 1370), born Guillaume de Grimoard, was the head of the Catholic Church from 28 September 1362 until his death, in December 1370 and was also a member of the Order of Saint Benedict. He was the only Avignon pope to be beatified. Even after his election as pontiff, he continued to follow the Benedictine Rule, living simply and modestly. His habits did not always gain him supporters who were used to lives of affluence. Urban V pressed for reform throughout his pontificate and also oversaw the restoration and construction of churches and monasteries. One of the goals he set himself upon his election to the Papacy was the reunion of the Eastern and Western Churches. He had two brothers, Étienne and Angel the future cardinal, and a sister Delphine. In 1327, Guillaume Grimoard became a Benedictine monk in the small Priory of Chirac, near his home, which was a dependency of the ancient Abbey of St. Victor near Marseille. He was sent to St. Victor for his novitiate. After his profession of monastic vows, he was ordained a priest in his own monastery in Chirac in 1334. He studied literature and law at Montpellier, and then he moved to the University of Toulouse, where he studied law for four years. He earned a doctorate in Canon Law on 31 October 1342. He was appointed Prior of Nôtre Dame du Pré (de Priorato) in the diocese of Auxerre by Pope Clement VI, which he held until his promotion to Saint Germain en Auxerre in 1352. He began both disciplinary and financial reforms. His new bishop, Jean d'Auxois (1353–1359), however, in concert with the Archbishop of Sens, Guillaume de Melun, made heavy demands on their hospitality, and when the latter attempted to impose new exactions, which were resisted by Grimoard, the Archbishop physically abused the Prior, who nonetheless would not submit. Prior Grimoard became Procurator General for the Order of St. Benedict at the Papal Curia. He became a noted canonist, teaching at Montpellier, Paris and Avignon. He was appointed by the Bishop of Clermont, Pierre de Aigrefeuille (1349–1357), to be his vicar general, which meant in effect that he ruled the diocese on behalf of the bishop. When Bishop Pierre was transferred to Uzès (1357–1366), Guillaume Grimond became Vicar General of Uzès. Guillaume was named abbot of the monastery of Saint Germain en Auxerre on 13 February 1352 by Pope Clement VI. In 1359 the town and abbey were captured by the English and subjected to heavy imposts.
Бірінші тапсырма
1352 жылдың жазында Папа Клемент VI абат Гийомді міндеттемемен шақырды. Солтүстік Италия архиепископ Джованни Висконти бастаған Милан Висконтилерінің мүдделеріне байланысты біраз уақыттан бері хаоста болды. Ол Ломбардияның көп бөлігін басып алды, Папаның Болонья қаласын тартып алды және Флоренция территориясының шекарасына шабуыл жасады. Католик шіркеуінің территориясын сақтап қалу үшін Папа архиепископ Висконтиді Болоньяның викарийі етіп тағайындау жоспарын жасады. Ол 1352 жылдың 27 сәуірінде Висконтилерді барлық бұзушылықтарынан босататын және Солтүстік Италияның көп бөлігін беріп жіберетін келісімге қол қойды. Папа тіпті оларға берілетін жәрдемақының алғашқы төлемін жасады. Висконтилер болса, келісімнің шарттарын орындауға ниеттенбеді, оның бірі – Болонья Легациясын Папалыққа қайтару еді, Авиньондағы жақсы сөздері мен уәделеріне қарамастан. 26 шілдеде абат Гримоард пен Аквилея соборының деканы Мсгр. Аззо Манци да Реджио Папа Клементтен жағдайды реттеу үшін апостолдық нунций ретінде Солтүстік Италияға бару туралы жазбаша нұсқау алды. Гийом Висконтилерден, заңсыз басып алушылардан Болонья қаласын қабылдап, оны Папалық викарийі Джованни Висконтиге тапсыруы және келісімге бағынбаған тараптарды шіркеу санкцияларымен қорқытуы керек еді. Ол мұны 1352 жылдың 2 қазанында іске асырды. Гийомға шығындары үшін күніне 8 алтын флорин, ал оның серігі Анзоға 4 флорин бөлінді. Миланда болғанда ол архиепископты Сицилия королі мен патшайымымен аяқталып жатқан келісімді жаңаруға да көндірді.
In the summer of 1352 Pope Clement VI summoned Abbot Guillaume for an assignment. Northern Italy had been in a chaotic state for some time, due to the ambitions of the Visconti of Milan, led by Archbishop Giovanni Visconti. He had conquered much of Lombardy, seized the Papal city of Bologna, and was invading the borders of Florentine territory. In order to keep a hold on the territory for the Catholic Church, the Pope had hit on the scheme of making Archbishop Visconti his vicar of Bologna for the present. He drew up an agreement on 27 April 1352, which absolved the Visconti of all their transgressions and signed away much of northern Italy. The Pope even made the first payment on the subsidy which he was going to provide them. The Visconti, on their part, had no intention of observing the terms of the pact, one of which was the return of the Legation of Bologna to the Papacy, despite the fine words and promises they made in Avignon. On 26 July, Abbot Grimoard and Msgr. Azzo Manzi da Reggio, the Dean of the Cathedral of Aquileia, were presented with written instructions by Pope Clement to go to northern Italy as apostolic nuncios to deal with the situation. Guillaume was to receive the city of Bologna from the Visconti, who were illegal occupiers, and hand it over to Giovanni Visconti as the papal vicar, and to threaten with ecclesiastical censures any parties who did not adhere to the treaty. This he did on 2 October 1352. Guillaume was allotted 8 gold florins a day for his expenses, his associate Anzo only 4 florins. While he was in Milan he was also able to get the Archbishop to renew the treaty that was expiring with the King and Queen of Sicily.
Екінші тапсырма
1354 жылы абат Гримоард Италияға тағы да, бұл жолы Римге жіберілді, онда Апостольдық камераның істері шешілуі керек болды. Сондай-ақ, Киелі Петр базиликасындағы қалыптасқан ауыр тәртіпсіздіктерді реттеу қажеттігі туды. 1361 жылдың тамызында ол Марсельдегі Сент-Виктор аббаттығының аббаты болып сайланды. Тағайындалғаннан кейін де, ол кем дегенде келесі оқу жылына дейін профессор болып сабақ беруді жалғастырды.
In 1354 Abbot Grimoard was sent to Italy again, this time to Rome, where there was business that needed to be transacted for the Apostolic Camera. There were also serious disorders in the Basilica of St. Peter which needed to be sorted out. In August 1361, he was elected the abbot of the Abbey of Saint Victor in Marseille. Despite the appointment, he continued to teach as a professor, at least for the next academic year.
Үшінші тапсырма
Кардинал Гил Альварес Каррильо де Альборноз 1353 жылы Италияға Витербоның танымал Джованни ди Викосын, сондай-ақ Риминидің Малатесталарын және Форлидің Орделаффи отбасын бақылауға алу үшін жіберілді. 1360 жылы абат Гийом архиепископ Висконтидің немересі және мұрагері Бернабо Висконтимен айналысу арқылы оған көмектесуге жіберілді. Олардың қақтығысы соншалықты жауыздай және қауіпті болды, абат бірден кетіп, өзінің вассалының сатқындығы туралы Папа Иннокентийге хабарлады. Папа оны дереу Италияға қайтарды, бірақ, қуанышқа орай, Кардинал Альборноздың Болоньяны қоршаған Висконти әскерін толық жеңгені жағдайды едәуір жеңілдетті. Дегенмен, папа болып сайланғаннан кейін Гримуард Бернабо Висконтиді анафемаға ұшыратты. Ол Францияға оралып, Ауриол қаласына шегінді, онда 1362 жылдың 10 маусымында табылған. Оның Ауриолға шегіну себебін іздеудің қажеті жоқ. 1361 және 1362 жылдары Францияның оңтүстігінде тағы да оба індеті өршіп кетті. Кардинал Пьер де Прес 1361 жылдың 16 мамырында қайтыс болды; Кардинал Петрус де Фореста 1361 жылдың 7 маусымында қайтыс болды; Кардинал Гийом Фариньер 1361 жылдың 17 маусымында қайтыс болды; Кардинал Гийом Корт, O. Cist., 1361 жылдың 12 маусымында қайтыс болды; Кардинал Петрус Бертранди 1361 жылдың 13 шілдесінде қайтыс болды; Кардинал Жан де Караман 1361 жылдың 1 тамызында қайтыс болды; Кардинал Бернард де ла Тур 1361 жылдың 7 тамызында қайтыс болды; Кардинал Франческо дельи Атти 1361 жылдың 25 тамызында қайтыс болды; және Кардинал Пьер де Крос 1361 жылдың қыркүйегінде қайтыс болды. Бұған қоса, 1361 жылы шамамен 6000 адам және 100-ден астам епископ қайтыс болды деп есептелді. Кардинал Николас Розелли (1357–1362) Таррагонадан 1362 жылдың 28 наурызында Майоркада қайтыс болды, бірақ обадан емес.
Cardinal Gil Álvarez Carrillo de Albornoz had been sent to Italy in 1353, to bring under control the notorious Giovanni di Vico of Viterbo, as well as the Malatesta of Rimini and the Ordelaffi family of Forlì. In 1360 Abbot Guillaume was sent to assist him by dealing with Archbishop Visconti's nephew and successor, Bernabò Visconti. Their confrontation was so hostile and threatening that the Abbot left immediately and reported back to Pope Innocent the treachery of his vassal. The Pope sent him back to Italy immediately, but happily the utter defeat of Visconti's army which was besieging Bologna by Cardinal Albornoz eased the situation considerably. Nonetheless, immediately after he was elected pope, Grimoard excommunicated Bernabò Visconti. He returned to France, and retired to his castle of Auriol, where he was found on 10 June 1362. The reason for his retirement to Auriol is not far to seek. The plague was raging in southern France again in 1361 and 1362. Cardinal Pierre des Près died on 16 May 1361; Cardinal Petrus de Foresta, died on 7 June 1361; Cardinal Guillaume Farinier, died on 17 June 1361; Cardinal Guillaume Court, O. Cist., died on 12 June 1361; Cardinal Petrus Bertrandi, died on 13 July 1361; Cardinal Jean de Caraman, died on 1 August 1361; Cardinal Bernard de la Tour, died on 7 August 1361; Cardinal Francesco degli Atti, died on 25 August 1361; and Cardinal Pierre de Cros died in September 1361. In addition it was estimated that some 6000 persons and more than 100 bishops died in 1361. Cardinal Nicolas Roselli (1357–1362) of Tarragona died at Majorca on 28 March 1362, though not of the plague.
Неаполь қаласы
Неаполь патшасы Людовик I 1362 жылғы 25 мамырда қайтыс болды. Бұл билік үшін күрестің басталуына себеп болды, королева Иоанна I күйеуінен жоғалтқан билігін қайтаруға тырысты, сонымен қатар оның келесі күйеуі кім болатынын анықтау үшін жарыс өтті. Аббат Гильям 27 маусымда Авиньонға шақырылып, Неапольге жіберілді. Ол Неапольдің феодалдық билеушісі, Папа Иннокентий VI-ның тілектерін жеткізіп, кеңес беруге тиіс болды. Оңтүстікке сапар барысында ол Монте-Кассинодағы ұлы бенедиктин аббаттығына барды, онда жер сілкінісі мен епископтардың немқұрайлылығы салдарынан физикалық және ұйымдық тұрғыдан нашарлаған жағдайын көріп, өкінді. Папа болғаннан кейін ол жағдайды түзетуге кірісті және 1367 жылғы 31 наурызда Кассино епархиясын таратып, монастырды аббаттың толық бақылауына қайтарды.
King Louis I of Naples died on 25 May 1362. This set off a power struggle, with Queen Joanna I attempting to get back the power she had lost to her husband, as well as a contest to see who her next husband would be. Abbot Guillaume was summoned to Avignon, where he was on 27 June, and sent to Naples to provide the advice and guidance as to the desires of the feudal overlord of Naples, Pope Innocent VI. During his trip to the south, he visited the great Benedictine abbey of Monte Cassino, where he was saddened to see the state into which it had fallen, both physically and organizationally, both from earthquakes and episcopal neglect. As soon as he became Pope he undertook to repair the situation, and on 31 March 1367 he abolished the diocese of Cassino and restored the monastery to the complete control of its Abbot.
Папалық
1362 жылдың қыркүйегінде Рим папасы Иннокентий VI қайтыс болғанда, Гримоард Италиядағы апостолдық нунций болды. Авиньонға шақыру туралы хабар жеткен кезде ол қайда болғаны белгісіз. Неаполь – бұл жай ғана болжам, ал басқа мүмкіндіктер – Флоренция мен Ломбардия. Папа Иннокентий VI 1362 жылдың 12 қыркүйегінде қайтыс болды. Оның орнын басушыны сайлау үшін өткен конклав 22 қыркүйекте, Әулие Маврикий мерекесі күні Авиньондағы Апостолдық сарайда ашылды. Жиырма бір кардиналдың жиырмасы қатысты. Италиядағы лауазымында тек кардинал Альборноз ғана қалды. Жиырма кардиналдың он сегізі француз текті, ал алтауы – лимузендік. Жиырма бір кардиналдың оны – Папаның туыстары болды. Лимузен кардиналдарының ықпалы азайып, олардың отаны жақында ағылшындардың бақылауына өткендіктен, Франция короліне адал он үш кардинал қорқынышқа ұшырады. Кардиналдар Хели де Тальеран мен Гай де Булонь өзінің сайлануға лайық екенін ойлады. Флоренциялық жылнамашы Маттео Виллани он бес кардиналдың Кардиналдар алқасының палаташысы болған лимузен және Папа Климент VI-ның ағасы Хью Роджерді сайлауға немесе тіпті сайлап алғанын айтады. Кардинал бұл ұсыныстан бас тартты. Виллани оқиғаның осы нұсқасын жеткізген жалғыз дереккөз. Бұл мәлімет, сонымен қатар, Жан де Фруасардың баяндамасына қайшы келеді, ол Тальеран мен Гай де Булонь арасындағы келіспеушілік салдарынан екі тараптың да мүшелері қажетті дауыс санының үштен екісін жиная алмағанын мәлімдейді. Лимузен кардиналдарының бірі, Гийом д’Агрефёйль, кардиналдардың назарын абат Гийом Гримоардқа аударды. 28 қыркүйекте олар Гримоарды жаңа Папа етіп сайлады. Оған нәтиже туралы бастапқыда хабарланбады, керісінше, Конклавпен «кеңесу» үшін дереу Авиньонға оралуы сұралды. Кардиналдар француз Папасының сайлануына римдіктердің реакциясынан қорқып, сайлау нәтижесін Гримоардтың бір айдан кейін, қазан айының соңында келгенше жасырып қалды. Римдіктер біраз уақыттан бері римдік, немесе кем дегенде итальяндық Папаны талап етіп келді және олардың сайлануын білген жағдайда Гвильямның саяхатына кедергі келтіруінен қауіптенді. Ол келген соң Гримоард сайлануын қабылдап, Папалық есімді Урбан V деп қабылдады. Жаңа есімін неге таңдағаны туралы сұраққа Гримоард: «Осы есімді тағыған барлық Папалар қасиетті болған» деді деп айтылады. Гримоард сайланған кезде тіпті епископ та емес еді, сондықтан таққа отырғызу рәсімінен бұрын шіркеуге қатыстыруы керек болды. Бұл рәсім 6 қарашада Кардинал Андуин Обер, Остия епискобы, Гримоардтың алдыңғы Папасы Иннокентий VI-ның туысы жасады. Остия епискобының Папаны епископқа қатыстырудың дәстүрлі құқығы болды. Шіркеуге қатыстыру рәсімінің соңында Урбан V-ге тәж кигізілді. Оның басына кім тәж кигізгені туралы мәлімет жоқ. Бұл құқық Папа Климент VI-ның туысы, кардинал Гийом де ла Юджие болған кардинал протодиаконға тиесілі болды. Урбан V – Авиньон Папалығы дәуіріндегі алтыншы Папа болды. Урбан V Рим Папасы Иннокентий VI-ның туысы Арно Аубертті де Папалық туыс ретінде сақтап қалды. Ол 1361 жылы өзінің ағасынан шіркеудің қаржы бөлімінің басшысы, Папаның палата қызметкері деген өте маңызды лауазымды алған еді. Ол осы лауазымда Урбан V пен Григорий XI билік құрған кезеңге дейін, яғни 1371 жылға дейін қызмет етті. Папалық үйді басқарумен қатар, бұл лауазым Аубертті Авиньон епархиясында Папаның уақытша викарі және Вениссин графтығының әкімшісі етіп тағайындады. 1363–1364 жылдары қыс өте суық болды, әсіресе қаңтар, ақпан және наурыз айларында, Рона мұзымен қатып, адамдар мен көліктер мұз үстінен жүре алатын болды. Алайда Папа, адамдар кездейсоқ құлап, суға батып кетуі мүмкін деп қорқып, мұны істеуге тырысқандарды қауымнан шығаратынын мәлімдеді. Каркассонның жанында атпен жүрген бір адам суықтан мерт болды, бірақ аты өлген адамды арқасында үйіне жеткізе алды. Көптеген кедейлер, әйелдер мен балалар суықтан қайтыс болды.
In September 1362, Grimoard was apostolic nuncio in Italy when Pope Innocent VI died. Exactly where he was when the news reached him summoning him to Avignon is unknown. Naples is just a guess; other possibilities are Florence and Lombardy. Pope Innocent VI died on 12 September 1362. The Conclave to elect his successor opened on 22 September, the Feast of Saint Maurice, in the Apostolic Palace in Avignon. Twenty of the twenty one cardinals were in attendance. Only Cardinal Albornoz remained at his post in Italy. Of the twenty cardinals eighteen were French in origin, six of them Limousin. Ten of the twenty one cardinals were papal relatives. The influence of the Limousin cardinals was somewhat diminished since their homeland had recently become subject to English occupation, which frightened the thirteen cardinals who were subjects of the King of France. Both Cardinals Hélie de Talleyrand and Guy de Boulogne considered themselves to be electable. Matteo Villani, the Florentine chronicler, says that fifteen cardinals were prepared to elect, or actually elected, Hugues Roger, OSB, a Limousin and the brother of Pope Clement VI, who was Chamberlain of the College of Cardinals. Cardinal Hugues declined the offer. Villani is the only source that reports this version of events. This story, moreover, contradicts the report of Jean de Froissart, who claims that a stalemate developed between Talleyrand and Guy de Boulogne, such that members of neither party could get the required two thirds of the votes. It was apparently one of the Limousin Cardinals, Guillaume d'Aigrefeuille, who directed the attention of the cardinals to Abbot Guillaume Grimoard. On 28 September, they elected Grimoard as the new Pope. He was not initially informed of the result; instead, he was requested to return immediately to Avignon to "consult" with the Conclave. The cardinals feared the reaction of the Romans to the election of another French pope, and so kept the results of the election secret until Grimoard's arrival a month later, at the end of October. The Romans had been clamoring for some time for a Roman, or at least Italian, pope, and it was feared they would interfere with Guillaume's travel had they known of his election. Upon his arrival, Grimoard accepted his election and took the pontifical name of Urban V. When asked the reason for the selection of his new name, Grimoard was alleged to have said: "All the popes who have borne this name were saints". Grimoard was not even a bishop at the time of his election, and had to be consecrated before he could be crowned. This was done on 6 November by Cardinal Andouin Aubert, the Bishop of Ostia, a nephew of Grimoard's predecessor, Innocent VI. The Bishop of Ostia had the traditional right to consecrate a pope a bishop. At the conclusion of the consecration Mass, Urban V was crowned. There is no record of who it was who placed the crown on his head. The right to do so belonged to the cardinal protodeacon, who was Cardinal Guillaume de la Jugié, a nephew of Pope Clement VI. Urban V was the sixth pope in the Avignon Papacy. Urban V kept on another papal nephew, Arnaud Aubert, the nephew of Pope Innocent VI. He had been given the very important position of papal chamberlain, the head of the church's financial department, by his uncle in 1361. He continued in that office throughout the reign of Urban V and also that of Gregory XI, until 1371. In addition to the management of the papal household, the office made Aubert the temporal vicar for the Pope in the diocese of Avignon and the administrator of the Comtat Venaissin. In 1363–1364 the winter was so cold, especially in January, February and March, that the Rhone froze over to the extent that people and vehicles could travel across the ice. The Pope, however, announced that he would excommunicate anyone who attempted to do so, fearing that people might accidentally fall in and be drowned. Near Carcassonne, a man froze to death while travelling on his horse, though the horse was able to make it back to its accustomed stable with the dead man on its back. Many of the poor, women, and children died of the cold.
Білім реформаторы және қамқоршысы
Папа ретінде Урбан V бенедиктиндік ережеге сәйкес өмір сүрді және монахтық киімін киді. Бірақ, монах тәрбиесінде реформа – жаңа шешімдер іздеу емес, тәртіп арқылы идеалды құндылықтар мен принциптерге қайта оралу екенін есте ұстау керек. Ал заңгерлік білімі бар адам үшін реформа – қалыптасқан шешімдер мен үлгілерді кодификациялау және күшіне енгізу мәселесі болды. Папа Урбан V әділет әкімшілігінде маңызды реформалар жасады және білімді жан-жақты қолдады. Ол Венгрияда университет ашты. 1363 жылдың 14 сәуірінде Павия университетіне Studium Generale мәртебесін берді. Тулузадағы теология факультетіне Париж университетімен бірдей құқықтар берді. Монпельеде медицина мектебін жаңартты және Сент-Бенедикт колледжін құрды, оның шіркеуі көптеген өнер туындыларымен безендіріліп, кейін қаланың кафедралық соборына айналды. Кэзакта колледж шіркеуін, Испаньякта шіркеу мен кітапхананы салдырды. Грисак қамалы орналасқан Бедюэс маңындағы төбеде ата-анасының денелері жерленген шіркеу салдырды және 1363 жылғы желтоқсан айындағы папалық бұйрығында алты діни қызметкер, сондай-ақ диякон мен субдиаконнан тұратын колледж құрғаны айтылады. Урбан V 1364 жылдың қыркүйегінде толық папалық мақұлдау алған Краков университетінің құрылуына алдын ала келісім берді. Ол барлық сыныптан 1000-нан астам студентке кітаптар мен ең жақсы профессорларды ұсынды. Рим маңында жүзімдіктер отырғызды. Яһудилерге зиян келтірген немесе оларды күштеп дінге өтуге мәжбүрлеген және крещение рәсімінен өткізген әркімді қауымнан шығару жазасын тағайындады.
As pope, Urban V continued to follow the discipline of the Benedictine Rule and to wear his monastic habit. It must be kept in mind, however, that, with the training of a monk, reform was a matter of return to ideal values and principles through discipline, not a matter of striking out with new solutions. With the training of a lawyer, reform was a matter of codifying and enforcing established decisions and precedents. Pope Urban V introduced considerable reforms in the administration of justice and liberally patronized learning. He founded a university in Hungary. He granted the University of Pavia the status of Studium Generale (14 April 1363). In Toulouse, he granted the Theology Faculty the same rights as possessed by the University of Paris. In Montpellier, he restored the school of medicine and founded the College of Saint Benedict, whose church, decorated with numerous works of art, later became the cathedral of the city. He founded a collegiate church in Quézac, and a church and library in Ispagnac. On a hilltop near Bédouès, the parish in which the Château de Grisac is situated, he built a church where the bodies of his parents were buried, and, we are informed by a papal bull of December 1363, he instituted a college of six canon priests, along with a deacon and a subdeacon. Urban V issued a preliminary consent for the establishment of the University of Kraków, which by September 1364 had gained full papal consent. He provided books and the best professors to more than 1,000 students of all classes. Around Rome, he also planted vineyards. He imposed the penalty of excommunication on anyone who molested the Jews or attempted forcible conversion and baptism.
Әскери науқандар
Урбан V билігінің басты ерекшелігі – папалықты Римге қайтару және оның қуатты қарсыластарын сол жердегі уақытша билікке бағындыру болды. Ол өзінің ағасы, кардинал Анжеликус Гримоарды Солтүстік Италияға легат ретінде жіберді. 1362 жылы Урбан бүкіл Италияда Бернабо Висконтиге, Джангалеаццо Висконтиге және олардың туыстарына қарсы, шіркеудің мүліктерін тонаушылар деп айыпталғандарға қарсы крест жорығын жариялауға бұйрық берді. 1363 жылдың наурыз айында Бернабо еретик деп жарияланды. Дегенмен, Рим папасы Урбан келесі жылдың наурыз айында бейбітшілікке келісуге мәжбүр болды, бұл мәселені реттеу үшін Италияға жаңадан тағайындалған кардинал Андроин де ла Рошты, Клунидің бұрынғы аббатын апостолдық легат ретінде жіберді. Содан кейін император Карл IV-нің аралық тілегі арқылы Урбан Бернабоға қарсы айыптауды алып тастады, Бернабоға өте тиімді бейбіт келісімге қол қойғаннан кейін ғана Болоньяны иеленді. 1365 жылдың мамыр айында император Карл Авиньонға келді, онда ол Рим папасымен бірге толық императорлық киімде пайда болды. Одан кейін ол өзінің домендерінің бірі болған Арльге барып, архиепископ Пьер де Крос, OSB-нің қолынан корольдік тәж киді. Урбан V-тің басты арманы түріктерге қарсы крест жорығын ұйымдастыру болды. 1363 жылы Францияның Иоанн II патшасы және Кипрдің Петр I патшасы Авиньонға келді, сонда түріктерге қарсы соғыс жариялау туралы шешім қабылданды. Крест жорығына ең ынталы болғандар – Урбан мен Петр болды. Француздар Жүз жылдық соғыстағы соңғы жеңілістерден шаршаған еді, ал олардың көшбасшыларының кейбіреуі әлі де Англияда тұтқын болып отырды. Папа 1363 жылдың қасиетті сенбі күні арнайы рәсім өткізіп, екі патшаға және кардинал Хели де Талейранға крест белгісін тақты. Иоанн II экспедицияның ректоры және бас қолбасшысы болып тағайындалды. Кардинал де Талейран экспедицияның апостолдық легаты болып тағайындалды, бірақ ол экспедиция басталғанға дейін, 1364 жылдың 17 қаңтарында қайтыс болды. Армияны жинау мүмкін емес болып шықты, ал Иоанн патша Англиядағы түрмеге қайтып оралды. Ол 1364 жылдың 8 сәуірінде Лондонда қайтыс болды. Кипр патшасы Петр, Иоанн патшаның Англиядағы тұтқындыққа оралуына және кардинал де Талейранның өліміне көңілі қалды, ол қолға түскен барлық әскерін жинап, 1365 жылы Александрияға сәтті шабуыл жасады (11 қазан 1365). Алайда, қосымша көмек келмеді, және жаудың күші крестоносшылардан әлдеқайда басым екенін көрген Петр қаланың тоналып, өртелуін бұйырды, содан кейін шегінді. Ол Сирия мен Египет жағалауларын 1369 жылы қаза тапқанға дейін шабуылдауын жалғастырды. Алайда, Урбан крест жорығына және оның салдарына тікелей қатыспады. Урбан билігінде 1366 жылы Савойяның Амадейі мен Венгрияның Людовигі де крест жорығын ұйымдастырды. Бастапқыда олар сәттілікке жетті, тіпті Амадей Галлиполиді басып алды. Бірақ бастапқы табыстарға қарамастан, олардың әрқайсысы кері шегінуге мәжбүр болды.
The great feature of Urban V's reign was the effort to return the papacy to Rome and to suppress its powerful rivals for the temporal sovereignty there. He began by sending his brother, Cardinal Angelicus Grimoard, as legate in northern Italy. In 1362 Urban ordered a crusade to be preached throughout Italy against Bernabò Visconti, Giangaleazzo Visconti and their kindred, accused as robbers of the church's estate. In March 1363 Bernabò was declared a heretic. However, Pope Urban found it necessary to purchase peace in March of the following year, sending the newly created Cardinal Androin de la Roche, former Abbot of Cluny, as apostolic legate to Italy to arrange the business. Then, through the mediation of Emperor Charles IV, Urban lifted his excommunication against Bernabò, obtaining Bologna only after he signed a hasty peace that was highly favorable to Bernabò. In May 1365 the Emperor Charles visited Avignon, where he appeared with the Pope in full imperial regalia. He then proceeded to Arles, which was one of his domains, where he was crowned King by the Archbishop, Pierre de Cros, OSB. Urban V's greatest desire was that of a crusade against the Turks. In 1363, King John II of France and Peter I, the King of Cyprus, came to Avignon, and it was decided that there should be a war against the Turks. It was Urban and Peter who were most eager for the crusade; the French were exhausted by recent losses in the Hundred Years' War, and some of their leaders were still being held prisoner in England. The Pope held a special ceremony on Holy Saturday, 1363, and bestowed the crusader's cross on the two kings, and on Cardinal Hélie de Talleyrand as well. John II was appointed Rector and Captain General of the expedition. Cardinal de Talleyrand was appointed apostolic legate for the expedition, but he died on 17 January 1364, before the expedition could set out. Assembling the army proved an impossible task, and King John returned to prison in England. He died in London on 8 April 1364. King Peter of Cyprus, disappointed by King John's return to captivity in England and the death of Cardinal de Talleyrand, collected whatever soldiers he could, and in 1365 launched a successful attack on Alexandria (11 October 1365). Additional support was not forthcoming, however, and seeing that the enemy vastly outnumbered the crusaders, he ordered the sacking and burning of the city, and then withdrew. He continued to harass the coasts of Syria and Egypt until he was assassinated in 1369. Urban, however, played no part in the crusade or its aftermath. Amadeus of Savoy and Louis of Hungary also put together a crusade in Urban's reign in 1366. Initially they were successful, and Amadeus even captured Gallipoli. But despite initial successes, each was forced to withdraw.
Римге және кері
Италиядағы қиындықтардың жалғасуы және Петрарка мен Швецияның Бриджит сияқты тұлғалардың тілектері Урбан V-ті Римге аттануға мәжбүр етті, бірақ ол өз викарийі, кардинал Альборноздың сонау қайтыс болғанын білді. Ол кардиналдың мәйітін Ассизиге жеткізіп, Сент-Франциск базиликасына жерледі. Папа 1367 жылғы 16 қазанда Рим қаласына келді, ол өзінің епархиясына аяқ басқан соңғы алпыс жылдың алғашқы папасы болды. Ол дін қызметкерлері мен халық тарапынан қуанышпен қарсы алынды. Император Карл IV-тің Санкт-Петерде қатысуына және императрица Елизаветаның басына тәж кигізуіне (1368 жылғы 1 қараша) қарамастан, үкімет орнын өзгерту оның билігін арттырмағаны көп ұзамай анық болды. Римде ол Кипр патшасы Петр I, Неаполь патшасы Иоанна I-ден құрмет алды және Византия императоры Иоанн V Палеологтың имандылығын қабылдады. Римде тұратын және Бриджиттер ордені деп аталатын жаңа діни орденге рұқсат алуға тырысқан Швецияның Бриджитті 1370 жылы Францияға қайта оралуға дайындалып жатқанда Монтефиасконеде Папаның алдына келді. Болашақ папа, кардинал Пьер Роджер де Бофорттың куәлігінде, Римді тастаса Папаның қайтыс болатынын болжады. Француз кардиналдарының шұғыл талабына тойтарыс бере алмай, Папалық мемлекеттердің бірнеше қалалары көтерілісші болып тұрса да, Урбан V 1370 жылғы 5 қыркүйекте Корнетодан Францияға кемеге мінді және сол айдың 27-сінде Авиньонға жетті. Бірнеше күннен кейін ол ауыр сырқатқа шалдықты. Өлімінің жақындағанын сезіне, ол өзінің жақындарына жақын болу үшін Папа сарайынан жақын маңдағы ағасы Анжелик де Гримоардтың үйіне көшіруді сұрады, оны кардинал қызметіне тағайындаған еді. Ол 1370 жылғы 19 желтоқсанда қайтыс болды. Ол сегіз жыл, бір ай және он тоғыз күн Папа болды. Оның денесі бастапқыда Авиньондағы Сент-Мари-де-Домп соборындағы Иоанн XXII капелласына қойылды. 1371 жылғы 31 мамырда оның мәйіті Марсельдегі Сент-Виктор монастырына көшірілді, онда ол өзі үшін сәнді мазар салған еді.
Continued troubles in Italy, as well as pleas from figures such as Petrarch and Bridget of Sweden, caused Urban V to set out for Rome, only to find that his Vicar, Cardinal Albornoz, had just died. He conducted the remains of the Cardinal to Assisi, where they were buried in the Basilica of Saint Francis. The Pope reached the City of Rome on 16 October 1367, the first pope in sixty years to set foot in his own diocese. He was greeted by the clergy and people with joy, and despite the satisfaction of being attended by the Emperor Charles IV in St. Peter's, and of placing the crown upon the head of the Empress Elizabeth (1 November 1368), it soon became clear that by changing the seat of his government he had not increased its power. In Rome he was nonetheless able to receive the homage of King Peter I of Cyprus, Queen Joan I of Naples, and the confession of faith by the Byzantine Emperor John V Palaeologus. Bridget of Sweden, who was living in Rome and attempting to get approval for a new religious order, the Bridgettines, had actually appeared before the Pope at Montefiascone in 1370 as he was preparing to return to France, and, in the presence of Cardinal Pierre Roger de Beaufort, the future pope, predicted the death of the Pope if he should leave Rome. Unable any longer to resist the urgency of the French cardinals, and despite several cities of the Papal States still being in revolt, Urban V boarded a ship at Corneto heading for France on 5 September 1370, arriving back at Avignon on the 27th of the same month. A few days later he fell severely ill. Feeling his death approaching, he asked that he might be moved from the Papal Palace to the nearby residence of his brother, Angelic de Grimoard, whom he had made a cardinal, that he might be close to those he loved. He died there on 19 December 1370. He had been pope for eight years, one month, and nineteen days. His body was initially placed in the Chapel of John XXII in the Cathedral of S. Marie de Domps in Avignon. On 31 May 1371 his remains were transferred to the monastery of Saint Victor in Marseille, where he had built a splendid tomb for himself.
Қасиетті деп жариялау
Рим папасы Григорий XI өзінің ізінен келген папаның қасиеттілікке ие екенін анықтау процесін бастады. V Урбанның айтылған кереметтері мен ізгіліктері жазылып алынды. Бірақ бұл іс 1379 жылы Римде тоқтап қалды. 1390 жылы Авиньонда антипапа Климент VII-нің бұйрығымен тоқтатылды. Батыс схизмасы процестің тоқтауына себеп болды, бірақ ол ғасырлар өткен соң қайта жанданып, 1870 жылдың 10 наурызында Папа Пий IX-тың V Урбанды қасиетті деп жариялауына әкелді.
Pope Gregory XI opened the cause of beatification of his predecessor. Urban V's claimed miracles and his virtues were documented. But the cause stopped in 1379 in Rome. It stopped in Avignon in 1390, under the orders of the antipope Clement VII. The Western Schism caused the process to stop, but it was revived centuries later, and led to the beatification of Urban V on 10 March 1870 by Pope Pius IX.