Цистерна шайқасы: Италиядағы екінші дүниежүзілік соғыс эпизоды
Battle of Cisterna
Цістерна шайқасы (1944, Италия): Екінші дүниежүзілік соғыстағы неміс әскерінің жеңісі. АҚШ рейнджерлерінің қатысуы, Анцио шайқасының бөлігі. Тарихты біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1944 жылы Италиядағы Екінші дүниежүзілік соғыстың шайқасы
1944 battle of World War II in Italy
Цистерна шайқасы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, 30 қаңтар – 2 ақпан 1944 жылдары Италияның Цистерна қаласының жанында, Италия кампаниясының бөлігі – Анцио шайқасының бір бөлігі ретінде болды. Бұл шайқас Германияның нақты жеңісі болды және ол АҚШ армиясының рейнджерлерінің қызметіне шайқастың тікелей тактикалық және стратегиялық нәтижелерінен де асып түсетін әсер етті. Осы шайқас кезінде полковник Уильям О. Дарби басқаратын 6615-ші рейнджерлік күшінің (уақытша) құрамындағы АҚШ армиясының 1-ші, 3-ші және 4-ші рейнджерлік батальондары, 83-ші химиялық миномет батальоны және 509-шы парашюттік жаяу әскер батальоны генерал-майор Люциан Трускоттың 3-ші жаяу әскер дивизиясының 25-27 қаңтар аралығында Цистернаны алуға бұрынғы әрекетін жаңартуға көмектесу үшін тағайындалды. 3-ші дивизияның шабуылы генерал-майор Джон Лукастың басқаратын АҚШ-тың VI корпусының Анцио плацдармынан шығуға бағытталған ірі шабуылдың бөлігі болды, бұл неміс күштерінің күшейіп, қарсы шабуылға дайындалуына дейін жасалды.
The Battle of Cisterna took place during World War II, on 30 January–2 February 1944, near Cisterna, Italy, as part of the Battle of Anzio, part of the Italian Campaign. The battle was a clear German victory which also had repercussions on the employment of U. S. Army Rangers that went beyond the immediate tactical and strategic results of the battle. During this battle, the 1st, 3rd, and 4th U. S. Army Ranger battalions, the 83rd Chemical Mortar Battalion, and the 509th Parachute Infantry Battalion, which had been brigaded as the 6615th Ranger Force (Provisional) commanded by Colonel William O. Darby, were assigned to support the renewal of an attack by Major General Lucian Truscott's 3rd Infantry Division, which had previously failed to take Cisterna from 25 to 27 January. The 3rd Division's attack was part of a large offensive by Major General John Lucas's U. S. VI Corps to break out of the Anzio beachhead before German reinforcements could arrive and concentrate for a counterattack.
Өмірбаян
1944 жылғы 22 қаңтарда одақтастар «Шингл» операциясын бастады, ол Анцио және Неттуно ауданында АҚШ VI корпусының АҚШ және британдық дивизияларының десанттық қондырғасы болды. Бұл, 60 миль (97 км) қашықтықта орналасқан, Марк Кларктың АҚШ-тың Бесінші армиясының қалған үш корпусының (бір британдық, бір француздық және бір американдық) 16 қаңтардан бері Монте-Кассиноның бірінші шайқасында шабуылдап келген Германияның «Густав желісі» қорғанысын бұзуға бағытталған. Десанттан кейін, ол дерлік қарсылықсыз өтті, VI корпустың қолбасшысы Джон П. Лукас жағажайды бекіту және күштерін жинақтау стратегиясын таңдады, бұл немістерге қорғаныс позицияларын нығайтуға уақыт берді. 29 қаңтарда жағажайда 69 000 әскер болды, бірақ немістер де әрекет етуге және оларға қарсы 71 500 әскерді шоғырландыруға үлкерді. 31 қаңтарда Лукас екі бағыттан шабуылға шықты. Британдық 1-ші жаяу әскер дивизиясының негізгі шабуылы солтүстік-шығысқа қарай Виа Анциате жолымен Камполеоне және Альбан төбелеріне қарай бағытталды. Сонымен қатар, Рейнджерлер күштері Цистернаға кіріп, түнгі уақытта Конка Цистерна жолын тазартуға тиіс болды, бұл таңертең 15-ші жаяу әскер полкінің қалаға шабуыл жасауына және оң жақтағы 504-ші парашюттік жаяу әскер полкі мен сол жақтағы 7-ші жаяу әскер полкінің қолдауына дайындық болды. 7-ші жаяу әскер «Густав желісіндегі» неміс 10-шы армиясына бағытталған негізгі жабдықтау желісі – 7-ші бағдарламалық жолды Кассинода кесіп тастауға міндеттелді. Алайда, жоспар барлау мәліметтерін дұрыс түсінбеуге негізделген, ол неміс қарсылығының басты шебі Цистернадан кейін орналасқан деген қорытындыға келді. Шындығында, Вермахт Цистернаны өзінің резервтік дивизияларын жинау орталығы ретінде белгілеп, сол аймаққа бөлімшелерді тасымалдауды бастаған. Шабуылға бірден бұрын неміс армиясының поляк сарбазы АҚШ қатарына дезертирлік етіп, жиналу туралы ескерткенімен, хабар дереу жеткізілмеді және шабуыл жоспарланғандай өтті. Рейнджерлер, әлсіз бекінілген постылардың тізбегімен кездесетінін күткен, білмей тұрып үлкен жау әскеріне қарай жылды. Элиталық шабуыл тобы ретіндегі мақсатына қайшы, Рейнджерлер Анцио жағажайы маңындағы майдан шайқасының көп бөлігіне қатысты. Рейнджерлердің жоғалтулары көптеген ауыстырулардың бастапқы құрамының тәжірибесі мен дайындығына жетпеген жаңа сарбаздар болғанын білдірді. Басқа білікті күштерге жасыл әскерлердің қосылуы оның сәтті кіру-шығу және түнгі операцияларды жүргізу қабілетін нашарлатты.
On 22 January 1944, the Allies launched Operation Shingle, the amphibious landing by the U. S. and British divisions of U. S. VI Corps in the area of Anzio and Nettuno. This was designed to unhinge the formidable German Gustav Line defenses some 60 mile (97 km) to the southeast which had been under attack from the south by the other three corps (one British, one French and one U. S.) of Mark Clark's United States Fifth Army since 16 January in the first Battle of Monte Cassino. Following the landings, which had been virtually unopposed, John P. Lucas—the VI Corps commander—had chosen a cautious strategy of consolidating the beachhead and building up his force strength, which also allowed time for the Germans to reinforce their defensive positions. By 29 January, there were 69,000 men in the beachhead, but the Germans had also had time to react and move 71,500 troops to face them. On 31 January, Lucas launched a two pronged attack. The main attack, by British 1st Infantry Division, was to advance northeast up the Via Anziate toward Campoleone and the Alban Hills. In a secondary simultaneous attack, a Ranger force was to infiltrate Cisterna and clear the Conca Cisterna Road during the night preparatory to an attack in the morning by 15th Infantry Regiment on the town and supporting attacks by 504th Parachute Infantry Regiment on their right and 7th Infantry Regiment on their left. 7th Infantry was to cut Route 7, the main supply line to the German Tenth Army on the Gustav Line, at Cassino. However, the plan had been based on the misinterpretation of reconnaissance intelligence, which had concluded that the main line of German resistance was behind Cisterna. In fact, the Wehrmacht had designated Cisterna as an assembly area for its reserve divisions and had begun moving units into the area. Although a Polish conscript in the German Army had deserted to the U. S. lines immediately before the attack, warning of the buildup, the message was not relayed promptly and the attack proceeded as planned. The Rangers, who expected to encounter a line of thinly held outposts advanced unknowingly towards a large enemy force. Contrary to their designated function as an elite raiding force, the Rangers had been involved in much of the front line fighting around the Anzio beachhead. Ranger casualties meant many replacements were recruits who lacked the experience and quality of training of the original members. The growing presence of green troops in an otherwise skilled force degraded its ability to conduct successful infiltration and night operations.
Шайқас
1-ші және 3-ші рейнджер батальондары – 4-ші рейнджер батальоны мен 15-ші жаяу әскер полкінің 3-ші батальонының негізгі шабуылынан бұрын – Cisterna қаласына неміс желілерінің артына түнгі бойына кіріп өтуге тырысты. Олардың мақсаты қалаға күтпеген шабуыл жасап, негізгі шабуыл басталарша оны ұстап тұру болды. Екі батальон – барлығы 767 адам, және 3-ші барлау тобының 43 адамнан тұратын взводымен қолдау көрсетілді – сағат 01:30-да жолға шығып, түнде арық (Муссолини каналы) бойымен колонна құрамында қозғалды. Олар көптеген неміс бекіністерін айналып өте алғанмен, таңға жақын мақсаттарына жете алмады және жақындаудың соңғы кезеңінде ашық жерден өтуге мәжбүр болды. Осы сәтте рейнджерлерге 715-ші жаяу әскер дивизиясы мен Герман Геринг танк дивизиясының күшті неміс күштері шабуыл жасады, оның ішінде кемінде он жеті Panzer IV танк болды. Армия тарихында көрсетілгендей, кіріп өту әрекеті анықталып, тұтқынға алуға дайындық жасалған. 1-ші батальон командирі – майор Добсон – жеке өзі бір танкты жойды, танк командирін пистолетпен атып, танктың үстіне шығып, люктің ішіне ақ фосфор гранатасын лақтырды. Екі танк рейнджерлер тарапынан басып алынды, бірақ олардың басып алынғанын білмейтін рейнджерлер оларды жойды. Күшті шайқасқа қарамастан, рейнджерлер ашық жерде шабуылға ұшырағаннан кейін сәттілікке жету мүмкіндігі аз болды. Неміс әскерлері рейнджер тұтқындарын танктерінің алдына қойып, басқа рейнджерлерге қарсылық көрсетпеуге бұйырды. 700-ден астам әскер тұтқынға алынды.
The 1st and 3rd Ranger Battalions—preceding the main attack by the 4th Ranger Battalion and the 3rd Battalion, 15th Infantry Regiment—attempted a night infiltration behind German lines into the town of Cisterna. Their objective was to seize the town in a surprise attack and hold it until the main attack came through. The two battalions—totaling 767 men and supported by a platoon of 43 men of the 3rd Reconnaissance Troop—moved out at 01:30 and moved in the darkness along a drainage ditch (Mussolini Canal) in column formation. Although they were able to bypass numerous German positions, at first light they were still short of their objective and needed to cross open ground for the final section of the approach. At this point the Rangers were attacked by strong German forces of the 715th Infantry Division and Hermann Göring Panzer Division, including at least seventeen German Panzer IV tanks. According to the Army history of the operation, the infiltration movement had apparently been discovered and an ambush prepared. The 1st Battalion commander—Major Dobson—personally knocked out one tank by shooting the commander with his pistol, climbing atop the tank, and dropping a white phosphorus grenade down the hatch. Two other tanks were captured by Rangers, but then knocked out by other Rangers who did not know they had been captured. Despite fierce fighting, there was little chance of success once the Rangers were attacked on the open ground. German units put Ranger prisoners in front of their tanks and commanded other Rangers to surrender. Over 700 POWs were captured.
Рейнджерлерді құтқару әрекеті
Бас шабуыл да тұтқындалған батальондарды құтқару мақсатымен басталды. 4-ші рейнджер батальоны жетекшілік еткен шабуылға күшті қарсылық көрсетілді және олардың қатарларын бұзу мүмкін болмады. Дегенмен, жалпы шабуыл – 7-ші жаяу әскер полкі мен 504-ші парашютшілер полкінің шабуылы да бірге, 31 қаңтар мен 1 ақпан күндері 7 шақырымдық (11 км) енді фронтта одақтас әскерлерін 5 шақырымға (3 км) жылжытты. Бірақ, күтілген жетістікке қол жеткізілмеді және Цистерна 1944 жылдың мамырына дейін немістердің бақылауында қалды. Алайда, 1-2 ақпан күндері Герман Герингнің танк дивизиясы мен 71-ші жаяу әскер дивизиясы жүргізген неміс контршабуылы одақтастардан ешқандай жерді қайтарып ала алмады және ауыр шығынға ұшырады.
The main assault also jumped off in an attempt to rescue the trapped battalions. Led by the 4th Ranger Battalion, it encountered serious opposition and failed to break through. However, the overall attack—which also included an attack by the 7th Infantry Regiment and 504th Parachute Infantry Regiments—did push the Allied lines forward 3 mile (5 km) on a 7 mile (11 km) wide front on 31 January and 1 February, although failing to achieve the desired breakthrough and Cisterna was to remain in German hands until May 1944. However, German counterattacks on 1–2 February—conducted by the Hermann Göring Panzer and 71st Infantry Divisions—failed to recapture any of the ground from the Allies and suffered severe casualties.
Салдары
Кейінгі барлау мәліметтері бойынша, америкалықтардың күш-жігері Анциодағы одақтас әскерлерге қарсы жоспарланған неміс шабуылына кедергі келтірді. Генерал Лукастың жеңіл қаруланған рейнджерлерді шабуылдың алғы шебінде пайдалануы ауыр сынға ұшырады. Италиядағы рейнджер күштері кейін таратылды, ал тірі қалған шамамен төрт жүз рейнджер АҚШ/Канаданың Бірінші арнайы қызмет күшіне, білікті алмастыруды қажет ететін элиталық шабуыл тобына қосылды. Уильям О. Дарби осы шайқас кезінде американдық рейнджер күштеріне басшылық етті. 18 ақпанда 45-ші жаяу әскер дивизиясының 179-шы жаяу әскер полкі неміс әскерінің жағалауды басып алу әрекеті кезінде жаудың күшті шабуылына ұшырағанда, Дарби команданы қолға алып, позицияны ұстауға жіберілді. Кейін Дарби 10-шы таулы дивизияның орынбасар командирі болды. Ол 1945 жылдың 30 сәуірінде қаза тапты және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде қайтыс болғаннан кейін генерал дәрежесіне көтерілген жалғыз американдық офицер атанды. Шабуыл туралы көркемделіп айтылған оқиға Anzio (1968) фильмінде және Darby's Rangers (1958) фильмінің соңында бейнеленген.
Later intelligence revealed that the American efforts had hindered the planned German counterattack on the Allied forces at Anzio. Gen Lucas' employment of the lightly armed Rangers to spearhead the attack was heavily criticized. The shattered Ranger forces within Italy were subsequently disbanded, and as many as four hundred surviving Rangers served as replacements in the US/Canadian First Special Service Force, an elite raiding force in need of qualified replacements. William O. Darby had commanded the American Ranger Force during the battle. When the 179th Infantry Regiment of the 45th Infantry Division was nearly overrun on 18 February during the major German attempt to take out the beachhead, Darby was sent to take command and hold the ground. Darby later was assistant division commander of the 10th Mountain Division. He was killed in action on 30 April 1945, and was the only U. S. officer honored with a posthumous promotion to General during World War II. A fictionalized account of the battle was depicted in the motion picture Anzio (1968) and at the end of the film Darby's Rangers (1958).