Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Мемлекеттік қызметкермен жасалған, тіркелген және мойындалған неке.
Marriage performed, recorded, and recognized by a government official
Азаматтық неке – мемлекеттік қызметкердің жасауымен, тіркеуімен және мойындауымен жүзеге асырылатын неке. Мұндай неке діни ұйыммен жасалып, мемлекет тарапынан мойындалуы мүмкін, немесе толығымен зайырлы болуы да мүмкін.
A civil marriage is a marriage performed, recorded, and recognized by a government official. Such a marriage may be performed by a religious body and recognized by the state, or it may be entirely secular.
Тарих
Тұрғындарының халық тізімін жүргізетін елдер азаматтардың отбасылық жағдайына қадағалайды, ал Иран, Сомали, Оңтүстік Судан, Судан және Тонгадан басқа Біріккен Ұлттар Ұйымының барлық мүше мемлекеттері Біріккен Ұлттар Ұйымының некеге тұруға келісім беру, некеге тұрудың ең төменгі жасы және некелерді тіркеу туралы конвенциясына (1962) немесе әйелдерге қатысты кез келген дискриминацияны жою туралы Біріккен Ұлттар Ұйымының конвенциясына (1979) қол қойған немесе ратификациялаған. Көптеген елдер азаматтық неке шарттарын діни талаптардан бөлек белгілейді. Израиль сияқты кейбір мемлекеттер жұбайларға мемлекет таныған діни рәсім арқылы некелескен жағдайда ғана немесе басқа елде некелескен жағдайда тіркелуге рұқсат береді.
Countries maintaining a population registry of its residents keeps track of marital status, and all United Nations (UN) Member states except Iran, Somalia, South Sudan, Sudan, and Tonga have signed or ratified either the United Nations Convention on Consent to Marriage, Minimum Age for Marriage, and Registration of Marriages (1962) or the United Nations Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women (1979) which carry a responsibility to register marriages. Most countries define the conditions of civil marriage separately from religious requirements. Certain states, such as Israel, allow couples to register only on the condition that they have first been married in a religious ceremony recognized by the state, or were married in a different country.
Англияда
Орта ғасырлардағы Еуропада некеге канондық құқық қатысты, ол тараптар куәгерлердің болуына немесе болмауына қарамастан, бір-бірін күйеу мен әйел деп жариялаған некелерді ғана мойындады. Дегенмен, кез келген лауазымды тұлға немесе дін қызметкері арқылы некеге тұру міндетті емес еді. Бұл институт Англияда 1753 жылы «Лорд Хардвиктің неке туралы заңы» қабылдануымен жойылды, ол некенің жарамды және тіркелген болуы үшін, мемлекет мойындаған діни ортада – яғни Англия шіркеуінде, квакерлердің арасында немесе еврейлік рәсімде ресми түрде өткізілуін талап етті. Басқа барлық неке нысандары жойылды. Осы заңға сәйкес жарамсыз некеде туған балалар ата-аналарының мүлкін және лауазымын автоматты түрде мұраға алмады. Тарихи себептерге байланысты, бұл заң Шотландияға қолданылмады. Осылайша, 1940 жылға дейін Шотландияда ер мен әйелдің куәгерлер алдында бір-біріне адалдығын уәде етуі некелерін заңдастыру үшін жеткілікті болды. Бұл Англиямен шекаралас шотланд қалаларында «жылдам некелер» индустриясының пайда болуына әкелді, ал Гретна Грин қаласы осымен ерекше танымал болды. 1836 жылы неке рәсімінің діни ортада өткізілуінің талабы алынып тасталды және тіркеушілерге діни қызметкердің қатысуынсыз некелерді тіркеуге уәкілеттік берілді.
In medieval Europe, marriage was governed by canon law, which recognized only those marriages where the parties stated they took one another as husband and wife as valid, regardless of the presence or absence of witnesses. It was not necessary, however, to be married by any official or cleric. This institution was canceled in England with the enactment of "Lord Hardwicke's Marriage Act" of 1753, which required that, in order to be valid and registered, all marriages were to be performed in an official ceremony in a religious setting recognized by the state, i. e. Church of England, the Quakers, or in a Jewish ceremony. Any other form of marriage was abolished. Children born into unions that were not valid under the Act would not automatically inherit the property or titles of their parents. For historical reasons, the Act did not apply in Scotland. Consequently, until 1940, it continued to be enough in Scotland for a man and a woman to pledge their commitment to each other in front of witnesses to legalize their marriage. This led to an industry of "fast marriages" in Scottish towns on the border with England; the town of Gretna Green was particularly well known for this. In 1836, the requirement that the ceremony takes place in a religious forum was removed, and registrars have given the authority to register marriages not conducted by a religious official.
Еуропаның басқа елдерінде
Көптеген еуропалық елдерде заңды некеге тұруға ұқсас институттар болған. Дегенмен, католик шіркеуі Төртінші Латеран кеңесінде (1215 ж.) құпия некеге тыйым салды, бұл барлық некелердің дін қызметкерінің алдында шіркеуде жариялануын талап етті. 1566 жылы Трент кеңесінің жарлығы католиктерге діни рәсімсіз, дін қызметкері мен екі куәгердің алдында неке қиюға тыйым салды. Женевалық протестант пасторы және теологы Джон Кальвин, егер жұп некелі деп есептелсе, олар шіркеу рәсімінен өтуге қоса, мемлекеттік тіркеуден өтуі керек деп шешті. 1792 жылы Франция революциясы кезінде Францияда діни неке рәсімдері азаматтық некеден кейін екінші орынға түсірілді. Діни рәсімдерді орындауға болады, бірақ тек азаматтық неке рәсімінен өткен жұптар үшін. Кейін Наполеон бұл әдетті Еуропаның көп бөлігіне таратты. Қазіргі Францияда тек азаматтық неке ғана заңды күшіне ие. Діни рәсім азаматтық одақтан бұрын немесе кейін орындалуы мүмкін, бірақ ол заңдық әсерге ие емес. Германияда Наполеон кодексі тек Наполеон бағындырған аумақтарда ғана қолданылды. Оның империясы құлағаннан кейін Германияда азаматтық некелер азайды. Алайда, кейбір тәуелсіз неміс мемлекеттері азаматтық некелерді енгізді, олар міндетті (француз үлгісіндегідей) немесе ерікті болды, діни немесе азаматтық рәсімдер қабылданды. 1848 жылға дейін Саксонияның Ұлы Герцогтығы Веймар-Эйзенах ерікті азаматтық некелерді бекітті, одан кейін Франкфурт-на-Майндағы еркін қала (1850, міндетті), Гамбургтің еркін және ханзалық қаласы (1851, ерікті) және Любектің еркін және ханзалық қаласы (1852, ерікті) осыны істеді. Олденбург (1852/55, ерікті), Баден (1860), Гессен (1860) және Вюртемберг корольдығы (1863) сияқты неміс ұлы герцогтықтары да осы үрдіске қосылды. Азаматтық некелер түрлі діндерді ұстанатын және әртүрлі христиан конфессияларына жататын жұбайлардың арасында некелесуге мүмкіндік берді. 1871 жылы Германияның бірігуінен кейін Рейхстаг канцлер Отто фон Бисмарк бастамасымен 1875 жылы «Азаматтық неке туралы заңды» қабылдады (қараңыз: Kulturkampf); содан бері Германияда тек азаматтық некелер ғана мойындалады. Діни рәсімдер жұбайлардың қалауынша орындалуы мүмкін. 2008 жылдың 31 желтоқсанына дейін діни некеге отыру үшін жұбайлар бұрын азаматтық неке рәсімінен өтуі керек болды.
Many European countries had institutions similar to common law marriage. However, the Catholic Church forbade clandestine marriage at the Fourth Lateran Council (1215), which required all marriages to be announced in a church by a priest. In 1566, the edict of the Council of Trent was proclaimed denying Catholics any form of marriage not executed in a religious ceremony before a priest and two witnesses. The Protestant pastor and theologian of Geneva, John Calvin, decreed that in order for a couple to be considered married they must be registered by the state in addition to a church ceremony. In 1792, with the French Revolution, religious marriage ceremonies in France were made secondary to civil marriage. Religious ceremonies could still be performed, but only for couples who had already been married in a civil ceremony. Napoleon later spread this custom throughout most of Europe. In present day France, only civil marriage has legal validity. A religious ceremony may be performed after or before the civil union, but it has no legal effect. In Germany, the Napoleonic code was valid only in territories conquered by Napoleon. With the fall of his empire, civil marriage in Germany began to die out. However, certain sovereign German states introduced civil marriages, which were either obligatory (like the French model) or optional, with either a religious or civil ceremony being accepted. Already before 1848, the Grand Duchy of Saxe Weimar Eisenach enacted optional civil marriages, followed by the German republics of the Free City of Frankfurt upon Main (1850, obligatory), Free and Hanseatic City of Hamburg (1851, optional) and Free and Hanseatic City of Lübeck (1852, optional). German Grand Duchies such as Oldenburg (1852/55, optional), Baden (1860), and Hesse (1860) as well as the Kingdom of Württemberg (1863) followed suit. Civil marriages enabled interfaith marriages as well as marriages between spouses of different Christian denominations. After the unification of Germany in 1871, the Reichstag adopted a bill initiated by Chancellor Otto von Bismarck as the "Civil Marriage Law" in 1875 (see: Kulturkampf); since then, only civil marriages have been recognized in Germany. Religious ceremonies may still be performed at the couple's discretion. Until December 31, 2008, religious marriages could not be performed until the couple had first married in a civil ceremony.
Англия мен Уэльс
Бүгінде Англияда немесе Уэльсте некелерді өткізуге рұқсат етілген орындарда ғана болады, оларға тіркеу кеңселерi, жергiлiктi билік органдары бекiткен сарайлар, қамалдар, қонақ үйлер, Англия шiркеуi мен Уэльс шiркеуiнiң шiркеулерi мен капеллалары, сондай-ақ некеге арналған тiркеу жiберген басқа шiркеулер мен діни орындар жатады. Азаматтық некеге тұру үшін күйеу мен күйеуiнiң некеге тұруға лайықты екенiн куәландыратын куәлiк, кейде лицензия да қажет. Олар бас тiркеушi кеңсесiнде бекiтiлгеннен кейiн, қысқа уақыттан соң діни сипаттамасы жоқ шағын рәсiм өтедi, оған тiркеушi, күйеу мен күйеуi және екi куәгер мiндеттi түрде қатысуы керек; қатысушылар да болуы мүмкiн. Рәсiм барысында Құдайға немесе кез келген құдайға, сондай-ақ нақты дiнге немесе дiни ағымға ешқандай сілтеме жасалмауы керек: бұл қатаң сақталады, ал оқылған мәтiндер мен музыка алдын ала келісілуі тиіс.
Today marriages in England or Wales must be held in authorized premises, which may include register offices, premises such as stately homes, castles, and hotels that have been approved by the local authority, churches or chapels of the Church of England or Church in Wales, and other churches and religious premises that have been registered by the registrar general for marriage. Civil marriages require a certificate and at times a license, that testify that the couple is fit for marriage. A short time after they are approved in the superintendent registrar's office, a short non religious ceremony takes place which the registrar, the couple, and two witnesses must attend; guests may also be present. Reference must not be made to God or any deity, or to a particular religion or denomination: this is strictly enforced, and readings and music in the ceremony must be agreed upon in advance.
Америка Құрама Штаттары
АҚШ-та неке көбінесе штат заңдарымен реттеледі, бірақ Жоғарғы Сот конституцияға қайшы келетін заңдарды жоюға құқылы – мысалы, Loving v. Virginia және Obergefell v. Hodges істерін қараңыз. Барлық штаттар мен Колумбия округі, сондай-ақ АҚШ территорияларында жергілікті азаматтық тіркеу органдарынан берілген неке куәлігі қажет. Әдетте, дін қызметкерлері (мысалы, раввиндер немесе христиан пасторлары) неке қиюға заңмен уәкілетті; түрлі штаттық немесе жергілікті лауазым иелері, мысалы, қала әкімі, судья, неке тіркеу комиссарының орынбасары немесе бейбіт судья да азаматтық неке рәсімдерін өткізуге құқылы, олар мемлекеттік кеңселерде болуы мүмкін. Пенсильвания штатының көптеген округтерінде квакер дәстүріне байланысты ресми дін қызметкері қажет емес, өздігінен тіркесетін некелерге рұқсат беріледі. Рәсімнің түрі (діни немесе азаматтық) некенің заңды күшіне әсер етпейді және діни рәсімге дейін азаматтық рәсімді жасау міндетті емес. АҚШ-тан тыс жерде жасалған некелер, егер оларды жасаған елдің үкіметі мойындаса, заңды күшке енеді.
Marriage in the United States is largely regulated by state laws, though the Supreme Court has the authority to strike down unconstitutional laws — see cases Loving v. Virginia and Obergefell v. Hodges. All states and the District of Columbia, as well as U. S. territories, require a marriage license issued by local civil authorities. As a rule, ministers of religion (e. g. rabbis or Christian pastors) are authorized in law to perform marriages; various state or local officials, such as a mayor, judge, deputy marriage commissioner, or justice of the peace, are also empowered to conduct civil wedding ceremonies, which may take place in public offices. Many counties in Pennsylvania allow self uniting marriages for which no official minister is required, owing to the state's Quaker heritage. The type of ceremony (religious or civil) has no bearing on the legal validity of the marriage, and there is no requirement to precede a religious rite with a civil ceremony. Marriages performed outside of the United States are legally binding if officially recognized by the government of the country in which they are performed.
Азаматтық некеге міндетті елдер
Еуропа және Латын Америкасының көптеген елдерінде азаматтық рәсім міндетті. Азаматтық неке рәсімінен кейін жұбайлар діни рәсім арқылы да некелесе алады. Бірақ, мұндай рәсімдер некені діни тұрғыдан бекітуге ғана қызмет етеді, себебі мемлекеттік тіркеу бұрыннан жасалған. Кейбір елдерде (мысалы, Бельгия, Нидерланды және Түркия) көптеген жұбайлар мүлдем діни рәсімсіз некелеседі. Кешкі көйлектермен, отбасы мен достардың қатысуымен толыққанды, ресми тойлар әдетте қалалық әкімшіліктің арнайы салтанатты залдарында өтеді.
In most European and Latin American countries there is a civil ceremony requirement. Following the civil marriage ceremony, couples are free to marry in a religious ceremony. Such ceremonies, however, only serve to provide a religious recognition of the marriage, since the state's recognition has already been given. In some of these countries (e. g. Belgium, the Netherlands and Turkey) most couples marry without any religious ceremony at all. Full, formal weddings, complete with wedding gowns and the presence of family and friends, are usually conducted in special ceremonial rooms in the town hall.
Азаматтық некеге тұрмаған елдер
Көптеген Таяу Шығыс елдерінде, мысалы, Мысыр, Сирия, Иордания, Сауд Арабиясы, Катар, Иран, Ливан, Палестина және Израиль, сондай-ақ Ливия мен Индонезияда азаматтық неке болмайды; барлық некелерді діни органдар жүргізеді және азаматтық органдармен тек ресми бекітілген діндердің өкілдерімен тіркелгеннен кейін немесе шетелде тіркелгеннен кейін ғана тіркеледі. Израиль, Сирия және Ливан ислам, христиандық, друздар және иудаизмді заң жүйесіндегі әртүрлі діни ағымдар ретінде ресми түрде мойындайды; неке тек бір дін ішінде ғана мүмкін, бірақ сол діннің әртүрлі тармақтары арасында рұқсат етіледі. Ливанда, жынысына және дініне байланысты, дінаралық некелерге рұқсат беріледі. Мұсылман еркек христиан немесе яһуди әйелге үйлене алады, бірақ мұсылман әйел өзінің дінінен басқа діндегі адаммен үйлене алмайды. Сонымен қатар, друздар көбінесе тек друздар арасындағы заңды некелерді ғана жасайды. Бұл Ливанда жыныс пен діни ағымның заң және мемлекеттік істерде қалай қиылысатынын көрсетеді. Сонымен қатар, Ливан шетелде тіркелген азаматтық некелерді мойындайды. Ливаннан өзгеше, Сирия заңдары, егер жұбайлар шетелде үйленсе де, жеке құқық саласындағы ережелерге қайшы келетін кез келген некені мойындамайды. Мысырда азаматтық некелерге рұқсат бар, бірақ бұл өте күрделі. Барлық қажетті құжаттарды толтырып, содан кейін екі куәгермен бірге бару қажет. Шетелдік азаматтарға елшіліктен анықтама керек. Бұл әйелі ажырасуға келіспеген немесе ажырасуды мүлдем тыйым салатын діни дәстүрлердегі жұбайлар үшін айқын қиындықтар тудырады. Малайзия мен Біріккен Араб Эмираттары тек мұсылман емес азаматтарға азаматтық некеге рұқсат береді, ал Кувейт, Бахрейн және Ауғанстанда бұл рұқсат тек шетелдік азаматтарға ғана беріледі.
There is no civil marriage in many Middle Eastern countries like Egypt, Syria, Jordan, Saudi Arabia, Qatar, Iran, Lebanon, Palestine, and Israel, as well as Libya and Indonesia; all marriages are conducted by religious authorities, and are registered by civil authorities only after having been registered by authorities of officially approved religions, or, having been registered abroad. Israel, Syria, and Lebanon officially recognize Islam, Christianity, Druze, and Judaism as different religious sects within the legal system; marriage is only possible within the same religion but allowed between different denominations of that religion. In Lebanon, depending on the gender and religion, interfaith marriages are permissible. A Muslim man can marry a Christian or Jewish woman, but a Muslim woman cannot marry outside her faith. Additionally, Druze usually only law marriages between Druze. It demonstrates how in Lebanon gender and sect intersects in law and state affairs. Additionally, Lebanon recognises civil marriages from abroad. Contrary to the situation in Lebanon, Syrian law prohibits the recognition of any marriage that falls outside the existing proscriptions of its personal status laws, even if the couple marries abroad. Egypt recognizes civil marriages but is very complicated. One needs to complete all necessary paperwork and then one must go with two men as one's witnesses. Foreigners will need a paper from their embassy. This yields particular problems for those refused divorce by their spouses, or couples in religious traditions that forbid divorce altogether. Malaysia and the United Arab Emirates allow civil marriage for non Muslims only, while in Kuwait, Bahrain and Afghanistan it is allowed for foreign citizens only.