Екінші дүниежүзілік соғыста Италияның қатысуы

Кіріспе

Италияның Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы

Италияның Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы идеология, саясат және дипломатияның күрделі жүйесімен сипатталды, ал оның әскери әрекеттеріне көбінесе сыртқы факторлар күшті әсер етті. Италия 1940 жылы Осі державаларының бірі ретінде соғысқа қосылды (Француздық Үшінші Республикасы капитуляциялағаннан кейін), Африка мен Таяу Шығыста Британ империясына қарсы ірі шабуылға итальяндық күштерін жұмылдыру жоспарымен, бұл "параллельді соғыс" деп аталды, және Еуропа театрларында британдық күштердің күйреуін күтті. Итальяндықтар Палестинаны бомбалады, Египетке басып кірді және бастапқы табыспен Британдық Сомалиленді басып алды. Алайда, британдықтар қарсы шабуыл жасады, нәтижесінде Солтүстік Африкада Италияның күйреуін болдырмау үшін неміс қолдауы қажет болды. Соғыс жалғасқанда, 1941 жылы неміс және жапондық әрекеттер КСРО мен АҚШ-тың соғысқа кіруіне әкелді. Италияның Ұлыбританияны келіссөздер арқылы бейбіт келісімге келісуге мәжбүрлеу жоспары сәтсіз аяқталды. Италияның диктаторы Бенито Муссолини фашистік Италияның ұзақ соғысқа дайын еместігін білді, өйткені оның ресурстары Ливияны бағындыру (итальяндық қоныстануға ұшыраған), Испаниядағы араласу (онда дос фашистік режим орнатылған) және Эфиопия мен Албанияға шабуылдар сияқты, табысты, бірақ қымбатқа түскен соғыстан бұрынғы қақтығыстармен сарқылған еді. Дегенмен, ол соғыста қалуды жөн көрді, өйткені фашистік режимнің Жерорта теңізінде Рим империясын қалпына келтіруге бағытталған императорлық амбициялары (Mare Nostrum) 1942 жылдың соңында, бірақ неміс көмегімен ішінара орындалды. Югославия мен Балқанға басып кірген кезде Италия Любляна, Далмация және Черногорияны аннексиялады. Италия әскерлері басып алған Хорватия мен Грекияда марионеттік режимдер орнатылды. Виши Франциясының құлауынан кейін және "Антон операциясы" аясында Италия Корсика мен Тунис аумақтарын басып алды. Итальяндық күштер Югославия мен Черногориядағы партизандық қозғалыстарға қарсы жеңіске жетті, ал итало-неміс күштері Газаладағы жеңісінен кейін Эль-Аламейнге қарай жылжуда Мысырдағы британдық аумақтардың бір бөлігін басып алды. Алайда, Италияның жаулап алулары әрқашан түрлі партизандық қозғалыстармен (ең бастысы грек қарсыласы және югослав партизандары) және Италияның қатысуынан тыс жерде Жерорта теңізіндегі шайқасты жүргізген одақтас әскери күштермен қатты дауланып келді. Елдің императорлық мүмкіндіктерінің шегіне жетуі (Африкада, Балканда, Шығыс Еуропада және Жерорта теңізінде бірнеше майдандар ашу) соғыстағы жеңіліске әкелді, өйткені Шығыс Еуропа мен Солтүстік Африкадағы апатты жеңілістерден кейін Италия империясы күйреп қалды. 1943 жылдың шілдесінде Сицилияға одақтастардың басып кіруінен кейін Муссолини король Виктор Эммануэль III-нің бұйрығымен тұтқындалды, бұл азаматтық соғысқа әкелді. Италияның жарты аралдан тыс жердегі әскери күштері күйреп, басып алынған және аннексияланған аумақтары неміс бақылауына көшті. Муссолинидің ізбасары Пьетро Бадольйо басшылығымен Италия 1943 жылдың 3 қыркүйегінде одақтастарға капитуляциялады, бірақ Муссолини бір аптадан кейін неміс күштерімен қарсылықсыз құтқарылды. 1943 жылдың 13 қазанында Италия Корольдігі ресми түрде одақтас державаларға қосылды және бұрынғы Осі серіктесі Германияға соғыс жариялады. Елдің солтүстік жартысын итальяндық фашистердің ынтымақтастығымен немістер басып алды, ол коллаборационисттік марионеттік мемлекетке айналды (осы үшін 800 000-нан астам сарбаз, полиция және жасақтар жұмылдырылды), ал оңтүстік ресми түрде монархистік күштердің бақылауында болды, олар одақтастар үшін итальяндық соғыс армиясы ретінде соғысты (күші 50 000-нан астам адамды құрады), сондай-ақ Италияның әртүрлі саяси идеологиялары бар 350 000-ға жуық партизандық қозғалысы бүкіл Италияда әрекет етті. 1945 жылдың 28 сәуірінде Муссолини итальяндық партизандар тарапынан Джулинода өлтірілді, Гитлердің өзіне қол жұмсауынан екі күн бұрын. Германия мен Жапониядан айырмашылығы, итальяндық әскери және саяси басшыларға қатысты соғыс қылмыстары бойынша сот өткезілген жоқ, бірақ итальяндық қарсыласу қозғалысы соғыстың соңында Муссолиниді қоса алғанда, кейбір саяси тұлғаларды жазалап өлімге кесті.

The participation of Italy in the Second World War was characterized by a complex framework of ideology, politics, and diplomacy, while its military actions were often heavily influenced by external factors. Italy joined the war as one of the Axis Powers in 1940 (as the French Third Republic surrendered) with a plan to concentrate Italian forces on a major offensive against the British Empire in Africa and the Middle East, known as the "parallel war", while expecting the collapse of British forces in the European theatre. The Italians bombed Mandatory Palestine, invaded Egypt and occupied British Somaliland with initial success. However, the British counterattacked, eventually necessitating German support to prevent an Italian collapse in North Africa. As the war carried on and German and Japanese actions in 1941 led to the entry of the Soviet Union and United States, respectively, into the war, the Italian plan of forcing Britain to agree to a negotiated peace settlement was foiled. The Italian dictator Benito Mussolini was aware that Fascist Italy was not ready for a long conflict, as its resources were reduced by successful but costly pre war conflicts: the pacification of Libya (which was undergoing Italian settlement), intervention in Spain (where a friendly fascist regime had been installed), and the invasions of Ethiopia and Albania. However, he opted to remain in the war as the imperial ambitions of the Fascist regime, which aspired to restore the Roman Empire in the Mediterranean (the Mare Nostrum), were partially met by late 1942, albeit with a great deal of German assistance. With the Axis invasion of Yugoslavia and the Balkans, Italy annexed Ljubljana, Dalmatia and Montenegro. Puppet regimes were also established in Croatia and Greece, which were occupied by Italian forces. Following Vichy France's collapse and the Case Anton, Italy occupied the French territories of Corsica and Tunisia. Italian forces had also achieved victories against insurgents in Yugoslavia and in Montenegro, and Italo German forces had occupied parts of British held Egypt on their push to El Alamein after their victory at Gazala. However, Italy's conquests were always heavily contested, both by various insurgencies (most prominently the Greek resistance and Yugoslav partisans) and Allied military forces, which waged the Battle of the Mediterranean throughout and beyond Italy's participation. The country's imperial overstretch (opening multiple fronts in Africa, the Balkans, Eastern Europe, and the Mediterranean) ultimately resulted in its defeat in the war, as the Italian empire collapsed after disastrous defeats in the Eastern European and North African campaigns. In July 1943, following the Allied invasion of Sicily, Mussolini was arrested by order of King Victor Emmanuel III, provoking a civil war. Italy's military outside of the Italian peninsula collapsed, its occupied and annexed territories falling under German control. Under Mussolini's successor Pietro Badoglio, Italy capitulated to the Allies on 3 September 1943, although Mussolini would be rescued from captivity a week later by German forces without meeting resistance. On 13 October 1943, the Kingdom of Italy officially joined the Allied Powers and declared war on its former Axis partner Germany. The northern half of the country was occupied by the Germans with the cooperation of Italian fascists, and became a collaborationist puppet state (with more than 800,000 soldiers, police, and militia recruited for the Axis), while the south was officially controlled by monarchist forces, which fought for the Allied cause as the Italian Co Belligerent Army (at its height numbering more than 50,000 men), as well as around 350,000 Italian resistance movement partisans (many of them former Royal Italian Army soldiers) of disparate political ideologies operated all over Italy. On 28 April 1945, Mussolini was assassinated by Italian partisans at Giulino, two days before Hitler's suicide. Unlike Germany and Japan, no war crimes tribunals were held for Italian military and political leaders, though the Italian resistance summarily executed some political members at the end of the war, including Mussolini.

Империялық амбициялар

1920-шы жылдардың аяғында Италияның премьер-министрі Бенито Муссолини империялық кеңею туралы үдеп айта бастады, Италияның "артық халқына" шығу қажеттігін және басқа елдердің осы кеңеюге көмектесуінің тиімділігін дәлелдеді. Режимнің басты мақсаты – "Жерорта теңізі, Дунай және Балқан аймақтарындағы" саяси гегемония болатын. Муссолини "Гибралтар бұғазынан Ормуз бұғазына дейінгі империяны" жаулап алуды жоспарлады. Балқан және Жерорта теңізі аймақтарындағы гегемония ежелгі Римнің сол аймақтардағы үстемдігімен байланысты болды. Албанияны протекторат ету, Далмацияны қоса аннексиялау, Югославия мен Грекияны экономикалық және әскери тұрғысынан бақылау жоспарлары бар еді. Режим сондай-ақ Австрия, Венгрия, Румыния және Болгариямен, олардың еуропалық ықпал аймағының шетінде орналасқан, қорғанышпен серіктестік қарым-қатынас орнатуға тырысты. Бұл оның ашық жарияланған мақсаттарының бірі болмаса да, Муссолини Жерорта теңізінде Ұлыбритания мен Францияның үстемдігіне қарсы тұруға ниеттенді, бұл стратегиялық тұрғыдан маңызды деп есептелді, себебі Жерорта теңізі Италияның Атлант және Үнді мұхиттарына жалғыз қақпасы еді. 1935 жылы Италия Эфиопиямен екінші итальян-эфиопия соғысын бастады, "уақтылы келмеген тоғызыншы ғасырдың отарлық науқаны". Бұл науқан ағылшын-египеттік Суданды "жаулап алуға көмектесетін" жергілікті эфиопиялық армияны құру туралы оң көзқарас тудырды. Соғыс Италияның сыртқы саясатының күрделенуіне және британдықтар мен француздардың "әлсіздігін" көрсетуге әкелді. Бұл Муссолиниге өзінің империялық мақсаттарын іске асыруға қажетті мүмкіндіктерді ұсынды. 1936 жылы Испанияда Азамат соғысы басталды. Италия соғыстың басынан-ақ маңызды рөл атқарды. Олардың әскери үлесі соншалықты зор болды, ол Франсиско Франко басқарған көтерілісшілердің жеңісіне шешуші ықпал етті. Муссолини Италия империясына Испанияның болашақта бағынуына жол ашу және елді соғыс жағдайына дайындау және "жауынгерлік мәдениетті" қалыптастыру мақсатымен "толыққанды сыртқы соғысқа" қатысты. Эфиопиядағы соғыстан кейін Германия мен Италия арасындағы қарым-қатынас жақсарды, нәтижесінде 1936 жылдың қазанында өзара мүдделер туралы келісімге қол қойылды. Муссолини бұл келісімді Еуропаның айналасында айналатын Берлин-Рим осін құру деп атады. Келісім Ұлттар лигасының санкцияларынан кейін неміс көміріне тәуелділіктің артуы, Испаниядағы қақтығысқа қатысты екі елдің ұқсас саясаты және Эфиопия соғысына Еуропаның қарсылығынан кейін Италияға деген неміс сезімталдығының нәтижесі болды. Келісімнен кейін Италия мен Германия арасындағы байланыс күшейді және Муссолини Адольф Гитлердің ықпалына түсті, одан "ол ешқашан құтыла алмады". 1938 жылдың қазанында Мюнхен келісімінен кейін Италия Франциядан жеңілдіктер талап етті. Бұларға Джибутидегі еркін порт, Аддис-Абеба-Джибути теміржолын бақылау, Суэц каналы компаниясының басқаруына итальяндық қатысу, француз Тунисі бойынша француз-итальян кондоминиумының бір түрі және Корсикада итальян мәдениетін сақтау кірді. Француздар итальяндықтардың нағыз ниеті Ницца, Корсика, Тунис және Джибутидің аумақтық иеленуі деп сеніп, талаптарды қабылдамады. 1938 жылдың 30 қарашасында Сыртқы істер министрі Галеаццо Чиано Депутаттар палатасында "итальян халқының табиғи ұмтылыстары" туралы сөйледі, оған "Ницца! Корсика! Савой! Тунис! Джибути! Мальта!" деп жауап берілді. Сол күні Муссолини Фашистік Ұлы Кеңеске "фашистік динамизмнің" тікелей мақсаттары туралы" сөз сөйледі. Бұл Албания, Тунис, Корсика, Швейцарияның Тичино кантоны және "Вар өзенінің шығысындағы барлық француз аумақтары", соның ішінде Ницца, бірақ Савойя емес. 1939 жылдан бастап Муссолини Италияның ұлттық егемендігін қамтамасыз ету үшін әлемдік мұхиттарға және кеме қатынасы жолдарына талассыз қол жеткізуді қажет ететінін жиі айтты. 1939 жылдың 4 ақпанында Муссолини Ұлы Кеңесте жабық отырыста сөйледі. Ол халықаралық істер мен өзінің сыртқы саясатының мақсаттары туралы ұзақ баяндама жасады, "бұл полковник Хоссбах жазған Гитлердің атақты мінезімен салыстыруға болады". Ол елдің бостандығы оның әскери-теңіз флотының күш-қуатына пропорционалды деп мәлімдеді. Бұл "Италияның Жерорта теңізінде тұтқынға түскенін" білдіретін танымал өкінішпен жалғасты. Ол Корсика, Тунис, Мальта және Кипрді "бұл түрменің саңылаулары" деп атады, ал Гибралтар мен Суэцті түрме күзетшілері деп сипаттады. Б...

During the late 1920s, the Italian Prime Minister Benito Mussolini spoke with increasing urgency about imperial expansion, arguing that Italy needed an outlet for its "surplus population" and that it would therefore be in the best interests of other countries to aid in this expansion. The immediate aspiration of the regime was political "hegemony in the Mediterranean–Danubian–Balkan region", more grandiosely Mussolini imagined the conquest "of an empire stretching from the Strait of Gibraltar to the Strait of Hormuz". Balkan and Mediterranean hegemony was predicated by ancient Roman dominance in the same regions. There were designs for a protectorate over Albania and for the annexation of Dalmatia, as well as economic and military control of Yugoslavia and Greece. The regime also sought to establish protective patron–client relationships with Austria, Hungary, Romania and Bulgaria, which all lay on the outside edges of its European sphere of influence. Although it was not among his publicly proclaimed aims, Mussolini wished to challenge the supremacy of Britain and France in the Mediterranean Sea, which was considered strategically vital, since the Mediterranean was Italy's only conduit to the Atlantic and Indian Oceans. In 1935, Italy initiated the Second Italo Ethiopian War, "a nineteenth century colonial campaign waged out of due time". The campaign gave rise to optimistic talk on raising a native Ethiopian army "to help conquer" Anglo Egyptian Sudan. The war also marked a shift towards a more aggressive Italian foreign policy and also "exposed [the] vulnerabilities" of the British and French. This in turn created the opportunity Mussolini needed to begin to realize his imperial goals. In 1936, the Spanish Civil War broke out. From the beginning, Italy played an important role in the conflict. Their military contribution was so vast, that it played a decisive role in the victory of the rebel forces led by Francisco Franco. Mussolini had engaged in "a full scale external war" due to the insinuation of future Spanish subservience to the Italian Empire, and as a way of placing the country on a war footing and creating "a warrior culture". The aftermath of the war in Ethiopia saw a reconciliation of German Italian relations following years of a previously strained relationship, resulting in the signing of a treaty of mutual interest in October 1936. Mussolini referred to this treaty as the creation of a Berlin Rome Axis, which Europe would revolve around. The treaty was the result of increasing dependence on German coal following League of Nations sanctions, similar policies between the two countries over the conflict in Spain, and German sympathy towards Italy following European backlash to the Ethiopian War. The aftermath of the treaty saw the increasing ties between Italy and Germany, and Mussolini falling under Adolf Hitler's influence from which "he never escaped". In October 1938, in the aftermath of the Munich Agreement, Italy demanded concessions from France. These included a free port at Djibouti, control of the Addis Ababa Djibouti railroad, Italian participation in the management of Suez Canal Company, some form of French Italian condominium over French Tunisia, and the preservation of Italian culture on Corsica with no French assimilation of the people. The French refused the demands, believing the true Italian intention was the territorial acquisition of Nice, Corsica, Tunisia, and Djibouti. On 30 November 1938, Foreign Minister Galeazzo Ciano addressed the Chamber of Deputies on the "natural aspirations of the Italian people" and was met with shouts of "Nice! Corsica! Savoy! Tunisia! Djibouti! Malta!" Later that day, Mussolini addressed the Fascist Grand Council "on the subject of what he called the immediate goals of 'Fascist dynamism'." These were Albania; Tunisia; Corsica; the Ticino, a canton of Switzerland; and all "French territory east of the River Var", including Nice, but not Savoy. Beginning in 1939 Mussolini often voiced his contention that Italy required uncontested access to the world's oceans and shipping lanes to ensure its national sovereignty. On 4 February 1939, Mussolini addressed the Grand Council in a closed session. He delivered a long speech on international affairs and the goals of his foreign policy, "which bears comparison with Hitler's notorious disposition, minuted by colonel Hossbach". He began by claiming that the freedom of a country is proportional to the strength of its navy. This was followed by "the familiar lament that Italy was a prisoner in the Mediterranean". He called Corsica, Tunisia, Malta, and Cyprus "the bars of this prison", and described Gibraltar and Suez as the prison guards. To break British control, her bases on Cyprus, Gibraltar, Malta, and in Egypt (controlling the Suez Canal) would have to be neutralized. On 31 March, Mussolini stated that "Italy will not truly be an independent nation so long as she has Corsica, Bizerta, Malta as the bars of her Mediterranean prison and Gibraltar and Suez as the walls." Fascist foreign policy took for granted that the democracies—Britain and France—would someday need to be faced down. Through armed conquest Italian North Africa and Italian East Africa—separated by the Anglo Egyptian Sudan—would be linked, and the Mediterranean prison destroyed. Then, Italy would be able to march "either to the Indian Ocean through the Sudan and Abyssinia, or to the Atlantic by way of French North Africa". As early as September 1938, the Italian military had drawn up plans to invade Albania. On 7 April, Italian forces landed in the country and within three days had occupied the majority of the country. Albania represented a territory Italy could acquire for "'living space' to ease its overpopulation" as well as the foothold needed to launch other expansionist conflicts in the Balkans. On 22 May 1939, Italy and Germany signed the Pact of Steel joining both countries in a military alliance. The pact was the culmination of German Italian relations from 1936 and was not defensive in nature. Rather, the pact was designed for a "joint war against France and Britain", although the Italian hierarchy held the understanding that such a war would not take place for several years. However, despite the Italian impression, the pact made no reference to such a period of peace and the Germans proceeded with their plans to invade Poland.

Өнеркәсіптік беріктігі

Муссолинидің соғыс өндірісі жөніндегі орынбасары Карло Фавагросса Италияның кем дегенде 1942 жылдың қазан айына дейін ірі әскери операцияларға дайын бола алмайтынын бағалаған еді. Бұл «Болат шарт» бойынша итальян-герман келіссөздері кезінде анық айтылды, онда екі тарап та 1943 жылға дейін бірін-біріне соғыс жарияламауға келісті. Үлкен держава саналғанмен, Италияның өнеркәсіп секторы Еуропаның басқа да ірі державаларымен салыстырғанда салыстырмалы түрде әлсіз болды. Италияның өнеркәсіптік қуаты Франция мен Ұлыбританияның өнеркәсіптік қуатының 15 пайызынан аспады, әсіресе автомобиль өндірісі сияқты әскери маңызы бар салаларда: соғысқа дейін Италиядағы автомобильдердің саны шамамен 374 000 болса, Ұлыбритания мен Францияда шамамен 2 500 000 болды. Автомобиль өнеркәсібінің нашар дамығандығы Италияның әскериін механикаландыруын қиын етірді. Италия экономикасының негізін әлі де ауыл шаруашылығы құрады, демографиялық көрсеткіштері дамушы елдерге ұқсас болды (жоғары сауатсыздық деңгейі, кедейлік, халық санының тез өсуі және жасөспірімдердің үлкен үлесі), сондай-ақ өнеркәсіптен түсетін жалкі ЖҰӨ үлесі Чехословакия, Венгрия және Швеция сияқты басқа да ірі державаларға қарағанда төмен болды. Стратегиялық материалдар тұрғысынан, 1940 жылы Италия 4,4 мегатонна көмір, 0,01 мегатонна шикі мұнай, 1,2 мегатонна темір кенін және 2,1 мегатонна болат өндірді. Ал салыстырарлық көрсеткіштер бойынша Ұлыбритания 224,3 мегатонна көмір, 11,9 мегатонна шикі мұнай, 17,7 мегатонна темір кенін және 13,0 мегатонна болат, Германия болса 364,8 мегатонна көмір, 8,0 мегатонна шикі мұнай, 29,5 мегатонна темір кенін және 21,5 мегатонна болат өндірді. Көптеген шикізат қажеттіліктерін тек импорт арқылы ғана қанағаттандыруға болады, соғысқа кіріспес бұрын маңызды материалдарды жинауға ешқандай күш жұмсалмады. Соғыс басталғанда Италияның сауда флотының шамамен төрттен бір бөлігі одақтас елдердің порттарында болды және ешқандай ескертусіз дереу тәркіленді.

Экономика

1936-1939 жылдар аралығында Италия Франсиско Франко басшылығымен Испания азамат соғысында күрескен испан ұлтшыл күштерін көптеген қару-жарақ пен жабдықтармен дерлік тегін қамтамасыз етті. Қару-жарақтан өзге, Франко үшін соғысуға Corpo Truppe Volontarie ("Ерікті әскерлер корпусы") де жіберілді. Соғыстың қаржылық шығыны 6 мен 8,5 миллиард лираны құрады, бұл елдің жылдық шығындарының шамамен 14-20 пайызына тең болды. 1939 жылдың қыркүйегінде Ұлыбритания Италияға таңдап алынған блокада салды. Германиядан Роттердам арқылы тасымалданған көмір контрабанда деп жарияланды. Германия Альп таулары арқылы пойызбен тасымалды жалғастыруға уәде берді, ал Ұлыбритания итальян қару-жарағына айырбас ретінде Италияның барлық қажеттіліктерін қамтамасыз етуді ұсынды. Италиялықтар Германиямен одағын бұзбастан бұл шарттарға келісе алмады. Алайда, 1940 жылдың 2 ақпанында Муссолини Корольдік әуе күштерімен 400 Caproni ұшағын жеткізу туралы жобаны мақұлдады, бірақ 8 ақпанда келісімнен бас тартты. Британдық барлау офицері Фрэнсис Родд Муссолиниді 2-8 ақпан аралығында Германияның қысымымен саясатын өзгертуге көндіргенін айтты, бұл пікірді Римдегі британдық елші Перси Лорейн де қолдады. 1 наурызда британдықтар Ротердамнан Италияға көмір экспортын тоқтату туралы мәлімдеді. 1940 жылдың көктемінде дипломатиялық шеңберлерде итальян көмірі ең көп талқыланған мәселелердің бірі болды. Сәуірде Ұлыбритания блокаданы күшейту үшін Жерорта теңізі флотын нығайтуға кірісті. Францияның күмәндануына қарамастан, Ұлыбритания "әлсіздік тудырмау үшін" Италияға жеңілдіктер беруден бас тартты. Германия 1940 жылдың көктемінен бастап Италияға айына шамамен бір миллион тонна көмір жеткізді, бұл тіпті Муссолинидің 1939 жылдың тамызындағы Италияның соғыстың алғашқы он екі айында алты миллион тонна көмір алу қажеттігінен де асып түсті.

Әскери

Италияның Корольдік армиясы (Regio Esercito) соғыстың басында салыстырмалы түрде әлсіз және нашар жарақтандырылған болатын. Италиялық танктердің сапасы төмен еді, ал радиостанциялардың саны аз болды. Италия артиллериясының көп бөлігі Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінен қалған еді. Италия әуе күштерінің (Regia Aeronautica) негізгі ұшағы Fiat CR.42 Falco болды, ол өте жақсы көрсеткіштері бар озық биплан болғанымен, басқа елдердің моноплан ұшақтарынан техникалық тұрғыдан кем түсті. Regia Aeronautica-ның шамамен 1760 ұшағының тек 900-і ғана жауынгерлік қабілетті деп есептелді. Италияның Корольдік теңіз күштерінде (Regia Marina) бірнеше заманауи линкорлар болды, бірақ ұшақ тасымалдағыштары болған жоқ. Италия билігі жаңғырту қажеттігін жақсы түсінді және өзінің салыстырмалы түрде озық тактикалық принциптеріне сай келетін шаралар қабылдады. 1939 жылғы бюджеттің шамамен 40 пайызы әскери шығындарға бөлінді. Теңіз күштеріне жақыннан әуе көмегі қажет екенін ескере отырып, авианосецтер салу туралы шешім қабылданды. Fiat G.55 Centauro, Macchi C.205 және Reggiane Re.2005 үлгілері – Daimler Benz DB 605 қозғалтқышы негізінде салынған итальяндық ұшақтардың үш қатары дамытылып жатты, олардың әрқайсысының жүздеген данасы өндірілді. Carro Armato P40 танкы, шамамен M4 Sherman және Panzer IV орта танктерімен салыстырылатын, 1940 жылы жобаланды (бірақ прототипі 1942 жылға дейін жасалмады және жеткілікті қуатты қозғалтқыштардың болмауына байланысты, келісімге дейін өндіріс бастала алмады; соғыс кезінде Италия өндірген танктердің жалпы саны – шамамен 3500 – Францияға шабуыл жасаған Германия қолданған танктер санынан кем болды). Италиялықтар өздігінен жүретін артиллерияны жақыннан қолдау және танкке қарсы күресу үшін алғашқылардың бірі болды. Олардың 75/46 АА/АТ, 75/32 АА/АТ, 90/53 АА/АТ (неміс 88/55-тен гөрі кем танымал, бірақ сондай қауіпті), 47/32 АТ және 20 мм АА автокөліктік зеңбіректер тиімді, заманауи қарулар болды. AB 41 және Camionetta AS 42 бронеавтомобильдері де өз класындағы тамаша көліктер деп есептелді. Алайда, бұл жетістіктерге қарамастан, жабдықтың көп бөлігі ескірген және нашар болды. Әлсіз экономика, қолайлы шикізаттың жетіспеушілігі және оның салдарынан қару-жарақ пен жабдықтың жеткілікті мөлшерін өндіре алмауы – итальяндық әскери сәтсіздіктің басты себептері болды. Қағаз жүзінде Италия әлемдегі ең ірі армиялардың біріне ие болғанмен, шындық мүлдем басқаша еді. Биерман мен Смиттың бағалауынша, итальяндық тұрақты армия соғыстың басында шамамен 200 000 әскерді ғана дайындауға қабілетті болды. Әуе бөлімшелері теңіз күштерімен бірлесіп жұмыс істеуге дайын болмады және көптеген кемелер конвойлерді қорғау міндеттерін орындау үшін, емес флоттық операциялар үшін салынған. Қай жағдайда болса да, отынның жетіспеушілігі теңіз күштерінің іс-қимылын барынша шектеді. Жоғары басшылық та проблема тудырды. Муссолини үш әскери қызмет министрлігін жеке бақылауға алды, бұл оның егжей-тегжейлі жоспарлауға әсер ету ниетінен туындады. Comando Supremo (Италияның Бас штабы) құрамында аз ғана штаб қызметкерлері болды, олар Муссолинидің ниеттерін жеке қызметтерге жеткізуден басқа ештеңе істей алмады, содан кейін жеке қызметтер дұрыс жоспарларды жасап, орындауға тиіс болды. Нәтижесінде операцияларды орталықтан бағыттап тұру мүмкін болмады; үш әскери қызмет өз салаларына ғана назар аудара отырып, тәуелсіз жұмыс істеуге бейім болды, қызметтер арасындағы ынтымақтастық аз болды. Бірдей шендегі, бірақ әртүрлі бөлімшелердегі қызметкерлердің жалақысында айырмашылықтар болды.

The Italian Royal Army (Regio Esercito) was comparatively depleted and weak at the beginning of the war. Italian tanks were of poor quality and radios few in number. The bulk of Italian artillery dated to World War I. The primary fighter of the Italian Air Force (Regia Aeronautica) was the Fiat CR.42 Falco, which, though an advanced biplane with excellent performance, was technically outclassed by monoplane fighters of other nations. Of the Regia Aeronautica's approximately 1,760 aircraft, only 900 could be considered in any way combat worthy. The Italian Royal Navy (Regia Marina) had several modern battleships but no aircraft carriers. Italian authorities were acutely aware of the need to modernize and were taking steps to meet the requirements of their own relatively advanced tactical principles. Almost 40% of the 1939 budget was allocated for military spending. Recognizing the Navy's need for close air support, the decision was made to build carriers. Three series of modern fightersrefn| Fiat G.55 Centauro, Macchi C.205, & Reggiane Re.2005; Italian fighters built around the Daimler Benz DB 605 engine. were in development, with a few hundred of each eventually being produced. The Carro Armato P40 tank, roughly equivalent to the M4 Sherman and Panzer IV medium tanks, was designed in 1940 (though no prototype was produced until 1942 and manufacture could not commence before the Armistice, owing in part to the lack of sufficiently powerful engines, which were themselves undergoing a development push; total Italian tank production for the war – about 3,500 – was less than the number of tanks used by Germany in its invasion of France). The Italians were pioneers in the use of self propelled guns, both in close support and anti tank roles. Their 75/46 fixed AA/AT gun, 75/32 gun, 90/53 AA/AT gun (an equally deadly but less famous peer of the German 88/55), 47/32 AT gun, and the 20 mm AA autocannon were effective, modern weapons. Also of note were the AB 41 and the Camionetta AS 42 armoured cars, which were regarded as excellent vehicles of their type. None of these developments, however, precluded the fact that the bulk of equipment was obsolete and poor. The relatively weak economy, lack of suitable raw materials and consequent inability to produce sufficient quantities of armaments and supplies were thus the key material reasons for Italian military failure. On paper, Italy had one of the world's largest armies, but the reality was dramatically different. According to the estimates of Bierman and Smith, the Italian regular army could field only about 200,000 troops at the war's beginning. Air units had not been trained to operate with the naval fleet and the majority of ships had been built for fleet actions, rather than the convoy protection duties in which they were primarily employed during the war. In any event, a critical lack of fuel kept naval activities to a minimum. Senior leadership was also a problem. Mussolini personally assumed control of all three individual military service ministries with the intention of influencing detailed planning. Comando Supremo (the Italian High Command) consisted of only a small complement of staff that could do little more than inform the individual service commands of Mussolini's intentions, after which it was up to the individual service commands to develop proper plans and execution. The result was that there was no central direction for operations; the three military services tended to work independently, focusing only on their fields, with little inter service cooperation. Pay discrepancies existed for personnel who were of equal rank, but from different units.

Екінші дүниежүзілік соғыс басталды

1939 жылғы 1 қыркүйекте нацистік Германияның Польшаға шабуылы Екінші дүниежүзілік соғыстың басталуын қадағалады. Италия, Остік держава болғанына қарамастан, 1940 жылғы маусымға дейін бейтараптығын сақтады.

Араласқан шешім

Польшаны Германия басып алғаннан кейін Муссолини соғысқа қатысудан тартынды. Таяу Шығыста және Жерорта теңізінің шығысында британдық құрлық әскерлерінің қолбасшысы, генерал сэр Арчибальд Уэвелл, Муссолинидің мақтанышы оны соғысқа кіруге итеретінін дұрыс болжады. Уэвелл Муссолинидің жағдайын секіргіш тақтаның үстінде тұрған адаммен салыстырды: «Менің ойымша, ол бірдеңе істеуі керек. Егер ол әдемі секіріс жасай алмаса, демек, қалай болса да секіруі керек; ол халат киіп, қайтадан баспалдақтан түсе алмайды». Бастапқыда соғысқа кіру саяси мүмкіндік іздеу болып көрінді (бірақ қоздырылған жағдайлар да болды), француздар мен британдықтар Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінен бастап Италияға көптеген шағымдар туғызды – саяси және экономикалық жеңілдіктерді талап ету және импортты блокадалау арқылы. Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Италияның материалдық және жоспарлаудағы кемшіліктерін сезіне отырып, Италияның Германия жағында соғысқа кіруі сөзсіз екеніне сеніп, ағылшындар 1940 жылдың 1 наурызынан бастап неміс көмірінің импортын блокадалады, осылайша итальяндық өнеркәсіпті тоқтата тұруға тырысты. Британдықтар мен француздар содан кейін әскери флоттарын жинақтап (Регия Маринаға қарағанда капиталдық кемелер саны он екі есе көп) дайындауға және провокация жасауға кірісті. Олар Италияны ерте жеңілуге болатынын дұрыс емес ойлады, оның нық қадамдарын бағаламады. Осыған дейін, 1939 жылдың 10 қыркүйегінен бастап итальяндықтар бірнеше рет бейбітшілікке келісуге тырысты. Гитлер бұған ашық болса, француздар жауап бермеді, ал британдықтар итальяндықтарды жақтастарын ауыстыруға шақырды. Муссолини үшін соғыстан тыс қалудың тәуекелі соғысқа кіруден гөрі әлдеқайда жоғары болды. Муссолини әскери және материалдық кемшіліктерді жақсы білді, бірақ соғыс тез аяқталады деп ойлады және көп шайқас күтпеді.

Италия соғысқа кіреді: 1940 жылдың маусымы

1940 жылы 10 маусымда француз үкіметі неміс басқыншылығы кезінде Парижді ашық қала деп жариялап, Бордоға қашып кеткен кезде, Муссолини қақтығыстың жақын арада аяқталады деп ойлап, Ұлыбритания мен Францияға соғыс жариялады. Ол армияның бас штабының бастығы маршал Бадольоға былай деді:
"Менің бірнеше мың қаза болса жетеді, сонда мен бейбіт келісімдер конференциясында соғысқан адам ретінде отыра аламын." Муссолинидің бірден-бір соғыс мақсаты – Солтүстік Африкадағы итальяндық колонияларды кеңейту, британдық және француздық колониялардан жер алып, оларды өсіру еді. Муссолинидің Францияға соғыс жариялауына қатысты АҚШ президенті Франклин Рузвельт:
"1940 жылдың 10 маусымында пышақ ұстаған қол көршісінің арқасына тиді" деді. Италияның соғысқа қосылуы Солтүстік Африка және Жерорта теңізінде жаңа фронттар ашуға себеп болды. Италия соғысқа кіргеннен кейін, нацистік Германияның қысымымен Италиядағы еврей босқындарының бір бөлігі Кампания концлагеріне қамалды.

Францияға шабуыл

1940 жылдың маусым айында бастапқы табысқа жеткен соң, Италияның оңтүстік Францияға жасаған шабуылы бекітілген Альпілік шепте тоқталды. 1940 жылдың 24 маусымында Франция Германияға тәуелді болды. Италия Франко-итальян шекарасы бойындағы француз территориясының бір бөлігін басып алды. Осы операция кезінде итальяндықтардың 1 247 адамы қаза тапты немесе жоғалып кетті, ал 2 631 адам жарақат алды. Тағы 2 151 итальяндық азамат суықтан уыстанып, ауруханаға түсті. Ұлыбритания шайқасының соңында Италия 1940 жылдың қазан айынан 1941 жылдың сәуір айына дейін «Блиц» операциясына қатысқан «Corpo Aereo Italiano» атты әскери күшін жіберді, одан кейін күштің соңғы бөлімдері кері қайтарылды. 1942 жылдың қараша айында Италия Корольдік армиясы «Антон» жоспары аясында Виши Франциясының оңтүстік-шығысын және Корсиканы басып алды. 1942 жылдың желтоқсанынан бастап Рона өзенінің шығысындағы француз департаменттерінде итальяндық әскери үкімет құрылды, ол Италия соғыстан шыққан 1943 жылдың қыркүйегіне дейін жалғасты. Бұл Холокосттан қашып келген француз еврейлері үшін де-факто уақытша пана болды. 1943 жылдың қаңтар айында итальяндықтар Франциядағы олар бақылап отырған оккупациялық аймақта тұратын еврейлерді ұстауға нацистермен бірлесіп әрекет етуден бас тартты және наурыз айында өз аймақтарындағы еврейлерді депортациялауға жол бермеді. Германияның Сыртқы істер министрі Иоахим фон Риббентроп Муссолиниге «Италияның әскери орталарында еврей мәселесін дұрыс түсінудің жетіспеушілігі» туралы шағымданып айтты. Италия Әскери-теңіз күштері Бордода «БЕТАСОМ» деп аталған су асты кемелерінің базасын құрды, ал Атлантика шайқасына отыз екі итальяндық су асты кемесі қатысты. 1943 жылы CA класындағы шағын су асты кемелерімен Нью-Йорк портына шабуыл жасау жоспары 1943 жылдың мамыр айында шабуылды жүзеге асыру үшін қайта жабдықталған итальяндық «Leonardo da Vinci» су асты кемесі батып кеткен кезде күшін жойды. Бітімгерлік келісім одан әрі жоспарлауға толық тоқтам салды.

Мысырға шабуыл

Италия 1940 жылғы 10 маусымда соғыс жариялағаннан кейін бір апта ішінде британдық 11-ші гусарлар Ливиядағы Капуццо бекінісін басып алды. Бардияның шығысындағы тұтқындау кезінде британдықтар итальяндық 10-шы армияның бас инженері, генерал Ластуччиді тұтқындады. 28 маусымда Ливияның генерал-губернаторы, маршал Итало Балбо Тобрукқа қонғанда жаудың оғынан қаза тапты. Муссолини Балбоның орнына тағайындалған генерал Родольфо Грацианиге Египетке шабуыл жасауды бұйырды. Грациани Муссолиниге күштерінің мұндай операцияға толықтай дайын емес екенін, Египетке шабуыл жасау сәтті аяқталмайтынын жеткізді. Дегенмен, Муссолини оған шабуылды бастауға бұйырды. 13 қыркүйекте 10-шы армияның бөлімдері Капуццо бекінісін қайта басып алып, Египет шекарасын кесті. Олар Сиди-Барраниға қарай аз қарсылықпен жылжыды, онда тоқтап, бірнеше бекінілген лагерьлерге орналасты. Осы кезде британдықтардың Египетті қорғауға барлығы 36 000 әскері (Жақын Шығыс командованиесіндегі 100 000-ға жуық әскердің ішінде) болды, ал қарсыластары – 236 000 итальяндық әскер. Бірақ итальяндықтар бір жерде шоғырланған жоқ. Олар батыстағы 5-ші армия мен шығыстағы 10-шы армияға бөлініп, батыс Ливиядағы Тунис шекарасынан Египеттегі Сиди-Барраниға дейін таралып кетті. Сиди-Барраниде Грациани британдықтардың сандық артықшылығының жоқтығын білмей, итальяндықтарды Албанияға кері шегіндірген қарсы шабуылға кірісті. Сонымен қатар, гректер таулы жерлерде операция жүргізуде шебер болды, ал итальяндық армияның тек алты дивизиясы – Альпини таулы соғысқа дайындалған және жабдықталған. Итальяндықтар сандық теңдікке жеткенде ғана гректердің шабуылы тоқтатылды. Олар осы уақытқа дейін Албанияның тереңіне еніп үлгерген еді. 1941 жылғы наурыздағы итальяндық «көктемгі шабуыл» неміс араласуына дейін жағдайды түзетуге тырысты, бірақ аумақтық үлкен табысқа жете алмады. Осы кезде итальяндықтардың жауынгерлік қазасы 102 000-нан асты (13 700 қаза тапты, 3 900 жоғалып кетті) және 50 000 ауру болды; гректер 90 000-нан астам жауынгерлік қаза тапты (оның ішінде 14 000 қаза тапты, 5 000 жоғалып кетті) және белгісіз саны ауру болды. Италиялықтар үшін ұят болғанымен, мұндай үлкен шығын гректер үшін де ауыр соққы болды. Грек армиясы да көптеген материалдық шығынға ұшырады. Ақпан және наурыз айларында британдық көмек көп болғанына қарамастан, жабдықтың барлық саласында жетіспеушілік болды, армияның барлығында сәуір айының басына қарай артиллериялық оқ-дәрісінің тек 1 айлық қоры ғана қалды және резервтерді жұмылдыруға жеткілікті қару-жарақ пен жабдық болмады. Гитлер кейіннен Грекия неміс араласуымен немесе оныңсыз жеңіліске ұшырар еді деп мәлімдеді және тіпті сол кезде де итальяндықтар ғана Грекияны жаулап алатынына сенімді болды. 1941 жылғы наурызда Грекияға британдық әскерлер келгеннен кейін, грек базаларынан жұмыс істейтін британдық бомбалаушылар неміс соғысы үшін маңызды болған Румынияның мұнай кен орындарына жете алды. Гитлер Грекиядағы британдықтардың Германияның тылына қауіп төндіретінін шешіп, Германия әскерлерін Югославия арқылы Грекияға басып кіруге міндеттеді (онда төңкеріс Германияның достық үкіметін құлатқан еді). Немістер 1941 жылғы 6 сәуірде шабуыл жасап, қарсыластағы әлсіз гарнизондарды аз қарсылықпен талқандады, ал итальяндықтар Албания мен Эпирде баяу жылжуды жалғастырды, гректер шегінді, ал айдың соңында ел оське түсті. Немістер шабуыл бастаған кезде итальяндық армия әлі де гректермен Албанияда тұтқындалған еді. Ең бастысы, немістер араласқан кезде грек армиясының басым бөлігі (жиырма бір дивизияның он бес) Албания мен Эпирде итальяндықтарға қарсы тұрды. Гитлер итальяндықтардың «Грекияны әлсіретіп, оның құлдырауының сөзсіз болғанын» айтып, «Грекия армиясының басым бөлігін ұстап алғанын» мойындады. 25 шілдеде Фашизмнің Ұлы Кеңесі итальяндық диктатор Бенито Муссолинидің билігін шектеуге дауыс берді және итальяндық қарулы күштерді бақылауды король Виктор Эммануэль III-ге тапсырды. Келесі күні Муссолини патшамен кездесіп, премьер-министр лауазымынан босатылды, содан кейін түрмеге қамалды. Италияда генерал Пьетро Бадольо мен Виктор Эммануэль III басқаратын жаңа итальян үкіметі билікті иеленді. Олар неміс жағында соғысатындарын жариялағанмен, жаңа итальян үкіметі одақтастармен құпия келіссөздер жүргізе бастады. Сицилияны қорғаудағы сәтсіздіктен кейін оське және итальяндық әскерилер арасындағы шиеленіс күшейді, «Нью-Йорк Таймс» тілшісі Милтон Брэкер «итальяндықтардың немістерге деген жек көруі күшті болды, ал неміс және итальяндық әскерлер мен азаматтар арасындағы оқиғалар қарым-қатынастың толық және қайта келмейтін аяқталуын көрсетті» деп жазды. 8 қыркүйекте бейбіт келісімге қол қойылғаннан кейін неміс әскерлері итальяндық әскерлерді тез қарусыздандырып, «Ахсе» операциясы аясында маңызды қорғаныс позицияларын басып алды. Бұл Францияның оңтүстік-шығысының итальяндықтар басып алған бөлігі мен Балкандағы итальяндықтар бақылауындағы аймақтарды қамтыды. Тек Сардиния, Корсика және Апулия мен Калабрияның бір бөлігінде итальяндық әскерлер одақтас күштер келгенге дейін өз позицияларын сақтап тұра алды. Рим маңында тек бір жаяу әскер дивизиясы – «Granatieri di Sardegna» және бірнеше шағын бронетранспортты бөлімдері белсенді түрде қарсылық көрсетті, бірақ 11 қыркүйекке дейін неміс әскерлерінің басымдығына ұшырады. Король Виктор Эммануэль III және оның отбасысы, маршал Бадольо, генерал Марио Роатта және басқалары 9 қыркүйекте Римді тастап кетті. Римді қорғауға міндеттелген генерал Карони әскерлеріне Римді тастап кетуге екіұшты бұйрық берді (ол бұған қарсы болды) және король мен оның сүйіктілеріне Абруцци тауларына, содан кейін теңізге қашуға артынан еріп жүру үшін күзеттік күштерді ұстап тұруды тапсырды. Олар кейіннен Бриндизиге жетті. Ең бастысы, Бадольо итальяндықтарға немістерге қарсы көтерілуге «OP 44» бұйрығын оларға көмектеспейтіндей кеш берді, яғни бұл бұйрықты 11 қыркүйекте берді. Бірақ бейбіт келісім туралы хабарланған күні итальяндық азаматтар, әскери қызметкерлер және әскери бөлімдер өздерінен бастап немістерге қарсы тұруға белсенділік танытты, кейде олар немістерге қарсы тиімді болды. Бейбіт келісімнің шарттарына сәйкес, итальяндық флот Мальтаға интернментке жіберілуі керек еді. Осылай келе жатқанда, неміс бомбалаушыларынан әуе шабуылына ұшырады, 9 қыркүйекте екі неміс Fritz X басқарылатын бомбасы Сардиния жағалауында итальяндық «Roma» линкорін батырды. Supermarina (итальяндық теңіз командасы) хабарламасы итальяндықтарды бұл шабуылды британдықтар жасады деп ойлауға итерді. Грек аралдарының бірі – Кефалонияда 12 000 сая жауынгерлі итальяндық «Acqui» дивизиясының командирі генерал Антонио Гандин немістердің күштерін мәжбүрлеп қарусыздандыруға қарсылық көрсетуге шешім қабылдады. Шайқас 13-22 қыркүйек аралығында жалғасты, итальяндықтар 1300 шамасында қаза тапты және капитуляциялады. Қарсылық көрсеткеннен кейін немістер мыңдаған итальяндық тұтқындарды жаппай қырды. Немістерге түскен итальяндық әскерлерге немістермен бірге соғысуға мүмкіндік берілді. Шамамен 94 000 итальяндық келісім берді, ал қалған 710 000-ы итальяндық әскери тұтқындар ретінде Германияға мәжбүрлі еңбекке жіберілді. Балканда немістерден құтылған итальяндық әскерлердің бір бөлігі Югославия (шамамен 40 000 әскер) және Грек қарсылық қозғалысына (шамамен 20 000) қосылды. Албанияда да осы жағдай орын алды. Немістердің басып кіргеннен кейін, итальяндық еврейлерді наци өлім лагерлеріне депортациялау басталды. Бірақ неміс әскерлері Кампанья концлагеріне жеткен кезде, тұтқындардың барлығы жергілікті тұрғындардың көмегімен тауларға қашып кеткен еді. Ассизилік Әлдо Бруначчи патер...

Within a week of Italy's declaration of war on 10 June 1940, the British 11th Hussars had seized Fort Capuzzo in Libya. In an ambush east of Bardia, the British captured the Italian 10th Army Engineer in Chief, General Lastucci. On 28 June Marshal Italo Balbo, the Governor General of Libya, was killed by friendly fire while landing in Tobruk. Mussolini ordered Balbo's replacement, General Rodolfo Graziani, to launch an attack into Egypt immediately. Graziani complained to Mussolini that his forces were not properly equipped for such an operation, and that an attack into Egypt could not possibly succeed; nevertheless, Mussolini ordered him to proceed. On 13 September, elements of the 10th Army retook Fort Capuzzo and crossed the border into Egypt. Lightly opposed, they advanced about to Sidi Barrani, where they stopped and began entrenching themselves in a series of fortified camps. At this time, the British had only 36,000 troops available (out of about 100,000 under Middle Eastern command) to defend Egypt, against 236,000 Italian troops. The Italians, however, were not concentrated in one location. They were divided between the 5th army in the west and the 10th army in the east and thus spread out from the Tunisian border in western Libya to Sidi Barrani in Egypt. At Sidi Barrani, Graziani, unaware of the British lack of numerical strength, prior to launching a counter offensive that drove the Italians back into Albania. In addition, the Greeks were naturally adept at operating in mountainous terrain, while only six of the Italian Army's divisions, the Alpini, were trained and equipped for mountain warfare. Only when the Italians were able to establish numerical parity was the Greek offensive stopped. By then they had been able to penetrate deep into Albania. An Italian "Spring Offensive" in March 1941, which tried to salvage the situation prior to German intervention, amounted to little in terms of territorial gains. At this point, combat casualties amounted to over 102,000 for the Italians (with 13,700 dead and 3,900 missing) and fifty thousand sick; the Greek suffered over 90,000 combat casualties (including 14,000 killed and 5,000 missing) and an unknown number of sick. While an embarrassment for the Italians, losses on this scale were devastating for the less numerous Greeks; additionally, the Greek Army had bled a significant amount of materiel. They were short on every area of equipment despite heavy infusion of British aid in February and March, with the army as a whole having only 1 month of artillery ammunition left by the start of April and insufficient arms and equipment to mobilize its reserves. Hitler later stated in hindsight that Greece would have been defeated with or without German intervention, and that even at the time he was of the opinion that the Italians alone would have conquered Greece in the forthcoming season. After British troops arrived in Greece in March 1941, British bombers operating from Greek bases could reach Romanian oil fields, vital to the German war effort. Hitler decided that a British presence in Greece presented a threat to Germany's rear and committed German troops to invade Greece via Yugoslavia (where a coup had deposed the German friendly government). The Germans invaded on 6 April 1941, smashing through the skeleton garrisons opposing them with little resistance, while the Italians continued a slow advance in Albania and Epirus as the Greeks withdrew, with the country falling to the Axis by the end of the month. The Italian Army was still pinned down in Albania by the Greeks when the Germans began their invasion. Crucially, the bulk of the Greek Army (fifteen divisions out of twenty one) was left facing the Italians in Albania and Epirus when the Germans intervened. Hitler commented that the Italians "had so weakened [Greece] that its collapse had already become inevitable" and credited them with having "engaged the greater part of the Greek Army." On 25 July, the Grand Council of Fascism voted to limit the power of Italian dictator Benito Mussolini and handed control of the Italian armed forces over to King Victor Emmanuel III. The next day, Mussolini met with the King, was dismissed as prime minister, and then imprisoned. A new Italian government, led by General Pietro Badoglio and Victor Emmanuel III, took over in Italy. Although they publicly declared that they would keep fighting alongside the Germans, the new Italian government began secret negotiations with the Allies to come over to the Allied side. Tensions between the Axis and the Italian military were rising following the failure to defend Sicily, with New York Times correspondent Milton Bracker noting that "Italian hatred of the Germans unquestionably grew as the fighting spirit waned, and episodes between German and Italian soldiers and civilians before and after the armistice have shown pretty clearly a complete and incontrovertible end of all sympathy between the former Axis partners." Once the signing of the armistice was announced on 8 September, German troops quickly disarmed the Italian forces and took over critical defensive positions in Operation Achse. This included Italian occupied southeastern France and the Italian controlled areas in the Balkans. Only in Sardinia, Corsica, and in part of Apulia and Calabria were Italian troops able to hold their positions until the arrival of Allied forces. In the area of Rome, only one infantry division—the Granatieri di Sardegna—and some small armoured units fought with commitment, but by 11 September were overwhelmed by superior German forces. King Victor Emmanuel III and his family, with Marshal Badoglio, General Mario Roatta, and others, abandoned Rome on 9 September. General Caroni, who was tasked with defending Rome, was given duplicitous orders to have his troops abandon Rome (something he did not want to do), and essentially to provide rear guard protection to the King and his entourage so they could flee to the Abruzzi hills, and later out to sea. They later landed at Brindisi. Most importantly, Badoglio never gave the "OP 44" order for the Italian people to rise up against the Germans until he knew it was too late to do any good; that is, he belatedly issued the order on 11 September. However, from the day of the announcement of the Armistice, when Italian citizens, military personnel and military units decided to rise up and resist on their own, they were sometimes quite effective against the Germans. As part of the terms of the armistice, the Italian fleet was to sail to Malta for internment; as it did so, it came under air attack by German bombers, and on 9 September two German Fritz X guided bombs sank the Italian battleship Italian battleship Roma off the coast of Sardinia. A Supermarina (Italian Naval Command) broadcast led the Italians to initially believe this attack was carried out by the British. On the Greek island of Cephallonia, General Antonio Gandin, commander of the 12,000 strong Italian Acqui Division, decided to resist the German attempt to forcibly disarm his force. The battle raged from 13 to 22 September, when the Italians capitulated having suffered some 1,300 casualties. Following the surrender, the Germans proceeded to massacre thousands of the Italian prisoners. Italian troops captured by the Germans were given a choice to keep fighting with the Germans. About 94,000 Italians accepted and the remaining 710,000 were designated Italian military internees and were transported as forced labour to Germany. Some Italian troops that evaded German capture in the Balkans joined the Yugoslav (about 40,000 soldiers) and Greek Resistance (about 20,000). The same happened in Albania. After the German invasion, deportations of Italian Jews to Nazi death camps began. However, by the time the German advance reached the Campagna concentration camp, all the inmates had already fled to the mountains with the help of the local inhabitants. Rev. Aldo Brunacci of Assisi, under the direction of his bishop, Giuseppe Nicolini, saved all the Jews who sought refuge in Assisi. In October 1943 Nazis raided the Jewish ghetto in Rome. In November 1943 Jews of Genoa and Florence were deported to Auschwitz. It is estimated that 7,500 Italian Jews became victims of the Holocaust. With Allied assistance some Italian troops in the south were re organized into what were known as "co belligerent" or "royalist" forces. In time, there was a co belligerent army (Italian Co Belligerent Army), navy (Italian Co Belligerent Navy), and air force (Italian Co Belligerent Air Force). These Italian forces fought alongside the Allies against the Germans for the rest of the war.

Достасқандардың алға жылжуы және Италияның азат етілуі

Германияның қарсылығы күшейгеніне қарамастан, одақтас әскерлері Италия арқылы жылжуды жалғастырды. Көп ұзамай одақтастар Оңтүстік Италияның көп бөлігін бақылауға алды, ал Неаполь көтеріліс жасап, неміс басқыншыларын қуды. Лоялистік Италия үкіметі (кейде «Оңтүстік Корольдігі» деп аталады) 13 қазанда Германияға соғыс жариялап, Италияны Батыс Одақтастарымен бірлескен соғысқа қатысушы ретінде біріктірді. Муссолини мен оның RSI-іне адал итальяндық әскерлер немістермен бірге күресін жалғастырды (соның ішінде Ұлттық Республикалық Армия – Esercito Nazionale Repubblicano). Осы сәттен бастап Солтүстік Италиядағы ірі итальяндық қарсылық қозғалысы неміс және RSI күштеріне қарсы партизандық соғыс жүргізді. Уинстон Черчилль Оңтүстік Еуропаны континенттің әскери тұрғыдан әлсіз жері деп ұзақ уақыттан бері қарастырған (Бірінші дүниежүзілік соғыста ол Дарданелл операциясын қолдаған, ал Екінші дүниежүзілік соғыста, мысалы, 1940 жылы Грецияда Балқандарды операциялар аймағы ретінде жақтаған). Италияны Остің «жұмсақ бауыры» деп атаған Черчилль осы шабуылды, оккупацияланған Францияға шабуылдың орнына жақтады. Бірақ Италияның өзі күткендей жеңіл нысана емес екенін көрсетті: таулы ландшафт Остің күштеріне тиімді қорғаныс позицияларын ұсынып, одақтастардың моторизацияланған және механикаландырылған бөлімшелерінің артықшылығын ішінара жойды. Италиядағы Остің үстінен одақтастардың соңғы жеңісі 1945 жылдың көктемгі шабуылында, одақтас әскерлері Готика сызығын бұзғаннан кейін келді. Муссолини 1945 жылдың 28 сәуірінде қашып кетуге тырысқанда итальяндық қарсылық қозғалысының қолынан қаза тапты. Германия мен RSI күштерінің Италияда капитуляциясы 2 мамырда болды, бұл Германияның 8 мамырда Еуропадағы Екінші дүниежүзілік соғысты аяқтағаннан аз уақыт бұрын болды.

Италия мен Жапония берілгеннен кейін

1943 жылдың қыркүйек айында Италияның одақтас әскерлерге капитуляциялағанын естігенде, Жапония дүрбіліксіз қалды және ашуға іш толды. Жапония мен Маньчжурияда тұратын итальяндық азаматтар дереу ұсталды және олардың жауларға беріліп, елін ар санаған патшаға, әлде герцогке және жаңадан құрылған Repubblica Sociale Italiana-ға адал екендері туралы сұраққа жауап беруге мәжбүр болды. Патшаны қолдағандар концлагерлерге қамалып, соғыс аяқталғанға дейін ауыр жағдайда ұсталды, ал фашистік диктаторды таңдағандарға өмірлерін жалғастыруға рұқсат берілді, бірақ Кемпейтайдың қатаң бақылауында болды. Италияның Тяньцзинь концессиясы жапон әскерлерімен басып алынды, гарнизоны қарсылық көрсетпеді. Кейін Италия Социалдық Республикасы оны жапондық Қытай Республикасының қайта ұйымдастырылған ұлттық үкіметіне берді. Италияның капитуляциялағаны туралы жаңалық Италия мен Германияның соғыс өнеркәсібіне арналған резеңке, қалайы және стратегиялық материалдарды тасымалдау үшін сол кезде Жапония басып алған Сингапурге бет алған үш итальяндық су асты кемесі – Джулиани, Каппеллини және Торелли экипажына жетпеді. Кемедегі барлық офицерлер мен теңізшілер жапон әскерімен тұтқындалды, ал бірнеше апталық қамаудан кейін олардың көп бөлігі Жапония мен Германияның жағына қосылуға шешім қабылдады. Kriegsmarine үш бөлімге жаңа офицерлерді тағайындады, олар U. IT.23, U. IT.24 және U. IT.25 деп аталды және Германияның Тынық мұхитындағы әскери операцияларына қатысты. 1944 жылдың ақпанында британдық HMS Tally ho су асты кемесі Джулианиді батырды, ал қалған екі кемені 1945 жылы Германия капитуляциялағаннан кейін Жапон императорлық теңіз күштері басып алды. Альберто Тарчиани, фашизмге қарсы журналист және белсенді, Бадольо кабинеті Италия үкіметінің уақытша басшысы ретінде елді одақтас күштердің басып алуын күтіп тұрған Вашингтонға елші етіп тағайындалды. Оның ұсынысы бойынша Италия 1945 жылдың 14 шілдесінде Жапонияға соғыс жариялады. 1945 жылдың мамырында итальяндық "Карабиньере" эсминцы жаңа радар және камуфляж жүйесімен жабдықталды. Капитан Фабио Танидің басшылығымен итальяндық экипаж қиын сапардан кейін Тринкамалидегі жаңа базасына жетті. 1945 жылдың тамызына қарай "Карабиньере" британдық соғыс кемелеріне және SAR операцияларына қарсы әуе шабуылдарына және су асты кемелеріне қарсы 38 миссия орындады. Олар шығыс флотының адмиралы Артур Пауэрге ұрыста және флотты камикадзе шабуылдарынан қорғауда үлкен әсер етті, ол капитан Таниге батырлығы үшін әр миссияға бір рубиннен 38 рубинді алтын сағатты сыйға берді. Капитан Тани мейірімділікпен бас тартты және әр рубин үшін итальяндық тұтқынды босатуды сұрады, бұл адмиралдың келісімімен орындалды. Италияның Жапонияға соғыс жариялауының тағы бір мақсаты – одақтастарды Италияның жаңа үкіметі өзінің соғысшылдығы үшін сыйлық ретінде Сан-Францискодағы бейбітшілік конференциясына шақыруға лайық екендігіне көндіру болды. Алайда британ премьер-министрі Черчилль және Джон Фостер Даллес бұл идеяға қатаң қарсы болды, сондықтан Италияның жаңа үкіметі конференцияға қатыса алмады. Италия мен Жапония 1951 жылдан кейін дипломатиялық қарым-қатынасты қайта жандандыру туралы келіссөздер жүргізді, кейін бірнеше екіжақты келісімдер мен шарттарға қол қойды.

Japan reacted with shock and outrage to the news of the surrender of Italy to the Allied forces in September 1943. Italian citizens residing in Japan and in Manchukuo were swiftly rounded up and summarily asked whether they were loyal to the King, who dishonoured their country by surrendering to the enemy, or with the Duce and the newly created Repubblica Sociale Italiana, which vowed to continue fighting alongside the Germans. Those who sided with the King were interned in concentration camps and detained in dismal conditions until the end of the war, while those who opted for the Fascist dictator were allowed to go on with their lives, although under strict surveillance by the Kempeitai. The Italian concession of Tientsin was occupied by Japanese troops with no resistance from its garrison. The Social Republic of Italy later formally gave it to the Japanese puppet Reorganized National Government of the Republic of China. The news of Italy's surrender did not reach the crew members of the three Italian submarines Giuliani, Cappellini and Torelli travelling to Singapore, then occupied by Japan, to take a load of rubber, tin and strategic materials bound for Italy and Germany's war industry. All the officers and sailors on board were arrested by the Japanese army, and after a few weeks of detention the vast majority of them chose to side with Japan and Germany. The Kriegsmarine assigned new officers to the three units, who were renamed as U boat U. IT.23, U. IT.24 and U. IT.25, taking part in German war operations in the Pacific until the Giuliani was sunk by the British submarine HMS Tally ho in February 1944 and the other two vessels were taken over by the Japanese Imperial Navy upon Germany's surrender in 1945. Alberto Tarchiani, an anti fascist journalist and activist, was appointed as Ambassador to Washington by the cabinet of Badoglio, which acted as provisional head of the Italian government pending the occupation of the country by the Allied forces. On his suggestion, Italy issued a formal declaration of war on Japan on 14 July 1945. As early as of May 1945, the Italian destroyer Carabiniere had been prepared and refitted with a new radar and camouflage scheme to operate in the Indian and Pacific Ocean against the Japanese Empire, in collaboration with the Allies. Departing under the command of captain Fabio Tani, after a troublesome voyage the Italian crew reached their new base in Trincomalee. By August 1945, the Carabiniere had undertaken 38 missions of anti aircraft and anti submarine escort to British warships and SAR operations. They thoroughly impressed Admiral Arthur Power of the Eastern Fleet during combat and in defending the fleet against kamikaze attacks, and he offered captain Tani a golden watch with 38 rubies, one for each mission, as a prize for their valour. Captain Tani kindly declined and requested that an Italian POW for each ruby be released instead, which was granted by the Admiral. A further purpose of the Italian declaration of war on Japan was to persuade the Allies that the new government of Italy deserved to be invited to the San Francisco Peace Conference, as a reward for its co belligerence. However, the British Prime Minister Churchill and John Foster Dulles were resolutely against the idea, and so Italy's new government was left out of the Conference. Italy and Japan negotiated the resumption of their respective diplomatic ties after 1951, and later signed several bilateral agreements and treaties.

Тарихнамадағы даулар

Екінші дүниежүзілік соғыста итальяндық әскери өнер туралы одақтас баспасөз хабарлары көбінесе сынға толы болды. Британдық соғыс уақытындағы үгіт-насихат Солтүстік Африка кампаниясының басында британдық күштердің итальяндық 10-армияны жеңгенін жариялады, бұл британдық күштер салмағы жағынан итальяндықтардан едәуір кем болды. Осы итальяндық құлдыраудан туған үгіт, британдықтардың соғыс кезеңіндегі қиын жағдайлардағы моральдық рухын көтеруге бағытталған, ұзаққа созылған әсер қалдырды. Роммельдің кейінгі табыстары мен неміс деректері итальяндық одақтастарын кемсітіп, олардың үлесін азайтуға бейім болды; соғыстан кейін ағылшын тіліндегі тарихшылар Остік жақ туралы ақпарат алу үшін неміс деректерін негізгі көз ретінде пайдаланды. Мысалы, Кеннет Макси 1972 жылы Италия мемлекетінің бөлінуінен және фашистік Италияны неміс әскерлерінің күшейтуінен кейін «британдықтар итальяндық тауықты лақтырып, неміс бүркітін кіргізді» деп жазды. Осы сынға толы және қарапайым емес бағалауға ықпал еткен көптеген әскери тарихшылар, мысалы, Базиль Лидделл Харт, неміс үгіт-насихатының әсеріне түсті. Лидделл Харт итальяндықтарды немістерден нәсілдік жағынан төмен санады, тіпті Италияны неміс әскерлері оккупациялаған кезеңде қырқындар жасаған генерал-фельдмаршал Альберт Кесселрингке ризашылығын білдірді және оны түрмеден босатуға лобби жасады. Джеймс Садкович, Питер Хейнинг, Винсент О’Хара, Ян Уокер және басқалар итальяндық күштердің өнімділігін қайта бағалауға тырысты. Көптеген бұрынғы авторлар тек неміс немесе британдық дереккөздерді пайдаланды, итальяндық дереккөздерді қарастырмады, себебі ағылшын тіліне аударылған итальяндық дереккөздердің саны аз болды. Қазіргі британдық есептер Бир-Эль-Гобиде болған оқиғаны елемеді, онда Giovani Fascisti батальоны 11-ші үнділік жаяу әскер бригадасын тоқтатты және 22-ші бронетанкті бригаданың оннан астам танкін жойды. Садкович, Уокер және басқалар итальяндық күштердің тиімді болған әрекеттерінің мысалдарын тапты, бірақ тарихтың көп бөлігінде олар талқыланбады. Тунис кампаниясы кезінде итальяндық бөлімдер көптеген шайқастарға қатысты, мысалы, Кассерин асуы, Марет, Акарит және Энфидавилл шайқастары, онда генерал Александр: «Италиялықтар өте жақсы соғысты, тіпті немістерден де жақсы» деп бағалады. Роммель де бірнеше рет мақтау айтты. Кейде немістердің қателіктері итальяндықтардың кінәсіне жатқызылды немесе немістер итальяндықтарды сәтсіздікке ұшырамайтын жағдайға қалдырды. Немістердің күмәнді кеңестері, бұзылған уәделері және қауіпсіздіктегі кемшіліктері Матапан шайқасында, конвой соғысында және Солтүстік Африкада тікелей салдарға әкелді. Садковичтің сөзіне сүйенсек, Роммель көбінесе қозғалмайтын жаяу әскер бөлімдерін қорғансыз қалдырып, итальяндықтар да шайқаста болған жағдайда неміс бөлімдерін демалысқа жіберіп, итальяндықтарды қолға түскен олжаның үлесінен айырып, итальяндық барлауды елемей, итальяндық табыстарды сирек мойындап, бірлескен стратегияны жасауға қарсылық көрсетті. Италиялық дереккөздермен кеңінен жұмыс істеген автор Алан Левиннің айтуынша, одақтастардың Роммельдің жабдықтау желілерін тоқтатуға жасаған күш-жігері сәтті аяқталып, Африкадағы одақтастардың жеңісіне шешуші рөл атқарды, бірақ оны қорғаған итальяндықтар, әсіресе теңіз күштерінің командирлері, әлсіз немесе қабілетсіз болған жоқ. Ол Роммельді крестонос шабуылы кезінде итальяндықтардың жақсы кеңестерін елемегені үшін сынға алады (бірақ ол фельдмаршалдың да оң бейнесін көрсетеді), ал Садковичтің «Екінші дүниежүзілік соғыста итальяндық теңіз флоты» еңбегін қарастыра отырып, оны сенімсіз деп сынап, оның орнына Брагадинді және итальяндық ресми тарихты ұсынады. Герхард Л. Вайнберг 2011 жылы Джордж К. Маршаллдың «Әскери тарих – Екінші дүниежүзілік соғыстың кейбір аңыздары» (2011) лекциясында «қақтығыс кезінде Италия күштерінің өнімділігіне тым көп сын айтылып жатыр» деп шағымданады. Сонымен қатар, соғыс уақытындағы үгіт-насихатқа қарамастан, итальяндық «батылсыздық» кез келген армияда байқалатын деңгейден артық болған жоқ. Иан Уокер былай жазды: Тарихшылардың басым көпшілігі итальяндық әскери кемшіліктерді стратегия мен жабдықтарға байланыстырады. Италиялық жабдықтар одақтас немесе неміс армияларымен салыстырғанда көбінесе нашар болды. Ең бастысы, олар барлық түрдегі жабдықтардың жеткілікті мөлшеріне ие болмады және олардың жоғары командасы көптеген жағдайларды жоспарлауға қажетті қадамдар жасаған жоқ. Бұған Муссолинидің кілтті лауазымдарға білікті емес саяси жақтастарды тағайындауы да себеп болды. Муссолини кейде итальяндық әскердің қабілетін артық бағалап, оларды сәтсіздікке ұшырау мүмкіндігі жоғары жағдайларға жіберді, мысалы, Грецияға басып кіру. Тарихшылар Италияның әскери және фашистік режимі соғысқа – олардың өзінің сәйкес екендігіне байланысты тиімді болмауының себептерін ұзақтан бері талқылап келеді. Макгрегор Нокс бұл «бірінші кезекте Италияның әскери мәдениеті мен әскери институттарының сәтсіздігі болды» деп түсіндіреді. Әдетте берілетін түсіндірме, Италия 1930 жылдары Ливия, Эфиопия, Испания және Албанияда соғыс жүргізуге ресурстар жұмсағандықтан жаһандық қақтығысқа дайын болмады: сәтті болғанымен, бұл кампаниялар тиімді қайта қарулануға жұмсалуы керек болған ресурстарды кетірді. Дональд Детвайлер «Италияның соғысқа қатысуы оның әскери күшінің тек сыртқы қабық екенін ерте көрсетті. Францияға, Грецияға, Югославияға және Африкадағы соғыс театрларында Италияның әскери сәтсіздіктері Италияның жаңа беделін күрт шайқады» деп жазады. Джеймс Садкович итальяндық сәтсіздіктерге нашар жабдықтар, созылу және әскери түрлер арасындағы бәсекелестік себеп болды деп болжайды. Оның күштері «көптеген қиындықтарға» тап болды.

Allied press reports of Italian military prowess in the Second World War were almost always dismissive. British wartime propaganda trumpeted the destruction of the Italian 10th Army by a significantly smaller British force during the early phase of the North African Campaign. The propaganda from this Italian collapse, which was designed to boost British morale during a bleak period of the war, left a lasting impression. The later exploits of Rommel and German accounts of events tended to disparage their Italian allies and downplay their contributions; these German accounts were used as a primary source for the Axis side by English language historians after the war. Kenneth Macksey wrote in 1972 that after the split in the Italian state and the reinforcement of fascist Italy by German troops, "the British threw out the Italian Chicken only to let in the German Eagle", for example. Many military historians who contributed to this dismissive and offensive judgement, such as Basil Liddell Hart, were clearly influenced by German propaganda. Liddell Hart, who considered Italian people racially inferior to Germans, went so far as to express his appreciation for Generalfeldmarschall Albert Kesselring, who had committed atrocious war crimes during the German occupation of Italy, and even lobbied to have him released from prison. James Sadkovich, Peter Haining, Vincent O'Hara, Ian Walker and others have attempted to reassess the performance of Italian forces. Many previous authors used only German or British sources, not considering the Italian ones, hampered by the few Italian sources being translated into English. Contemporary British reports ignored an action of Bir El Gobi, where a battalion of Giovani Fascisti held up the 11th Indian Infantry Brigade and destroyed a dozen tanks of the 22nd Armoured Brigade. Sadkovich, Walker and others have found examples of actions where Italian forces were effective, yet rarely discussed by most histories. During the Tunisian campaign, where Italian units were involved in most encounters, such as the battles of Kasserine Pass, Mareth, Akarit and Enfidaville, it was observed by General Alexander, " the Italians fought particularly well, outdoing the Germans in line with them". Rommel also conceded praise on several occasions. Other times, German mistakes were blamed on Italians, or the Germans left the Italians in hopeless situations where failure was unavoidable. Questionable German advice, broken promises and security lapses had direct consequences at the Battle of Cape Matapan, in the convoy war and North Africa. According to Sadkovich, Rommel often retreated leaving immobile infantry units exposed, withdrew German units to rest even though the Italians had also been in combat, would deprive the Italians of their share of captured goods, ignore Italian intelligence, seldom acknowledge Italian successes and often resist formulation of joint strategy. Alan J. Levine, an author who has also extensively worked with Italian sources, points out that while Allied efforts to choke off Rommel's supply lines were eventually successful and played the decisive role in the Allied victory in Africa, the Italians who defended it, especially navy commanders, were not feeble minded or incompetent at all. He criticises Rommel for ignoring the good advice of Italians during the Crusader Offensive (although he also presents a positive picture of the Field Marshal in general), and in a review of Sadkovich's work, The Italian Navy in World War II, criticises it for being unreliable and recommends Bragadin and the Italian official history instead. Gerhard L. Weinberg, in his 2011 George C. Marshall Lecture "Military History – Some Myths of World War II" (2011), complained that "there is far too much denigration of the performance of Italy's forces during the conflict." In addition, Italian 'cowardice' did not appear to be more prevalent than the level seen in any army, despite claims of wartime propaganda. Ian Walker wrote:

The vast majority of historians attribute Italian military shortcomings to strategy and equipment. Italian equipment was generally substandard relative to Allied or German armies. More crucially, they lacked suitable quantities of equipment of all kinds and their high command did not take necessary steps to plan for most eventualities. This was compounded by Mussolini's assigning unqualified political favourites to key positions. Mussolini also dramatically overestimated the ability of the Italian military at times, sending them into situations where failure was likely, such as the invasion of Greece. Historians have long debated why Italy's military and Fascist regime proved ineffective at an activity — war — that was central to their identity. MacGregor Knox explains that this "was first and foremost a failure of Italy's military culture and military institutions." The explanation usually given is that Italy was unprepared for a global conflict as Fascist imperialism had diverted resources to wage wars in Libya, Ethiopia, Spain and Albania during the 1930s: altough successful, these campaigns drained resources that should have been destined to an effective re armament. Donald Detwiler writes that "Italy's entrance into the war showed very early that her military strength was only a hollow shell. Italy's military failures against France, Greece, Yugoslavia and in the African Theatres of war shook Italy's new prestige mightily." James Sadkovich surmises that Italian failures were caused by inferior equipment, overextension, and inter service rivalries. Its forces had "more than their share of handicaps."

Тарихнама

Садкович, Джеймс Дж. "Жеңілісті түсіну: Италияның Екінші дүниежүзілік соғыстағы рөлін қайта қарастыру", Journal of Contemporary History (1989) 24#1 pp. 27–61 онлайн итальян және ағылшын зерттеулеріне шолу.