Тропикалық және субтропикалық құрғақ жапырақты орман экосистемасы
Tropical and subtropical dry broadleaf forests
Жапырақты орман биомы: тропикалық және субтропикалық аймақтардағы құрғақшылыққа төзімді жапырақ түсіретін ормандар. Жауын-шашын аз, құрғақ маусымдар басым.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Биома
Biome
Тропикалық және субтропикалық құрғақ кең жапырақты орман – Дүниежүзілік табиғат қоры анықтаған тіршілік ортасының бір түрі, ол тропикалық және субтропикалық ендіктерде орналасқан. Бұл ормандар жыл бойы жылы климатта өседі және жылына бірнеше жүз миллиметр жаңбыр ала алады, бірақ бірнеше айға созылатын ұзақ құрғақ маусымдарға ие, олардың ұзақтығы географиялық орналасуына байланысты өзгереді. Бұл маусымдық құрғақшылық орманның барлық тірі организмдеріне зор әсер етеді. Көптеген ормандарда жапырақты ағаштар басым, ал құрғақшылық кезінде жапырақтары түсетін кезең пайда болады, ол түрлеріне қарай өзгереді. Ағаштар жапырақтары арқылы ылғалды жоғалтады, сондықтан тік және тау эбоны сияқты ағаштар жапырақтарын түсіру арқылы құрғақ кезеңдерде суды сақтап қалады. Жаңадан жалаңаштанған ағаштар жапырақ қабатын ашып, күн сәулесінің жер бетіне жетіп, қалың бұталардың өсуіне жағдай жасайды. Көбірек ылғалды жерлерде және жер асты суларына қол жеткізе алатын ағаштар көбінесе мәңгі жасыл болады. Сондай-ақ, өнімсіз жерлерде де мәңгі жасыл ағаштар өседі. Тропикалық құрғақ орманның үш экологиялық аймағы – Шығыс Декан құрғақ мәңгі жасыл ормандары, Шри-Ланка құрғақ аймағының құрғақ мәңгі жасыл ормандары және Оңтүстік-Шығыс Индокитай құрғақ мәңгі жасыл ормандары мәңгі жасыл ағаштармен сипатталады. Оңтүстік Американың солтүстік-батыс жағалауындағы Тынық мұхитының құрғақ ормандары құрғақ климатының арқасында бірегей түрлерге толы. Оңтүстік Африканың шығыс жағалауындағы Мапуталанд-Пондоланд бұталары мен тоғайлары әртүрлі және көптеген эндемикалық түрлерді қамтиды. Орталық Үндістан мен Индокитайдың құрғақ ормандары ірі омыртқалы жануарлардың алуан түрлілігімен ерекшеленеді. Мадагаскардың құрғақ жапырақты ормандары мен Жаңа Каледонияның құрғақ ормандары да кең ауқымды таксондар үшін және жоғары таксономиялық деңгейлерде ерекше (жоғары эндемизм және көптеген реликттік таксондар). Ағаштар құрғақ маусымдарда жер асты суларын пайдаланады.
The tropical and subtropical dry broadleaf forest is a habitat type defined by the World Wide Fund for Nature and is located at tropical and subtropical latitudes. Though these forests occur in climates that are warm year round, and may receive several hundred millimeters of rain per year, they have long dry seasons that last several months and vary with geographic location. These seasonal droughts have great impact on all living things in the forest. Deciduous trees predominate in most of these forests, and during the drought a leafless period occurs, which varies with species type. Because trees lose moisture through their leaves, the shedding of leaves allows trees such as teak and mountain ebony to conserve water during dry periods. The newly bare trees open up the canopy layer, enabling sunlight to reach ground level and facilitate the growth of thick underbrush. Trees on moister sites and those with access to ground water tend to be evergreen. Infertile sites also tend to support evergreen trees. Three tropical dry forest ecoregions, the East Deccan dry evergreen forests, the Sri Lanka dry zone dry evergreen forests, and the Southeastern Indochina dry evergreen forests, are characterized by evergreen trees. The dry forests of the Pacific Coast of northwestern South America support a wealth of unique species due to their dry climate. The Maputaland Pondoland bushland and thickets along the east coast of South Africa are diverse and support many endemic species. The dry forests of central India and Indochina are notable for their diverse large vertebrate faunas. Madagascar dry deciduous forests and New Caledonia dry forests are also highly distinctive (pronounced endemism and a large number of relictual taxa) for a wide range of taxa and at higher taxonomic levels. Trees use underground water during the dry seasons.
Биологиялық әртүрлілік үлгілері мен талаптары
Түрлер ылғалды орман түрлеріне қарағанда кеңірек таралуға бейім, бірақ кейбір аймақтарда көптеген түрлер өте шектеулі ареалды көрсетеді; құрғақ орман түрлерінің көпшілігі тропикалық құрғақ ормандармен, әсіресе өсімдіктермен шектелген; бета және альфа әртүрлілігі жоғары, бірақ көбінесе жақын орналасқан ылғалды орманға қарағанда төмен. Құрғақ жапырақты ормандарды тиімді сақтау үшін орманның үлкен және үздіксіз аумақтарын сақтау қажет. Ірі хищниктер мен басқа омыртқалыларды сақтау және сезімтал түрлерді аң ауру қысымынан қорғау үшін кең табиғи аумақтар қажет. Жағалаулық ормандар мен су көздерінің сақталуы көптеген құрғақ орман түрлері үшін маңызды. Түрлердің орман өрттері сияқты ірі оқиғалардан кейін қалпына келуіне мүмкіндік беру үшін үлкен, бұзылмаған орман участалары қажет. Құрғақ ормандар шамадан тыс өртеуге және орманды жоюға өте сезімтал; малдың шамадан тыс жайылуы және инвазивті түрлер табиғи қоғамдастықтарды жылдам өзгерте алады; қалпына келтіру мүмкін, бірақ қиын, әсіресе егер деградация ауыр және тұрақты болса.
Species tend to have wider ranges than moist forest species, although in some regions many species do display highly restricted ranges; most dry forest species are restricted to tropical dry forests, particularly in plants; beta diversity and alpha diversity high but typically lower than adjacent moist forests. Effective conservation of dry broadleaf forests requires the preservation of large and continuous areas of forest. Large natural areas are required to maintain larger predators and other vertebrates, and to buffer sensitive species from hunting pressure. The persistence of riparian forests and water sources is critical for many dry forest species. Large swathes of intact forest are required to allow species to recover from occasional large events, like forest fires. Dry forests are highly sensitive to excessive burning and deforestation; overgrazing and exotic species can also quickly alter natural communities; restoration is possible but challenging, particularly if degradation has been intense and persistent.