Кіріспе
Мари Антуанеттаға қатысты дау
Алмаз алқа ісі (,) – 1784 жылдан 1785 жылға дейін Франция королі Людовик XVI сарайында болған оқиға, оған оның әйелі, королева Мари Антуанетта қатысты. Королеваның беделі бұрыннан қауесеттермен дақтанған еді, бірақ ол патшаның зергерлерін алдап, өте қымбат алмаз алқа сатып алуға қатысқан деген жалған айыппен одан әрі түсірілді, содан кейін ол оны төлеуден бас тартты. Шындығында, ол оны сатып алу туралы идеяны қабылдамаған, бірақ Жанна де Валуа Сент-Реми оның қолына қойған. Жанна кейіннен сотталған болса да, бұл оқиға француз халқының монархияға деген сенімінен айырылуына әкелген көптеген оқиғалардың бірі ретінде тарихи маңызы зор. Бұл француз революциясына моральдық күш пен халықтық қолдау берген заманауи даулардың бірі болды.
Өмірбаян
1772 жылы Франция королі Людовик XV өзінің сүйіктісі Мадам дю Барриге 2,000,000 ливр (2021 жылы шамамен 15,1 миллион АҚШ доллары) тұратын ерекше сыйлық жасауға шешім қабылдады. Ол париждік зергерлер Шарль Огюст Бомер мен Поль Басенджге барлық әшекейлерден де басым алмаз мойыншеп жасауды тапсырды. Зергерлерге қолайлы алмаз жинағын жинауға бірнеше жыл және көп ақша кетті. Осы уақытта Людовик XV талмадан қайтыс болды, ал оның немересі және мұрагері Мадам дю Барриді сарайдан қуды. Тарихшы Томас Карлайлдың айтуынша, бұл «он жеті керемет алмастан тұратын қатар, олардың мөлшері үш гүлдестелі бар фестон сияқты, ал оның айналасында алмаздар патшайымындай жеткілікті мөлшерде салғандар (көбінесе груша пішіндес, бірнеше жұлдыз пішіндес немесе жиынтықталған аморфты) бар». Зергерлердің үміті – бұл әшекейді Францияның жаңа патшайымы Мари Антуанетта сатып алады. Шындығында, 1778 жылы жаңа король Людовик XVI оны әйеліне сыйлық ретінде ұсынды, бірақ ол бас тартты. Патшайым бастапқыда одан бас тартып, (Карлайлға сенсек) «Бізге мойынтіректерден гөрі жетпіс төрт [кеме] керек» деді. Зергерлер әшекейді Франциядан тыс жерге орналастыруға тырысқаннан кейін, оны қайтадан Мари Антуанеттаға сатуға тырысты. Патшайым тағы да бас тартты. Кардинал Мария Антуанеттаның өзінің қатаң анасы, Рим императорлығы Мария Терезаға патшайымның мінез-құлқы туралы қаңқу таратқаны үшін наразылық білдірді. Сондай-ақ, королева кардиналдың Мария Тереза туралы оның ашуын тудырған сөздерін жазған хат туралы да білді. Кардинал патшаның министрлерінің бірі болу үшін патшайымның құрметіне ие болуға тырысты. Жанна де ла Мотт, Рэто де Виллет атты жақын адамының көмегімен сарайға кіргеннен кейін, Роханды патшайым оны қабылдағанын және оның құрметіне ие болғанын сендірді. Рохан бұл туралы естігенде, Жаннаны патшайымның құрметіне ие болу үшін пайдалануға шешім қабылдады. Жанна кардиналға оның мүддесін қорғауға тырысатынын айтты. Төлем уақыты келгенде Жанна де ла Мотт кардиналдың хаттарын ұсынды, бірақ олар жеткіліксіз болды. Бомер патшайымға шағымданды, ол оған мойыншепке тапсырыс бермегенін және қабылдамағанын айтты. Ол үшін келіссөздер туралы әңгіме қайталанды. Рохан тұтқындалып, Бастилияға әкелінді. Жолда ол хат-хабарларын жоюды бұйырған хат жіберді. Жанна үш күннен кейін ғана тұтқындалды, бұл оған құжаттарын жоюға мүмкіндік берді. Полиция жезөкше Николь Ле Гуа мен Рето де Виллетті тұтқындады, ол Роханға берілген хаттарды патшайымның атынан жазғанын және оның қолтаңбасын еліктеп алғанын мойындады. Кардинал де Рохан Париж Парламентін судьялар ретінде қабылдады. Рим папасы Пий VI ашуланды, өйткені ол кардиналды өзінің табиғи судьясы (өзінің өзі) соттауы керек деп сенді. Алайда оның жазбаларына жауап берілмеді. 1786 жылдың 31 мамырында кардинал, Легуэй және Кальястроның ақталуына әкелген сенсациялық сот өтті. «Роханның Парламентті таңдауы, үкім қандай болса да, мәселені ұзартып, оны саяси аренаға алып келді». Жанна де Ла Мотт екі иығына V (волеус, 'ұры') әрпімен белгі қойылған қамшымен соққыға кесілді және өмір бойы Сальпетриердегі жезөкшелер түрмесінде отырды. Сол кезде оның күйеуін сотқа жібермей, галереяға құлдыққа айдады. Виллетті қуған. Бұл оқиға тыныш және жеке түрде емес, жалпыға ортақ қызығушылыққа айналды. Қоғамдық пікір сотқа қатты қызықты. Париж Парламенті королеваның әрекеттеріне қатысты ешқандай пікір білдірмеді. Сотта Мари Антуанеттаның кінәсіз екендігі, Роханның алданғаны, де Ла Моттс екеуінің де өз мақсаттары үшін алдағаны анықталды. Бұл оқиға көпшілікке белгілі болғаннан кейін, патшайымның атын қорлайтын әдебиеттер көбейді. Оның «алмаз мойыншеп оқиғасынан кейін танымалдылығы соншалықты зор болды, оны енді патшайым да, үкімет те елемеуге болмайды. Ол көпшілік алдында еш жерде көрінбей қалды». Ол да осы жанжалда болғандықтан және кейбіреулер оны француз халқының жауы деп санағандықтан, оның беделі қайталанбайды. Қоғаммен қарым-қатынас туралы қасірет алдағы француз төңкерісіне түрткі болатын әдепсіз және қорлаушы памфлеттердің көбеюіне әкелді. Ол «басқа нәрселердің арасында, өлі режимнің ысырапшылығы мен сыбайлас жемқорлығын бейнеледі» және «әлеуметтік революцияның бір бөлігі болған моральдық ойынның кемелді күнәнің құнын өтеуші болып қызмет етті», бұл оны Француз Республикасының жек көруіне және Якобиндер мен сан-кулоттар сияқты топтардың нысанасына айналдырды.
Rohan was arrested and taken to the Bastille. On the way, he sent home a note ordering the destruction of his correspondence. Jeanne was not arrested until three days later, giving her a chance to destroy her papers. The police arrested the prostitute Nicole Le Guay as well as Rétaux de Villette, who confessed that he had written the letters given to Rohan in the queen's name and had imitated her signature. The Cardinal de Rohan accepted the Parlement de Paris as judges. Pope Pius VI was incensed, since he believed that the cardinal should be tried by his natural judge (himself). However, his notes remained unanswered. A sensational trial resulted in the acquittal of the Cardinal, Leguay and Cagliostro on 31 May 1786. "Rohan's choice of the Parliament, whatever the verdict, both prolonged matters and took them into the political arena". Jeanne de La Motte was condemned to whipping, branding with a V (for voleuse, 'thief') on each shoulder, and sent to life imprisonment in the prostitutes' prison at the Salpêtrière. Meanwhile, her husband was tried in absentia and condemned to be a galley slave. The forger Villette was banished. That made the event a matter of public interest, rather than being handled quietly and privately. Public opinion was much excited by the trial. The Paris Parliament did not comment on the alleged actions of the Queen. The trial found Marie Antoinette blameless in the matter, Rohan an innocent dupe, and that de La Mottes deceived both for their own ends. After the affair broke out to the general public there was an increase in literature defaming the Queen. Her "unpopularity was so great after the Diamond Necklace Affair that it could no longer be ignored by either the queen or the government. Her appearances in public all but ceased." As she was associated with the scandal and already considered by some to be an enemy of the French people, her reputation was irreversibly destroyed. The public relations nightmare led to an increase in salacious and degrading pamphlets, which would serve as kindling for the oncoming French Revolution. It could be said that "she symbolized, among other things, the lavishness and corruption of a dying regime" and served as "the perfect scapegoat of the morality play that the revolution in part became", which made her a target for the hatred of the French Republic and groups like the Jacobins and the sans culottes. by Morgan Lloyd Malcolm, with music and lyrics by Tasha Taylor Johnson and Jack McManus
Marie Antoinette (2006 film), directed by Sofia Coppola, refers to the necklace, thus obliquely to the affair, in a scene where the queen refuses the king's offer of it.