Кіріспе

Йоханнес Якобс Пуртман (1896 жылдың 26 сәуірінде Роттердамда дүниеге келген, 1970 жылдың 21 желтоқсанында Гаагада қайтыс болған), Гроннинген университетінде профессор Герардс Хейманс басшылығымен философия және психологияны оқыды. 1919 жылы ол магистр дәрежесін алды; көп жылдар өткен соң ол Ph.D. ғылыми дәрежесін де қорғалды. Ол сонымен қатар теософ болған.

Өмірбаян

Пуртман Гамбург, Женева, Париждегі Сорбонна және Вена университеттерінде оқыды. 1932 жылдан 1938 жылға дейін ол Голландиялық психикалық зерттеулер қоғамы кеңесінің мүшесі болды. 1958-1966 жылдары Лейден университетінде метафизика профессоры қызметін атқарды. Ол зейнетке шыққаннан кейін оның кафедрасын профессор Дуббинк, профессор ван Вледдер және профессор Гердинг кезекпен басқарды. Пуртман Голландия философтарының репертуарын – «Репертуар дер Нидерландс Вижбегерте» еңбегін жасады, оны Лейден университетінің сайтында онлайн қарауға болады. Ол материяның көптігі туралы гиликалық плюрализм (голланд тілінде hylisch pluralisme) идеясын қалыптастырды, бұл ғылым мен метафизика енді қайшы келмейтін ғаламның моделі. Бұл көзқарас оның «Аң-сезім құралдары» атты төрт томдық еңбегінде егжей-тегжейлі түсіндірілді.

Пуртманның санаттары

Пуртман әлемге алты түрлі метафизикалық көзқарасты бөліп, оларды Альфадан Зетаға дейін атады. Альфа: Монистік материализм, яғни бұл дүниеде тек бір ғана зат – материя ғана бар деген көзқарас. Бета: тек материя бар деген көзқарас, бірақ материяның әртүрлі түрлері бар (хиликалық плюрализм), атап айтқанда, Құдай және басқа рухани жандар біздің ғылыми құралдарымызбен көрінбейтін, материяның жоғары сапалы түрінен құрылған. Гамма: материя ғана бар, бірақ материя емес, бір ғана нәрсе бар. Бұл нәрсе Құдай, Брахман сияқты болуы мүмкін. Бұл көзқарас Пуртманның өзіне тән. Дельта: екі түрлі материалдық және бір рухани, материалдық емес нәрсе бар деген көзқарас, мысалы, ерте христиандық және гностицизмде адам дене, жан және рухтан жасалған деген сенімде болған, мұнда алғашқы екеуі материяның әртүрлі формалары, ал рух материалдық емес. Эпсилон: материя мен сана мүлдем бөлек нәрселер деген көзқарас. Мысалы, Рене Декарттың «Мен ойлаймын, демек, мен бармын» деген тұжырымында осы көзқарас көрінеді, сана дуализміне қараңыз. Зета: монистік идеализм немесе иллюзионизм, онда материя Құдай немесе басқа рухани жандардың шығарылған нәрсесі ретінде қарастырылады. Бұл жіктеме ең алдымен индуизмнің Брахманына қатысты.