Ричард О'Коннор: Британ әскерінің генерал-лейтенантінің өмірбаяны

Жаңа мақала: Ричард О'Коннор – бірінші және екінші дүниежүзілік соғыстардағы британ әскерінің генерал-офицері. Ливиядағы жеңісі, тұтқынға түсуі және Нормандия шайқасы туралы біліңіз.

15 мин оқу

100%

Дереккөз: Richard O'Connor — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Британ армиясының генералы (1889–1981)

Генерал-лейтенант Ричард Нюгент О'Коннор (21 тамыз 1889 – 17 маусым 1981) – Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстарда шайқасқан британ армиясының жоғары шенді офицері. Екінші дүниежүзілік соғыстың басында Батыс Шөлдік күштеріне қолбасшылық етті. Ол «Компас» операциясының далалық қолбасшысы болды, оның әскерлері итальяндық, өте ірі армияны талқан етті – бұл жеңіс Ості Африкадан қуып шығуға жақын болды, нәтижесінде Адольф Гитлер Эрвин Роммель басқаратын Африка корпусын жағдайды өзгерту үшін жіберді. О'Коннор 1941 жылғы 7 сәуірде түнгі уақытта неміс барлау тобымен тұтқындалды және екі жылдан астам уақыт итальяндық әскери тұтқын лагерінде өтті. 1943 жылғы күзде Муссолини құлағаннан кейін ол қашып үлкерді. 1944 жылы Нормандия шайқасында және кейін «Маркет-Гарден» операциясында VIII корпусына басшылық етті. 1945 жылы ол Үндістандағы Шығыс командованиесінің бас офицері болды, содан кейін Британ үстемдігінің соңғы күндерінде Солтүстік командованиесін басқарды. Армиядағы соңғы лауазымы – Лондондағы әскерге қарасты генерал-адъютант, британ армиясының басқару, кадрлық және ұйымдық мәселелерімен айналысты. Соғыс қызметі үшін О'Коннор екі әртүрлі орденнің ең жоғары рыцарлық дәрежесімен марапатталды. Ол сондай-ақ екі рет «Еңбегі үшін» орденімен, Әскери крестімен, француздық «Круа де Гер» орденімен және «Құрмет легионымен» марапатталды, сондай-ақ король Георг VI-ның жеке көмекшісі қызметін атқарды. Бірінші дүниежүзілік соғыстағы іс-қимылдары үшін тоғыз рет, 1939 жылы Палестинада бір рет және Екінші дүниежүзілік соғыста үш рет құрметті түрде еске алынды.

Ерте өмір

Ричард Нюгент О'Коннор 1889 жылғы 21 тамызда Үндістанның Кашмир аймағындағы Шринагар қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Морис О'Коннор Корольдік ирландтық фузилер полкінің майоры болса, анасы Лилиан Морис – Үндістанның орталық провинцияларының бұрынғы губернаторының қызы еді. 1899 жылы Тонбридж Касл мектебінде, ал 1902 жылы Кроуторн қаласындағы Тауэрс мектебінде білім алды. "Ондағы мансабы ешқандай жағынан ерекшеленбеді", дегенмен, ол ондағы уақытын жақсы өткізген. Осыдан кейін 1908 жылғы қаңтарда Сандхерсттегі Корольдік әскери колледжге түсті. Капитан, кейіннен штаб-майор дәрежесіне жетіп, 7-ші дивизияның 91-ші бригадасының штаб майоры болып қызмет етті. 1915 жылғы ақпан айында Әскери крестпен (MC) марапатталды. Сол жылдың наурыз айында Аррас және Буллекур шайқастарына қатысты. Сол жылдың қараша айында дивизияға Австрия-Мажарстан әскерлеріне қарсы Италия майданының бір бөлігі болған Пиаве өзенінде итальяндықтарға көмектесу міндеті жүктелді. 1918 жылғы қазан айының соңында 2-ші батальон Пиаве өзеніндегі Грейв ди Пападополи аралын басып алды, осыған байланысты О'Коннор Италияның Әскери батырлығы үшін күміс медалін және DSO орденіне қосымша табақша алды. Соғыс аяқталғаннан кейін О'Коннор 1919 жылғы желтоқсанға дейін капитандық шеніне қайта оралды.

Соғыс аралығы

О'Коннор 1920 жылы Камберлидегі штаб колледжінде оқыды. О'Коннордың екінші дүниежүзілік соғыстар арасындағы қызметтеріне 1921 жылдан 1924 жылға дейін Эксперименталды бригаданың бригадтық майоры лауазымына тағайындалу кірді. 1925-1927 жылдары Сандхерстте рота командирі болып қызмет етті. Ол 1927 жылдың қазанынан 1930 жылдың қаңтарына дейін Камберлидегі штаб колледжіне нұсқаушы ретінде оралды. 1930 жылы О'Коннор Мысырда, ал 1931-1932 жылдары Лакхнауда (Үндістан) 1-ші батальон, Камерондар (Шотландтық атқыштар) құрамында қызмет етті. 1932 жылдың сәуірінен 1935 жылдың қаңтарына дейін ол Соғыс кеңсесінің 2-дәрежелі бас штаб офицері болды. Ол 1935 жылы Лондондағы Императорлық қорғаныс колледжінде оқыды және Солтүстік-Батыс Үндістандағы Пешавар бригадасына уақытша бригадир болып тағайындалды. 1938 жылдың қыркүйегінде О'Коннор генерал-майор болып тағайындалды және 7-ші жаяу әскер дивизиясының командирі болды.

1939 жылдың тамызында, Екінші дүниежүзілік соғыс басталмас бұрын, 7-ші дивизия Мысырдағы Мерса Матрух бекінісіне ауыстырылды, онда О'Коннор Ливия шекарасынан итальяндық 10-армияның күштерінен болатын шабуылға қарсы қорғануға қатысты. 1940 жылдың шілдесінде ол Бат орденінің серігі болып тағайындалды.

Италиялық шабуыл және Компас операциясы

Италия 1940 жылғы 10 маусымда Ұлыбритания мен Францияға соғыс жариялады, көп ұзамай О’Коннор Батыс шөл майданы күштерінің қолбасшысы болып тағайындалды. Оған Мысырдағы британ әскерлерінің қолбасшысы генерал-лейтенант Генри Мэтленд Уилсон итальяндық күштерді Мысырдан ығыстырып шығару, Суэц каналын және британдық мүдделерді шабуылдан қорғауды тапсырды. 13 қыркүйекте Грациани шабуылға көшті: оның жетекші дивизиялары Мысырға қарай алпыс шақырымға дейін ілгері жылды, Сиди-Баррани қаласына жетіп, азық-түлік жетіспеуінен қазба жұмыстарын бастады. О’Коннор қарсы шабуылға дайындала бастады. Оның құрамында 7-ші бронетанкті дивизия, 4-ші жаяу әскер дивизиясы және екі бригада болды. Мысырдағы британдық және доминиондық әскерлердің саны шамамен 36 000 адамды құрады. Италиялықтардың әскер саны бес есе көп, жүздеген танкы мен артиллериялық құралдары болды, сондай-ақ олар үлкен әуе күшінің қолдауына ие болды. Осы аралықта 7-ші бронетанкті дивизия мен жаңадан құрылған Ұзақ қашықтықты шөл тобынан шағын шабуыл тобы итальяндықтарды тексеру, мазақтау және бұзу үшін жіберілді (осы Арнайы әуе күштерінің бастауы болды). Корольдік теңіз күштері мен Корольдік әуе күштері жаудың бекіністерін, әуежайларын және тыл аймақтарын бомбалау арқылы қолдау көрсетті. Қараша айында О’Коннор өзінің басқаруындағы күштердің өсуін ескере отырып, генерал-лейтенант міндетін атқарушы болып тағайындалды. Контршабуыл, «Компас» операциясы, 1940 жылғы 8 желтоқсанда басталды. О’Коннордың 31 000 сарбаз, 275 танк және 120 артиллериялық құралдан тұратын салыстырмалы түрде шағын күші, RAF қанаты мен Корольдік теңіз күштерінің тиімді қолдауымен, жағалауға жақын Сиди-Барранидегі итальяндық қорғаныстағы олқылықты бұзып өтті. Шөл майданы күштері итальяндықтардың тыл аймақтары арқылы жол ашып, шөл мен жағалау арасында өтіп, оларды кесіп тастап, оқшаулап, бір бекініс сап бекіністі басып алды. Итальяндық артиллерия ауыр британдық «Матильда» танктеріне қарсы тұра алмады, олардың снарядтары бронядан секіріп кетті. Шөл майданы күштері Грациани әскерінің қалған бөлігіне қарсы итальяндық Ливиясына шабуылды жалғастырмас бұрын қысқа уақытқа тоқтады. Осы кезде Таяу Шығыс аймағының бас қолбасшысы генерал сэр Арчибальд Уэвелл 4-індиялық дивизияға итальяндық Шығыс Африкасына шабуыл жасауға бұйрық берді. Бұл тәжірибелі дивизияны тәжірибесіз 6-австралиялық дивизия алмастырды, ол қатал болғанымен, шөлдегі соғысқа дайын емес еді. 1941 жылғы қаңтар айының басында Батыс шөл майданы күштері XIII корпус болып қайта аталды. 9 қаңтарда шабуыл қайта басталды. 12 қаңтарда стратегиялық маңызы бар Тобрук порты қоршауға алынды. 22 қаңтарда ол түсті, тағы 27 000 итальяндық әскер тұтқынға алынып, құнды жабдықтар, азық-түлік және қару-жарақтар қолға түсті. Тобрук түскеннен кейін XIII корпустың тікелей Уэвеллге бағынуына шешім қабылданды, бұл Мысырдағы британдық әскерлерінің бас штабын басқару тізбегінен алып тастады. 26 қаңтарда Ливияның шығысындағы қалған итальяндық дивизиялар жағалау бойымен солтүстік-батысқа қарай шегінуді бастады. О’Коннор оларды қууға және кесіп тастауға дереу кірісті, оның бронетанкті күштерін шөлдің оңтүстік-батысына кең жақтау қозғалысында жіберіп, жаяу әскерлер жағалау бойымен солтүстікке қарай қуып жетті. 4-ші бронетанкті бригаданың жеңіл бронетанкті алғы шебі 5 ақпанда қашып бара жатқан итальяндықтардан бұрын Беда-Фоммға жетіп, негізгі жағалау жолын және олардың қашу жолын тосқауылдады. Екі күннен кейін, блокаданы бұзуға жасалған қымбатқа түскен және сәтсіз әрекеттен кейін, және Бенгазиден солтүстікке қарай ағылшын жаяу әскерінің негізгі күштері оларға тез жақындап келе жатқанда, итальяндықтар рухтанды, шаршады және шартсыз капитуляциялады. О’Коннор мен Эрик Дорман Смит Уэвеллге телеграмма жіберді: «Түлкі ашық жерде өлтірілді».

Italy declared war on Britain and France on 10 June 1940 and, soon after, O'Connor was appointed commander of the Western Desert Force. He was tasked by Lieutenant General Henry Maitland Wilson, commander of the British troops in Egypt, to push the Italian force out of Egypt, to protect the Suez Canal and British interests from attack. On 13 September, Graziani struck: his leading divisions advanced sixty miles into Egypt where they reached the town of Sidi Barrani and, short of supplies, began to dig in. O'Connor then began to prepare for a counterattack. He had the 7th Armoured Division and the Indian 4th Infantry Division along with two brigades. British and Commonwealth troops in Egypt totalled around 36,000 men. The Italians had nearly five times as many troops along with hundreds more tanks and artillery pieces and the support of a much larger air force. Meanwhile, small raiding columns were sent out from the 7th Armoured and newly formed Long Range Desert Group to probe, harass, and disrupt the Italians (this marked the start of what became the Special Air Service). The Royal Navy and Royal Air Force supported by bombarding enemy strongpoints, airfields and rear areas. During November, O'Connor was appointed an acting lieutenant general in recognition of the increased size of his command. The counteroffensive, Operation Compass, began on 8 December 1940. O'Connor's relatively small force of 31,000 men, 275 tanks and 120 artillery pieces, ably supported by an RAF wing and the Royal Navy, broke through a gap in the Italian defences at Sidi Barrani near the coast. The Desert Force cut a swath through the Italian rear areas, stitching its way between the desert and the coast, capturing strongpoint after strongpoint by cutting off and isolating them. The Italian guns proved to be no match for the heavy British Matilda tanks and their shells bounced off the armour. The Desert Force paused to rest briefly before continuing the assault into Italian Libya against the remainder of Graziani's disorganised army. At that point, the Commander in Chief Middle East General Sir Archibald Wavell ordered the 4th Indian Division withdrawn to spearhead the invasion of Italian East Africa. This veteran division was to be replaced by the inexperienced 6th Australian Division, which, although tough, was untrained for desert warfare. In early January 1941, the Western Desert Force was redesignated XIII Corps. On 9 January, the offensive resumed. By 12 January the strategic fortress port of Tobruk was surrounded. On 22 January it fell and another 27,000 Italian POWs were taken along with valuable supplies, food, and weapons. As Tobruk fell it was decided to have XIII Corps answerable directly to Wavell at HQ Middle East Command, removing HQ British troops Egypt from the chain of command. On 26 January the remaining Italian divisions in eastern Libya began to retreat to the northwest along the coast. O'Connor promptly moved to pursue and cut them off, sending his armour southwest through the desert in a wide flanking movement, while the infantry gave chase along the coast to the north. The lightly armoured advance units of 4th Armoured Brigade arrived at Beda Fomm before the fleeing Italians on 5 February, blocking the main coast road and their route of escape. Two days later, after a costly and failed attempt to break through the blockade, and with the main British infantry force fast bearing down on them from Benghazi to the north, the demoralised, exhausted Italians unconditionally capitulated. O'Connor and Eric Dorman Smith cabled back to Wavell, "Fox killed in the open "

Екі ай ішінде XIII корпус / Батыс шөл майданы күштері 800 миль (1287 км) жол жүріп, он дивизиядан тұратын бүкіл итальяндық армияны жойды, 130 000-нан астам тұтқынға алды, 400 танк және 1292 артиллериялық құралды қолға түсірді, 500 адам қаза тауып, 1373 адам жарақат алды. Осының құрметіне О’Коннор Бат орденінің кавалер-командующийы болды.

Қайтару және түсіру

Стратегиялық тұрғыдан алғанда, «Компас» операциясының жеңісі әлі толыққан жоқ; италиялықтар Ливияның көп бөлігін әлі де бақылап отырды және олармен күресуге болатын күштері болғандықтан, олармен айналысу қажет еді. Осы жағдай сақталғанша Солтүстік Африкадағы Остің бекінісі Мысыр мен Суэц каналына қауіп төндіре берді. О’Коннор мұны түсінді және Уэвеллге итальяндықтарды толық жеңу үшін Триполиге жылдамдап баруға рұқсат беруді өтінді. Уэвелл де келісті, сондай-ақ Киренаиканың әскери губернаторы болған генерал-лейтенант сэр Генри Мэтленд Уилсон да қолдады, және XIII корпус шабуылын жалғастырды. Бірақ О’Коннордың жаңа шабуылы ұзаққа соқпады: корпус Эль-Агейлаға жеткенде, Беда-Фоммның оңтүстік-батысында, Черчилль шабуылды тоқтатуға бұйрық берді. Остің Грецияға шабуыл жасауына байланысты Уэвеллге барлық қолдағы күштерін оған қарсы тұру үшін мүмкіндігінше жылдам жөнелтуге бұйрық берілді. Уэвелл 6-шы Австралия дивизиясын, 7-ші бронетандық дивизияның бір бөлігін, сондай-ақ осы, нәтижесінде сәтсіз аяқталған операцияға қажетті жарақтар мен әуе көмегінің көп бөлігін алып кетті. XIII корпустың штабы таратылды және 1941 жылдың ақпан айында О’Коннор Мысырдағы британ әскерлерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды. Бірақ британдықтардың жағдайы жақсармады, керісінше нашарлай бастады. 1941 жылдың наурыз айында Гитлер Ливиядағы итальяндықтарды күшейту үшін генерал Эрвин Роммельді және Африка корпусын жіберді. Енді Уэвелл мен О’Коннор өте қабілетті, епті және батыл қолбасшының басшылығымен күшті қарсыласқа тап болды, оған «Шөл түлкісі» деген лақап есім берілді. Роммель 31 наурызда өзінің шабуылын бастауға көп уақыт жұмсаған жоқ. Тәжірибесіз 2-ші бронетандық дивизия жеңіліске ұшырады, ал 2 сәуірде Уэвелл Киренаикадағы британдық және Достас әскерлерінің қолбасшысы генерал-лейтенант сэр Филипп Ниммен жағдайды талқылау үшін келді (Уилсон Грециядағы одақтас экспедициялық күштеріне басшылық ету үшін кеткен болатын). О’Коннор шақырылды және келесі күні Каирден келді, бірақ қалыптасқан жағдайды білмегендіктен Нимнің қолбасшылығын қабылдаудан бас тартты. Дегенмен, ол кеңес беру үшін қалуға келісті. 6 сәуірде О’Коннор мен Ним штаб-пәтерлеріне, Маруадан Тимимиге көшіріліп бара жатқанда, Мартуба маңында неміс патрулі тарапынан тұтқындалды.

In a strategic sense, however, the victory of Operation Compass was not yet complete; the Italians still controlled most of Libya and possessed forces which would have to be dealt with. The Axis foothold in North Africa would remain a potential threat to Egypt and the Suez Canal so long as this situation continued. O'Connor was aware of this and urged Wavell to allow him to push on to Tripoli with all due haste to finish off the Italians. Wavell concurred as did Lieutenant General Sir Henry Maitland Wilson, now the military governor of Cyrenaica, and XIII Corps resumed its advance. However, O'Connor's new offensive would prove short lived: when the corps reached El Agheila, just to the southwest of Beda Fomm, Churchill ordered the advance to halt there. The Axis had invaded Greece and Wavell was ordered to send all available forces there as soon as possible to oppose this. Wavell took the 6th Australian Division, along with part of 7th Armoured Division and most of the supplies and air support for this ultimately doomed operation. XIII Corps HQ was wound down and in February 1941 O'Connor was appointed General Officer Commanding in Chief the British Troops in Egypt. Matters were soon to become much worse for the British. By March 1941, Hitler had dispatched General Erwin Rommel along with the Afrika Korps to bolster the Italians in Libya. Wavell and O'Connor now faced a formidable foe under a commander whose cunning, resourcefulness, and daring would earn him the nickname "the Desert Fox". Rommel wasted little time in launching his own offensive on 31 March. The inexperienced 2nd Armoured Division was soundly defeated and on 2 April Wavell came forward to review matters with Lieutenant General Sir Philip Neame, by now the commander of British and Commonwealth troops in Cyrenaica (Wilson having left to command the Allied expeditionary force in Greece). O'Connor was called forward and arrived from Cairo the next day, but declined to assume Neame's command because of his lack of familiarity with the prevailing conditions. However, he agreed to stay to advise. On 6 April O'Connor and Neame, while travelling to their headquarters which had been withdrawn from Maraua to Timimi, were captured by a German patrol near Martuba.

Тұтқындық пен қашып кету

О'Коннор келесі екі жарым жылды соғыс тұтқыны ретінде өткізді, көбінесе Флоренцияға жақын, Италиядағы Кастелло-ди-Винчильятада. Мұнда ол және Ним генерал-майор сэр Адриан Картон де Виарт пен авиация вице-маршалы Оуэн Тюдор Бойд сияқты тұлғалармен бірге болды. Түрмедегі жағдайлар тым қиын болмаса да, офицерлер тез арада қашып құтылу клубын құрып, қашып кетуді жоспарлай бастады. Олардың алғашқы әрекеті, яғни қамал қабырғасынан көтерілуге жасалған тырысы, бір айға жалғыз камераға жабылумен аяқталды. Екінші әрекет, 1942 жылдың қазан айынан 1943 жылдың наурызына дейін салынған құпия туннель арқылы жасалды, және сәтті аяқталды – екі жаңа зеландиялық бригадир, Джеймс Харгест пен Реджинальд Майлз Швейцарияға жетті. О'Коннор мен Картон де Виарт жаяу жүріп бір апта бойы қашып жүрді, бірақ По аңғарындағы Болоньяға жақын тұтқындалды. Олар тағы да бір айға жалғыз камераға жабылды. Тек 1943 жылдың қыркүйегінде Италия капитуляциялағаннан кейін соңғы, сәтті әрекет жасалды. Италиялық қарсылық қозғалысының көмегімен Бойд, О'Коннор және Ним Винчильятидан басқа жерге ауыстырылып бара жатқанда қашып кетті. Су асты қайығымен кездесуге тырысқандары сәтсіз аяқталғаннан кейін, олар қайықпен Термолиге келді, содан кейін Бариге барды, онда Италиядағы одақтас әскерлеріне (AAI) қолбасшылық етіп, итальяндық майданда соғысып жатқан генерал сэр Гарольд Александр және американдық генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр оларды қонақ ретінде күтіп алды, бұл 1943 жылдың 21 желтоқсанында болды. Британияға оралғаннан кейін О'Коннор 1941 жылы оған берілген рыцарлық атағымен марапатталды және генерал-лейтенант шеніне көтерілді. Монтгомери О'Коннорды британдық Сегізінші армияның қолбасшысы ретінде өзінің ізбасары етіп тағайындауды ұсынды, бірақ бұл лауазым Оливер Лиске берілді, ал О'Коннорға корпусты басқаруға берілді.

VIII корпус және Нормандия

1944 жылдың 21 қаңтарында О’Коннор VIII корпусының қолбасшысы болды, құрамында Гвардиялық бронедивизиясы, 11-ші бронедивизиясы, 15-ші (Шотландия) жаяу әскер дивизиясы, 6-шы гвардиялық танк бригадасы, 8-ші армия тобы және 2-ші үйшік кавалерия полкі болды. Корпус британдық екінші армияның құрамына кірді, оған генерал-лейтенант Майлз Демпси басшылық етті, ол өз кезегінде ағылшын-канадтық 21-ші армия тобының бір бөлігі болды, оған генерал сэр Бернард Монтгомери басшылық етті – бұл 1920 жылдары Камерлидегі штаб колледжінде бірге оқыған досы, сонымен қатар бірнеше жыл бұрын Палестинада бірге қызмет еткен. О’Коннордың жаңа қолбасшылығы Германияның Францияға басып кіруіне қарсы Оверлорд операциясына қатысуға тиіс болды, бірақ ол алғашқы десантқа жоспарланбаған, екінші толқынмен жағалауға шығуға дайындалған. 1944 жылдың 11 маусымында, Нормандияға алғашқы десанттан бес күн өткен соң, О’Коннор және VIII корпусының алдыңғы бөлімдері Нормандияға, Каен маңындағы секторға келді, ол келесі бірнеше аптада қаһарлы шайқастардың ошағына айналады. О’Коннордың алғашқы міндеті (Гвардиялық бронедивизиясын 43-ші (Уэссекс) жаяу әскер дивизиясымен алмастырып) Эпсом операциясын жүргізу, 3-ші канадтық жаяу әскер дивизиясы құрған плацдармнан шығу, Одон және Орн өзендерін кесіп өту, содан кейін Бреттевиль-сюр-Лайздың солтүстік-шығысындағы биік белімдерді бағындыру және Каенді оңтүстіктен кесіп тастау болды. Плацдармнан шығу және өзендерді кесіп өту оңай жүзеге асырылды. Армия тобының командирі Монтгомери О’Коннор мен оның VIII корпусын жетістіктерімен құттықтады. Бірақ Каенді оқшаулау күрделірек болып шықты. VIII корпусы Орн өзенінен кері шегінді. О’Коннор 43-ші (Уэссекс) дивизиясымен «Юпитер» операциясы барысында плацдармды қайта орнатуға тырысты, бірақ айтарлықтай жетістікке жете алмады. Операция тактикалық мақсаттарына қол жеткізе алмаса да, Монтгомери Каен секторында неміс бронетанктік резервтерін байланыстыру және бекітудің стратегиялық пайдасына риза болды. 12 шілдеде резервке алынғаннан кейін, VIII корпусының келесі маңызды міндеті Гудвуд операциясы болды, оған корпустың жаяу әскер дивизияларынан айырылып, үшінші бронетанкті дивизиясы (7-ші бронетанкті дивизиясы) қосылды. Шабуыл 18 шілдеде 9-шы АҚШ Әуе күштерінің (USAAF) ауқымды әуе шабуылымен басталды және 20 шілдеде оң жақтағы Брас және Хьюберт Фолиді, сол жақтағы Фонтенені және орталықтағы Бургебус қырқасын басып алуға бағытталған үш бағытты шабуылмен аяқталды. Алайда, шабуыл құйрық жаңбырда тоқтап, майданды батпаққа айналдырды, маңызды мақсаттар әлі алынбады, әсіресе Бургебус қырқасы, ол кез келген демалысқа кілт болды. Басқыншылықтан бұрынғы құрамына қайта келген, бірақ британдық 3-ші жаяу әскер дивизиясы қосылған корпус Каеннің оңтүстік-батысына Операция Bluecoat-қа қатысу үшін ауыстырылды. 15-ші (Шотландия) дивизиясы Бои-дю-Хоммның шығысы мен батысынан Вирге шабуыл жасады, бұл Американың Кобра операциясындағы алға жылжуына көмектесу үшін жасалды (О’Коннор, 5/3/25 29 шілде 1944). Жылдам алға жылжудан кейін, алғашқы екі күнде оңтүстікке қарай қызу шайқастар болды, екі тарап та ауыр шығынға ұшырады. Одақтастар немістерді Франциядан қууға дайындалып жатқанда, О’Коннор VIII корпусы науқанның осы кезеңіне қатыспайтынын білді. VIII корпусы резервке қойылды, ал оның көлігі XXX және XII корпуспен жабдықтау үшін пайдаланылды. Оның құрамы тамыздың ортасында Гвардиялық бронедивизиялар мен 11-ші бронедивизияны XXX корпусына, ал 15-ші (Шотландия) дивизиясын XII корпусына беру арқылы қысқартылды. Резервте болған кезде О’Коннор Монтгомери, Хобарт және басқалармен белсенді хат алмасып, бронетранспортты жақсарту туралы ұсыныстар жасады және жауынгерлік шаршау сияқты басқа да мәселелерді көтерді. Оның кейбір ұсыныстары орындалды, мысалы, бронетранспорт құралдарына қиын шұңқырлы жерлерде күресу үшін «тартақтарды» орнату (О’Коннор, 5/3/41 5/3/44 24 тамыз, 26 1944).

On 21 January 1944 O'Connor became commander of VIII Corps, which consisted of the Guards Armoured Division, 11th Armoured Division, 15th (Scottish) Infantry Division, along with 6th Guards Tank Brigade, 8th Army Group Royal Artillery and 2nd Household Cavalry Regiment. The corps formed part of the British Second Army, commanded by Lieutenant General Miles Dempsey, which itself was part of the Anglo Canadian 21st Army Group, commanded by General Sir Bernard Montgomery, a friend who had also been a fellow instructor at the Staff College, Camberley in the 1920s, in addition to having served together in Palestine some years before. O'Connor's new command was to take part in Operation Overlord, the Allied invasion of German occupied France, although it was not scheduled for the initial landings as it was to form part of the second wave to go ashore. On 11 June 1944, five days after the initial landings in Normandy, O'Connor and the leading elements of VIII Corps arrived in Normandy in the sector around Caen, which would be the scene of much hard fighting during the next few weeks. O'Connor's first mission (with the 43rd (Wessex) Infantry Division under command, replacing the Guards Armoured Division) was to mount Operation Epsom, a break out from the bridgehead established by the 3rd Canadian Infantry Division, cross the Odon and Orne rivers, then secure the high ground positions northeast of Bretteville sur Laize and cut Caen off from the south. The break out and river crossings were accomplished promptly. The army group commander, Montgomery, congratulated O'Connor and his VIII Corps on their success. But cutting off Caen would prove much harder. VIII Corps was pushed back over the Orne. O'Connor tried to re establish a bridgehead during Operation Jupiter with the 43rd (Wessex) Division, but met with little success. Although the operation had failed to achieve its tactical objectives, Montgomery was pleased with the strategic benefits in the commitment and fixing of the German armoured reserves to the Caen sector. After being withdrawn into reserve on 12 July, the next major action for VIII Corps would be Operation Goodwood, for which the corps was stripped of its infantry divisions but had a third armoured division (7th Armoured Division) attached. The attack began on 18 July with a massive aerial bombardment by the 9th USAAF, and ended on 20 July with a three pronged drive to capture Bras and Hubert Folie on the right, Fontenay on the left, and Bourguébus Ridge in the centre. However, the attack ground to a halt in pouring rain, turning the battlefield into a quagmire, with the major objectives still not taken, notably the Bourguebus Ridge which was the key to any break out. Restored to its pre invasion formation but with British 3rd Infantry Division attached, the corps was switched to the southwest of Caen to take part in Operation Bluecoat. 15th (Scottish) Division attacked towards Vire to the east and west of Bois du Homme in order to facilitate the American advance in Operation Cobra (O'Connor, 5/3/25 July 29 1944). A swift drive was followed by fierce fighting to the south during the first two days of the advance, with both sides taking heavy losses. As the allies prepared to pursue the Germans from France, O'Connor learned that VIII Corps would not take part in this phase of the campaign. VIII Corps was placed in reserve, and its transport used to supply XXX Corps and XII Corps. His command was reduced in mid August, with the transfer of the Guards Armoured Divisions and 11th Armoured Division to XXX Corps and 15th (Scottish) Division to XII Corps. While in reserve, O'Connor maintained an active correspondence with Montgomery, Hobart and others, making suggestions for improvements of armoured vehicles and addressing various other problems such as combat fatigue. Some of his recommendations were followed up; such as for mounting "rams" on armoured vehicles in order to cope with the difficult hedgerow country (O'Connor, 5/3/41 5/3/44 Aug 24, 26 1944).

"Маркет-Гарден" операциясы мен Үндістан

О'Коннор VIII корпустың қолбасшылығында уақытша қалды және генерал-лейтенант Брайан Хоррокстың XXX корпусына «Рынок бақшасы» операциясында қолдау көрсету міндеті берілді, бұл Монтгомеридің Нидерландта Рейн өзенінен көпір басын құру жоспары еді. Қыркүйек айының соңында Вертке кіргеннен кейін VIII корпусы 12 қазанда басталған Венрей және Венлоға қарайғы шабуыл операциясы – «Айнтри» операциясына дайындалды және қатысты. Алайда, 27 қарашада О'Коннор лауазымынан алынып, генерал-лейтенант сэр Мосли Мейнен кейін Үндістанның Шығыс командалығының бас қолбасшысы (GOC-in-C) болып тағайындалуы бұйрық берілді. Смарттың есебінде Монтгомери «америкалық бағыныстыларына жеткілікті қатал болмағаны үшін» бұл қадамға түрткі болғаны айтылады, бірақ Мид бұл бастаманы Императорлық бас штабының (CIGS) бастығы фельдмаршал сэр Алан Брук жасағанын мәлімдейді, алайда Монтгомери О'Коннорды қызметте ұстауға тырыспады. Оның орнына генерал-майор Эвелин Баркер келді, ол 1920 жылдардың соңында Камберлидегі штаб колледжінде О'Коннордың студенттерінің бірі болған 49-шы (Батыс Ридинг) жаяу әскер дивизиясының бұрынғы бас қолбасшысы еді. Бұл ұзақ және көрнекті жауынгерлік мансабының аяқталуын білдірді, бірақ жаңа лауазым да маңызды болды, ол Он төртінші армияның байланыс желілерін бақылауды қамтамасыз етті. О'Коннор 1945 жылдың 22 наурызында мансабында он үшінші және соңғы рет құрметті хабарламада аталды. 1945 жылдың сәуір айында толық генерал шеніне көтерілген О'Коннор сол жылдың қазан айында Үндістанда Солтүстік-Батыс армиясының бас қолбасшысы (GOC-in-C) болып тағайындалды (бұл құрылым сол жылдың қараша айында Солтүстік командасы деп қайта аталды). Осы кезде соғыс аяқталған еді.

Соғыстан кейінгі

1946 жылдан 1947 жылға дейін ол әскердің генерал-адъютанты және корольдің жеке көмекшісі болды. Бірақ оның генерал-адъютант қызметі ұзаққа солмады. Қиыр Шығыстағы әскерлерді демобилизациялауды жою мәселесіндегі келіспеушіліктерден кейін О'Коннор 1947 жылдың қыркүйегінде отставкаға кететінін мәлімдеді, және ол қабылданды. Монтгомери, ол кезде Брукты қызметтен шығарған CIGS, оның "қызметке лайықсыз" болғандықтан, отставкаға кеткенінің орнына, жұмыстан босатылғанын айтты. Осыдан көп ұзамай ол Бат орденінің Ұлы крестімен марапатталды.

Зейнетақы және соңғы жылдары

О'Коннор 1948 жылы 58 жасында зейнеткерлікке шықты. Бірақ ол әскермен байланысын үзбеді және басқа да жауапты қызметтерді атқарды. 1948-1959 жылдары ол Шотландиядағы Армия кадеттік корпусының командирі болды; 1951-1954 жылдары Камерониялықтар полкінің полковнигі; 1955-1964 жылдары Росс және Кромарти округінің лорд-лейтенанты қызметін атқарды, ал 1964 жылы Шотландия шіркеуінің Бас Ассамблеясының Лорд-жоғарғы комиссары болды. Оның бірінші әйелі Жан 1959 жылы қайтыс болды, ал 1963 жылы Дороти Расселлға үйленді. 1971 жылдың шілде айында ол "Қызыл Орденнің" (Order of the Thistle) рыцары атанды. О'Коннор Солтүстік Африкадағы әскери операциялар туралы "Соғыстағы әлем" (The World at War) атты танымал британдық деректі телесериалының 8-ші эпизодында, "Шөл: Солтүстік Африка (1940–1943)" тақырыбында сұхбат берді. О'Коннор 1981 жылдың 17 маусымында Лондонда 92 жасқа толуына екі ай жетпей қайтыс болды. Қайтыс болғаннан кейін отбасы мүшелері ғана қатысқан қаралы жиын өтті. Сонымен қатар, 15 шілдеде Лондонда еске алу рәсімі өтті, онда О'Коннордың жақын досы және сыйлы адамы, фельдмаршал Лорд Хардинг (қазір осы атақпен таныс) сөз сөйледі: Екінші еске алу рәсімі 11 тамызда Эдинбургте өтті, онда 1930 жылдардың соңында О'Коннордың жеке көмекшісі болған генерал-лейтенант сэр Джордж Коллингвуд сөз сөйледі. Ол О'Коннордың шамамен қырық жыл бұрынғы шөлдегі жорысына сілтеме жасап, оның тұтқыннан қашуға жасаған көптеген әрекеттерін, сондай-ақ бақытты жеке өмірін және "отбасындағы екі керемет серігін" атап өтті, содан кейін сөзін былай аяқтады: