1812 жылғы соғыстағы Платтсбург шайқасы

Кіріспе

1814 жылғы 1812 жылғы соғыс кезіндегі шайқас

Тұрақты әскер: 3,454

2,651 шайқасуға жарамды
803 мүгедек

Қарулы жасақ: 2,900

Вермонт қарулы жасағы: 2,200
Нью-Йорк қарулы жасағы: 700

1 корвет, 1 бриг, 1 шхуна, 1 шлюп, 10 канонерлік қайық. 317 тұтқынға алынды, 234 дезертир болды, 1 фрегат, 1 бриг және 2 шлюп тұтқынға алынды. Барлығы: 939

| қазалар1 = 104 қаза тапты, 116 жараланды. Гент шарты, басып алынған немесе оккупацияланған аумақтар соғысқа дейінгі жағдай бойынша (status quo ante bellum) қайта жаңартылды. Бұл шарт шайқастан үш ай кейін қол қойылды. Дегенмен, бұл шайқас екі тараптың да мақсаттарына жеткеніне елеулі үлес қоспаған болуы мүмкін.

Британдық жоспарлар

1814 жылы Ұлыбритания армиясының көп бөлігі Пиреней түбегіндегі соғыста болды. Сәуір айында Наполеон I Франция тағынан бас тартты. Бұл Ұлыбританияға Пиреней түбегінен және басқа гарнизондардан 16 000 тәжірибелі әскерді Солтүстік Америкаға жіберу мүмкіндігін берді. Сонымен қатар, Веллингтон герцогының армиясынан бірнеше тәжірибелі генерал-майорлар тағайындалды. Соғыс және колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы Батерст графы, Канаданың бас қолбасшысы және Канаданың генерал-губернаторы генерал-лейтенант сэр Джордж Превостқа нұсқаулар жіберіп, оған американдық аумаққа шабуыл жасауға рұқсат берді, бірақ тым шарықтап кетіп, кесіліп қалу қаупі бар екенін ескертті. Батерст Превостқа Онтарио көліндегі американдық флоттың базасы орналасқан Сакетт гаваніне шабуыл жасауға бірінші кезекте басымдық беруді және Шамплейн көлін екінші мақсат ретінде бақылауға алуды ұсынды. Превост Сакетт гаваніне шабуыл жасау үшін қажетті әскерлерді және оларға азық-түліктерді Сент-Лоренс өзенімен жеткізуге шамасы келмеді. Сонымен қатар, американдық кемелер Онтарио көлін бақылап, британдықтар 15 қазан күні HMS St. Lawrence желілік кемесін іске қосқанға дейін шабуыл жасау мүмкін болмады, бұл жылдың соңында ірі операцияларды жүргізу үшін тым кеш болды. Сондықтан Превост өзінің ірі шабуылын Шамплейн көліне, Ришелье өзенінің бойымен бастауға дайындалды. (Ришелье – Шамплейн көлін мұхитпен байланыстыратын жалғыз су жолы болғандықтан, көлдегі сауда Канада арқылы жүзеге асты.) Көлге жеткен кезде Превосттың таңдаған бағытына американдық Вермонт штатының көзқарасы әсер етті. Штат соғысты толыққанды қолдамағанын көрсетті және оның тұрғындары британдықтармен сауда жасауға дайын болды, британ армиясы тұтынатын барлық малмен және тіпті Шамплейн көліндегі британдық соғыс кемелері үшін мачталар мен бағаналар сияқты әскери жабдықтармен қамтамасыз етті. Вермонттың соғыс ошағына айналуын болдырмау үшін Превост көлдің батыс, Нью-Йорк штаты жағынан алға жылжуға шешім қабылдады. Күштердің жалпы саны 11 000 адамды құрады. Алайда, кейбір бөлімдер бөлінді және бірқатар ауру адамдар қатыспады, сондықтан Платтсбургте болған әскерлердің нақты саны 8 000-нан астам болды. Превосттың генерал-квартирмейстері генерал-майор Томас Сидни Беквит, Пиреней кампаниясының және 1813 жылы Чесапик шығанағындағы операциялардың алғашқы кезеңдерінің ардагері болды, бірақ тіпті оны да, негізінен, барлаудағы кемшіліктері үшін сынға алды. Шекараның американдық жағында генерал-майор Джордж Изард Солтүстік армияның қолбасшысы болды, ол Солтүстік-Шығыс шекарасында орналасты. Тамыз айының соңында соғыс министрі Джон Армстронг Изардқа өзінің күшінің көп бөлігін, шамамен 4 000 сарбазды, Сакетт гаванін нығайтуға жөнелтуге бұйрық берді. Изардтың күштері 23 тамызда аттанды, Платтсбургте бригада генерал Александр Макомбты тек 1 500 американдық тұрақты сарбазбен қалдырды. Бұл әскерлердің көпшілігі жаңа ғана келген сарбаздар, мүгедектер немесе кездейсоқ жасақтар болды. Макомб генерал Бенджамин Мурске Нью-Йорк ополчениесін шақыруға бұйрық берді және Вермонт губернаторынан ополчение еріктілерін сұрады. 2 000 сарбаз генерал-майор Джон Стронгтың басшылығымен Платтсбургке келді. Макомб осы жаңа еріктілерді окоп қазуға және бекіністер салуға жұмылдырды. Макомбтың негізгі орны Саранак өзенінің оңтүстік жағалауындағы қырат болды. Оның бекінісін Изардтың аға инженер офицері майор Джозеф Гилберт Тоттен жобалаған, ол үш редуттан және екі блокхаустан, басқа да дала бекіністерімен байланыстырылған. Позиция үш аптаға дейін қоршауға төтеп беруге жеткілікті жабдықталған және нығайтылған деп есептелді, тіпті теңіздегі американдық кемелер жеңіліп, Платтсбург кесіліп қалса да. Олардың келтірген зияны және Платтсбургке адамдар мен жабдықтаулардың қозғалысын шектеуі генерал-майор Уэйд Хэмптонның Монреальге қарсы шабуылының жеңіліске ұшырауына әкелді, бұл ақырында Шатогуэй шайқасымен аяқталды. Көлдегі американдық теңіз күштеріне қолбасшылық ететін лейтенант Томас Макдонау Оттер-Крик (Вермонт) қаласында қауіпсіз база құрып, бірнеше канонерлік қайықтарды жасады. Ол Онтарио көліндегі командир коммодор Исаак Чонсимен теңізшілер, кеме жасаушылар және жабдықтар үшін бәсекелесуге мәжбүр болды және өзінің екінші командирі Вашингтонға барып, өз ісін теңіз флоты министрі Уильям Джонсқа жеткізгенше, үлкен ұрыс кемелерін құрастыруды бастай алмады. Кеме құрылысын бақылау үшін кеме құрылысының архитекторы Ноа Браун Оттер-Крикке жіберілді. 1814 жылдың сәуір айында ...

In 1814, most of Britain's army was engaged in the Peninsular War in Iberia. Then in April, Napoleon I abdicated the throne of France. This provided Britain the opportunity to send 16,000 veteran troops from the Peninsula and other garrisons to North America. Several experienced Major Generals were also detached from the Duke of Wellington's army to command them. The Secretary of State for War and the Colonies, the Earl of Bathurst, sent instructions to Lieutenant General Sir George Prévost, the Commander in Chief in Canada and Governor General of the Canadas, authorizing him to launch offensives into American territory, but cautioning him against advancing too far and thereby risking being cut off. Bathurst suggested that Prévost should give first priority to attacking Sackett's Harbor on Lake Ontario, where the American fleet on the lake was based, and seize control of Lake Champlain as a secondary objective. Prévost lacked the means to transport the troops necessary for an attack on Sackett's Harbor and the supplies for them up the Saint Lawrence River. Furthermore, the American ships controlled Lake Ontario, making an attack impossible until the British launched the first rate ship of the line HMS St. Lawrence on 15 October, too late in the year for major operations to be undertaken. Prévost therefore prepared to launch his major offensive to Lake Champlain, up the Richelieu River. (Since the Richelieu was the only waterway connecting Lake Champlain to the ocean, trade on the lake naturally went through Canada.) Prévost's choice of route on reaching the lake was influenced by the attitude of the American state of Vermont, on the eastern side of the lake. The state had shown itself to be less than wholeheartedly behind the war and its inhabitants readily traded with the British, supplying them with all the cattle consumed by the British army, and even military stores such as masts and spars for the British warships on Lake Champlain. To spare Vermont from becoming a seat of war, Prévost therefore determined to advance down the western, New York State, side of the lake. The force numbered 11,000 in total. However, some units were detached and some sick men did not take part, so the actual number of troops present at Plattsburgh was just over 8,000. Prévost's Quartermaster General, Major General Thomas Sydney Beckwith, was a veteran of the early part of the Peninsular campaign and of operations in Chesapeake Bay in 1813, but even he was to be criticized, mainly for failures in the intelligence.]] On the American side of the frontier, Major General George Izard was the commander of the Northern Army, deployed along the Northeast frontier. In late August, Secretary of War John Armstrong ordered Izard to take the majority of his force, about 4,000 troops, to reinforce Sackett's Harbor. Izard's force departed on 23 August, leaving Brigadier General Alexander Macomb in command at Plattsburgh with only 1,500 American regulars. Most of these troops were recruits, invalids or detachments of odds and ends. Macomb ordered General Benjamin Mooers to call out the New York militia and appealed to the governor of Vermont for militia volunteers. 2,000 troops eventually reported to Plattsburgh under the command of Major General John Strong. Macomb put these recent volunteers to work digging trenches and building fortifications. Macomb's main position was a ridge on the south bank of the Saranac River. Its fortifications had been laid out by Major Joseph Gilbert Totten, Izard's senior Engineer officer, and consisted of three redoubts and two blockhouses, linked by other fieldworks. The position was reckoned to be well enough supplied and fortified to withstand a siege for three weeks, even if the American ships on the lake were defeated and Plattsburgh was cut off. The losses they inflicted and the restriction they imposed on the movement of men and supplies to Plattsburgh contributed to the defeat of Major General Wade Hampton's advance against Montreal, which finally ended with the Battle of the Chateauguay. Lieutenant Thomas Macdonough, commanding the American naval forces on the Lake, established a secure base at Otter Creek (Vermont), and constructed several gunboats. He had to compete with Commodore Isaac Chauncey, commanding on Lake Ontario, for seamen, shipwrights and supplies, and was not able to begin constructing larger fighting vessels until his second in command went to Washington to argue his case to the Secretary of the Navy, William Jones. Naval architect Noah Brown was sent to Otter Creek to superintend construction. In April 1814, the Americans launched the corvette Saratoga of 26 guns and the schooner Ticonderoga of 14 guns (originally a part completed steam vessel). Only a few days before the Battle of Plattsburgh, the Americans also completed the 20 gun brig Eagle. The loss of their former supremacy on Lake Champlain prompted the British to construct the 36 gun frigate at Ile aux Noix. Captain George Downie was appointed to command soon after the frigate was launched on 25 August, replacing Captain Peter Fisher, who in turn had superseded Pring. Like Macdonough, Downie had difficulty obtaining men and materials from the senior officer on Lake Ontario (Commodore James Lucas Yeo) and Macdonough had intercepted several spars which had been sold to Britain by unpatriotic Vermonters. (By tradition, Midshipman Joel Abbot destroyed several of these in a daring commando type raid.) Downie could promise to complete Confiance only on 15 September, and even then the frigate's crew would not have been exercised. Prévost was anxious to begin his campaign as early as possible, to avoid the bad weather of late autumn and winter, and continually pressed Downie to prepare Confiance for battle more quickly.

Инвазия

[[Файл:Платсбург II шайқасы. jpg|thumb|300px|Платсбург шайқасы] Макомб капитан Спраул мен майор Джон Е. Вул басшылығымен 450 қатарлы әскер, майор Дэниел Апплинг басшылығымен 110 мерген, генерал-майор Бенджамин Мурс басшылығымен 700 Нью-Йорк ополченнясы және капитан Леонард басшылығымен екі 6 фунттық зеңбірекпен кешіктіру шайқасын жүргізу үшін алға жіберді. Нью-Йорктегі Чазиде олар алғаш рет британдықтармен кездесті. Американдықтар британдықтарды баяулату үшін жол тосқауылдары қойып, көпірлерді өртеп, көшелерге қасақана дұрыс емес белгілер қойды. Дегенмен, британдықтар үздіксіз алға жылжыды, тіпті марш колоннасынан шығып, тек қанағы күзетшілерді қоспағанда, отқа жауап бермей. 6 қыркүйекте Превост Платсбургке жеткенде, американдық артқы шептер Саранактың арғы жағына шегінді, көпірлердің тақтайшаларын жыртып тастады. Превост бірден шабуылға көшкен жоқ. 7 қыркүйекте ол генерал-майор Робинсонға Саранакты кесіп өтуге бұйрық берді, бірақ Робинсонның наразылығына орай, Превост американдық қорғаныс немесе тіпті жергілікті география туралы ешқандай мәліметке ие болмады. Шақырысулар мен артиллериялық атыс әрекеттері жалғасып жатқанда, британдықтар Макомбтың қорғанысынан 5 шақырым жоғары Саранактағы броды (Пайк броды) таба алды. Превост Даунидің кемелері келгеннен кейін, Платсбург шығанағындағы американдық кемелерге шабуыл жасауды жоспарлады. Сонымен қатар, генерал-майор Брисбен Саранакттан өтетін көпірлер арқылы жасалма шабуыл жасаса, генерал-майор Робинсонның бригадасы (екі батальонынан кем, бірақ бірнеше басқа батальонның жеңіл жаяу әскерлерімен күшейтілген) американдық сол қанатқа қарсы негізгі шабуыл жасау үшін броды кесіп өтетін. Американдық кемелер жеңілгеннен кейін Брисбен жасалма шабуылын нақты шабуылға айналдыратын еді.

Кіріспе

[[File:Battle of Plattsburgh I. jpg|thumb|300px|Теңіз шайқасы#tag:ref|Америкалықтардың кейбір зеңбіректері "columbiads" болды, олардың ұңғысының ұзындығы мен қашықтығы ұзақ зеңбіректер мен каронадалардың арасында еді. Екі эскадрильяның да майдан шебінің ең егжей-тегжейлі реттілігін берген Рузвельт колумбиадаларды жеке қару түрі ретінде тізімдемеді, сондай-ақ олар ұзақ зеңбіректер немесе каронадалар тізімдеріне енгізілгенін де көрсетпеді. Он америкалық канонерлік қайықтар үлкен кемелердің арасында бекітілді. Командир Прингтің британдық шлюптері мен канонерлік қайықтары көлде және Чазидің жанында тоқтаған, сондай-ақ Вермонт штатындағы Ла-Мотт аралында батарея құрған болатын, бірақ фрегат "Конфиансты" Иле-о-Нойдан Сорел өзеніне дейін жел мен ағысқа қарсы сүйреуге екі күн кетті. Дауни 9 қыркүйекте эскадрильяға қосылды. Фрегатқа ағаш ұсталары мен шақырушылар әлі де жұмыс істеп тұрды, ал толық емес экипаж 39-шы жаяу әскер ротасымен толықтырылды. Превосттың ашуына орай, Дауни 10 қыркүйекте шабуылдай алмады, себебі жел қолайсыз болды. Түнде жел солтүстік-шығысқа қарай бұрылды, шабуыл жасауға мүмкіндік туды. Британдық эскадрилья 11 қыркүйектің таңертеңгісін жүзіп кетті және Превост әскеріне өздерінің бар екенін "тақталау" арқылы хабарлады, яғни, оқсыз атып, зеңбіректердің ішіндегі қабықшаны немесе тотты тазалады. Таң атқаннан кейін Дауни американдықтардың орналасуын қайықпен қарап, британдық эскадрильяға шабуыл жасауға бұйрық берді. Ол өз командасына британдық армия кемелерге шабуыл жасағанда "бізді артта қалдырмаңдар" деді. Макдонафтың флагманы "Саратогадан" бірнеше метр қашықтықта. Содан кейін ол әрекет етіп, барлық жағдайды қауіпсіздендірді де, кең жақтағы оқ атып, "Саратоганың" экипажының бестен бір бөлігін өлтірді немесе жарақаттады. Макдонау қорқып қалды, бірақ тез қалпына келді; және бірнеше минуттан кейін Дауни қаза тапты, оны "Саратогадан" атылған оқпен күймесінен лақтырылған оқ ұрып-соқты. Суретте Макомб теңіз шайқасын бақылайды. Бұл сурет көлденең кері бұрылған екеніне назар аударыңыз; көрсетілгендей, американдық құрлық әскерлері Саранак өзенінің солтүстік жағында болған, бірақ шын мәнінде оңтүстікте болған. Британдықтардың басқа жерінде "Чабб" шлюпы қатты зақымдалып, американдықтардың шебіне қарай кетіп, командирі берілді. Прингтің қолбасшылығындағы "Линнет" бригі американдықтардың шебінің басына жетіп, "Иглға" қарсы от ашты. Сызықтың соңында "Финч" кемесі станцияға және зәкірге жетуден бас тартты, тіпті қатты соққыға ұшырамаса да, "Краб" аралында жерге құлап, Макомбтың ауруханасынан келген мүгедектердің 6 фунттық зеңбірегінен отқа берілді. Алайда ол Макдонафтың флагманына көмектесуге тым ауыр болды. Британдық канонерлік қайықтардың қалғаны әрекеттен бас тартқан сияқты, ал олардың командирі кейін дезертир болды. Екі флагман бір-бірімен соғысып, тоқтап қалды. Дауни мен басқа бірнеше офицерлер қаза тапқаннан немесе жарақат алғаннан кейін, "Конфианстың" атысы үнемі әлсіреп кетті, бірақ "Саратогада" барлық дерлік оң жақ қаруы түсірілді немесе істен шықты. Макдонау кеменің мұртындағы зәкірді кесіп тастауға бұйрық берді де, "Саратоганы" айналдыру үшін бұрын қойған кедге зәкірлерін сүйретті. Бұл "Саратогаға" зақымдалмаған порт батареясын іске қосуға мүмкіндік берді. "Конфианс" отты қайтара алмады. Фрегаттың аман қалған лейтенанты Джеймс Робертсон ұқсас маневр жасау үшін өзінің жалғыз зәкіріне көпірлерге кіруге тырысты, бірақ тек американдық отқа осал тұмсықты ұсынуға қол жеткізді. Көмектессіз, "Конфианс" тек қана беріле алды. Макдонау өзінің кедге зәкірлерін тағы да артқа тартып, "Линнетке" қарсы шыңға қарай қарай ұмтылды. Принг "Конфиансқа" қайық жіберіп, Даунидің қаза тапқанын және "Конфианстың" өз байрағын түсіргенін анықтады. "Линнет" те суға батқанша соққыға ұшырағаннан кейін ғана беріле алды. Британдық канонерлік қайықтар еш кедергісіз кері шегінді. Аман қалған британдық офицерлер өздерінің семсерлерін (тапсырылу) Макдонаға ұсыну үшін "Саратогаға" отырды. Макдонау офицерлерді көргенде: "Ер азаматтар, семсерлеріңізді сабына салыңыз, сіздер соларға лайықсыз", - деп жауап берді. Командир Принг және басқа да аман қалған британдық офицерлер кейіннен Макдонаудың британдық жараланғандар мен тұтқындарға барлық көңіл бөлгенін айтты. Өлген британдықтардың көбі, офицерлерді қоспағанда, жақын маңдағы Краб аралында, соғыс кезінде әскери аурухананың орнында, белгісіз жаппай қабірге қойылды, олар бүгінге дейін сол жерде қалды.

[[File:Battle of Plattsburgh I. jpg|thumb|300px|Naval action#tag:ref|Some of the American guns were "columbiads", with a barrel length and range midway between those of a long gun and those of a carronade. Roosevelt, who provided the most detailed order of battle of both squadrons, did not list the columbiads as a separate weapon type, nor did he state whether they were included in the lists for long guns or for carronades. The ten American gunboats were anchored in the intervals between the larger vessels. Although the British sloops and gunboats under Commander Pring were already on the Lake and at anchor near Chazy, and had set up a battery on Isle La Motte, Vermont, it took two days to tow the frigate Confiance up the Sorel River from Ile aux Noix, against both wind and current. Downie finally joined the squadron on 9 September. Carpenters and riggers were still at work on the frigate, and the incomplete crew was augmented by a company of the 39th Foot. To Prévost's fury, Downie was unable to attack on 10 September because the wind was unfavourable. During the night the wind shifted to the northeast, making an attack feasible. The British squadron sailed in the early hours of 11 September, and announced their presence to Prévost's army by "scaling" the guns i. e. firing them without shot to clear scale or rust from the barrels. Shortly after dawn, Downie reconnoitred the American dispositions from a rowing boat, before ordering the British squadron to attack. Addressing his crew, he told them that the British Army would storm Plattsburgh as soon as the ships engaged, "and mind don't let us be behind". yards from Macdonough's flagship, Saratoga. He then proceeded deliberately, securing everything before firing a broadside which killed or wounded one fifth of Saratogas crew. Macdonough was stunned but quickly recovered; and a few minutes later Downie was killed, crushed by a cannon flung from its carriage by a shot from Saratoga. thumb|right|Macomb watches the naval battle. Note that this painting is horizontally reversed; as shown it would mean that the American land forces were on the north side of the Saranac River, but were in fact on the south. Elsewhere along the British line, the sloop Chubb was badly damaged and drifted into the American line, where her commander surrendered. The brig Linnet, commanded by Pring, reached the head of the American line and opened a raking fire against Eagle. At the tail of the line, the sloop Finch failed to reach station and anchor, and although hardly hit at all, Finch drifted aground on Crab Island, and surrendered under fire from the 6 pounder gun of the battery manned by the invalids from Macomb's hospital. although it was engaged too heavily to support Macdonough's flagship. The rest of the British gunboats apparently held back from action, and their commander later deserted. Both flagships had fought each other to a standstill. After Downie and several of the other officers had been killed or injured, Confiances fire had become steadily less effective, but aboard Saratoga, almost all the starboard side guns were dismounted or put out of action. Macdonough ordered the bow anchor cut, and hauled in the kedge anchors he had laid out earlier to spin Saratoga around. This allowed Saratoga to bring its undamaged port battery into action. Confiance was unable to return the fire. The frigate's surviving Lieutenant, James Robertson, tried to haul in on the springs to his only anchor to make a similar manoeuvre, but succeeded only in presenting the vulnerable stern to the American fire. Helpless, Confiance could only surrender. Macdonough hauled in further on his kedge anchors to bring his broadside to bear on Linnet. Pring sent a boat to Confiance, to find that Downie was dead and Confiance had struck its colours. Linnet also could only surrender, after being battered almost into sinking. The British gunboats withdrew, unmolested. The surviving British officers boarded Saratoga to offer their swords (of surrender) to Macdonough. When he saw the officers, Macdonough replied, "Gentlemen, return your swords to your scabbards, you are worthy of them". Commander Pring and the other surviving British officers later testified that Macdonough showed every consideration to the British wounded and prisoners. Many of the British dead, not including the officers, were buried in an unmarked mass grave on nearby Crab Island, the site of the military hospital during the battle, where they remain today.

Құрлықтық шайқас

Превосттің шабуылы теңіз шайқасымен бір уақытта басталуы тиіс болғанмен, ол баяу іске қосылды. Қозғалуға бұйрық таңғы сағат 10-ға дейін берілмеді, ал көлдегі шайқас бір сағаттан астам уақыттан бері жүріп жатқан еді. Америкалық және британдық артиллериясы дуэльге түсіп, америкалықтар аз ғана басымдыққа ие болды, ал Брисбеннің көпірлерге жасаған алдамшы шабуылы оңай қайтарылды. Хабаршы келгенде және Даунидің кемесі көлде жеңілгенін Превостқа хабарлағанда, ол әскери-теңіз күшінің көмегі мен қолдауы болмаса, Платсбургке шабуыл жасау арқылы қол жеткізген кез келген әскери артықшылықтың мәні болмайтынын түсінді. Сондықтан Превост кері шегінуден басқа амалы қалмады деп есептеді және шабуылды тоқтатты. Британдық қатарларында кері шегінуге бұйрық беретін сигналдар естілді. Робинсон бригадасы британдық штаб офицерлерінің қателігінен дұрыс бағытталмады және олардың мақсаты болған броды жіберіп алды. Олар өздерінің қадамдарын кері қайтарғаннан кейін, Робинсон бригадасы, сегіз жеңіл жаяу әскер ротасының басшылығымен, 76-шы британдық полкінің жеңіл ротасы негізгі күш алдында барды. Олар кері шегіну туралы сигналдарды естігенде, кеш болды және олар америкалық милицияның көптеген сандарымен қоршалып, оқшауланды. Компания командирі капитан Джон Пурхас бітім туралы туын (ақ жеңі) желбіретіп жатқанда қаза тапты. 76-шы полкінің үш офицері мен 31 сарбазы тұтқынға алынды. 76-шы полкіде тағы бір адам қаза тауып, үш адам жараланды. Генерал-майор Брисбен кері шегіну бұйрығына қарсылық көрсетті, бірақ оған бағынды. Британдықтар түн құрғаннан кейін Канадаға кері шегінуді бастады. Британдық сарбаздарға алып жүруге қиын болған оқ-дәрі мен жабдықтарды жоюға бұйрық берілді, бірақ олардың көп бөлігі зақымдалмаған күйде қалды. Саранактың бойындағы шайқас кезінде британдық армиядан дезертирлік аз болды, бірақ кері шегіну кезінде кем дегенде 234 сарбаз қашып кетті. Бұл дезертирлердің өте азы Пиреней соғысының қатысушылары немесе Превост әскеріндегі екі канадалық бөлімнен болды; көпшілігі бірнеше ұлттан құралған Регимент де Мерон, Вальхерен кампаниясында аурудан құлаған екінші деңгейдегі 2/8-ші полк және Мальтада орналасқан және Таррагона қоршауында шайқасқан 1/27-ші полк еді. 6-11 қыркүйек аралығындағы құрлықтағы шайқаста британдықтардың 37-сі қаза тапты, 150-і жараланды және 57-сі жоғалып кетті. Макомб 37 адамның қаза болғанын, 62 адамның жараланғанын және 20 адамның жоғалып кеткенін хабарлады. Тарихшы Уильям Джеймс "милиция мен еріктілер арасындағы жалпы жоғалтулар еш жерде көрсетілмейді" деп атап өтті. Генерал Макомб әкесіне "құрлықтағы шайқаста" америкалықтардың 115 адам қаза тапқанын және 130 адам жараланғанын жазды, бұл милиция мен еріктілер арасында айтарлықтай шығынға ұшырағанын көрсетеді.

Although Prévost's attack was supposed to coincide with the naval engagement, it was slow to get under way. Orders to move were not issued until 10 a. m, when the battle on the lake had been under way for over an hour. The American and British batteries settled down to a duel in which the Americans gained a slight advantage, while Brisbane's feint attack at the bridges was easily repulsed. When a messenger arrived and notified Prévost that Downie's ship had been defeated on the lake he realized that without the navy to supply and support his further advance, any military advantage gained by storming Plattsburgh would have been worthless. Prévost considered he therefore had no option but to retreat, and called off the assault. Bugle calls ordering the retreat sounded out along the British lines. Robinson's brigade had been misdirected by some British staff officers and missed the ford which was their objective. Once they had retraced their steps, Robinson's brigade, led by eight companies of light infantry The light company of the British 76th Regiment of Foot had been skirmishing in advance of the main body. When the bugle calls to retire were heard it was too late and they were surrounded and cut off by overwhelming numbers of American militia. Captain John Purchas, commanding the company, was killed in the act of waving a flag of truce (his white waistcoat). Three officers and 31 other ranks of the 76th were made prisoner. The 76th also suffered one other man killed and three wounded. Major General Brisbane protested the order to retreat but complied. The British began their retreat to Canada after dark. Although the British soldiers were ordered to destroy ammunition and stores they could not easily remove, large quantities of these were left intact. There had been little or no desertion from the British army during the advance and the skirmishing along the Saranac, but during the retreat at least 234 soldiers deserted. Very few of these desertions were from the Peninsular War veterans or the two Canadian units in Prévost's force; most were from the Regiment de Meuron, which was a mixed bag of several nationalities, the 2/8th Regiment, which was a second rate unit decimated by sickness in the Walcheren Campaign, and the 1/27th Foot, which had been stationed in Malta and had seen action in the abortive Siege of Tarragona. The British casualties during the land engagement from 6–11 September were 37 killed, 150 wounded and 57 missing. Macomb reported 37 killed, 62 wounded and 20 missing Historian William James remarked that the "general return of loss among the militia and volunteers, no where appears". General Macomb wrote to his father that the American loss "in the land battle" was 115 killed and 130 wounded, a figure which suggests considerable casualties among the militia and volunteers.