Швейцар ақыны, ғалымы және сыншысы Йоханн Якоб Бодмер өмірі мен шығармалары
Johann Jakob Bodmer
Жоханн Якоб Бодмер – швейцар ақыны, сыншы, тарихшы. Француз классицизмінен поэзияны азат ету туралы еңбектерімен танымал. Өмірбаяны мен шығармалары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иоганн Якоб Бодмер (19 шілде 1698 – 2 қаңтар 1783) – швейцариялық жазушы, ғалым, сыншы және ақын.
Johann Jakob Bodmer (19 July 16982 January 1783) was a Swiss author, academic, critic and poet.
Өмір
Грайфензиде, Цюрихке жақын жерде дүниеге келген ол бастапқыда теологияны оқыды, кейін коммерциялық қызметпен айналысып көрді, бірақ ақырында әдебиетте өз жолын тапты. 1725 жылы Цюрихтегі Каролинум академиясында гелветия тарихы профессоры болып тағайындалды және осы лауазымды жарты ғасыр бойы сақтап келді. 1735 жылы Кантондық Кеңес мүшесі болды. 1783 жылы Цюрихте қайтыс болды.
Born at Greifensee, near Zürich, and first studying theology and then trying a commercial career, he finally found his vocation in letters. In 1725 he was appointed professor of Helvetian history at the Carolinum academy in Zürich, a chair which he held for half a century, and in 1735 became a member of the Cantonal Council. He died at Zürich in 1783.
Шығармалары
Оның негізгі еңбектері – «Von dem Wunderbaren in der Poesie» (1740; осы және келесі жылдардағы «поэзиядағы [жыл]» мақалаларына сілтеме) және «Kritische Betrachtungen über die poetischen Gemählde der Dichter» (1741), онда ол француз псевдоклассицизмінің шектеулерінен қиялдың еркіндігін қорғады. Бодмердің «Сундфлюц» және «Нұх» (1751) эпостары Клопстоктың «Мессия» туындысын еліктеген, ал оның пьесалары драмалық сападан толыққанды мүсірау. Ол сонымен қатар «Миннезингерлер» мен «Нибелунгнлидтің» бір бөлігін жариялады. 1721–1723 жылдары Иоганн Якоб Брайтингер және басқалармен бірлесіп, «The Spectator» үлгісіндегі «Die Discourse der Mahlern» апталық журналын шығарды. Онда неміс поэзиясы француз үлгілеріне бойұсынуы үшін қатаң сыналып, бағаланды. «Жохан Милтонның Эпикалық өлеңдерінен – Жоғалған Жұмақ» (Johann Miltons Episches Gedichte von dem Verlohrnen Paradiese, 1742) атты Милтонның туындысын прозаға аудару арқылы ол ағылшын әдебиетін Германияда қолжетімді етуге тырысты. Ол Лейпцигтік Иоганн Кристоф Готтшедке қарсы шығып, неміс әдеби мектебін құрды, олармен ұзаққа созылған дау-жанжалдарға қатысты.
His major writings are the treatises Von dem Wunderbaren in der Poesie (1740; this and following years link to corresponding "[year] in poetry" articles) and Kritische Betrachtungen über die poetischen Gemählde der Dichter (1741), in which he pleaded for the freedom of the imagination from the restriction imposed upon it by French pseudo classicism. Bodmer's epics Die Sundflutz and Noah (both 1751) are imitations of Klopstock's Messias, and his plays are entirely deficient in dramatic qualities. He also issued editions of the Minnesingers and part of the Nibelungenlied. He published (1721–1723), in conjunction with Johann Jakob Breitinger and others, Die Discourse der Mahlern, a weekly journal after the model of The Spectator. In it, German poetry was severely criticised for its servility to French models. Through his prose translation of Milton's Paradise Lost (Johann Miltons Episches Gedichte von dem Verlohrnen Paradiese, 1742), he tried to make English literature accessible in Germany. He formed a German literary school in opposition to Johann Christoph Gottsched of Leipzig, with whom he carried on a prolonged controversy.