Хяльмар Сииласуо: Финн генерал және Жәгер қозғалысының мүшесі
Hjalmar Siilasvuo
Хяльмар Сииласуо: Финн генерал, Маннергейм кресінің иесі, Жәгер қозғалысының мүшесі. Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстардағы қатысуы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Финн генералдары (1892–1947)
Finnish general (1892–1947)
Хьялмар Фридольф Сииласвуо (туған Хьялмар Фридольф Стромберг, 18 наурыз 1892 – 11 қаңтар 1947) – фин генерал-лейтенанты, Маннергейм кресінің иегері және Ягер қозғалысының мүшесі. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың Шығыс фронтына, Финляндия азамат соғысына, Қысқы соғысқа, Ұзақ соғысқа және Лапландия соғысына қатысты.
Hjalmar Fridolf Siilasvuo (born Hjalmar Fridolf Strömberg, 18 March 1892 – 11 January 1947) was a Finnish lieutenant general , a knight of the Mannerheim Cross and a member of the Jäger Movement. He participated in the Eastern Front of World War I, the Finnish Civil War, the Winter War, Continuation War and the Lapland War.
Ерте өмір
Хьялмар Фридольф Сииласвуо 1892 жылдың 18 наурызында Хельсинкиде газет тілшісі Франс Стромберг пен Хульда Рёман отбасында Хьялмар Фридольф Стромберг болып дүниеге келген. Ол 1911 жылы Хельсинкидегі Svenska normallyceum-ді бітіріп, құқық білімін меңгерген. Оқу кезінде ол фин еріктілерін Германияға әскери оқуға жіберуді мақсат еткен Jäger қозғалысына қатысты. Сииласвуо қозғалыстың мүшесі ретінде 1915 жылдың басында Германияға аттанды. Германияда фин еріктілері 27-ші Корольдік Пруссия Ягер батальонын құрып, Бірінші дүниежүзілік соғыстың Шығыс майданында Императорлық неміс армиясы үшін күресті. Осы кезеңде Сииласвуо Миса, Рига шығанағы және Лиелупе аймақтарындағы бірнеше шайқастарға қатысты. Сииласвуо 1918 жылы фин Ягерлерінің көп бөлігімен бірге Финляндияға оралды және фин азаматтық соғысына ақтардың жағында қатысты. Алғашында лейтенант болған, бірақ көп ұзамай капитан шеніне көтерілді, Сииласвуо Тампере және Виипури шайқастарында рота командирі ретінде әрекет етті. 1918 жылдың соңында Сииласвуоға батальон басқаруы тапсырылды. 1920 жылы ол майор шеніне ие болды және фармацевт Салли Колсиге үйленді. 1922-1926 жылдары олардың үш баласы дүниеге келді. 1926 жылы Сииласвуо Әскери академияны бітіріп, подполковник шеніне көтеріліп, Қорғаныс министрлігінің Соғыс істері департаментіне ауыстырылды, онда ол 1927 жылы кеңсе бастығы, ал 1928 жылы бөлім басшысы болды. Кейін 1928 жылы ол тағы да батальонға қолбасшылық етті, содан кейін 1933 жылы полковник шеніне және бригада/полк командирі лауазымына көтерілді. 1934 жылы оған Похьянмаа әскери округін басқару тапсырылды. 1936 жылы ол швед тіліндегі Стромберг тегін Сииласвуоға өзгертіп, Оулу қалалық кеңесінің мүшесі болды. Ол 1940 жылға дейін осы лауазымда қызмет етті.
Hjalmar Fridolf Siilasvuo was born as Hjalmar Fridolf Strömberg on 18 March 1892 in Helsinki to newspaper reporter Frans Strömberg and Hulda Röman. He graduated as an ylioppilas in 1911 from Svenska normallyceum i Helsingfors and began to study law. During his studies, he became involved in the Jäger Movement, which aimed at sending Finnish volunteers to receive military training in Germany. As a member of the movement, Siilavuo left for Germany in early 1915. While in Germany, the Finnish volunteers formed the 27th Royal Prussian Jäger Battalion, fighting for the Imperial German Army on the Eastern Front of World War I. During this time, Siilasvuo took part in several battles in the regions of Misa, Gulf of Riga and Lielupe. Siilasvuo returned to Finland in 1918 together with the bulk of the Finnish Jägers, taking part in the Finnish Civil War on the side of the Whites. First a lieutenant, but soon promoted to a captain, Siilasvuo saw action as a company commander in the Battles of Tampere and Viipuri. Siilasvuo was given command of a battalion in late 1918. In 1920, he was promoted to a major and married pharmacist Salli Kolsi. The couple had three children between 1922 and 1926. In 1926, Siilasvuo graduated from War College, was promoted to a lieutenant colonel and transferred to the Ministry of Defence Department of War Affairs where he was promoted to a chief of office in 1927 and to head of department in 1928. Later in 1928, he again took command of a battalion, which was followed by a promotion to both the rank of colonel and the command of a brigade/regiment in 1933. He was given command of the Pohjanmaa Military District in 1934. In 1936, he finnicized his surname from the Swedish Strömberg to Siilasvuo and became a member of the Oulu city council. He held the position until 1940.
Қысқы соғыс және уақытша бейбітшілік
1939–1940 жылдардағы Фин-Кеңес Қысқы соғысы кезінде Сииласвуо Финляндияның Суомуссальми аймағындағы күштерге басшылық етті. Оның бастапқыдағы шамамен бригадалық құрамы ақырында 9-шы дивизия ретінде қайта ұйымдастырылды. Аймақтағы әрекеттер Суомуссальми шайқасы деп белгілі болды, нәтижесінде Суомуссальмиде қоршауға түскен кеңестік 163-ші атқыштар дивизиясы талқандалды, ал 163-ші дивизияны күшейтуге тырысқан кеңестік 44-ші атқыштар дивизиясы Раате жолы шайқасында жойылды. Сииласвуо күштерінің қорғанысы кеңестік 9-шы армияның Оулуға жетіп, Финляндияны екі жеке операциялық аймаққа бөлуіне кедергі келтірді. Соғыс аяқталғанда Сииласвуо күштері әлі де Кухмо шайқасында болды. 1940 жылы Сииласвуо генерал-майор болып тағайындалды және бейбіт уақыттағы армияның V корпусына басшылық етті. Сол жылы ол Суомуссальми шайқасы туралы кітап жариялады. Тарихшы Микко Уола бұл кітапты "Суомуссальми жеңісінің барлық құрметін өзіне алып, оқиғаға әсер еткен Сииласвуоның жоғары офицерлері Вильо Туомпо мен Пааво Суситаивал, сондай-ақ Алпо Марттинен сияқты бағынышты командирлерін толығымен назарына алмаған" деп сипаттады.
During the Finno Soviet Winter War of 1939–1940, Siilasvuo was in charge of the Finnish forces in the region of Suomussalmi. The initially approximately brigade sized formation under his command eventually grew to a size where it was reorganized as the 9th Division. The Battle of Suomussalmi, as the actions in the region came to be known, resulted in the shattering of the Soviet 163rd Rifle Division which had been encircled in Suomussalmi, as well as the destruction of the Soviet 44th Rifle Division, which was attempting to reinforce the 163rd Division, in the Battle of Raate Road. The defense of Siilasvuo's forces prevented the Soviet 9th Army from reaching Oulu, which would have resulted in the bisection of Finland into two separate theatres of operation. Siilasvuo's forces were still engaged in the Battle of Kuhmo when the war ended. In 1940, Siilasvuo was promoted to major general and was given command of the peace time army's V Corps. The same year, he also published a book on the Battle of Suomussalmi. Historian Mikko Uola describes the book as "taking all credit for the success of Suomussalmi and completely ignoring other commanders who influenced the events, such as Siilasvuo's superiors Viljo Tuompo and Paavo Susitaival, as well as his subordinates such as Alpo Marttinen."
Ұдайы жалғасу соғысы мен Лапландия соғысы
1941 жылы фин-неміс келіссөздерінде Кеңес Одағымен болашақ соғыс жоспарлары талқыланғанда, немістер финдердің Оңтүстік-Шығыс Финляндиядағы және Ладога көлінің шығысындағы операцияларды жүргізуін ұсынды. Бұл аймақтағы фин және неміс әскерлерінің басқаруы фин бас қолбасшысы, маршал Маннергеймге жүктелмек болды. Финдер өз тарапынан Сииласвуоның бейбіт уақыттағы V корпусын (соғыс уақытында III корпус болар еді) Норвегиядағы неміс армиясының штабына бағындыруға келісті. 1941 жылдың 10 маусымында фин мобилизациясы басталғаннан кейін, корпус 1941 жылдың 15 маусымында Норвегиядағы неміс армиясының штабына бағынышты болды және 1941 жылдың 18 маусымында III корпус деп атау алды. Неміс жоспарларына сәйкес, Сииласвуоның III корпусы Мурманскіні басып алуды мақсат еткен «Күміс түлкі» операциясының оңтүстік қанатын қамтамасыз етуге тиіс еді. Корпус алдымен Ухта-Кестенга желісіне, содан кейін Мурманск темір жолы мен Кем қаласына жылжуы керек еді. Бірақ көп ұзамай III корпус Норвегия армиясының корпустық деңгейдегі бірден-бір жемісті әрекет ететін бөлімі екені анық болды. Норвегия армиясының екі неміс корпусының операциялары тоқтатылып, III корпустың шабуылын қолдау үшін неміс күштері жұмылдырылды. III корпустың басты мақсаты Лухи ауданындағы Мурманск темір жолын басып алу болды. Неміс күштерінің көмегіне қарамастан, III корпус Лухиге жетпеді және тамыз айына қарай екі тарап та бекініп, позициялық соғысқа көшті. 1941 жылдың 6 қазанында майдандағы жағдай жақсарды, содан кейін Николаус фон Фалькенхорст пен Сииласвуо III корпустың Лухиге қарай жылжуын талқылады. Бірақ Гитлердің тамыздағы бұйрығына сәйкес, аймақтағы күштер қорғанысқа өтуі керек болды, сондықтан жоспар III корпус өз позицияларын нығайту ретінде қайта қарастырылды. Фин бас қолбасшылығы операция туралы 25 қазанда хабардар болды, бірақ неміс бас қолбасшылығына, OKH-қа ешкім хабарламады. Операция 30 қазанда басталды, алайда 5 қарашада Финляндияның жоғары қолбасшылығы Сииласвуоға саяси себептермен шабуылды тоқтату керектігін және Сииласвуоның өтінішіне қарамастан, қосымша фин күштері келмейтінін мәлімдеді. АҚШ Финляндия үкіметіне шабуылды тоқтатуды талап еткен нота жіберді, бұл өз кезегінде Финляндия президенті Ристо Ритидің Маннергеймге операцияға қатысты алаңдаушылығын білдіруіне әкелді. 11 қарашада Сииласвуо шабуылды баяулату үшін қосымша бекіністер салуға бұйрық берді, ал 17 қарашада шабуылды тоқтату туралы жазбаша бұйрық берді. Желтоқсан айына қарай аймақтағы шайқастар азайды. 1942 жылы Сииласвуо генерал-лейтенант атағын алды және 1942 жылдың соңында әскери училищенің инспекторы болып тағайындалды. Сииласвуо бұл тағайындауды жаза ретінде қарастырды. 1944 жылдың қаңтарында Ленинград қоршауы аяқталғаннан кейін фин бас қолбасшылығы кеңес шабуылына дайындық бастады. Осы дайындық аясында 1944 жылдың 4 наурызында Карелия тас жолын қорғауға жауапты Каннас тобы екі корпустық деңгейдегі құралымға бөлінді. Тас жолдың шығыс бөлігі III корпусына берілді, оның штабы солтүстік Финляндиядан осы аймаққа көшірілді, ал Сииласвуо корпустың қолбасшысы болып қайта тағайындалды. Кеңес әскерлерінің Выборг-Петрозаводск шабуылы 1944 жылдың 9 шілдесінде басталды. Қоршауға түсу қаупі төнген III корпус кері шегініп, ақырында Вуокси бойында қорғаныс позициясын алды. III корпустың фронты соғыстың соңына дейін Вуокси бойында тұрақталды, кеңес әскерлері III корпустың секторын бұзуға бірнеше рет тырысқанына қарамастан сәттілікке жете алмады. Мәскеудегі қарулы келісімнің бір шарты ретінде Финляндия Финляндияда қалған неміс күштерін шығарып тастауға міндетті болды. Финляндияның солтүстігіндегі неміс күштері бастапқыда фин күштерімен бейресми ынтымақтастықпен Норвегияға қарай кері шегінді. Алайда, Гоголандты фин қорғаушыларынан басып алуға жасалған неміс әрекетінен тұратын «Танне Ост» операциясының сәтсіз аяқталуынан кейін фин-неміс ынтымақтастығы толығымен бұзылды. Лапландия соғысы кезінде Сииласвуоның III корпусы солтүстік Финляндияға көшірілді, онда ол операцияға қатысқан барлық фин күштерінің басқаруын өз қолына алды. Келесі айларда Сииласвуоның әскерлері немістерді Лапландиядан бірте-бірте ығыстырып шықты, ал соңғы неміс әскерлері 1945 жылдың 27 сәуірінде Финляндияны тастап кетті. Сииласвуо 1944 жылдың желтоқсанында Маннергейм кресімен марапатталды, марапаттау құжатында оның Қысқы соғыстағы, Ұлттық соғыстағы және Лапландия соғыстағы ерліктері айтылды.
During the 1941 Finno German negotiations regarding plans for a future war with the Soviet Union, the Germans proposed that the Finns would be in charge of operations in the South Eastern Finland and east of Lake Ladoga, with overall command of both Finnish and German troops in the area falling under the Finnish commander in chief, Marshal Mannerheim. In turn, the Finns would subordinate Siilasvuo's peace time V Corps (which would become the war time III Corps) to the headquarters of the German Army of Norway. Following the start of the Finnish mobilization on 10 June 1941, the corps was subordinated to the headquarters of the German Army of Norway on 15 June 1941, and was designated III Corps on 18 June 1941. According to the German plans, Siilasvuo's III Corps was to secure the southern flank of Operation Silver Fox, the German led operation whose goal was the capture of Murmansk. The corps was to advance first to the Ukhta–Kestenga line and then to the Murmansk railroad and Kem. It soon became apparent that III Corps was the only corps level unit of the Army of Norway to make significant progress. Operations of the two German corps of the Army of Norway were thus largely halted, and German reinforcements were allocated to support the attack of the III Corp. The main objective of the III Corps was to be the Murmansk railroad in the area of Loukhi. Despite the German reinforcements, III Corps was unable to reach Loukhi and by August both sides had settled for stationary warfare. By 6 October 1941, the situation at the front had improved to a point where Nikolaus von Falkenhorst and Siilasvuo discussed continuing the III Corps's advance towards Loukhi. Due to Hitler's August order that the forces in the area were to go on the defensive, the plan was phrased as III Corp improving its positions. The Finnish high command was informed about the operation on 25 October, but nobody informed the German high command, OKH. The operation began on 30 October, but already on 5 November Siilasvuo was informed by the Finnish high command that the attack should be halted for political reasons, and that no additional Finnish reinforcements would be forthcoming despite Siilasvuo's wishes. The United States of America had given the Finnish government a note demanding the attack be stopped, which in turn had resulted in the Finnish President Risto Ryti expressing his concern over the operation to Mannerheim. By 11 November, Siilasvuo was actively slowing down the attack by ordering construction of further field fortifications and on 17 November he gave a written order to halt the attack. By December the fighting in the area had calmed down. Siilasvuo was promoted to lieutenant general in 1942 and, in late 1942, was made the inspector of military schools. Siilasvuo himself viewed this transfer as a punishment. Following the end of the Siege of Leningrad in January 1944, the Finnish high command began preparations for a Soviet offensive. As part of these preparations it split the Kannas Group, responsible for the defence of the Karelian Isthmus, into two corps level formations on 4 March 1944. The eastern side of the isthmus was handed to the III Corps, the headquarters of which was moved to the area from northern Finland, with Siilasvuo reinstated as the commander of the corps. The Soviet Vyborg–Petrozavodsk offensive began on 9 July 1944. Threatened to be cut off, III Corps fell back and eventually took defensive positions along Vuoksi. The III Corps front stabilized along the Vuoksi for the rest of the war, with the Soviet forces failing to break through on the III Corps sector despite several attempts. As one of the terms of the Moscow Armistice, Finland had to remove of any German forces remaining in Finland. German forces in the Finnish north initially fell back towards Norway in unofficial cooperation with the Finnish forces. However, following the failure of Operation Tanne Ost which involved a German attempt to capture Gogland from its Finnish defenders, the Finno German cooperation completely broke down. During the subsequent Lapland War, Siilasvuo's III Corps was moved to northern Finland where it took overall command of all the Finnish forces participating in the operation. Over the following months, Siilasvuo's forces slowly pushed the Germans out of Lapland, with the final German forces leaving Finland on 27 April 1945. Siilasvuo was awarded with the Mannerheim Cross in December 1944, with the bestowal document referencing his actions in the Winter War, the Continuation War and the Lapland War.
Өлім және мұра
Лапландия соғысы аяқталғаннан кейін Сииласвуо 1944 жылдан 1947 жылға дейін 1-ші дивизияның командирі болып әскери қызметте қалды. Ол 1947 жылдың 11 қаңтарында Оулу қаласында қайтыс болды және Оулу зиратында жерленген. Сииласвуоның ұлы Энсио Сииласвуо, Ұлттық соғыс кезінде III корпуста взвод командирі, штаб офицері және рота командирі болып қызмет еткен, Біріккен Ұлттар Ұйымының бейбітшілік сақтау міндеттерін орындағаннан кейін фин генералы атанды. Өмірі бойы Сииласвуо бірнеше фин наградаларымен марапатталды, олардың ең танымалдары – Маннергейм кресінің 2-дәрежесі, Финляндияның Ақ роза орденінің Ұлы кресі және Еркіндік кресі ордендері. Ол сонымен қатар Германияның Темір кресінің (1-ші және 2-ші дәрежесі) және Германияның Бүркіт орденін, ал Швецияның Қылыш орденін алды.
Following the end of the Lapland War, Siilasvuo remained in military service, acting as the commander of the 1st Division from 1944 to 1947. He died in Oulu on 11 January 1947, and is buried in the Oulu Cemetery. Siilasvuo's son Ensio Siilasvuo, who had served as a platoon leader, staff officer and company commander in III Corps during the Continuation War, also became a Finnish general following service in peace keeping duties for the United Nations. During his life, Siilasvuo was granted several Finnish awards, the most notable of which are Mannerheim Cross 2nd Class, the Grand Cross of the Order of the White Rose of Finland and the Order of the Cross of Liberty. He also received the German Iron Cross (both 1st and 2nd Class) and the Order of the German Eagle; and the Swedish Order of the Sword.