Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің дрейдноут линкоры USS West Virginia (BB 48) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің төртінші дрейдноут линкоры. Вашингтон жобасы тоқтатылғандықтан, ол осы кластағы үшінші және соңғы аяқталған кеме болды. Колорадо класы 1910-1920 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған стандартты типтегі линкорлар сериясының шыңына жетті. Кемелер негізінен бұрынғы конструкцияның қайталануы болды, бірақ екі зеңбіректі мұнараларда орналасқан сегіз зеңбірекпен айтарлықтай күшті негізгі артиллерияға ие болды. «Батыс Вирджиния» 1920 жылы шағылы орнатылып, 1923 жылы Әскери-теңіз күштеріне қабылданады. 1920-1930 жылдары кеме әдеттегі жылдық «Флоттық міндеттермен» қоса, тұрақты оқу жаттығуларын өткізді, бұл Тынық мұхитындағы болашақ соғыс үшін құнды тәжірибе берді. 1941 жылдың 7 желтоқсанында таңертең Жапония Перл-Харборға шабуыл жасаған кезде «Батыс Вирджиния» «Линкорлар қатарында» тұрды, бұл АҚШ-ты Екінші дүниежүзілік соғысқа тартты. Торпедалардың салдарынан қираған кеме шалшық суға батып, кейін 1943 және 1944 жылдың ортасында қайта жаңартылды. Ол Филиппин кампаниясына уақытында қатысып, 24-25 қазан күндері Суригао бұғазы шайқасында американдық желінің алдында болды. Ол сол жерде қараңғыда нысананы табу үшін радарына сүйенген азаматтардың бірі болды, бұл оған теңіз тарихындағы соңғы линкор шайқасы болған жапондық эскадрильясына қарсы шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Суригао бұғазынан кейін кеме 1944 жылы Лейте шайқасында соғысқан әскерлерге көмектесу үшін Филиппинде қалды, содан кейін 1945 жылдың басында Лингаен шығанағына шабуыл жасады. Кеме сол жылы Иво Джима және Окинава шайқастарына да қатысып, сол аралдарға шабуыл жасаған жер күштеріне кең ауқымды оттық қолдау көрсетті. Соңғы операция кезінде ол аз зақым келтірген камикадзе шабуылына ұшырады. Жапонияның капитуляциясынан кейін «Батыс Вирджиния» алғашқы оккупацияға қатысып, кейін «Сыйлы кілем» операциясына қатысты, Гавайиден АҚШ құрлығына әскерилер мен теңізшілерді тасыды және 1946 жылы қызметтен босатылды. 1947 жылы ол қызметтен шығарылып, Тынық мұхиты резервтік флотына жіберілді, онда 1959 жылға дейін, кемелерді бөлшектеушілерге сатылып, таратылғанша қалды.

Дизайн

1916 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін 1917 жылдан бастап салынатын кемелердің келесі класының жобалау жұмысы аяқталды. Бұл кемелер алдыңғы кластардың дерлік толық көшірмелері болды, тек басты артиллериясы 12 зеңбілден 8 зеңбілге дейін азайтылған. «Колорадо» класы стандартты типтегі соңғы соғыс кемелері болып танылды. «Вест Вирджиния» кемесінің жалпы ұзындығы 190,20 метр, ені 29,57 метр, сусыруы 9,14 метрді құрады. Кеме төрт General Electric турбоэлектрлік жетегі және сегіз Babcock & Wilcox майлы қазандығымен жабдықталған. Кеменің қозғалтқыш жүйесінің қуаты ең жоғары жылдамдыққа 33,8 км/сағ жылдамдыққа жетуге мүмкіндік берді, бірақ сынақ кезінде ол 35,4 км/сағ жылдамдыққа жетті. Оның қалыпты круиздік қашықтығы 33,8 км/сағ жылдамдықпен 8000 теңіз шақырымын құрады, бірақ соғыс уақытында май қорының көбеюі арқасында бұл көрсеткіш 16000 теңіз шақырымына дейін арттырылуы мүмкін. Кеме экипажы 64 офицер және 1241 сарбазды құрады. Ол басты артиллериясы ретінде төрт екі зеңбілді мұнарада орналасқан сегіз 406 мм /45 калибрлі Mark 1 зеңбілімен қаруланған. Екінші артиллериясы кеменің орта бөлігінде орналасқан казематтарда жеке орнатылған 16 127 мм /51 калибрлі зеңбілден тұрды. Ол сондай-ақ жеке жоғары бұрышты орнатуларда орналасқан сегіз 127 мм /50 калибрлі зеңбілдерден тұратын зениттік артиллериямен жабдықталған. Сол кездегі үлкен кемелерге тән болғандай, кеме корпусының әр жағындағы су сызығының астында торпедалық түтіктер орнатылған. «Вест Вирджиния» кемесінің негізгі бронелі белдеуі 307 мм қалыңдыққа ие болды, ал негізгі бронелі палубасы 152 мм-ге дейін жететін. Басты артиллерия мұнараларының алдыңғы беттері 432 мм қалыңдыққа ие болды, олар 287 мм барбеттерге орнатылған. Кеменің басқару мұнарасының қабырғалары 287 мм қалыңдықпен жабдықталған.

Соғысқа дейінгі мансап

Батыс Вирджиния кемесінің шалысы 1920 жылдың 12 сәуірінде Вирджиния штатының Ньюпорт-Ньюс кеме құрылысы компаниясында салынды. Құрылысы барысында 17 шілдеде BB 48 корпустық нөмірін алды. Кеменің құрылысы 1921 жылдың 17 қарашасында аяқталды және суға түсірілді. Батыс Вирджиния осы топтағы төртінші кеме болуы тиіс еді, бірақ оның туыс кемесі Вашингтон 1922 жылы қол қойылған Вашингтон теңіз келісіміне байланысты құрылысы тоқтатылды. Капитан Томас Дж. Сенн кеменің алғашқы командирі болды. Қызметке түскеннен кейін кеме теңіз сынақтары мен сынақ сапарына шықты, содан кейін Ньюпорт-Ньюсте жөндеу жұмыстары жүргізілді. Одан кейін қосымша жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін Нью-Йорк теңіз базасына бағытталды. Содан кейін Хэмптон Роудсқа қарай жүзіп кетті, бірақ жолда рульдік басқару жүйесі бұзылды. Проблеманы жою үшін сол жерде күрделі жөндеуден өтті және 1924 жылдың 16 маусымында қайтадан жолға шықты. Линнхейвен каналынан сағат 10:10-да өтіп бара жатқанда, машина бөлімі мен рульдік бөлімге арналған телеграфтар қуатын жойып, кемені басқару мүмкін емес етті. Сенн мотор бөлімімен байланыс орнату үшін дауыс түтікшелерін пайдалануға мәжбүр болды, сол жақ қозғалтқыштарға толық қуат беру және кемені жағадан алыс бағыттау үшін оң жақ қозғалтқыштарды тоқтатуға бұйрық берді. Бірақ Батыс Вирджиния каналдағы суға батып, апатқа ұшыраса да, зақымдалмады. Оқиғаны тексеру кезінде навигациялық деректердің дұрыс еместігі анықталды, олар каналдың кеме жүретін бөлігінің мөлшерін асыра бағалаған, Сэнн мен кеме навигаторының кінәсі жоқ екені анықталды. 30 қазан күні Батыс Вирджиния ұрыс кемелері дивизиясының командирінің флагманы болды. Кеме 1920 жылдары флоттың реттік оқу-жаттығуларын және маневрлерін өткізді, оларды мерзімді жөндеулермен толықтырды. Әр жылғы оқу кестесі екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Жапонияға қарсы жүргізілген операцияларда маңызды рөл атқарған операциялық және стратегиялық доктринаны сынаған ірі флоттық проблемалармен аяқталды. Бұл операциялар Атлант және Тынық мұхиттарында, Аляскаға дейін солтүстікте және Панамаға дейін оңтүстікте жүргізілді. 1925 жылы капитан Артур Джепи Хепберн кемеге командалық жасағанда, оның артиллериялық ұшақтары қысқа қашықтықтан ату сайысында бірінші орынды иеленді. Батыс Вирджиния сол жылы шайқас тиімділігі үшін де жеңіске жетті. Кейін 1925 жылы флот Гавайидегі аралдардың қорғанысын сынау үшін бірлескен армия-теңіз маневрлерін өткізді, содан кейін Австралия мен Жаңа Зеландияға сапар шегуге дайын болды. Батыс Вирджиния 1927, 1932 және 1933 жылдары шайқас тиімділігі ленталарын жеңіп алды. 1930 жылдың наурыз айында Х флоттық проблемасы кезінде Батыс Вирджинияны Лексингтон әуе кемесінен келген ұшақтар "бомбалады". Келесі айда өткен Флот Проблемасы XI-де ол және Теннесси ұрыс кемесі "қара" флоттың мүшесі "Саратога" кемесімен кездейсоқ ұрысып, оны "көк" флоттың Lexington кемесімен шатастырды. Ойын-сауық атысы "қара" флоттың кеме тасымалдауышына шығын келтірді және кемелер арасындағы байланысты жақсарту және кемелерді анықтау бойынша жақсы дайындық қажеттігіне шақырды. 1930 жылдардың басында кемеде шағын өзгерістер жасалды. Оның 3 дюймдік зениттік пулемет батареясы 5 дюймдік 25 калибрлі пулеметпен ауыстырылды, ал оның алдыңғы және негізгі мачталарына 50 калибрлі автоматтар мен пулеметтер орнатылды. Сондай-ақ, ол әуе кемелерінің катарлық палубасында және артқы суператқыштар мұнарасының үстінде ұшақ катапульталарын алды. 1933 жылдың ақпан айында XIV флот проблемасы кезінде Батыс Вирджиния мен "Аризона" линкоры "қара" флоттың су асты кемелерінің күтпеген шабуылдарынан "зақымдалды". Батыс Вирджинияны жаңғырту жоспарлары 1930 жылдардың ортасына таман жасалды, сол кезде теңіз күштері кемені кеңінен өзгертуді қарастырды. Құрылыс және жөндеу бюросы қосымша орын ауыстыру есебінен оны көтеру арқылы корпустың айтарлықтай мөлшерде жүзу қабілетін қалпына келтіретін торпедаға қарсы шығып кетулерді қосуды жоспарлады. Бұл жұмыс жүзеге асырылмады, ал 1937 жылы Батыс Вирджинияны, оның туыс кемелерін және Теннесси класының екі кемесін жаңғырту жоспарлары қайта қарастырылды. Ұсынылған өзгерістерге жаңа қазандықтар мен өртке қарсы жабдықтар және бұрын ұсынылған ілгектер кірді. 1938 жылы жаңғырту бағдарламасын одан әрі дамыту оның құны мен кемелердің жаңғыртылған болса да, жаңадан салынып жатқан кемелерге қарағанда нашар болатыны үшін қабылданбады. 1939 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін адмирал Эрнест Кинг флот кемелерінің әуе шабуылына қарсы қорғанысын бағалау үшін комиссия құрды, ол флоттың кемелеріне қалқандар қосуды, 5 дюймдік 38 калибрлі екі мақсатты пулеметтерді қабылдауды және кемелердің палубаларын нығайтуды ұсынды. Теңіз операцияларының бастығы соғыс қаупіне байланысты тек қалқандар орнатылатынына шешім берді, ал Батыс Вирджиния 1941 жылдың 10 мамырынан 8 тамызына дейін жөндеу жұмыстарын жүргізуге жоспарланған, бірақ бұл өзгеріс жүзеге асырылмады. Теңіз күштері 1940 жылдың сәуір айында серияның соңғы нұсқасын, Флот Проблемасы XXI-ді өткізді, сол кезде Жапонияның Екінші Қытай-Жапон соғысын бастауына байланысты АҚШ флотты Калифорниядан Гавайидегі Перл-Харборға ауыстырды, бұл Жапонияның одан әрі агрессиясын тоқтату мақсатында жасалды. Флот 1941 жылды Жапониямен күтілетін соғысқа дайындық үшін кең ауқымды оқу-жаттығулармен өткізді, тіпті жылдың соңғы айларында дипломатиялық жағдай нашарлаған сайын да. Осы кезеңде теңіз күштері флоттың ұрыс кемелерінің әуе шабуылына қарсы қаруларын жақсартуға тырысты, бірақ жаңа пулеметтердің өндірісі баяу болғандықтан, ескі 3 дюймдік пулеметтер уақытша шара ретінде қайта орнатылды. Кемеде сол кезде он бір 50 калибрлі пулемет болды. Маусым айында Батыс Вирджиния экипажы 5 дюймдік пулеметтер үшін экспериментальды қорғаныс экранын жасады, оны басқа кемелерге де орнату жоспарланған. Батыс Вирджинияға 1942 жылдың ақпанында 1,1 дюймдік пулеметтерді орнату жоспарланған.

Перл-Харбор

1941 жылдың 7 желтоқсанында таңертең «Батыс Вирджиния» және флоттың қалған бөлігі Перл-Харбордағы «Battleship Row» қатарына тоқтады; «Батыс Вирджиния» «Теннессимен» бірге бекітілді. Жапондық ұшақтар шамамен сағат 08:00-де порт үстінде пайда болып, базаға күтпеген шабуыл жасады. Торпеда тасушы ұшақтар кеменің сол жағына 7 дана 91-типті торпедамен соқты, ал бомба тасушы ұшақтар оқ-дәрілерді бомбаға айналдырып, броняны тесіп өткізді. Бірінші бомба кеменің сол жағына тиіп, жоғарғы құрылымдық палубаны тесіп өтіп, төмендегі казематтарға ауыр зақым келтірді. Казематтарда сақталған оқ-дәрілердің жарылысы оларда және төмендегі камбуз палубасында өрттерді тудырды. Екінші бомба артқы басты мұнараның төбесіне тиді, бірақ жарылмады. Дегенмен, ол бір зеңбірек, мұнара үстіндегі катапультадағы OS2U Kingfisher ұшағын жойды және екінші ұшақты басты палубаға құлатты. Сол «Кингфишер» ұшағынан төгілген бензин палубада тұтанып өртке ұласты. Бір торпеда кормаға тиіп, рульді бұзды, кем дегенде үш торпеда броньдық белдеудің астынан, ал кем дегенде біреуі броньдық белдеуге тиіп, жеті броньдық плитаға зақым келтірді. Бұл торпедалар корпуста 43-тен 52-ге және 62-ден 97-ге дейінгі екі үлкен тесік жасады; кем дегенде бір торпеда тесіктер арқылы өтіп, кеме еңкейгеннен кейін екінші броньдық палубада жарылды. Торпедалардың соққысы кемеге ауыр зақым келтірді, бірақ лейтенант Клод В. Рикеттс, сол кезде кеменің өртке қарсы басқару офицерінің көмекшісі, жедел зақымды жою шараларын қабылдаған арқасында кеме батпай сақталды. Капитан Мервин С. Беннион «Теннессиде» бомбадан шашыраған сынықтардан қаза тапты; кемеде қалып, өліміне дейін оны қорғауға көмектескені үшін оған «Құрмет медалі» табысталды. Жарақат алғаннан кейін Беннионды экипаж мүшелері, соның ішінде екінші сыныпты кемеші Дорис Миллер көпірден шығарып әкетті. Біраз уақыттан кейін Миллерге әуе шабуылына қарсы қаруды басқаруға бұйрық берілді, оның бұл қаруды басқару тәжірибесі болмағанмен, оның іс-қимылы үшін «Navy Cross» орденімен марапатталды. Кеме сумен толып, баяу тік тұрып батқанда экипаж эвакуацияланды, бірақ бір топ өртті сөндіру үшін қайта оралуға ерікті болды. «Аризонадан» ағып шыққан жанар май өртеніп, «Батыс Вирджинияны» жалынға бұрады, ол да өзінің ағып жатқан жанар майымен отты қоздырды. Өрт келесі күні сөндірілді. Шабуыл кезінде барлығы 106 адам қаза тапты. Олардың арасында үш теңізші (Рональд Эндикотт, Клиффорд Олдс және Луи Костин) болды, олар құтқарушылар тапқан күнтізбеде қызыл қарындашпен сызылған он алты күнді есептегенде, 23 желтоқсанға дейін герметикалық қоймада аман қалды. 2019 жылдың 6 желтоқсанында Қорғаныс министрлігі «Батыс Вирджиниядан» алынған 35 белгісіз дене қалдықтарының сегізін анықтағанын хабарлады.

Жөндеу және жаңғырту

Жұмысшылар торпеданың екі тесігін жапқыштармен жауып, «Батыс Вирджинияны» құрғақ доктан су шығарып, 1942 жылдың 17 мамырында қайтадан суға түсірді. Содан кейін оны 9 маусымда Перл-Харбордағы №1 құрғақ докқа тексеруге жіберді; бастапқыда бес торпеда соққан деп есептелді, бірақ жөндеу кезінде алтыншы соққы табылды, ал тексеру жетінші соққыны көрсетті. Кеме жасаушылар кемені теңізге лайықты ету үшін уақытша жөндеу жұмыстарын бастады. Осы кезеңде кеме батқан кезде палуба астында қалып қойған 66-дан 70-ке дейін саяхатшылардың қалдықтары табылды. Олардың кейбіреулері авариялық рациондармен және таза сумен бірнеше күнге ауа қуысының ішінде тірі қалды, бірақ кеме қайтадан суға түскенше оттегі мен жабдықтары таусылды. Жөндеу жұмыстары аяқталғаннан кейін «Батыс Вирджиния» Вашингтон штатының Бремертон қаласындағы Пьюджет-Саунд әскери-теңіз базасына толық қайта құру үшін аттанды. Шабуылдан кейін әскери-теңіз күштері ескі соғыс кемелерін жаңғырту мәселесін қарастыра бастады, флоттың кемелеріне орнатылатын ауыр радар жабдықтарын орналастыра алатын басқа құрылымдармен торлы мачталарды алмастыру туралы ұсыныстар жасалды. «Батыс Вирджиния» мен «Калифорния» Перл-Харборға шабуыл кезінде қирап қалғандықтан, басқа соғыс кемелері сияқты қызметке тез орала алмады, сондықтан соғыстан бұрын жоспарланған иілгіштерді орнату қажет болды, бұл палуба бронясы қосылғаннан кейін жоғалған бортты өтеуге мүмкіндік берді. Сонымен қатар, екі мақсатты 5 дюймдік зеңбіректердің батареясын орнату жоспарланған, бірақ кемені қайта құруға кеткен уақыттың ұзақтығына байланысты жұмыс кейінге шегерілді. Батыс жағалаудағы құрғақ доктардың шектеулі саны да қайта құру қарқынын баяулатты, сондықтан «Батыс Вирджиния» «Теннесси» мен «Калифорния» қайта салынғанша күтуге мәжбүр болды; «Батыс Вирджиниядағы» жұмыс 1944 жылдың қыркүйегіне дейін аяқталмады. «Батыс Вирджиниядағы» жұмыс кемені түбегейлі өзгертті. Торпедалық иілгіштерден басқа, оның үстін құрылысы толығымен қайта жасалды. Ескі, ауыр брондалған басқару мұнарасы алынып тасталды және ұшаққа қарсы қарудың атыс алаңына кедергі келтірмеу үшін оның орнына кішкентай мұнара орнатылды. Жаңа мұнара жақында қайта салынған кемелердің бірінен алынған. Алдыңғы мачта орнына көпір мен басқару директоры орналасқан мұнара мачтасы орнатылды, ал екінші түтік алынып тасталды, ал оның қазандықтары үлкейтілген алдыңғы түтікке қосылды. Кеменің қару-жарақ жиынтығы да жаңартылды. Ол әуедегі іздеу радары мен басқа және қосалқы батареялары үшін отты басқару радарларын алды, соңғылары сегіз қос ұялы 5 дюймдік/38 калибрлік зеңбіректерден тұратын біртекті батареямен ауыстырылды. Оларды төрт Mk 37 директоры басқарды. Жеңіл авиациялық батарея да қайта жасалды, он төрт төрттік Бофорс зеңбірегі мен қырық үш 20 мм Оерликон зеңбірегінен тұрды. 1944 жылдың шілде айының басында кеме қайта жөндеуден кейін теңізде сынақтарға дайын болды. 2 шілдеде оқ-дәрілерді тиеп, Вашингтон штатының Порт Таунсенд қаласына сынақтарға аттанды, бағалау 12 шілдеге дейін жалғасты, содан кейін ол жөндеуге Пьюджет-Саундқа оралды. Содан кейін ол Гавайиге аттанбас бұрын, Сан-Педроға, Лос-Анджелеске қарай жүзіп кетті, 14 қыркүйекте екі эскорттық эсминецпен бірге жолға шықты. 23 қыркүйекте ол келгеннен кейін 4-ші шайқас кемелер дивизиясына (BatDiv 4) және «Хэнкок» ұшақ тасушысына қосылды, олар Филиппин операцияларын дайындау үшін Адмиралтейство аралдарындағы Манусқа аттанды. Кемелер 5 қазан күні Сиэдлер портына келді, ал келесі күні «Батыс Вирджиния» 4-ші дивизия командирі, контр-адмирал Теодор Д. Рудоктың штаб-квартирасына айналды.

Лейте

1944 жылдың 12 қазанында «Батыс Вирджиния» және флоттың қалған бөлігі Филиппинге шабуыл жасауды бастады, бастапқыда Лейте аралына жол тартты. «Батыс Вирджиния» операцияның жағалауға бомбалау күшіне (Task Group (TG) 77.2) тағайындалды, оған контр-адмирал Джесси Б. Олдендорф басшылық етті. Сол күні «Батыс Вирджиния» «Калифорниядан» кейін жүзіп бара жатқанда, соңғы кеменің паравандары теңіз минасының тізбегін кесіп, «Батыс Вирджинияны» оны айналып өтуге мәжбүр етті; жақын жердегі эсминецтен атылған оқ минаны қауіпсіз жарып жіберді. Шабуыл жасау флоты 19 қазанда Сан-Педро шығанағына жетті және сағат 07:00-де «Батыс Вирджиния» және TG 77.2 қалған бөлігі бомбалау позицияларына көшті. Олар Таклобан маңындағы нысаналарға атып, жапондық бекіністерін нысанаға алып, жағаға десант түсіретін әскерлерге жамылғы оқ берді. Күндізгі бомбалау кезінде ол негізгі артиллериясынан 278 снаряд, ал қосалқы қаруларынан 1586 оқ атты. Келесі күні таңертең 6-армияның құрлықтағы әскерлері жағаға түсті, ал «Батыс Вирджиния» күні бойы теңізден оқпен қолдау көрсету үшін өз орнында қалды. Флот жапондық әуе шабуылына ұшырады, бірақ кеменің зениттік артиллериясы бірде-бір ұшақты атып түсіре алмады. 21 қазанда бомбалау позициясына қарай жылжу кезінде, кеме жеңілдеп жерге отырып, үш пернесіне зақым келтірді. Зақымдалған пернелер діріл тудырып, кеменің жылдамдығын шектеді (немесе төтенше жағдайларда). Дегенмен ол келесі екі күн бойы шабуылға қатысқан әскерлерге қолдау көрсету үшін өз орнында қалды, олар жапондық ұшақтар шабуыл жасай берген кезде оттық қолдау мен әуе қорғанысын қамтамасыз етті. Әр түн сайын ол және TG 77.2 тобының қалған бөлігі жағажайлардан шегінді.

Лейте шығанағы шайқасы

Лейте аралына қону Филиппиндегі одақтастардың қонуына жапон теңіз күштері тарапынан жоспарланған «Шо-Го 1» операциясын іске қосуға әкелді. Бұл жоспар үш бөлек флоттан тұратын күрделі операция болды: вице-адмирал Джисабуро Озава басқаратын Солтүстік күш, вице-адмирал Такео Курита басқаратын Орталық күш және вице-адмирал Шожи Нисимура басқаратын Оңтүстік күш. Өзінің көптеген ұшақтарын жоғалтқан Озаваның әуе кемелері Курита мен Нисимураның шайқас кемелеріне алдау үшін қызмет етуі керек еді, ал олар одақтастардың шабуылға түскен күштеріне шабуыл жасау үшін осы алаңдатуды пайдалануды көздеді. 1944 жылғы 24 қазанда Куританың кемелері Сан-Бернардино бұғазында анықталды, ал Сибуян теңізіндегі шайқаста американдық авиациялық ұшақтары күшті «Мусаси» жапондық шайқас кемесін батырып, Куританы уақытша бағытын өзгертуге мәжбүр етті. Бұл үшінші флоттың қолбасшысы адмирал Уильям Ф. Хэлсиді сол кезде анықталған Солтүстік күшті жою үшін жылдам әрекет ететін авиациялық топты жіберуге итермеледі. Осы маневрлер жүріп жатқанда, Нисимураның күштері одақтастардың шабуылға түскен күштеріне оңтүстіктен шабуыл жасау үшін Суригао бұғазына жақындады. Оның флоты «Ямаширо» және «Фусо» жапондық шайқас кемелерінен, «Могами» ауыр крейсерінен және төрт эсминецтен, сондай-ақ вице-адмирал Киёхиде Шиманың екінші соққы беру күшінен – «Начи» және «Ашигара» ауыр крейсерлерінен, «Абукума» жеңіл крейсерінен және тағы төрт эсминецтен тұрды. Нисимураның флотилиясы 24 қазан күні түнде бұғаздан өтетін кезде американдық торпедолық катерлердің шабуылына ұшырады, содан кейін эсминецтер шабуыл жасады, Суригао бұғазы шайқасын басталды. АҚШ эсминецтерінің бірі «Фусоны» торпедомен зақымдап, оны қарық қылды, бірақ Нисимура өз мақсатына қарай жолын жалғастырды. «Вест Вирджиния» американдық эскадраның басында болды. «Теннесси» кемесіндегі бақылаушылар американдық жеңіл күштер Нисимураның күштеріне шабуыл жасағанда алыстан жарқын жарықтарды көрді, ал 03:02-де оның іздеу радары жау кемелерін анықтады, ал «Вест Вирджиния» радары оларды он төрт минуттан кейін анықтады, сол кезде арақашықтық қысқарды. Олдендорф 03:51-де оқ атуға бұйрық берді, ал «Вест Вирджиния» бір минуттан кейін бірінші болып оқ атуды бастады, содан кейін «Теннесси» және «Калифорния» «Ямашироға» отын шоғырландырды; ескі, тиімсіз радарларының салдарынан басқа американдық шайқас кемелері нысананы табуда қиындыққа тап болды және оқ атуды тоқтатты. «Вест Вирджиния», мүмкін, алғашқы залпымен «Ямашироның» көпіріне тиді, бірақ Нисимура мен оның штабы сол кезде жарақат алмады. «Ямаширо» американдық кемелердің бірнеше рет оққа түсуінен тез зақымданды. «Ямаширо» ауыр зақымдалып, қаһарлы түрде өртенген кезде американдықтар «Могамиге» отын ауыстырды, ол да бірнеше рет оққа түсіп, ауыр зақымдарға ұшырады. Сағат 04:00 шамасында «Могами» және «Ямаширо» кері шегінді, екеуі де өртеніп жатты; «Шигуре» жапондық эсминеці де олармен бірге қашып кетті, бірақ ол ешқандай ауыр зақымдарға ұшырамады. Олдендорф көп ұзамай өз шайқас кемелеріне 150 градусқа бұрылуға бұйрық берді, ал «Вест Вирджиния» 04:02-де бұрылып, басқа шайқас кемелерін жаңа бағытқа, «Ямашироның» шегіну сызығына параллель бағытта бастап кетті. «Калифорниядағы» шатасу оны позициядан шығарып, қалған шайқас кемелерін жасырып, оны соқтығысудан сақтау үшін оқ атуды тоқтатуға мәжбүр етті. Көп ұзамай жапондық торпедалардың суда екені туралы хабарламалар американдық шайқас кемелерін оларды болдырмау үшін 04:18-де солтүстікке бұруға итермеледі. Бұл жапондық кемелердің қалдықтары қараңғыда шегінген кезде шайқастың аяқталғанын білдірді. Шайқас барысында «Вест Вирджиния» жапондық кемелерге 16 залп атты; бұл шайқас кемелері арасындағы соңғы шайқас болды.

Кейінгі операциялар

1944 жылдың 29 қазанында «Батыс Вирджиния», «Теннеси» және «Мэриленд» линкоры Улитидегі әскери-теңіз базасына бет алды. Одан кейін «Батыс Вирджиния» зақымдалған винттерін жөндеу үшін Эспириту-Сантоға бағытталды; Рудок осы кезеңде өзінің штаб-квартирасын «Мэрилендке» көшірді. Ол сол жерге жеткен соң, қараша айында Филиппинге қайтып келгенге дейін, судағы құрғақ докқа техникалық қызмет көрсету үшін кірді. Бірінші Манусқа, содан кейін Лейте шығанағына жетіп, 25 қарашада аймақтағы әуе шабуылдарынан қорғану үшін патрульдеуді қайта бастады. 27 қарашада флот тағы бір шабуылға ұшырады, 11:39-да оның артиллериялық ұшақтары камикадзе ұшағын атып түсірді. Келесі күні болған шабуылдар кезінде ол бірнеше басқа камикадзелерді жоюға көмектесті. Рудок 30 қарашада кемеге оралды, ал линкор 2 желтоқсанға дейін сол аймақта болды, содан кейін Палау аралдарына жабдықтану үшін аттанды. Онда ол Филиппинге келесі десант үшін бомбалау тобы TG 77.12-нің флагманы болды. Флот 12 желтоқсанда Лейте шығанағынан өтіп, келесі күні Суригао бұғазы арқылы оңтүстікке бұрылып, Миндароға шабуыл жасау үшін Сулу теңізіне кірді, TG 78.3 десанттық көлік тобымен бірге. Құрлық әскерлерін түсіргеннен кейін, 15 желтоқсанда көліктер кері қайтарылды және «Батыс Вирджинияға» олардың кетуін қамтамасыз ету міндеті жүктелді. «Батыс Вирджиния» Лейте шығанағында жанармай толтырып, содан кейін Палау аралдарындағы Коссол жолына қарай жалғасты, 19 желтоқсанда жетті. Ол жыл соңына дейін онда қалды, ал 1945 жылдың 1 қаңтарында контр-адмирал Инграм С. Соуэлл Руддоктің орнына 4-ші дивизионның командирі болды. Сол күні ол TG 77.2 құрамында шықты. 3 қаңтарда Лейте шығанағына кіргеннен кейін кемелер Сулу теңізіне бағытталды, келесі күні жапондық әуе шабуылына ұшырады. «Оммани Бэй» эскорттық тасымалдағыш камикадзелердің шабуылынан қатты зақымданып, кейін суға батырылды. Жақын жердегі эсминецтер экипажды эвакуациялады, олардың бір бөлігі «Батыс Вирджинияға» ауыстырылды. 5 қаңтарда флот Оңтүстік Қытай теңізіне кірді, содан кейін солтүстікке қарай Лингяен шығанағына бұрылды; күні бойы жапондық әуе шабуылдары жалғасты, ал «Батыс Вирджиния» флотты қорғауға өз қаруларын қолданды. Жолда кеме Сан-Фернандо нүктесіне жақындап, жапондықтардың сол аймақтағы позицияларын бомбалады. Камикадзелердің толқындары флотқа шабуыл жасап, бірнеше кемеге тиді, бірақ «Батыс Вирджиния» олардан құтылды. Келесі күні «Хови» мина тазартатын кеме жапондық торпедадан батып, «Батыс Вирджиния» кемеден аман қалғандарды қабылдады. 8-9 қаңтарда кеме Лингяен шығанағындағы Сан-Фабиан қаласын бомбалады, десантқа дайындық үшін. Сол күні кешке «Оммани Бэй» мен «Ховиден» аман қалғандар «Батыс Вирджиниядан» кетті. Кеме 10 қаңтарда өрттiк қолдау миссиясын жалғастырды, содан кейін келесі апта Лингяен шығанағын патрульдеуге жұмсалды, жағажайды қорғады. Осы кезеңде ол қорғаныс позицияларын бейтараптандыруға, оқ-дәрі қоймаларын жоюға және жапондықтардың күштерін нығайтуын қиындату үшін теміржол және автомобиль түйіндерін бомбалауға шақырылды. «Батыс Вирджиниядан» және басқа кемелерден жасалған күшті бомбалау Сан-Фабианды қиратты. Бомбалау кезінде ол 395 бас қару снарядын және 2800-ден астам қосымша снарядты атып жіберді. 21 қаңтарда кеме 07:07-де Лингяен шығанағының солтүстігіндегі Росарио және Санто-Томас қалаларында соғысып жатқан құрлық әскерлерін қолдау үшін жолға шықты, 08:15-те атысты бастады. Ол бірнеше күн бойы сол жерде болып, өрттiк қолдау көрсетті, содан кейін 1 ақпанда Лингяен шығанағына қайтып келді. TG 77.2 кемелері содан кейін армияға жабдықтау тасымалдайтын көліктерді жағажайға жүк түсіруге келген кезде оларды жабумен айналысты. 10 ақпанда «Батыс Вирджиния» Лейте шығанағына аттанды.

Иво-Джима шайқасы

Батыс Вирджиния 1945 жылғы 16 ақпанда жеткен Улитиге дейін Лейте шығанағындағы Сан-Педро шығанағы арқылы өтті. Сол жерде ол Бесінші флотқа қосылды және дереу Иво Джимаға шабуылға дайындық бастады. Ол май құйып, алдағы операцияға қажетті жабдықтаманы толықтырды және келесі күні таңғы сағат 04:00-де аттандыруға дайын болды. Кеме үш жарым сағаттан кейін Izard және McCall эсминдерінің сүйемелдеуімен жолға шықты. 19 ақпанда аралға келгеннен кейін, ол Task Force (TF) 51 тобына қосылды және 11:25-те жағаға қонған жер күштеріне қарсы жүргізіліп жатқан бомбалауға қосылуға бұйрық алды. Ол 11:45-те белгіленген орнына жетіп, бір сағаттан кейін атысты бастады. Жағадағы теңізшілер оның атысын нысанадағы бекіністерге, пулемет позицияларына, танктерге және басқа жапондық нысандарға бағыттады. Кеме кешке кері шегініп, екі күннен кейін 21 ақпанда қайта оралды, сағат 08:00-де атысты бастап, күні бойы орнында қалды. Бомбалау кезінде ол оқ-дәрі немесе жанармай қоймасына тиіп, келесі екі сағат бойы үлкен, қайталама жарылыстарды тудырды. Келесі күні кеме алдыңғы қанатты мұнараның жанында шағын артиллериялық снарядына тап болды, нәтижесінде бір теңізші жараланды. Кеме айдың қалған бөлігінде аралдан тыс қалды, өйткені теңізшілер Иво Джиманы жапондықтардың қарсыласуынан қорғау үшін күресті. 27 ақпанда ол "Брайант" эсминціне атылған артиллериялық батареяны бейтараптандырды. Кеме келесі күні оқ-дәрілерді толықтыру үшін кетіп, сол күні қайта оралып, бомбалауды жалғастырды. Ол жапондық әскерлерді мазақтау және олардың қозғалысын қиындату үшін түні бойы нысаналарды атты. Батыс Вирджиния 4 наурызда Улитиге аттандыр алдында аралды келесі үш күн бойы бомбалауды жалғастырды; ол екі күннен кейін сол жерге жетті.

Окинава шайқасы

Кейін Батыс Вирджиния 54-ші арнайы топқа (TF 54) Рюкю аралдарына қарсы шабуылға қосылды. Кемелер 1945 жылғы 21 наурызда шығып, 25 наурызда Окинава аралына жетті. Батыс Вирджиния тағайындалған бомбалау позициясына көшіп, жоспарланған қону аймақтарын бомбалауды бастады. 26 наурызда сағат 10:29-да жапондықтардың бір снаряды Батыс Вирджинияның сол жақ қанатынан шамалы жерге түсті. Оған жауап ретінде кеме 28 дюймдік 16 снарядты атты. Жапондықтар келесі күні таңертең қарқынды қарсы шабуылдар жасады, сол күні бір «Йокосука P1Y» екі моторлы бомбалаушысын атып түсірді. Кеме келесі бірнеше күн аралда болды, 1 сәуірде жоспарланған шабуылға дайындық үшін жағажайларды бомбалады. Шабуыл басталғанға дейін кеме шабуыл жасау флоты үшін алдын ала база құру үшін науқанның басында басып алынған Керама Реттоға оқ-дәрілерді толықтыру үшін шегінді. Кеме 1 сәуірде қонуға қолдау көрсету үшін аралға оралды. Окинаваға 04:45-те жақындағанда, қараңғыда маңдайдан өткен эсминецке соқтығыспау үшін қозғалтқыштарын кері қоюға мәжбүр болды. Тағайындалған позициясына қарай жүзіп бара жатқанда, оның зениттік артиллериялық ұшақтары жау ұшағын байқады және оны атып түсірді; көп ұзамай тағы төрт жау ұшағы пайда болды, олардың бірін Батыс Вирджинияның қарулары жойды. 06:30-ға қарай кеме жағалаудан шамалы жердегі позициясына жетіп, десанттық кемелер жайлап қону аймағына қарай жылжығанда жағаға оқ атуды бастады. Кеме күні бойы аралдан тыс қалды, бірақ құрлықтағы күштер бастапқыда аз қарсылық көрсетті және Батыс Вирджинияның қарулары дереу қажет болмады. Алайда сол күні кешке камикадзелердің толқыны келді, 19:03-те біреуі Батыс Вирджинияға шабуыл жасады. Ұшақ 2-ші қосалқы батареяның директорының алдындағы кеме құрылысына соқты. Нәтижесінде болған жарылыс 20 мм-лік пуля батареясының бірінде төрт адамды өлтіріп, жеті адамды жарақаттады. Ұшақ екінші палубаға енген бомбамен жүретін, бірақ ол жарылмады; оны кейін кемедегі бомбаны жою офицері сөндірді. Батыс Вирджиния, жапондықтардың шабуылдарын қайтаруға көмектесу үшін теңізшілердің позициясын жарықтандыру үшін жұлдызды снарядтарды атып, түнде аралдан тыс қалды. Келесі күні қаза тапқандар теңізде жерленді, ал кеме көп ұзамай бомбалау міндеттерін қайта бастады. 6 сәуірде оның артиллериялық ұшақтары Aichi D3A секіруші бомбалаушысын атып түсірді. Келесі күні Жапон әскери-теңіз флоты жапондық «Ямато» ұрыс кемесіне бағытталған шағын эскадрильямен соңғы шабуыл жасады, ал Батыс Вирджиния аралдың батысына кез келген жапон кемелерін тосқауылға алу үшін патрульдеуге жіберілді. 8 сәуірде кеме жапондық кемелердің көпшілігі батып кеткенін немесе қашып кеткенін білді. Батыс Вирджиния флотының әуе қорғанысы мен бомбалау операцияларын қайтадан бастады. Ол 20 сәуірге дейін позицияда қалды, содан кейін Улитиге жолға шықты; бірақ ол мақсатына жетпеді, өйткені Колорадо бауыры оқ-дәрілерді толықтыру кезінде болған жарылыстан кейін оны ауыстыру үшін тез шақырылды. Батыс Вирджиния қысқа уақыт Окинаваға оралды, ХАгуши жағалауында XXIV корпусты қолдады. Содан кейін ол ауыр крейсер Сан-Франциско мен эсминец Хобсонмен бірге Улитиге жөнелтіліп, 28 сәуірде сонда келді. Содан кейін кеме Окинаваға оттық қолдау міндеттерін қайта бастауға оралды, ол маусым айына дейін жүзеге асырылды. Осы кезеңде, 1 және 2 маусымда ол американдықтардың алға жылжуын тоқтатқан жапондық блокпосты жойды. 16 маусымда 1-ші теңізшілер полкіне қолдау көрсету үшін оңтүстікке қарай қозғалған кеменің бір «Кингфишер» ұшағы жапондықтардың отына ұшырады. Ұшқыш пен бақылаушы екеуі де ұшақтан секіріп шықты, бірақ олар жапондықтардың артына түсіп, жерге тірелді. Батыс Вирджиния, «Путнам» эсмингі және жаяу әскерлердің десанттық кемесі жапондықтардың қорғанысын басып алуға тырысты, содан кейін құрлықтағы күштер құлап түскен әуе экипажын құтқарып алуға мүмкіндік алды, бірақ бұл күш сәтсіз аяқталды және ерлер қаза тапты. Кеме Теннессиден тағы бір «Кингфишер» алды, бұл оған айдың соңына дейін жағалаудағы күштерді қолдауды жалғастыруға мүмкіндік берді.

Соғыстың аяқталуы

1945 жылдың маусым айының соңында кеме Окинава суларынан Сан-Педро шығанағына, эскорттық эсминец "Коннолли"мен бірге 1 шілдеде келді. Төрт күннен кейін, жаңа экипаж мүшелері келді. Ол жерде оқ-дәрілерді тиеп алып, Кюсюге, яғни Жапонияның бас құрлығына күтілетін шабуылға дайындық үшін жаттығулар бастады. Бұл операциялар шілде айы бойына жалғасты, 3 тамызда кеме Окинаваға бет алды, ал 6 тамызда Бакнер шығанағына жетті. Сол күні Хиросимаға алғашқы атом бомбасы тасталды, үш күннен кейін Нагасакиге екіншісі. Осы екі шабуылдан кейін 10 тамызда жапондықтардың капитуляциялайтыны туралы хабар тарады, бұл Окинавадағы кемелер экипаждарында қуанышқа орын берді. Бірақ екі күннен кейін "Пенсильвания" линкоры жапондық суасты қайығымен торпедаланды. "Батыс Вирджиния" зақымдалған линкорға көмек көрсету үшін сорғылары бар кит аулау қайығын жіберді. 15 тамызда жапондықтар капитуляциялады, ал "Батыс Вирджиния" жасағы Жапонияны оккупациялауға дайындық бастады. Кеме 24 тамызда Токио шығанағына бағыт алды, TG 35.90 тобына бекітілді және 31 тамызда жетті. 2 қыркүйекте "Миссури" линкорында өткен ресми капитуляциялау рәсіміне қатысты. "Батыс Вирджиния" кеме оркестрінен бес музыкантты рәсім кезінде орындау үшін уақытша берді. "Батыс Вирджиния" келесі екі апта бойы Токиода болды, алғашқы оккупациялық шараларға көмектесті. 14 қыркүйекте 270 жолаушыдан тұратын топты АҚШ-қа қайтару үшін кемеге алды. Кеме 20 қыркүйекте TG 30.4 тобымен Окинаваға жолға шықты. 23 қыркүйекте Бакнер шығанағында тоқтағаннан кейін, ол 4 қазанда Перл-Харборға жетті. Мұнда экипаж кемені қайта бояды, содан кейін 9 қазанда Сан-Диего, Калифорнияға бет алды, ол жерге 22 қазанда жетті. Соуэлл екі күннен кейін кемеден кетіп қалды. Соғыс барысында "Батыс Вирджиния" Пёрл-Харбордағы ауыр зардаптарға байланысты соғыстың көп бөлігін өткіргеніне қарамастан, бес шайқас жұлдызымен марапатталды.

Соғыстан кейінгі

1945 жылы 27 қазанда Әскери-теңіз күніне арналған мерекелік шараларда кемеге шамамен 25 554 адам келді. Үш күннен кейін ол Перл-Харборға бағыт алды, «Сиқырлы кілем» операциясындағы өзінің рөлін бастады – Тынық мұхитынан американдық әскери қызметшілерді елдеріне қайтару жөніндегі шара. Ол Перл-Харбордан жолаушыларды алып, Сан-Диегоға жеткізді, жыл соңына дейін үш рет қатынады, соңғысы 17 желтоқсанда Сан-Диегоға келді. 1946 жылдың 4 қаңтарына дейін кеме портода тұрды, содан кейін Бремертонға жол тартты, 12 қаңтарда ол жерге жетіп, жарамсыз етілуі үшін тапсырылды. Төрт күннен кейін ол Вашингтон штатындағы Сиэтлге көшіріліп, «Колорадомен» біріктірілді. Ақпан айына дейін резервтік флотқа дайындау жұмыстары жалғасты, ал 9 қаңтарда ол ресми түрде қызметтен босатылды, Тынық мұхиты резервтік флотына берілді. «Вест Вирджиния» 1959 жылдың 1 наурызына дейін Әскери-теңіз күштерінің тізімінде болды. Сол жылы ол тізімнен шығарылып, сатуға қойылды. 24 тамызда «Union Minerals & Alloys Corp.» компаниясына сатылып, 3 қаңтарда Сиэтлдегі «Todd Pacific Shipyard» кеме құрылыс орнына сүйретілді, онда оны бөлшектеуге кірісті. Кеменің бірнеше бөлігі АҚШ-тың әртүрлі жерлерінде, көбінесе Батыс Вирджинияда сақталған. Оның бір әуеге қарсы зеңбірегі Паркерсбург қаласындағы Сити паркінде, Батыс Вирджинияда қойылған, ал кеменің рулі мен компасы Хэмптон Роудс Әскери-теңіз мұражайында көрсетілуде. Кеме металл тескісіне сатылған кезде Батыс Вирджиния университетінің студенттері кеме мачтасын сақтау үшін қаржы жинауға көмектесті, ол қазір университет кампусында орналасқан. Кеме қоңырауы Чарльстондағы Батыс Вирджиния штатының мұражайында қойылған. 2000 жылы губернатор Сесил Андервуд Перл-Харборға шабуыл жасалғанының 59 жылдығына орай Батыс Вирджиниядағы 470 тас жолын «USS West Virginia Memorial Highway» деп атау туралы жарлық шығарды.