АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жылдам әскери кемесі "Саут Дакота" (BB 57)

USS South Dakota (BB 57) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жылдам әскери кемесі. Екінші дүниежүзілік соғыстағы қатысуы, қару-жарақтары және тарихы туралы біліңіз.

43 мин оқу

100%

Дереккөз: USS South Dakota (BB-57) — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жылдам соғыс кемесі +USS South Dakota (BB 57)

Fast battleship of the United States Navy

+USS South Dakota (BB 57)

USS South Dakota (BB 57) was the lead vessel of the four fast battleships built for the United States Navy in the 1930s. The first American battleships designed after the Washington treaty system began to break down in the mid 1930s, the South Dakotas were able to take advantage of a treaty clause that allowed them to increase the main battery to guns. However, congressional refusal to authorize larger battleships kept their displacement close to the Washington limit of A requirement to be armored against the same caliber of guns as they carried, combined with the displacement restriction, resulted in cramped ships. Overcrowding was exacerbated by wartime modifications that considerably strengthened their anti aircraft batteries and significantly increased their crews. South Dakota saw extensive action during World War II; immediately upon entering service in mid 1942, she was sent to the south Pacific to reinforce Allied forces waging the Guadalcanal campaign. The ship was damaged in an accidental grounding on an uncharted reef, but after completing repairs she returned to the front, taking part in the Battle of Santa Cruz in October and the Second Naval Battle of Guadalcanal in November. During the latter action, electrical failures hampered the ability of the ship to engage Japanese warships and she became the target of numerous Japanese vessels, sustaining over two dozen hits that significantly damaged her superstructure but did not seriously threaten her buoyancy. South Dakota returned to the United States for repairs that lasted into 1943, after which she was briefly deployed to strengthen the British Home Fleet, tasked with protecting convoys to the Soviet Union. In mid 1943, the ship was transferred back to the Pacific, where she primarily operated with the fast carrier task force, contributing her heavy anti aircraft armament to its defense. In this capacity, she took part in the Gilbert and Marshall Islands campaign in late 1943 and early 1944, the Mariana and Palau Islands campaign in mid 1944, and the Philippines campaign later that year. In 1945, she participated in the Battles of Iwo Jima and Okinawa and bombarded Japan three times. Following the end of the war in August 1945, she took part in the initial occupation of the country before returning to the United States in September. She later moved to the Philadelphia Naval Shipyard, where she was laid up in the Atlantic Reserve Fleet until 1962, when she was sold for scrap.

USS South Dakota (BB 57) – 1930 жылдары АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін салынған төрт жылдам соғыс кемесінің жетекші кемесі. Вашингтон келісімдері жүйесінің 1930 жылдардың ортасында күші жойылғаннан кейін құрылған алғашқы американдық линкорлары, Оңтүстік Дакоталар келісімнің бір тармағын пайдаланып, бас қаруларын күшейтуге мүмкіндік алды. Дегенмен, Конгресс ірі соғыс кемелерін мақұлдаудан бас тартқандықтан, олардың суыру салмағы Вашингтон келісіміндегі А лимітіне жақын болды. Олар өздері тасымалдаған қарулардың калибріне тең қарудан қорғалуы тиіс болды, ал суыру салмағының шектелуі кеменің ішкі кеңістігінің тар болуына әкелді. Соғыс кезінде жасалған модификациялар жағдайды ушықтырып, әуе шабуылына қарсы қаруларын күшейтіп, экипаждың санын едәуір арттырды. Оңтүстік Дакота екінші дүниежүзілік соғыс кезінде белсенді түрде қолданылды. 1942 жылдың ортасында қызметке түскеннен кейін, ол Оңтүстік Тынық мұхитына Гуадалканал операциясын жүргізіп жатқан одақтас күштерді нығайту үшін жіберілді. Кеме белгіленбеген рифке соқтығысып зақымданды, бірақ жөндеуден кейін майданға оралып, қазан айында Санта-Круз шайқасына және қарашада Гуадалканалдың екінші теңіз шайқасына қатысты. Соңғы шайқаста электрлік ақаулар кеменің жапондық соғыс кемелерімен шайқасу қабілетін шектеді және ол көптеген жапондық кемелердің нысанасына айналды. Нәтижесінде, кеменің суперструктурасы едәуір зақымдалды, бірақ оның жүзу қабілетіне қауіп төндірмеді. Оңтүстік Дакота 1943 жылы жөндеу үшін АҚШ-қа қайтып оралды, содан кейін ол Ұлыбританияның үй флотын нығайту үшін қысқа мерзімге жіберілді, оның міндеті – Совет Одағына бағытталған конвойлерді қорғау болды. 1943 жылдың ортасында кеме Тынық мұхитына қайта оралды, онда ол негізінен жылдам авиациялық топпен бірге жұмыс істеді, оның қорғанысына ауыр зениттік қаруларын пайдаланды. Осы қызметте ол 1943 жылдың соңында және 1944 жылдың басында Гилберт және Маршалл аралдары операциясына, 1944 жылдың ортасында Мариан және Палау аралдары операциясына және сол жылдың соңында Филиппин операциясына қатысты. 1945 жылы ол Иво Джима және Окинава шайқастарына қатысып, Жапонияны үш рет бомбалады. 1945 жылдың тамызында соғыс аяқталғаннан кейін, ол елді оккупациялаудың бастапқы кезеңіне қатысып, қыркүйекте АҚШ-қа оралды. Кейіннен ол Филадельфия кеме құрылыс қоймасына көшірілді, онда 1962 жылға дейін Атлант мұхитының резервтік флотында сақталды, содан кейін металл тескілеріне сатылды.

Дизайн

"Оңтүстік Дакота" кемесі 1920-1930 жылдары соғыс кемелерін салуды бақылаған Вашингтон келісімінің күшін жойған кезде, жаһандық теңіз қарулануы аясында тапсырылды. Вашингтон және Лондон келісімдеріне сәйкес, келісімдік соғыс кемелерінің стандартты сыйымдылығы және негізгі артиллериясы белгілі бір шектеулерге ие болды. 1936 жылы Жапония келісім жүйесінен бас тартқаннан кейін, АҚШ Әскери-теңіз күштері келісімдегі "эскалаторлық тармаққа" жүгінуге шешім қабылдады, бұл сыйымдылықты арттыруға және қарулануды күшейтуге мүмкіндік берді. Конгресс жаңа кемелердің өлшемдерін ұлғайтуға қарсылық көрсеткендіктен, жобалау тобы ығысуды мүмкіндігінше 35 000 тоннаға жақын ұстауға мәжбүр болды, сонымен қатар үлкен артиллерияны және сол калибрлі қаруларды жеңуге жеткілікті броняны қамтамасыз етті. Кемеге жұмсалған шығын 52,8 миллион доллар (қазіргі шақта шамамен миллион долларға тең), сол кездегі ең қымбат американдық теңіз кемелерінің бірі болды. "Оңтүстік Дакотаның" жалпы ұзындығы 207 метр, ені 33 метр, суға бату тереңдігі 11 метрді құрады. Оның жобаланған сыйымдылығы және толық жауынгерлік жүктемеде 35 000 тоннаға дейін жетті. Кеме төрт валмен General Electric бу турбинасымен және 8 мұнаймен жұмыс істейтін Babcock & Wilcox қазандықтарымен жабдықталған, олардың қуаты ең жоғары жылдамдығын қамтамасыз етті. Кеменің круиздік қашықтығы жылдамдығымен шамамен болды. Онда әуе барлауы үшін үш Vought OS2U Kingfisher ұшағы орналасқан, олар кеменің кормасындағы екі ұшақ катапультісі арқылы ұшырылды. Бейбіт уақытта кеменің экипажы 1793 офицер мен сарбаздан тұрды, бірақ соғыс кезінде экипаж 2500 адамға дейін өсті. Кемеде негізгі артиллериясы үш үш қарулы мұнарада орналасқан тоғыз 16 дюймдік /45 калибрлі Mark 6 зеңбірегі болды, олардың екеуі алдыңғы бөлігінде, үшіншісі кормада орналасқан. Екінші артиллериясы екі жақтағы төрт мұнарада орналасқан он алты /38 калибрлі екі мақсатты зеңбіректерден тұрды. Бұл оның бауырларына қарағанда екі мұнара аз болды, бұл салмақты және қоймалық кеңістікті азайтуға, сондай-ақ штаб кеме ретінде пайдалану үшін қосымша персонал мен жабдықты орналастыруға мүмкіндік берді. Орташа қашықтықтағы зениттік қарулардың азаюын өтеу үшін, кеме жеңіл зениттік қарулармен жабдықталды. Жоба бойынша кеме жиырма /75 калибрлі және он екі .50 калибрлі M2 Браунинг пулеметтерімен жабдықталған зениттік артиллериямен жабдықталған, бірақ ол жеті төрт қарулы Bofors зеңбірегі, жеті төрт қарулы 1.1 дюймдік зеңбірегі, отыз төрт Oerlikon автоматты зеңбірегі және сегіз .50 калибрлі пулеметтерімен толықтырылды. Негізгі броньды белдеудің қалыңдығы болды, ал негізгі броньды палубаның қалыңдығы болды. Басты артиллерия мұнараларының алдыңғы беттері қалың болды және олар қалың барбеттердің үстіне орнатылған. Бақылау мұнарасының қабырғалары 16 дюймдік қалыңдықтан тұрды.

The South Dakota was ordered in the context of global naval rearmament during the breakdown of the Washington treaty system that had controlled battleship construction during the 1920s and early 1930s. Under the Washington and London treaties, so called treaty battleships were limited to a standard displacement of and a main battery of guns. In 1936, following Japan's decision to abandon the treaty system, the United States Navy decided to invoke the "escalator clause" in the treaty that allowed displacements to rise to and armament to increase to guns. Congressional objections to increasing the size of the new ships forced the design staff to keep displacement as close to 35,000 LT as possible while incorporating the larger guns and armor sufficient to defeat guns of the same caliber. The ship cost $52.8 million (equivalent to $52.8 in 1942 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million today), making it one of the most expensive American naval ships at the time. South Dakota was 680 feet (207 m) long overall and had a beam of 108 feet (33 m) and a draft of 35 feet (11 m). She displaced as designed and up to at full combat load. The ship was powered by four shaft General Electric steam turbines and eight oil fired Babcock & Wilcox boilers rated at , generating a top speed of The ship had a cruising range of at a speed of She carried three Vought OS2U Kingfisher floatplanes for aerial reconnaissance, which were launched by a pair of aircraft catapults on her fantail. Her peace time crew numbered 1,793 officers and enlisted men but during the war the crew swelled to 2,500. The ship was armed with a main battery of nine 16 inch /45 caliber Mark 6 guns in three triple gun turrets on the centerline, two of which were placed in a superfiring pair forward, with the third aft. The secondary battery consisted of sixteen /38 caliber dual purpose guns mounted in twin turrets clustered amidships, four turrets on either side. This was two fewer turrets than her sisters, a reduction in weight and magazine space to accommodate the extra personnel and equipment for her use as a flagship. To compensate for the reduction in medium anti aircraft firepower, she received light anti aircraft guns. As designed, the ship was equipped with an anti aircraft battery of twenty /75 caliber guns and twelve .50 caliber M2 Browning machine guns in single mounts, but she was completed with a battery of seven quadruple Bofors guns, seven quadruple 1.1 in guns, thirty four Oerlikon autocannon in single mounts, and eight of the .50 cal. guns. The main armored belt was thick, while the main armored deck was up to thick. The main battery gun turrets had thick faces, and they were mounted atop barbettes that were thick. The conning tower had 16 in thick sides.

Өзгерістер

Оңтүстік Дакота соғыс кезеңінде бірнеше өзгерістерге ұшырады, олар негізінен оның әуеге қарсы артиллериясына және түрлі радарларға қосымшалар болды. Алғашқы қосымша – 1941 жылы тапсырыс берілген SC әуе іздеу радарының орнатылуы, ол мачтаның алдыңғы бөлігіне орнатылды. Кейіннен ол SK типімен ауыстырылды. Сонымен бірге, алдыңғы суперқұрылымға SG жер бетін іздеу радары орнатылды, ал 1942 жылы Гуадалканал шайқасынан алынған тәжірибеден кейін негізгі мачтаға екінші SG жиынтығы қосылды. 1942 жылы жабдықтау кезінде ол басқару мұнарасына орнатылған Mark 3 отты басқару радары мен екінші батареялық қарулар үшін Mark 4 радарларын алды, бұл оның басқару батареялық қаруларын бағыттауға көмектесті. Mark 3 радары тез арада жаңартылған Mark 8 отты басқару радарымен және екінші батареялық қарулар үшін Mark 4 радарларымен ауыстырылды. Кейіннен ол Mark 4 радарларының орнына Mark 12/22 жиынтығын алды. Оңтүстік Дакотаға сондай-ақ TDY кедергі жасайтын құрылғы да берілді. 1945 жылы оның дәстүрлі бақылау құралдары Mark 27 микротолқынды радарларымен ауыстырылды, сонымен қатар SR әуе іздеу радары мен SK 2 әуе іздеу антеннасы да берілді. Кемедегі жеңіл әуеге қарсы артиллериясы біртіндеп кеңейтілді. 1942 жылдың қарашасында тағы сегіз .50 калибрлі пулемет орнатылды, ал 1942 жылдың соңы мен 1943 жылдың басындағы жөндеу жұмыстары кезінде оның екі 1.1 дюйлік төрттік орнатылымы 40 мм төрттік орнатылымдармен ауыстырылды. 1943 жылдың ақпанына қарай оның барлық 1.1 дюйлік пулеметтері алынып тасталды және тағы он үш 40 мм төрттік орнатылымдар қосылды. Осы кезде оның 20 мм артиллериясы 80 стволға дейін жеткізілді, барлығы жеке орнатылған. Соғыс аяқталғанға дейін олардың сегізі алынып тасталды.

Қызмет тарихы

Оңтүстік Дакотаның шассисі 1939 жылдың 5 шілдесінде Нью-Джерси штатының Камден қаласындағы «Нью-Йорк кеме құрылысы корпорациясында» салынды. 1941 жылдың 7 маусымында суға түсіріліп, 1942 жылдың 20 наурызында флот құрамына қабылданды. Содан кейін ол Филадельфия әскери-теңіз базасына сүйретіліп, жабдықтау жұмыстары басталды; капитан Томас Ли Гатч – оның алғашқы командирі болды. Бұл жұмыс 14 мамырға дейін аяқталды, ал келесі екі күнде ол Делавэр өзенінде машиналарын сынап көрді, содан кейін 3 маусымға дейін жалғасқан қосымша жабдықтау жұмыстары жүргізілді. Екі күннен кейін, АҚШ-тың шығыс жағалауында неміс суасты қайықтарының қатеріне байланысты, төрт эсминецтің сүйемелдеуімен сынақ сапарына шықты. Келесі екі күнде ол қозғалтқыштарын әртүрлі жылдамдықтарда сынап, конструкциялық ақауларды тексеру үшін қаруларын атты. Оқулар 17 шілдеге дейін жалғасты. Келесі күні төрт эсминецтің сүйемелдеуімен Вирджиния штатының Хэмптон Роудс портына бағытталды. Содан кейін ол солтүстікке қарай жүзіп, Мэн штатының жағалауындағы Вашингтон линкорымен кездесіп, 21 шілдеде Каско шығанағына жетті. Ол жерде Филадельфияға қайта жүзуге және 26 шілдеде толыққанды қызметке дайын деп жариялануға дейін оқ ату жаттығуларын жалғастырды.

Бірінші Тынық мұхит аралындағы ұшу

Гуадалканал науқанында америкалық және жапондық күштер арасындағы шайқастар күшейген сайын, әсіресе Саво аралы шайқасында одақтастардың жеңілісінен кейін, Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Эрнест Кинг «Оңтүстік Дакота», «Вашингтон», жеңіл крейсер «Джуноу» және алты эсминецке американдық флотты күшейту үшін Тынық мұхитының оңтүстігіне жөнелуге бұйрық берді. Контр-адмирал (RADM) Уиллис Ли 14 тамызда 6-шы эскадрильяны (BatDiv) тағайындаған кемелердің басқаруын қабылдады, «Оңтүстік Дакота» кемесінде өз туын көтерді. Келесі күні ол үш эсминецпен бірге жолға шықты, бірақ қозғалтқыштың бұзылуы салдарынан келесі күні таңертең аяқталған жөндеу жұмыстары қажет болды. Кариб теңізі арқылы оңтүстікке қарай жүзіп, Ли эскорттағы эсминецтерді бөліп, Панама каналы арқылы өтіп, каналдың Тынық мұхиты жағында тағы үш эсминецті қосты. Тамыз айының соңында Гуадалканал аймағына бағыт алғанда, «Оңтүстік Дакота» «Джуноумен» кездесті, ал кемелер 4 қыркүйекте жеткен Нукуалофа, Тонгатапуға бірге барды. Сол жерде жанармай құйғаннан кейін олар 6 қыркүйекте порттан шықты, бірақ «Оңтүстік Дакота» Лахай асуында белгісіз рифке соқтығып, ауыр зақымдар алды. «Вестал» жөндеу кемесінен келген суаршылар корпусты тексеріп, 46 метрлік қаптаманың зақымдалғанын анықтады. «Вестал» жұмысшылары корпусты жамап, 12 қыркүйекте Перл-Харборға жөнелтілді, онда толыққанды жөндеу жұмыстары жүргізілді. Ол Гуадалканалдың оңтүстігінде жапондық судандыру кемесімен торпедаланған «Саратога» ұшақ тасымалдаушысымен және оның эскорттарына қосылды. Жөндеу жұмыстары 23-28 қыркүйек аралығында аяқталды, сонымен қатар 1,1 дюймдік зениттік қаруларын алып тастап, төрт 40 мм төрттік және жиырма екі 20 мм зениттік қаруларын қосты. Оқ-дәрілер мен жабдықтарды тиеп алғаннан кейін, «Оңтүстік Дакота» 12 қазанда теңізге шығуға дайын деп жарияланды. Ол 14 қазанда Перл-Харборға қайту алдында келесі күні әуе шабуылына қарсы жаттығулар өткізді. Ол сол күні 16-шы операциялық топпен (TF) бірге Оңтүстік Тынық мұхитына жөнелді, оған «Энтерпрайз» ұшақ тасымалдаушысы мен тоғыз эсминец кірді. Оңтүстік Тынық мұхиты аймағының қолбасшысы вице-адмирал Уильям Ф. Хэлси TF 16-ға Санта-Крус аралдарының солтүстігіндегі жапондық теңіз күштерін іздеуді, содан кейін Соломон аралдарына қарай оңтүстік-батысқа бұрылып, Гуадалканалға жапондық жолды кесуді бұйырды. Операция үшін TF 16 командасы TF 17-мен күшейтілді, ол «Hornet» ұшақ тасымалдаушысымен байланысты болды, және RADM Томас К. Кинкейдтің басқаруымен TF 61 құрамына біріктірілді. Күштерге Лидің TF 64 қолдауы болды, оған «Вашингтон», екі ауыр крейсер, екі жеңіл крейсер және алты эсминец кірді.

As the fighting between American and Japanese forces in the Guadalcanal Campaign intensified, particularly after the Allied defeat at the Battle of Savo Island, Admiral Ernest King, the Chief of Naval Operations, ordered South Dakota, Washington, the light cruiser Juneau, and six destroyers to deploy to the south Pacific to reinforce the American fleet there. Rear Admiral (RADM) Willis Lee took command of the ships, designated Battleship Division (BatDiv) 6 on 14 August, hoisting his flag aboard South Dakota. The next day, she got underway escorted by three destroyers, but her progress was delayed by an engine breakdown that necessitated repairs that were completed the following morning. After steaming south through the Caribbean, Lee detached the escorting destroyers, passed through the Panama Canal, and picked up three other destroyers on the Pacific side of the canal. Later in August, while still en route to the Guadalcanal area, South Dakota rendezvoused with Juneau, the ships proceeding together to Nukuʻalofa, Tongatapu which they reached on 4 September. After refueling there, they left the port on 6 September, but South Dakota was badly damaged when she struck an uncharted reef in the Lahai Passage. Divers from the repair ship Vestal inspected the hull and discovered a 150 feet (46 m) length of plating had been damaged. Workers from Vestal patched the hull, allowing her to depart for Pearl Harbor on 12 September, where permanent repairs were effected. She joined the aircraft carrier Saratoga, which had been torpedoed by a Japanese submarine south of Guadalcanal, and her escorts for the voyage. Repairs lasted from 23 to 28 September, and the work also included removing the 1.1 inch guns, adding four 40 mm quad mounts and twenty two 20 mm guns. After loading ammunition and supplies, South Dakota was pronounced ready for sea on 12 October. She conducted anti aircraft training through the following day before returning to Pearl Harbor on 14 October. She departed for the south Pacific later that day in company with Task Force 16 (TF), which included the aircraft carrier Enterprise, with nine escorting destroyers. Vice Admiral William F. Halsey, the South Pacific Area commander, ordered TF 16 to sweep for Japanese naval forces north of the Santa Cruz Islands before turning south west toward the Solomon Islands to block the Japanese path to Guadalcanal. For the operation, TF 16 was reinforced by TF 17—centered on the carrier Hornet—which were combined to form TF 61 under the command of RADM Thomas C. Kinkaid. The force was supported by Lee with TF 64, which comprised Washington, two heavy cruisers, two light cruisers, and six destroyers.

Санта-Крус аралдары шайқасы

Жапон және американдық барлау ұшақтары 25 қазанда бір-бірінің флотын анықтады, ал «Оңтүстік Дакота» экипажы сол түні жапондық шабуыл күтілмегеніне қарамастан, түнгі беткейлік әрекетке дайындалды. Жапондық барлау ұшақтары Лидің күштерін Реннелл аралының шығысында анықтағаннан кейін, жапондық флотты TF 61-ден алыстатып, оның бағытына бұрды. Келесі күні таңертең «Энтерпрайз» ұшақтары жапондық авианосецтерді жапондық гидроұшағы TF 61-ді анықтамас бұрын бірнеше минутқа дейін тапты; екі тарап та бірден әуе шабуылын бастады, нәтижесінде Санта-Крус аралдары шайқасы болды. Бірінші жапондық толқын «Хорнет» тобына шабуыл жасап, авианосецке ауыр зақым келтірді және оны кері шегінуге мәжбүр етті, бірақ «Оңтүстік Дакота» мен «Энтерпрайз» зардап шекпеді. «Хорнеттің» кері шегінуі жапондық авианосецтерге «Энтерпрайз» тобына шабуыл жасауға мүмкіндік берді. Сол күні таңертеңгі сағат 10:00-ден кейін екінші шабуыл жасалды, ол «Энтерпрайз» тобын нысанаға алды, ал «Оңтүстік Дакота» шабуылшыларды ығыстыру үшін қарсы әуе шабуылын жүргізді; кемелер жеті жапон ұшағын атып түсірді, ал ұшақтар тағы үшін жойды. Бір сағаттан кейін үшінші толқын шабуыл жасады. 11:48-де Накадзима B5N торпедо-бомбалаушылар тобы «Оңтүстік Дакотаға» шабуыл жасады. Ол торпедалардан қашып, шабуылшылардың біреуін атып түсірді. Жарым сағаттан кейін төртінші шабуыл болды, бірнеше Аичи D3A сүңгірлеуші бомбалаушылар «Оңтүстік Дакотаға» шабуыл жасады. Бомбалардың көпшілігі теңізге зиянсыз түсті, бірақ біреуі оның алдыңғы бас батареясының мұнарасының төбесіне тиді, бірақ жарылып, тесілген жоқ. Бомбалаушыларды анықтау үшін және кемені қашықтатуға тырысқан Гатч бомбаның сынығынан жарақат алды, ал жарылыстан болған мидың сілкінісі оны қабырғаға лақтырып, есінен таныды. Екі адам қаза тауып, бомбадан шашыраған сынықтардан кемінде елу адам жарақат алды. Бомбадан шашыраған сынықтар орталық және екінші мұнараның сол жақ пулеметіне зақым келтірді. Оқ ату экипажына қару-жарақ бюросы оқ-дәрілерді атуға болмайтындай терең ойықтар бар екенін хабарлады. Басқаруды атқарушы офицердің (XO) станциясына беру кезінде байланыс қателігі «Оңтүстік Дакотаның» формациядан шығуына себеп болды, XO қателікті түзеткенге дейін ол қысқа уақытқа «Энтерпрайзге» қарай бағытталды. Екі флот та түн жамылғанда өзара байланыстан үзілді. «Оңтүстік Дакотаның» артиллериялық ұшақтары 26 жапон ұшағын атып түсіргенін мәлімдеді, бірақ TF 16-ның барлық кемелерімен бірге тек 13-і ғана атып түсірілді. Кемеде екі адам қаза тауып, бомбадан және Мицубиси A6M Zero истребительдерінен жасалған шабуылдардан кемінде алпыс адам жарақат алды. Шайқастан кейін баспасөзде «Оңтүстік Дакотаның» әуеге қарсы атысының тиімділігі асыра көрсетілді; 5 дюймдік, 1,1 дюймдік және 40 мм-лік пушкалар төменгі бұлттар арқылы нысаналарды іздеуде қиындықтарға тап болды. 20 мм-лік пушкалар, олардың тиімді қашықтығы қысқа болғандықтан, көрінудің нашарлауына кедергі келтірмеді және кеменің шайқастан кейінгі есебіне сәйкес, «Оңтүстік Дакота» атып түсірген ұшақтардың үштен екісін құртты. Жапондық авианосецтер шайқастан аман қалды, ал «Хорнет» ақырында суға батырылды, бірақ жапондықтар 99 ұшақты жоғалтты, бұл авианосецтердің жартысына жуық құрамын құрады, жапондық теңіз авиациясын қиратты, ол ауыр жарақат алған және оңай алмастырылмаған ветерандарға сүйенді. Номеяға қайтып бара жатқанда суасты қайығымен байланыс жасамау үшін «Оңтүстік Дакота» 30 қазанда «Махан» эсминцымен соқтығысты. «Оңтүстік Дакота» мен «Махан» екі кемесі де ауыр зақымдарға ұшырады, «Маханның» мұрты солға бұрылып, 14-ші кадрға дейін қисайды. Екі соғыс кемесі де Нумеяға қарай жалғасты, онда «Вестал» «Оңтүстік Дакотадағы» соқтығысудан және шайқаста болған зақымдарды жөндеді. Жөндеу тобы «Оңтүстік Дакотаның» кейбір ішкі бөліктерін суға батырып, зақымдалған корпустың пластинасын ашты; жұмыс 1-6 қараша аралығында жалғасты, ал Гатч алдыңғы күні қызметке оралды. Осы уақытқа дейін «Энтерпрайз» Тынық мұхитындағы жалғыз белсенді авианосец болды, сондықтан Холси «Вашингтонға» «Оңтүстік Дакотаға» қосылып, құнды авианосецті қорғау үшін эскорт күшінің бөлігі ретінде жұмыс істеуге бұйрық берді. TF 16 құрамында «Оңтүстік Дакота», «Энтерпрайз», «Вашингтон», ауыр крейсер «Нортгемптон» және тоғыз эсминец болды. Кемелер 11 қарашада Гуадалканал жағалауындағы шайқасқа қайта оралды. Келесі күні оларға «Пенсакола» крейсері мен тағы екі эсминец қосылды. 13 қарашада, жапондықтардың шабуылға ұшырауы туралы хабар алғаннан кейін, Халси «Оңтүстік Дакотаны», «Вашингтонды» және төрт эсминціні 16.3 арнайы тобы ретінде бөліп, оған Ли басшылық етті. «Энтерпрайз» Санта-Круз шайқасынан зақымдалған алдыңғы лифтімен оңтүстікке резерв ретінде қалды. ТГ 16.3 кемелері Гуадалканал жағалауындағы жапондық бомбалау тобының шабуылын тоқтатуға тиіс болды.

Japanese and American reconnaissance aircraft discovered each other's fleets on 25 October, and South Dakotas crew prepared for a night surface action that night, though the anticipated Japanese attack did not materialize. Japanese reconnaissance aircraft that had spotted Lee's force east of Rennell Island had drawn the Japanese fleet in his direction, away from TF 61. The next morning, aircraft from Enterprise located the Japanese aircraft carriers minutes before a Japanese seaplane located TF 61; both sides immediately launched air strikes, leading to the Battle of the Santa Cruz Islands. The first Japanese wave struck Hornets group, inflicting serious damage on the carrier and forcing her to withdraw, though South Dakota and Enterprise were left unmolested. Hornets withdrawal allowed the Japanese carriers to concentrate their attacks on Enterprises group. A second strike later that morning, shortly after 10:00 targeted the Enterprise group, and South Dakota provided heavy anti aircraft fire to drive off the attackers; the ships shot down seven Japanese aircraft and fighters claimed another three. A third wave hit the task force an hour later, and at 11:48, a group of Nakajima B5N torpedo bombers attacked South Dakota. She evaded the torpedoes and shot down one of the attackers. A fourth strike arrived over the fleet half an hour later, and several Aichi D3A dive bombers attacked South Dakota. Most of the bombs fell harmlessly in the sea, but one scored a hit on her forward main battery turret roof, though it exploded without penetrating. Gatch, who was out on the bridge wing to spot the bombers so he could try to maneuver the vessel away, was wounded by a bomb splinter and the concussion from the blast threw him into the wall and knocked him unconscious. Two men were killed and over fifty were wounded by fragments from the bomb. Splinters from the bomb damaged the center and left gun of the number two turret. The gun crew was eventually informed by the Bureau of Ordnance that the gouges were deep enough that the barrels should not be fired. A miscommunication while transferring steering control to the executive officer's (XO) station caused South Dakota to haul out of formation, briefly headed toward Enterprise before the XO corrected the mistake. The two fleets then disengaged as night approached. South Dakotas gunners claimed to have shot down 26 Japanese aircraft, but only 13 had actually been shot down by all of the ships of TF 16 combined. The ship suffered two fatalities and around sixty wounded between the bomb hit and strafing runs from Mitsubishi A6M Zero fighters. The effectiveness of South Dakotas anti aircraft fire was exaggerated in the press after the battle; the 5 inch, 1.1 inch, and 40 mm guns had difficulty tracking targets through the low clouds. The 20 mm guns, with their shorter effective range, were not hampered by the reduced visibility and accounted for two thirds of the aircraft South Dakota shot down, according to the ship's after action report. Though the Japanese carriers survived the battle and Hornet eventually had to be scuttled, the Japanese had lost 99 aircraft, nearly half of the carriers' complement, devastating Japanese naval aviation, which relied on a small number of highly trained veterans that could not be easily replaced. While attempting to avoid a submarine contact on the return trip to Nouméa, South Dakota collided with the destroyer Mahan on 30 October. Both South Dakota and Mahan suffered significant damage, with Mahans bow deflected to port and crumpled back to Frame 14. Both warships continued to Nouméa, where Vestal repaired South Dakotas collision and battle damage. The repair team flooded some of South Dakotas internal compartments to induce a list to expose the damaged hull plating; the work lasted from 1 to 6 November, and Gatch had returned to duty the previous day. By this time, Enterprise was the only active carrier in the Pacific, and so Halsey ordered Washington to join South Dakota as part of the escort force to protect the valuable carrier. TF 16 now consisted of South Dakota, Enterprise, Washington, the heavy cruiser Northampton, and nine destroyers. The ships sortied on 11 November to return to the fighting off Guadalcanal. The cruiser Pensacola and two more destroyers joined them the following day. On 13 November, after learning that a major Japanese attack was approaching, Halsey detached South Dakota, Washington, and four of the destroyers as Task Group 16.3, again under Lee's command. Enterprise, her forward elevator damaged from the action at Santa Cruz, was kept to the south as a reserve. The ships of TG 16.3 were to block an anticipated Japanese bombardment group in the waters off Guadalcanal.

Гуадалканалдың екінші теңіз шайқасы

Лидің шабуыл тобы Гуадалканалға жақындағанда, оның жапондық әріптесі адмирал Нобутаке Кондо кездесу үшін өзінің негізгі бомбалау күшін – жылдам жауынгерлік кеме «Кирисиманы», ауыр крейсерлер «Такао» мен «Атагоны» және эсминецтер тобын жіберді. Жолда келе жатып, 14 қарашада TG 16.3 TF 64 болып қайта тағайындалды; кемелер Гуадалканалдың оңтүстігінен өтіп, аралдың батыс жағын айналып Кондоның күтілетін бағытын кесті. Жапондық ұшақтар Лидің тобын көргенін хабарлады, бірақ кемелерді крейсерлер мен эсминецтер тобынан бастап, ұшақ тасымалдағыштарға дейін қате анықтады, бұл жапон командирлерінің арасында шатасу тудырды. Сол күні кешке американдық барлау ұшақтары Саво аралынан жапондық соғыс кемелерін байқап, Лиге кемелерін бас штабқа келтіруді бұйырды. Екі жауынгерлік кемеден бұрын төрт эсминец орналастырылды. Америкалық шабуыл тобы бір күн бұрын құрылғандықтан, бірлік ретінде жұмыс істемеген, ал екі жауынгерлік кеменің де негізгі батареясын, әсіресе түнде ату тәжірибесі шектеулі болды. 14 қарашада сағат 23:00-де Кондоның негізгі күшінен бұрын жіберілген RADM Shintarō Hashimoto басқаратын жапондық эсминецтер Лидің кемелерін байқап, Кондоны ескерту үшін кері бұрылды. Дәл сол уақытта «Вашингтонның» іздеу радары Хашимотоның крейсері мен эсминцінің бірін анықтады. Кемелердің отты басқару радарлары жапондық кемелерді қадағалай бастады, ал Ли екі жауынгерлік кемесіне дайын болғанда от ашуға бұйрық берді. «Вашингтон» 23:17-де бірінші болып , содан кейін «Оңтүстік Дакота» да тез арада атып, бірақ «Санта-Крузда» екі ствол зақымданғандықтан алты алдыңғы зеңбірегінің төртеуін ғана қолданды. Кемелер қашықтықты анықтау үшін радарларды, ал зеңбіректерді бағыттау үшін оптикалық дирижерлерді пайдаланды. «Оңтүстік Дакота» бастапқыда жапондық «Шикинами» эсминцін нысанаға алды; «Оңтүстік Дакота» қағып жібермеді, бірақ «Шикинами» дереу қашықтықты арттыру үшін бұрылды. «Оңтүстік Дакота» содан кейін «Аянами» және «Уранамі» эсминецтерін нысанаға алды; оның бақылаушылары «Оңтүстік Дакота» екеуіне де соққы беріп, өртке ұшыратқанын мәлімдеді, бірақ ол осы кезеңде ешқандай соққы берген жоқ. Алайда, біріншісі «Вашингтонға» тым жақын келді және тез арада жанып жатқан қирауылға айналды, кейіннен батырылды. Көп ұзамай, шамамен 23:30-да электрлік коммутатор бөлмесіндегі ақау «Оңтүстік Дакотада» электр қуатын өшіріп, радар жүйесін тоқтатты және кемені жақындап келе жатқан жапондық кемелерге мүлдем соқыр қалдырды. Осы уақытқа дейін Хашимотоның кемелері американдық эсминецтер тобына ауыр зақым келтірді; екі эсминец торпедамен жарылды (олардың бірі «Бенхам» келесі таңға дейін аман қалды), ал үшіншісі оқпен жойылды. Бұл «Оңтүстік Дакотаның» проблемаларын күшейте түсті, өйткені ол жанған қирауылдардан аулақ болуы керек еді. Жанып жатқан эсминецтер алдында бұрылуға мәжбүр болғандықтан, оттар «Оңтүстік Дакотаны» кері жарық етті және оның жапондық кемелерге көрінуін арттырды. Сағат 23:40-да ол Хашимотоның кемелерін артқы мұнарасымен шабуылдады, бұл оның «Кингфишерлерін» өртке ұшыратты, бірақ екінші залп екі өртенген ұшақты борттан ұрып жіберді және үшінші ұшақтың отын сөндірді. Электр қуаты қалпына келтіріліп, ол негізгі батареясынан 5 залп атты, бірақ атудың соққысы қосымша электрлік ақауларға әкелді, оқ ату және іздеу радарларын жарты сағатқа тоқтатты. Іздеу радарын қайта іске қосқаннан кейін «Оңтүстік Дакота» алдымызда көптеген жапондық кемелерді анықтады. Бұл Кондоның кемелері болды, олар бірден «Оңтүстік Дакотаға» торпедалар атқылады, бірақ барлығы сәтсіз аяқталды. Кондоның күштеріне тым жақын келген «Оңтүстік Дакота» соғыстың осы кезеңінде жапондық шабуылдардың негізгі нысаны болды. Жапондық эсминецтер кемені жарықпен жарықтатты, ал Кондоның қалған кемелері өздерінің оттарын «Оңтүстік Дакотаға» бағыттады. Осы кезеңде 27 рет соққы алды, соның ішінде «Кирисимадан» шыққан 14 дюймдік снаряд артқы мұнараға тиіп, броньды бұзбай қалды, бірақ жаттығу жабдығына зақым келтірді. Оқпанның басым бөлігі крейсерлер мен эсминецтердің орташа калибрлі оқ-дәрілерінен түсті, бірақ олар негізінен кеме құрылысына ғана шектелген, кеменің тіршілігіне қауіп төндірмеді. Олар радарлық қондырғыларды қиратып, радио жүйелерін өшіріп, басқа жүйелерді бұзды, Лидің сөзіне қарағанда, кемені «құлақсыз, мылқау, соқыр және әрекетке қабілетсіз» қалдырды. «Оңтүстік Дакотаға» назар аударған жапондықтар «Вашингтонды» қатыспай қалдырып, оған «Кирисимаға» кедергісіз шабуылдауға мүмкіндік берді. «Оңтүстік Дакота» «Кирисиманы» да нысанаға алып, бес залп атты, бірақ оқ бағыттау жабдығы бұзылғандықтан атуын тоқтатты; алайда, оның қосымша батареясы қарқынды атуды жалғастырды. «Вашингтон» «Кирисимаға» өлімге әкелетін зақымдар келтірді, оның төрт негізгі батарея мұнарасының екеуін жойды, су астында тесіктер жасады және көптеген өрттерді тудырды. Түн ортасынан кейін Кондо кемелерін торпедалық қашықтыққа қайтару үшін бұрды, ал зардап шеккен «Кирисиманы» бақылаусыз күйде кете берді. 00:05-те жапондықтар «Оңтүстік Дакотаға» атуын тоқтатты және ол жылдамдығын арттырып, 00:08-де атуын тоқтатты. Радиосы оқпен зақымдалғандықтан, Гатч Лимен байланыса алмады, сондықтан ол оңтүстікке бұрылып, шегінді. Су астындағы соққыдан кейін аз ғана су жиналды және 0,75 градусқа еңкейді, бірақ ол тез түзілді. Оқтан туған өрттер 01:55-ке дейін сөндірілді. Шамамен 02:00-де «Оңтүстік Дакота» «Вашингтонмен» радио байланысын қалпына келтірді және Гатч Лиге кемесінің жағдайы туралы хабарлады. Ли Гатчқа жоғары жылдамдықпен шегінуге бұйрық берді. «Оңтүстік Дакотаның» экипажы ауыр шығынға ұшырады, 40 адам қаза тауып, 180 адам жараланды. Жаралғандардың арасында жасының өтірігімен тіркелген 12 жасар Калвин Грэм болды; ол соғыста шайқасқан ең жас америкалық сарбаз болды. 09:00-ге дейін «Оңтүстік Дакота» «Вашингтонмен», «Бенхаммен» және «Гвин» эсминцімен қайта бірігіп, аймақтан шегінді. «Оңтүстік Дакота» шайқастағы рөлі үшін Әскери-теңіз күштерінің мақтауын алды.

As Lee's task group approached Guadalcanal, his Japanese counterpart Admiral Nobutake Kondō steamed to meet him with his main bombardment force, consisting of the fast battleship Japanese battleship Kirishima, the heavy cruisers Japanese cruiser Takao and Japanese cruiser Atago, and a destroyer screen. While en route, TG 16.3 was re designated as TF 64 on 14 November; the ships passed to the south of Guadalcanal and then rounded the western end of the island to block Kondō's expected route. Japanese aircraft reported sighting Lee's formation, but identification of the ships ranged from a group of cruisers and destroyers to aircraft carriers, causing confusion among the Japanese commanders. That evening, American reconnaissance aircraft spotted Japanese warships off Savo Island, prompting Lee to order his ships to general quarters. The four destroyers were arrayed ahead of the two battleships. The American task force, having been thrown together a day before, had not operated together as a unit, and both of the battleships had very limited experience shooting their main battery, particularly at night. At around 23:00 on 14 November, the leading Japanese destroyers in a screening force commanded by RADM Shintarō Hashimoto sent ahead of Kondō's main force spotted Lee's ships and turned about to warn Kondō. At about the same time, Washingtons search radar picked up one of Hashimoto's cruisers and a destroyer. The ships' fire control radars then began tracking the Japanese vessels and Lee ordered both of his battleships to open fire when ready. Washington fired first at 23:17 at a range of , followed quickly by South Dakota, though she was limited to four of her six forward guns owing to the damage to two of the barrels sustained at Santa Cruz. The ships used their radars to determine the range but their optical directors to aim the guns. South Dakota initially targeted the destroyer Japanese destroyer Shikinami; South Dakota missed, but Shikinami immediately turned to open the range. South Dakota then shifted fire to the destroyers Japanese destroyer Ayanami and Japanese destroyer Uranami; her spotters claimed South Dakota had hit both and set them on fire, but she scored no hits during this period. The former approached Washington too closely, however, and was quickly reduced to a flaming wreck, which was scuttled later. Shortly thereafter, at about 23:30, an error in the electrical switchboard room knocked out power aboard South Dakota, disabling her radar systems and leaving the ship all but blind to the Japanese vessels approaching the force. By this time, Hashimoto's ships had inflicted serious damage on the American destroyer screen; two of the destroyers were torpedoed (one of which, Benham, survived until the following morning) and a third was destroyed by gunfire. This compounded South Dakotas problems, as she had to keep clear of the burning wrecks. By being forced to turn in front of the burning destroyers, the fires backlit South Dakota and highlighted her presence to the Japanese ships. At 23:40, she engaged Hashimoto's ships with her rear turret, which accidentally set her Kingfishers on fire, but a second salvo knocked two of the three burning aircraft overboard and blew out the fire on the third. Power was restored and she fired five salvos from her main battery at a range of , but the shock of firing the guns caused further electrical failures, disabling her gunnery and search radars for five minutes shortly before midnight. Upon reactivating her search radar, South Dakota picked up numerous Japanese vessels directly ahead. These were Kondō's ships, and they immediately launched a volley of torpedoes at South Dakota, though they all missed. Having inadvertently closed to within of Kondō's force, South Dakota bore the brunt of Japanese attacks during this phase of the battle. Japanese destroyers illuminated the ship and the rest of Kondō's vessels concentrated their fire on South Dakota. She received 27 hits during this phase, including a 14 inch shell from Kirishima that hit the rear turret and failed to penetrate the armor, though it damaged the training gear. Most of the hits came from the medium caliber guns of the cruisers and destroyers, though they were largely confined to the superstructure, where they did not threaten the ship's survival. They nevertheless inflicted significant damage, destroying radar sets, disabling radio systems, and knocking out other systems, leaving the ship in Lee's words "deaf, dumb, blind, and impotent." Focused on South Dakota, the Japanese left Washington unengaged, allowing her to attack Kirishima without any disruption. South Dakota fired two or three salvos at the next Japanese ship in the line before shifting fire to target Kirishima as well, firing five salvos in total before checking her fire as her gun directing equipment had been disabled; her secondary battery nevertheless kept up a heavy fire. Washington quickly inflicted fatal damage on Kirishima, destroying two of her four main battery turrets, holing her below the waterline, and starting numerous fires. Shortly after midnight, Kondō turned his ships to bring them back into torpedo range, leaving the stricken Kirishima to steam out of control. At 00:05, the Japanese ceased firing at South Dakota and she increased speed to and checked her fire at 00:08. Since her radios had been disabled by gunfire, Gatch could not communicate with Lee, so he turned south and disengaged. A hit below the waterline caused minor flooding and a list of 0.75 degrees, though that was quickly corrected. Fires that shell hits had started were suppressed by 01:55. At around 02:00, South Dakota restored radio contact with Washington and Gatch informed Lee of his ship's condition. Lee ordered Gatch to withdraw at high speed. South Dakotas crew had suffered heavy casualties, with 40 killed and 180 wounded. Among the injured was 12 year old Calvin Graham, who had lied about his age to enlist; he was the youngest American to fight in the war. By 09:00, South Dakota had formed back up with Washington, Benham, and the destroyer Gwin to withdraw from the area. South Dakota received the Navy Unit Commendation for her role in the battle.

Жөндеулер және Атлантикаға жіберу

Вашингтон Оңтүстік Дакотаға қосылды, ал екі линкор Ноумеяға қайта шегінді, олар 17 қарашада жетті. Онда «Прометей» жөндеу кемесі Оңтүстік Дакотаның зақымдануының бір бөлігін жөндеді, жұмыс 25 қарашаға дейін жалғасты. Осы кезеңде кемеге жойылған «Кингфишерлер» ұшақтарының жаңалары жеткізілді. 25 қарашада ол екі эсминецтің сүйемелдеуімен Нукуалофаға қарай жолға шықты. 27 қарашада онда май құйып алғаннан кейін, 29 қарашаға дейін эсминецтермен бірге жүрді, содан кейін оларды флотқа қайтару үшін бөліп жіберді. Оңтүстік Дакота солтүстік-шығысқа қарай Панама каналына бет алды, ол 11 желтоқсанда жетті. Каналдың Тынық мұхиты жағында май құйып, шлюздерден өтіп, солтүстікке қарай Нью-Йоркке қарай жүзіп кетті. Атлантикада ол екі эсминецтен сүйемелдеу алды. 18 желтоқсанда Нью-Йоркке келгеннен кейін Оңтүстік Дакота Бруклиндегі теңіз кемелерінің кемежайындағы құрғақ докқа тұрақты жөндеуге және қайта жабдықтауға кірді. Кеме баспасөзde жарияланды және Гуадалканал шайқасындағы жеңіс үшін Вашингтонның орнына Оңтүстік Дакотаға есептелді, оның шайқастағы нашар өнемі ескерілмеді. Қауіпсіздік мақсатында ол «X ұрыс кемесі» деп аталды. Капитан Линд Д. МакКормик 1 ақпанда Гатчты қызметтен босатып, кеме 25 ақпанда теңіз сынақтарын бастау үшін теңізге шықты. Наурыз айында ол Солтүстік Атлантикада «Рейнджер» ұшақ тасушысымен бірге операциялар жүргізе бастады. Британдық үй флоты Сицилияға одақтастардың шабуылына қолдау көрсету үшін Жерорта теңізіне соғыс кемелерін жіберді, ал Оңтүстік Дакота өз кезегінде үй флотын нығайту үшін жіберілді. Осы кезеңде оның басты міндеті - Арктика арқылы Кеңес Одағына жіберілетін Арктикалық конвойларды қорғау болды. «Тирпиц» және «Шарнхорст» неміс соғыс кемелерінен және бірнеше ауыр крейсерлерден тұратын күшті неміс эскадрильясы осы конвойларға қауіп төндірді. Конвойды сүйемелдеуге американдық үлес TF 61 деп белгіленді, оған RADM Олаф М. Хастведт басшылық етті және Оңтүстік Дакота, оның қарындасы Алабама және бес эсминец кірді. Кемелер 19 мамырда Скапа-Флоуға келді және соғыс кемелеріне қосылды, олармен келесі үш айда жиі бірлесіп жұмыс істеді. Кемелер Ұлыбритания мен Кеңес Одағы арасында қатынасатын конвойларды қорғады, ал шілдеде олар Сицилияны басып алу кезінде немістердің назарын аудару үшін демонстрациялық операция жүргізді, бірақ немістер кемелерге назар аудармады. Айдың соңында Оңтүстік Дакота Норфолкке бес эсминецтің сүйемелдеуімен қайтарылды; олар 1 тамызда келді. Кеме келгеннен кейін 9-шы дивизияның командирі RADM Эдвард Хансон Оңтүстік Дакотаға көтеріліп, оны өзінің флагманы етіп белгіледі.

Washington joined South Dakota, and the two battleships withdrew to Nouméa, which they reached on 17 November. There, the repair ship Prometheus repaired some of South Dakotas damage, the work lasting until 25 November. During that period, she received replacements for her destroyed Kingfishers. On 25 November, she got underway, headed to Nukuʻalofa escorted by a pair of destroyers. After refueling there on 27 November, she proceeded with the destroyers until the 29th, when she detached them to return to the fleet. South Dakota steamed northeast to the Panama Canal, which she reached on 11 December. She refueled on the Pacific side of the canal, passed through the locks, and steamed north to New York. Once she was in the Atlantic, she picked up an escort of two destroyers. After arriving in New York on 18 December, South Dakota went into dry dock at the Brooklyn Navy Yard for permanent repairs and a refit. The ship was heralded in the press and credited with the victory off Guadalcanal instead of Washington, despite her poor performance in the action. For security purposes, she was referred to as "Battleship X". Captain Lynde D. McCormick relieved Gatch on 1 February 1943, and the ship went to sea on 25 February to begin sea trials. In March, she began operations in the north Atlantic with the carrier Ranger. The British Home Fleet deployed battleships to the Mediterranean to support the Allied invasion of Sicily, and South Dakota was in turn sent to reinforce the Home Fleet. Her primary responsibility during this period was protecting the Arctic supply convoys being sent to the Soviet Union through the Arctic Ocean; a powerful German squadron consisting of the battleships German battleship Tirpitz and German battleship Scharnhorst and several heavy cruisers threatened these convoys. The American contribution to the convoy escort was designated TF 61, commanded by RADM Olaf M. Hustvedt, and consisted of South Dakota, her sister Alabama, and five destroyers. The ships arrived in Scapa Flow on 19 May and joined the battleships and , with which they frequently operated over the next three months. The ships protected convoys going back and forth between Britain and the Soviet Union, and in July, they conducted a demonstration to distract German attention during the Sicily invasion, though the Germans took no notice of the ships. At the end of the month, South Dakota was recalled to Norfolk with five destroyers as escort; they arrived there on 1 August. After her arrival, RADM Edward Hanson, the commander of BatDiv 9, came aboard South Dakota, making her his flagship.

Гилберт және Маршалл аралдары

Оңтүстік Дакота 21 тамызда Норфолктан шығып, 14 қыркүйекте Тынық мұхитының оңтүстігіндегі Эфатеге жетті. Содан кейін 7 қарашада Фиджиге бағытталды, онда TG 50.1 тірек күштеріне бекітілген 9-шы бөлімшесінің қалған бөлігімен қосылды. Америка флоты Гилберт және Маршалл аралдарын бағындыру науқанына кірісті, ол қараша айының соңында Тарава аймағын басып алу операциясы – «Гальваникпен» басталды. 19 қарашада авиатасымалдаушылар Тараваға және жақын аралдарға десантты алдын ала шабуыл ретінде жүргізді. Оңтүстік Дакота желтоқсан айында Лидің басқаруына қайта оралып, TG 50.4 тобын басқарды, оған «Алабама», «Вашингтон», «Солтүстік Каролина» және екі авиатасымалдаушы кірді. Кемелер айдың басында Науруға шабуылға жіберілді, ал 6 желтоқсанда «Индиана» және «Массачусетс» соғыс кемелерімен күшейтілді, бұдан кейін TG 50.8 деп тағайындалды. Екі күннен кейін кемелер Науруға жетіп, соғыс кемелерінің артиллериялық оғымен және авиатасымалдаушылардың авиациясымен бомбалады. Американдықтар маңызды нәтижелерге қол жеткізе алмады, себебі аралдағы жапондық күштер аз болды және нысанаға алуға аз ұшақтар болды. Кемелер Эфатеге оралып, келесі ірі шабуылға дайындық жұмыстарын бастады, оның ішінде оқ-дәрі және басқа да жабдықтарды тиеуді жүзеге асырды. 1944 жылдың 5 қаңтарында «Уильям Уорд Барроуз» көлігінен оқ-дәрілерді тиеп алғаннан кейін, 16 қаңтарда «Индиана» және үш эсминецпен бірге артиллериялық жаттығулар үшін теңізге шықты. Оңтүстік Дакота қатысқан келесі операция – Маршалл аралдарын басып алу, «Флинтлок» кодымен белгіленген; Оңтүстік Дакота енді TG 37.2 құрамына кірді, Үшінші флот, оған «Индиана», «Массачусетс», «Солтүстік Каролина» және «Вашингтон» кірді, алты эсминец сүйемелдеді. Олар 18 қаңтарда Эфатеден Фунафутиге қарай жолға шықты. Күшті толқындар Оңтүстік Дакотадағы бірнеше матростарды жарақаттады және бір матросты теңізге шайып жіберді, оны таба алмады. Кемелер «Банкер Хилл» және «Монтерей» авиатасымалдаушыларымен кездесті, және екі күннен кейін Фунафутиге келген кезде топ TF 58.8 болып қайта нөмірленді, себебі Бесінші флот жылдам авиатасымалдаушылар тобының басқаруын қолға алды. Кемелер 23 қаңтарда жанармаймен толықты және кете берді, ал 25 қаңтар таңында Оңтүстік Дакота, Солтүстік Каролина және Алабама TG 58.2.2 құрамына бөлінді. Флот келесі бірнеше күнде мақсатына қарай сапарды жалғастырды, саяхат жалған суасты кемелерін көру және радарлық сигналдармен сипатталды. Кемелер 29 қаңтарда Рой-Намурға жетті, ал авиатасымалдаушылар алдағы шабуылға дайындық ретінде аралдарға ірі әуе шабуылдарын жүргізді. Оңтүстік Дакота жапондық авиациядан қорғау үшін авиатасымалдаушылармен бірге қалды, бірақ жапондық авиация пайда болған жоқ. 30 қаңтарда Оңтүстік Дакота және TG 58.2.2 тобының қалған бөлігі аралдарды артиллериялық оқтармен бомбалауға жіберілді, бұл келесі күні жердегі әскерлер жағаға шығар алдындағы дайындық бомбалаудың бір бөлігі болды.

South Dakota departed Norfolk on 21 August and reached Efate in the south Pacific on 14 September. From there, she steamed to Fiji on 7 November, where she joined the rest of BatDiv 9, which had been assigned to the support force for TG 50.1, designated the Carrier Interceptor Group. The American fleet embarked on a campaign to conquer the Gilbert and Marshall Islands, beginning with Operation Galvanic, the seizure of Tarawa later in November. On 19 November, the carriers launched raids on Tarawa and nearby islands in advance of the amphibious assault. South Dakota once again came under the command of Lee in December, who commanded TG 50.4, which also included the battleships Alabama, Washington, North Carolina, and two carriers. The ships were sent to attack Nauru early in the month, and on 6 December they were reinforced by the battleships Indiana and Massachusetts, now being re designated TG 50.8. The ships arrived off Nauru two days later and bombarded it with gunfire from the battleships and strikes from the carriers' aircraft. The Americans achieved little of significance, as the Japanese forces on the island were light and had few aircraft to be targeted. The ships returned to Efate and began preparations for the next major offensive, including loading ammunition and other supplies. She loaded ammunition from the transport William Ward Burrows on 5 January 1944 and went to sea in company with Indiana and three destroyers for gunnery training on 16 January. The next operation in which South Dakota participated was the invasion of the Marshalls, code named Operation Flintlock; South Dakota was now part of TG 37.2, Third Fleet, which included Indiana, Massachusetts, North Carolina, and Washington, escorted by six destroyers. They departed Efate on 18 January, bound for Funafuti. Heavy seas injured several men aboard South Dakota and swept one man overboard, who was not recovered. The ships met the carriers Bunker Hill and Monterey on the way, and on arriving in Funafuti two days later, the group was re numbered as TF 58.8, as Fifth Fleet had taken command of the fast carrier task force. The ships refueled and departed on 23 January, and on the morning of 25 January, South Dakota, North Carolina, and Alabama were detached to form TG 58.2.2. The fleet continued on to its objective over the next several days, the voyage marked by false submarine sightings and radar contacts. The ships reached Roi Namur on 29 January, and the carriers launched major air strikes on the islands in preparation for the coming assault. South Dakota remained with the carriers to protect them from Japanese aircraft that did not materialize. On 30 January, South Dakota and the rest of TG 58.2.2 were sent to shell the islands, part of the preparatory bombardment before the ground forces went ashore the following day.

Орталық Тынық мұхит рейдтері

Оңтүстік Дакота 4 ақпанда отын мен оқ-дәрісін толықтыру үшін Маджуроға барып, 12 ақпанда Труктағы Жапон теңіз базасына шабуыл жасаған «Хайлстон» операциясын қолдау үшін кетті. Америкалық шабуылдар 20 ақпанда Мариана аралдарындағы жапон әуе базаларына шабуыл жасауды жалғастырғанға дейін, жапондық бірнеше әскери және логистикалық кемелерін батырды. Оңтүстік Дакотаның 5 дюймдік зеңбірекшілері 21 ақпанның кешкісін және 22 ақпанның таңертеңгі сағаттарында жапондық ұшақтарды алыстан атты. Флоттың күшті зениттік оты жапондық ұшақтарды жақынға ұшыруға мүмкіндік бермеді, ал Оңтүстік Дакота бірнеше ұшақты түсіргенін мәлімдеді. Америкалық авиаторлар келесі екі күнде Сайпан, Гуам және Тиниандағы әуежайларға шабуыл жасады, ал 23 ақпанда флотқа жапондық әуе шабуылы жасалды. Mitsubishi G4M ұшақтарының бір тобы флотқа шабуыл жасады, ал Оңтүстік Дакота кем дегенде екеуін атып түсірді, олардың біреуі кемені бомбалауға тырысқан. Оңтүстік Дакота, Алабама және эсминецтер тобы ТГ 58.2 тобына оралу үшін тасымалдаушы күштерінен бөлінді; олар 26 ақпанда Маджуроға оралды, онда отын құйып, келесі айда атыс жаттығуларын өткізді. Бесінші флот 22 наурызда Батыс Каролинадағы аралдарға, соның ішінде Палау, Яп, Волей және Улитиге шабуыл жасаған «Бірінші қорлау» операциясы үшін жолға шықты. Бұл шабуылдар Жаңа Гвинеядағы Голландияға қону үшін теңіз жағын қамтамасыз етуді мақсат етті. Операция үшін Оңтүстік Дакота ТГ 58.9 тобына бекітілді, оған тағы төрт жылдам линкор, екі авиатор, үш ауыр крейсер және он үш эсминец кірді; кемелердің міндеті – негізгі авиатор күштерін қорғау және жапондық біріктірілген флотының ауыр күштерінің шабуылына қарсы тұру болды, бірақ олар қарсылыққа ұшырамады. 27 наурызда ТГ 36.1 тобынан үш авиатор және басқа да соғыс кемелері ТГ 58.2 тобына қосылды, ол 58.3 деп қайта аталды. Сол күні кешке Оңтүстік Дакотаның әуе іздеу радары жапондық ұшақтарды анықтады; содан кейінгі шайқаста Оңтүстік Дакотаның зеңбірекшілері қараңғыда ешқандай нысананы анықтай алмады, сондықтан жапондық ұшақтарға шабуыл жасамады. Жапондықтар флотқа ешқандай зақым келтірмеді. Негізгі авиатор күштері 30 наурызда рейдтерді бастады, олар 1 сәуірге дейін жалғасты. Жапондық тағы бір әуе шабуылы 30-шы күні кешке флотқа соқты, бұл жолы Оңтүстік Дакота екі шабуылдаушы толқынына қарсы тұрды, бірақ ешқайсысын атып түсірмеді. Авиаторлар аймақтағы жапондық күштерге аз шығынмен елеулі залал келтірді, бірақ нашар ауа райы ұшақтардың ұшуына кедергі келтірді. 6 сәуірде флот келесі операцияға дайындық үшін Маджуроға оралды. Екінші операция келесі аптада өтті; бұл рейдтер сериясы Жаңа Гвинея жағалауындағы жапондық позицияларға, Айтепке қонуға қолдау көрсету үшін бағытталған. 19 сәуірде Оңтүстік Дакота флотты көлеңкелеп жүрген жапондық ұшақты анықтады және оны ату үшін әуе қорғаныс тобынан (CAP) ұшақ жіберілді. Авиаторлар екі күннен кейін шабуылдарды бастады және ауыр залал келтірді, аймақтағы бірнеше жапондық кемелерді батырып, 130-ға жуық ұшақты әуеде немесе жерде жойды. Келесі күні жағалауда соғысып жатқан жердегі күштерге қолдау көрсету үшін тағы бір рейдтер сериясы өтті. Флот Маджуроға қайтып келген кезде, авиаторлар 29 және 30 сәуірде тағы да Трукқа шабуыл жасады, аралды одан әрі қиратты. 1 мамырда Ли жылдам линкорларды, соның ішінде Оңтүстік Дакотаны алып, Понпей аралын бомбалауды тапсырған ТГ 58.7 жасады. Кемелер сол түстен кейін аралға келді және от ашты, оларды шабуылға тырысқан жапондық зениттік артиллерияны тез басып тастады. Оңтүстік Дакота, Индиана және Солтүстік Каролина аймақтағы су асты кемесінен аулақ болу үшін қысқа уақытқа ажыратылды, бірақ ол шабуылға түспегеннен кейін олар өздерінің атыс позицияларына оралды. Линкорлар үшін мақсаттар аз болды, бірақ операция экипаждарға бомбалау рөлінде бірлесіп жұмыс істеу тәжірибесін берді. Кемелер 4 мамырда Маджуроға оралды. Оңтүстік Дакота 15-16 мамырда теңізде тағы да атыс жаттығуларын өткізді.

South Dakota steamed to Majuro to replenish fuel and ammunition on 4 February before departing on 12 February to support Operation Hailstone, a raid on the major Japanese naval base in the central Pacific at Truk. The American strikes sank a number of Japanese warships and logistics vessels in the harbor before continuing on to raid Japanese air bases in the Mariana Islands on 20 February. South Dakotas 5 inch gunners engaged Japanese aircraft at long range late on 21 February and into the early hours of 22 February. Heavy anti aircraft fire from the fleet kept the Japanese aircraft from closing to attack effectively, and South Dakota claimed several aircraft shot down. The American carriers attacked airfields on Saipan, Guam, and Tinian over the next two days, and on 23 February the fleet came under heavy Japanese air strikes. A wave of Mitsubishi G4M land based bombers struck the fleet and South Dakota shot down at least two of them, one of which had attempted to bomb the ship. South Dakota, Alabama, and a screen of destroyers were detached from the carrier raiding force to return to TG 58.2; they arrived back in Majuro on 26 February where they refueled and conducted shooting practice over the next month. Fifth Fleet got underway on 22 March for Operation Desecrate One, a series of carrier raids on islands in the western Carolines, including Palau, Yap, Woleai, and Ulithi. The raids were intended to secure the seaward flank for the landing at Hollandia in New Guinea. For the operation, South Dakota was assigned to TG 58.9, which included four other fast battleships, two carriers, three heavy cruisers, and thirteen destroyers; the ships were tasked with screening the main carrier task force to guard against a possible attack by heavy surface elements of the Japanese Combined Fleet, though they encountered no naval opposition. On 27 March, three carriers and other warships from TG 36.1 joined TG 58.2, which was re designated 58.3. Late that evening, South Dakotas air search radar picked up Japanese aircraft approaching; in the ensuing battle, South Dakotas gunners could not identify any targets in the darkness and so she did not engage the Japanese aircraft. For their part, the Japanese inflicted no damage on the fleet. The main carrier force began their raids on 30 March, which continued into 1 April. Another Japanese air strike hit the fleet late on the 30th, and this time South Dakota engaged two waves of attackers but did not shoot any down. The carriers inflicted significant losses to Japanese forces in the region at little cost before further operations were interrupted by bad weather that prevented aircraft from being launched. By 6 April, the fleet had returned to Majuro to prepare for the next operation. Operation Desecrate Two followed the next week; this series of raids targeted Japanese positions along the coast of New Guinea to support the landing at Aitape. While underway on 19 April, South Dakota picked up a Japanese aircraft that was shadowing the fleet and a fighter from the combat air patrol (CAP) was sent to shoot it down. The carriers began their strikes two days later and inflicted serious losses, sinking a number of Japanese vessels in the area and destroying around 130 aircraft in the air or on the ground. Another series of raids followed the next day to support the ground forces fighting ashore. While the fleet withdrew back to Majuro, the carriers hit Truk again on 29 and 30 April, further battering the island. On 1 May, Lee took the fast battleships, including South Dakota, and created TG 58.7, tasked with bombarding the island of Pohnpei. The ships arrived off the island that afternoon and opened fire, quickly suppressing the Japanese anti aircraft guns that attempted to engage them. South Dakota, Indiana, and North Carolina briefly disengaged to avoid a reported submarine in the area, but after it failed to attack, they returned to their firing positions. There were few targets for the battleships, but the operation provided the crews with experience operating in the bombardment role together. The ships returned to Majuro on 4 May. South Dakota conducted more shooting practice at sea on 15–16 May.

Мариана және Палау аралдары

TF 58 6 маусымда Мариана аралдарына шабуыл жасау үшін "Форажер" операциясын бастады. "Оңтүстік Дакота" TG 58.7 құрамында, тағы да Лидің басшылығымен жұмыс істеді. Бұл топқа енді алты басқа линкор, төрт ауыр крейсер және он үш эсминец кірді. Олардың басты міндеті бұрынғыдай жылдам авиациялық шабуыл тобын сүйемелдеу, жер үсті күштеріне қарсы қорғаныс және жау ұшақтарына қарсы күресу үшін көптеген зениттік артиллерияларын пайдалану болды. Авиациялық шабуылдар 11 маусымда басталды және бірнеше күнге созылды. Жапондық авиация сол түні бірнеше қарсы шабуылдың біріншісін жасады, ал "Оңтүстік Дакота" әуе іздеу радары арқылы CAP-тан (Combat Air Patrol) келген истребительдерді оларды ұстауға бағыттады. Жапондық күштер жақындағанда, "Оңтүстік Дакотаның" 5 дюймдік зеңбіректерi атыс ашты. 13 маусымда "Оңтүстік Дакота" және басқа линкорлар Сайпан мен Тинианды бомбалауға жіберілді, бұл бомбалау тобының ескі линкорларының келуіне дайындық болды. Жапондық артиллерия оларға қарсы шабуыл жасауға тырысты, бірақ "Оңтүстік Дакота" мен басқа линкорлар олардан әлдеқайда артық қашықтықта атып, оларды жеңді. "Оңтүстік Дакота" шамамен алты сағат бойы Танапаг порты маңындағы аймақты бомбалады, порттағы екі көлікті нысанаға алып, қалада бірнеше өрт ошақтарын тудырды. Дегенмен, бомбалаудың тиімділігі төмен болды, себебі линкорлар жағалаудағы бомбалауда жеткілікті тәжірибе жинамаған еді, ал жапондық қорғаныс көбінесе зардап көрмеді. 14 маусымда "Оңтүстік Дакота" эскорттаушы эсминецтердің бір бөлігін жанармаймен қамтамасыз етті және авианосецтерден құлаған ұшқыштарды құтқару үшін "Кингфишер" ұшақтарын пайдаланды. Келесі күні теңізшілер Сайпанға десант түсірді, бұл Жапонияның ішкі қорғаныс шебін бұзуға әкелді және жапондық флотты 1-ші мобильді флотпен, яғни негізгі авиациялық шабуыл күштерімен кең ауқымды қарсы шабуылға түрткі берді. Жапондық күштер жақындағанда, құрлықтағы авиациядан жасалған қарсы шабуылдар флотқа шабуыл жасады. Бірінші шабуыл 15 маусым күні кешке болды, сол кезде "Оңтүстік Дакота" шабуылшылардың біреуін атып түсірді. Кеме келесі күні жанармай құйды, ал 17 маусымда авианосецтер мен эскорттаушы линкорлар Сайпан аймағынан Филиппин теңізі арқылы жақындап келе жатқан 1-ші мобильді флотты іздеу үшін патрульдік кемелер хабарлағаннан кейін кездесу үшін кетті. 18 маусымда Ли және жылдам авиациялық шабуыл күштерінің командирі адмирал Марк Митчер алдағы шайқас стратегиясын талқылады. Ли өзінің линкорларын авианосецтермен бірге жапондық шабуыл кезінде оларды қорғау үшін орналастыруға шешім келді, Митчер ұсынғандай, жапондық флотты түнгі шайқаста қуудың орнына.

TF 58 sortied on 6 June to begin Operation Forager, the invasion of the Mariana Islands. South Dakota operated as part of TG 58.7, again under Lee's command. The unit now included six other battleships, four heavy cruisers, and thirteen destroyers. They were again tasked primarily with escorting the fast carrier strike force, providing protection against surface forces and their ample anti aircraft batteries to defend against hostile aircraft. The carriers began their raids on 11 June and continued for several days. Japanese aircraft launched the first of several counter attacks later that night and South Dakota used her air search radar to help vector fighters from the CAP to intercept them. As the Japanese made their approach, South Dakotas 5 inch guns opened fire. On 13 June, South Dakota and the other battleships were sent to shell Saipan and Tinian in advance of the arrival of the old battleships of the bombardment group the following day. Japanese artillery attempted to engage them but South Dakota and the other battleships easily outranged them. South Dakota bombarded the area around Tanapag Harbor for some six hours, hitting two transports in the port and starting several fires in the town. The shelling was generally ineffective, however, as the battleships were not sufficiently experienced with shore bombardment, and Japanese defenses were largely undamaged. On 14 June, South Dakota refueled some of the escorting destroyers and employed her Kingfishers to rescue downed pilots from the carriers. The next day, the marines went ashore on Saipan, a breach of Japan's inner defensive perimeter that triggered the Japanese fleet to launch a major counter thrust with the 1st Mobile Fleet, the main carrier strike force. While the Japanese were approaching, local counter attacks from land based aircraft struck the fleet. The first of these hit on the evening of 15 June, with South Dakota shooting down one of the attackers. The ship refueled the next day, and on 17 June the carriers and escorting battleships left the Saipan area to meet the 1st Mobile Fleet after patrolling submarines had reported its approach through the Philippine Sea. On 18 June, Lee and Admiral Marc Mitscher, the commander of the fast carrier task force, discussed strategies for the coming battle, and Lee decided to deploy his battleships with the carriers to screen them during the anticipated Japanese attack, rather than pursue the Japanese fleet in a night action, as Mitscher suggested.

Филиппин теңізіндегі шайқас

Ли өзінің кемелерін 19 маусымда жапондық барлаушылар флотына жақындаған кезде кең аумақты қамтитын шеңберде ұстады. Оңтүстік Дакота мен басқа да соғыс кемелері әуедегі іздеу радарларында осы ұшақтардың ізін тапты. 10:04 шамасында Оңтүстік Дакота әуе кемелері шабуылдаушы ұшақтардың алғашқы толқынын көріп, өз командасына бас бөлмелеріне баруға бұйрық берді. Филиппин теңізіндегі шайқаста CAP ұшақтары 10:43-те ұшақпен ұрысты, бірақ жапон ұшақтары оны бұзып, флотқа қарай ұшып кетті. Солардың бірі, Йокосука D4Y секіруші бомбалаушы, 10:49-да Оңтүстік Дакотаны бомбамен соққыға ұшырады, палубада тесік жасап, 40 мм-лік монументті бұзды және жиырма төрт адамды өлтіріп, тағы жиырма жеті адамды жарақаттады. Қарушылар бомбалаушыны атып түсірді деп мәлімдеді, бірақ Алабамадағы бақылаушылар ұшақ оттан қашып, құтылып кеткенін мәлімдеді. 11:50-де шамамен жиырма ұшақтың екінші толқыны CAP арқылы өз жолын соқты. Екі Накадзима B6N торпедалық бомбалаушы Оңтүстік Дакотаға торпедаларын ұшыруға тырысты, бірақ оны және Алабама штатының қатты атысы оларды жүгіруді тоқтатуға мәжбүр етті. Басқа ұшақтар 11:55 шамасында Оңтүстік Дакотаны нысанаға алды, бірақ ол қайтадан зардап шекпеді. Үшінші және төртінші толқындар сол күні флотқа соққы берді, бірақ Оңтүстік Дакотаға бұл әрекеттер кезінде шабуыл жасалмады. Сол күні кешке бомба жарылысынан қаза тапқандарды теңізге көміп тастады. Соғыс 20 маусымда жалғасты, бірақ Оңтүстік Дакотада одан әрі іс-қимыл жасалмады. Америкалық шабуылдаушы ұшақтар кері шегінген жапондық флотқа шабуыл жасау үшін өте алыс қашықтықтан ұшып кетуі керек болды, сондықтан отын біткеннен кейін көптеген ұшақтар өз ұшақтарын тастауға мәжбүр болды; Оңтүстік Дакота келесі таңертең ұшып түскен ұшақ экипаждарын іздестірді. Осы уақыт аралығында бомба жарылысынан жарақат алған тағы бір адам қайтыс болды. Оңтүстік Дакота 22 маусымда шығысқа қарай бұрылды; 1-ші мобильді флот Митчердің тасымалдаушы соққысынан қатты зардап шеккендіктен, Мариана аралдарынан шабуыл жасау флоты маңызды қауіпке ұшырамады және ТГ 58.7 линкоры аймақтан кетуге мүмкіндік алды. Оңтүстік Дакота TG 58.2 ауыстырылды және 23 маусымда Eniwetok-қа жіберілді, төрт күннен кейін ол жерге жетті. Сол жерден Пьюгет саундқа Перл-Харбор арқылы жолға шықты. 2 шілдеде Перл-Харборда болған кезде ол 248 жарақаттанған адамнан, 279 теңізшіден және 90 теңіз жауынгерінен тұратын топты құрлыққа алып барды. 10 шілдеде Пуджит-Саундқа жетіп, келесі күні жолаушыларын және жараланған экипаж мүшелерін түсірді. Сол күні кеште кеме жөндеуге жіберілді. Жұмыс 6 тамызға дейін аяқталды және 19 тамызда оқ-дәрілерді толтырды. Екі күннен кейін теңіздегі сынақтар басталды. Содан кейін ол 25 тамызда екі жойғышпен бірге 12.5.1 операциялық бөлімге (TU) тағайындалды. Ол Перл-Харборға жөнелді, ол айдың соңғы күні жетті. Кеме 6 - 8 қыркүйек аралығында Гавайидің жағасында бірнеше атыс жаттығуларына қатысты, соның ішінде әуеге қарсы атыс және симуляцияланған торпедалық қайық шабуылдарынан қорғаныс жасады. 9 қыркүйекте Перл-Харборда отын мен оқ-дәрілерді толтырып, екі күннен кейін тағы да маневрлер үшін жолға шықты. Осы жаттығулар кезінде ол қозғалтқыштарында қиындықтарға тап болды; дайверлер бұрандаларды тексеріп, оның төрт пропеллерінің үшінің бірнеше жапырақтары бүгілген немесе сыныққандығын анықтады. Жоспарланған жаттығуларға қатысудың орнына, ол Перл-Харбордағы құрғақ докқа 16 қыркүйекке дейін созылатын жөндеуге оралуға мәжбүр болды. Ол сол күні жаттығу жұмыстарын жалғастырып, 18 қыркүйекте флотқа қосылды. TU 12.5.1 бастапқыда Жаңа Гвинеядан тыс Манус аралындағы Сиэдлер гарманына бағытталды, бірақ жолда олар Улитиге бағытталды, ол жақында флоттың алдыңғы базасы ретінде қызмет ету үшін қолға алынды. Олар 30 қыркүйекте өз мақсаттарына жетті, бұл кезде Үшінші флот жылдам тасымалдаушы жұмыс тобының операциялық бақылауын қолға алды.

Lee kept his ships steaming in a circle that was in diameter to cover a wide area as the Japanese scouts approached the fleet early on 19 June. South Dakota and the other battleships tracked these aircraft on their air search radars. By 10:04, South Dakota picked up the first wave of strike aircraft inbound and ordered her crew to general quarters. In the ensuing Battle of the Philippine Sea, the CAP fighters engaged the incoming aircraft at 10:43, but Japanese planes broke through and continued on to the fleet. One of these, a Yokosuka D4Y dive bomber, hit South Dakota with a bomb at 10:49, blasting an hole in the deck, disabling a 40 mm mount, and killing twenty four and wounding another twenty seven men. Gun crews claimed to have shot the bomber down, but observers aboard Alabama stated that the plane evaded the fire and escaped. At 11:50, a second wave of about twenty aircraft punched their way through the CAP. Two Nakajima B6N torpedo bombers attempted to launch their torpedoes at South Dakota, but heavy fire from her and Alabama forced them to break off their runs. Other aircraft targeted South Dakota at around 11:55, but she again emerged unscathed. Third and fourth waves hit the fleet later in the day, but South Dakota was not attacked during these actions. That evening, the men killed in the bomb hit were buried at sea; one of the wounded men succumbed to his injuries the next morning and he was buried as well. The battle continued throughout 20 June, but South Dakota did not see further action. The American strike aircraft had had to fly at extreme range to attack the retreating Japanese fleet, and so many were forced to ditch their aircraft after running out of fuel; South Dakota spent the next morning searching for downed aircrews. During this period, another man who had been wounded by the bomb hit died. South Dakota turned to the east on 22 June; with the 1st Mobile Fleet having been badly mauled by Mitscher's carrier strike, the invasion fleet off the Marianas was no longer under significant threat and the battleships of TG 58.7 could withdraw from the area. South Dakota was transferred to TG 58.2 and sent to Eniwetok on 23 June, arriving there four days later. From there, she got underway for Puget Sound by way of Pearl Harbor; while in Pearl Harbor on 2 July, she embarked a group of 248 wounded, 279 sailors, and 90 marines to carry them to the mainland. She reached Puget Sound on 10 July and disembarked her passengers and her own wounded crewmen the next day. She was then dry docked for repairs that evening. The work was completed by 6 August and after being re floated, she loaded ammunition on 19 August. Sea trials began two days later. She was then assigned to Task Unit (TU) 12.5.1 in company with a pair of destroyers on 25 August, departing for Pearl Harbor, which she reached on the last day of the month. The ship took part in a series of gunnery exercises off Hawaii from 6 to 8 September, including anti aircraft shooting and defending against simulated torpedo boat attacks. She replenished fuel and ammunition in Pearl Harbor on 9 September and departed two days later for further maneuvers. During these exercises, she experienced difficulties with her engines; divers inspected the screws and discovered that several of the blades on three of her four propellers were bent or chipped. Instead of participating in the scheduled exercises, she had to return to dry dock in Pearl Harbor for repairs that lasted until 16 September. She resumed training operations that day before getting underway to re join the fleet on 18 September. TU 12.5.1 initially headed to Seeadler Harbor in Manus Island off New Guinea, but while en route they were redirected to Ulithi, which had recently been seized to serve as the fleet's advance base. They reached their destination on 30 September, by which time Third Fleet had taken operational control of the fast carrier task force.

Окинава мен Формозадағы рейдтер

3 қазанда Улитидегі флот сол түні соққан тайфунға ұшырамас үшін теңізге шығуға мәжбүр болды. Келесі күні таңертең базаға оралғаннан кейін, «Альдебаран» кемесі «Оңтүстік Дакота» кемесімен сәйкес келмей соқтығысып, оның сол жағына тиіп, сыртқы зақымдар келтірді. 5 қазанда Хансон кемеге қайта оралды және ол 9-шы дивизионның флагманы ретіндегі қызметін жалғастырды. Келесі күні 9-шы дивизионға бекітілген TF 38 тобы келесі маңызды операцияға – Батыс Тынық мұхитындағы жапондық бекіністерге жасалатын авиациялық шабуылдар сериясына кірісті. Митчердің басқаруындағы жылдам авиациялық топ Окинава аралдарына шабуыл жасау үшін солтүстікке бет алды. Олар 10 қазанның таңында келді және рейдті бастады, оның нәтижесінде аймақтағы жиырма тоғыз жапондық кеме батты. Келесі күні таңертең «Айова» линкор алыс қашықтықта радарлық сигналды анықтады, ал «Оңтүстік Дакота» оны растады; ол топты ұшып өтіп жатқан G4M бомбалаушысы болып шықты, ол CAP истребителінің бірімен атып түсірілді. Окинава аймағынан шыққаннан кейін Митчер күнінің соңында Филиппинге қарай жасаған алдамшылық шабуылдан кейін батысқа қарай Формозаға бұрылды, ол 12 қазанда басталған ірі шабуылға ұшырады. Авиация жапондық нысандарына елеулі зиян келтірді, әуежайларды, зауыттарды және басқа да әскери объектілерді бомбалады, он сегіз кемені батырып, тағы алтысына зақым келтірді. G4M флоттың радарлық іздеуін бұзу үшін дипольды таратушыларды (chaff) тастады, бірақ бұл әрекет толыққанды нәтиже бермеді және бомбалаушы атып түсірілді. CAP бомбалаушылардың үш толқынын тоқтатып, олардың флотқа жақын қашықтыққа жақындауына мүмкіндік бермеді, мүмкін, дипольды таратушылардың салдарынан. «Оңтүстік Дакота» 19:03-те 5 дюймдік зениттік қаруларымен атыс ашты, алғашқы толқын нысанадан бұрылмастан жетті. Екінші толқын шамамен 20 минуттан кейін флотқа жетті, және «Оңтүстік Дакота» артиллериясы оған да шабуыл жасады. Жапондық әуе шабуылы Митчерді келесі күні таңертең қайта шабуыл жасау үшін шығысқа қарай шегінуге мәжбүр етті. Американдықтар шегініп келе жатқанда, жапондық авиация кемелерге бірнеше рет шабуыл жасады, бірақ «Оңтүстік Дакота» бастапқыда отын ашпады, өйткені ешбір ұшақ оларға шабуыл жасауға жеткілікті жақын келмеді. 22:31-де ол бір ұшақты атып түсіргенін хабарлады және түн ортасына жақын аралықта 5 дюймдік қаруларымен ұшақтардың басқа тобын ұстады. Авиациялық топтар 13 қазанда шабуыл позициясына оралды, бірақ жапондық авиация дерлік бірден қарсы шабуыл жасады, бірақ алғашқы толқын CAP истребителімен жойылды. Бірнеше G4M бомбалаушылары флотқа шабуыл жасап, «Канберра» крейсерін торпедалады. «Оңтүстік Дакота» торпедалардан қашу үшін жоғары жылдамдықпен маневр жасады, сонымен бірге бомбалаушыларды ұшырап отырды. Американдық авиациялық топтар келесі күні «Канберра» мен оның эскорттарының шегінуін қамтамасыз ету үшін тағы да шабуыл жасады. Сол түстен кейін «Оңтүстік Дакота» күзетшілері флотқа жақындап келе жатқан жеті B6N торпедалық бомбалаушы ұшақтардың толқынын байқады; ол ең жақын екі ұшаққа оқ атып, олардың біреуін атып түсірді. Ал тағы бесеуі аймақтағы басқа кемелердің атысымен жойылды. Содан кейін жылдам авиациялық топ Филиппинге шабуыл жасауды қолдау үшін шегінді.

On 3 October, the fleet at Ulithi was forced to go to sea to avoid being caught in harbor by a typhoon that struck that night. After returning to the anchorage the next morning, the stores ship Aldebaran accidentally collided with South Dakota, striking her port side and inflicting only superficial damage. On 5 October, Hanson came back aboard the ship and she resumed her role as the flagship of BatDiv 9. The next day, TF 38, to which BatDiv 9 had been assigned, sortied to embark on the next major operation, a series of carrier raids on Japanese positions in the western Pacific. The fast carrier task force, still under Mitscher's command, steamed north to launch strikes on the Okinawa Islands; they arrived early on the morning of 10 October and began the raid, which sank twenty nine Japanese vessels in the area. Early the next morning, the battleship Iowa picked up a radar contact at long range and South Dakota confirmed the contact; it turned out to be a G4M bomber shadowing the task force that was shot down by one of the CAP fighters. After leaving the Okinawa area, Mitscher turned to make a feint toward the Philippines late in the day before turning west toward Formosa, which he attacked in a major raid beginning on 12 October. The aircraft inflicted significant damage to Japanese installations around the island, bombing airfields, factories, and other military facilities and sinking eighteen ships and damaging six more. A G4M dropped chaff to interfere with the fleet's search radars, but the measure was only partially effective and the bomber was shot down. CAP intercepted three waves of bombers, but they were able to approach the fleet much closer before being detected, possibly as a result of the chaff. South Dakota opened fire with her 5 inch guns at 19:03 as the first wave arrived before the target turned away. The second wave reached the fleet about twenty minutes later and South Dakotas gunners engaged it as well. The Japanese air strikes convinced Mitscher to disengage to the east before returning the next morning for another attack. While the Americans were withdrawing, Japanese aircraft repeatedly attacked the ships, though South Dakota initially held her fire since no aircraft approached close enough for her to engage them. At 22:31, she reported shooting down one aircraft, and she kept another group of aircraft at bay with long range 5 inch fire closer to midnight. The carriers returned to their strike positions on 13 October, but Japanese aircraft counter attacked almost immediately, though this first wave was broken up by CAP fighters. Several waves of G4M bombers struck the fleet, torpedoing the cruiser Canberra. South Dakota maneuvered at high speed to avoid their torpedoes while engaging the bombers. The American carriers launched another round of strikes the next day to cover the withdrawal of Canberra and her escorts. Later that afternoon, lookouts on South Dakota spotted a wave of seven B6N torpedo bombers approaching the fleet; she opened fire on the two closest aircraft, shooting one of them down. Five more were destroyed by fire from other ships in the area. The fast carrier task force then withdrew to support the invasion of the Philippines.

Лейте шығанағы шайқасы

17 қазанда Лейтеге түсу жапондық жоғары басшылығын Операция Шо Го 1-ді бастауға итермеледі, бұл күрделі қарсы шабуыл болды. Оған одақтастардың басқыншылық флотын жою мақсатымен төрт жеке флоттар бірікті. 1-ші мобильді флот, енді Солтүстік күші деп аталды, үш жылдық шайқаста күші айтарлықтай әлсіреген еді және американдық жылдам авианосецтер тобын басқыншылық флотынан алшақтату үшін ғана қолданылатын алаңдатушы күш ретінде көзделген. Сонымен қатар, вице-адмирал Такео Куританың Орталық күші Сан-Бернардино бұғазы арқылы өтіп, басқыншылық флотына шабуыл жасауы тиіс болды. Американдықтар Куританың жақындап келе жатқанын анықтады және авианосецтер Сибуян теңізі арқылы өтетін оның флотына ірі шабуыл жасады. 24 қазанда Сибуян теңізіндегі шайқаста қуатты жапондық "Мусаси" соғыс кемесін жоғалтқаннан кейін Курита уақытша бағытын өзгертті. Бұл Хэлсиді, енді үшінші флоттың қолбасшысын, сол кезде анықталған 1-ші мобильді флотты жою үшін жылдам авианосецтер тобын жіберуге көндірді. Кешкісін Митчердің штаб бастығы коммодор Арли Берк Митчерге Оңтүстік Дакота мен Массачусетс (бір жұп жеңіл крейсерлер мен эсминецтердің эскортымен бірге) түнгі шайқас үшін Солтүстік күшімен күресу үшін авианосецтердің алдына жіберуді ұсынды. Митчер келісті және 17:12-де RADM Forrest Sherman-ге жоспарды іске асыруға бұйрық берді. Шерман кемелерді солтүстікке жібермес бұрын Хэлси араласып, Митчердің бұйрығын қабылдамады, оларды негізгі флотпен бірге қалдыруға бұйырды. Хэлси Митчерді жапондық авианосецтерді қуу үшін солтүстікке жібергенде TF 34 құрамын құрды, оған Оңтүстік Дакота және тағы бес жылдам линкор, жеті крейсер және он сегіз эсминец кірді, оларды енді вице-адмирал Ли басқарды. TF 34 авианосецтердің алдында орналасты, олардың эскорты ретінде қызмет етті. 25 қазан күні таңертең Митчер Солтүстік күшіне алғашқы шабуыл жасап, Энгано мүйісіндегі шайқасты бастады. Жапондық флотқа алты шабуыл жасаған американдықтар төрт авианосецті батырып, гибридтік авианосецке айналдырылған екі ескі соғыс кемесін зақымдады. Хэлси мен Митчерге белгісіз, Курита 24 қазанның кешкісін Сан-Бернардино бұғазы арқылы қайтадан өтіп, келесі күні таңертең Лейте шығанағына кірді. Митчер Солтүстік күшімен айналысқанда, Курита басқыншылық флотына шабуыл жасады; Самар шайқасында оны TU 77.4.3, "Таффи 3" деп белгілі эскорттық авианосецтер, эсминецтер және эсминецтердің эскорты тоқтатып қалды. Сол күні таңертеңгілік көмекке шақырған дауыстар Хэлсиді Лидің соғыс кемелерін оңтүстікке жіберіп, араласуға мәжбүр етті. Алайда, Хэлси АҚШ Тынық мұхиты флотының қолбасшысы адмирал Честер В. Нимицтен TF 34-ті бөліп алу туралы бұйрық алғаннан кейін бір сағаттан астам уақыт күтті; сол уақыт аралығында солтүстікке қарай жүзіп, соғыс кемелерінің сапарына екі сағат қосылды. Эсминецтерге отын құю қажеттілігі TF 34-тің оңтүстікке жылжуын одан әрі тежеді. "Таффи 3"-тің қарсыласуы Куританың соғыс кемелері мен крейсерлерін шатастырып, Оңтүстік Дакота мен TF 34-тің қалған бөлігі келгенге дейін шабуылды тоқтатуға мәжбүр етті. Хэлси Айова мен Нью-Джерси соғыс кемелерін Куританы Сан-Бернардино бұғазы арқылы қуу үшін TG 34.5 ретінде бөлді, ал Ли қалған кемелерін оңтүстік-батысқа алып, оның қашуын тоқтатуға тырысты, бірақ екі топ та тым кеш келді. Тарихшы Х. П. Уилмотт егер Хэлси TF 34-ті дереу бөлген болса және эсминецтерге отын құю арқылы шайқас кемелерін кешіктірмесе, кемелер оңай Орталық күш алдындағы бұғазға жетіп, радарлық бағыттағы негізгі қаруларының басымдығына байланысты Куританың кемелерін жоя алатын еді деп болжады. Оңтүстік Дакота 26 қазанда теңізде отын құйды, екі күннен кейін екі эсминецке отын құйды. 30 қазанда тағы екі эсминецке отын құйды, бірақ процесс G4M пайда болғаннан кейін уақытша тоқтатылды. 1 қарашада Оңтүстік Дакота 6-шы дивизионға ауыстырылды, бірақ Хансон сол айда жаңа "Висконсин" кемесі келгенше кемеде қалды. Оңтүстік Дакота келесі күні Улитиге шегінді.

The landing on Leyte on 17 October triggered the Japanese high command to initiate Operation Shō Gō 1, a complicated counter thrust that involved four separate fleets converging on the Allied invasion fleet to destroy it. The 1st Mobile Fleet, now labeled the Northern Force, had been significantly reduced in strength by three years of combat and was intended to serve only as a distraction to lure the American fast carrier task force away from the invasion fleet. Meanwhile, Vice Admiral Takeo Kurita's Center Force would pass through the San Bernardino Strait and attack the invasion fleet. The Americans detected Kurita's approach, however, and the carriers launched a major attack on his fleet while it passed through the Sibuyan Sea. After losing the powerful battleship Japanese battleship Musashi in the Battle of the Sibuyan Sea on 24 October, Kurita temporarily reversed course. This convinced Halsey, now the commander of Third Fleet, to send the fast carrier task force to destroy the 1st Mobile Fleet, which had by then been detected. Later that evening, Commodore Arleigh Burke, Mitscher's Chief of Staff, suggested that Mitscher detach South Dakota and Massachusetts (along with a pair of light cruisers and a destroyer screen) to send them ahead of the carriers to fight a night action with the Northern Force. Mitscher agreed, and at 17:12 ordered RADM Forrest Sherman to put the plan into action. Halsey intervened before Sherman could send the ships north and overruled Mitscher, ordering them to keep the battleships with the main fleet. As Halsey sent Mitscher north to pursue the Japanese carriers, he established TF 34, consisting of South Dakota and five other fast battleships, seven cruisers, and eighteen destroyers, commanded by now Vice Admiral Lee. TF 34 was arrayed ahead of the carriers, serving as their screen. On the morning of 25 October, Mitscher began his first attack on the Northern Force, initiating the Battle off Cape Engaño; over the course of six strikes on the Japanese fleet, the Americans sank all four carriers and damaged two old battleships that had been converted into hybrid carriers. Unknown to Halsey and Mitscher, Kurita had resumed his approach through the San Bernardino Strait late on 24 October and passed into Leyte Gulf the next morning. While Mitscher was occupied with the decoy Northern Force, Kurita moved in to attack the invasion fleet; in the Battle off Samar, he was held off by a group of escort carriers, destroyers, and destroyer escorts, TU 77.4.3, known as Taffy 3. Frantic calls for help later that morning led Halsey to detach Lee's battleships to head south and intervene. However, Halsey waited more than an hour after receiving orders from Admiral Chester W. Nimitz, the Commander, U. S. Pacific Fleet, to detach TF 34; still steaming north during this interval, the delay added two hours to the battleships' voyage south. A need to refuel destroyers further slowed TF 34's progress south. Heavy resistance from Taffy 3 threw Kurita's battleships and cruisers into disarray and led him to break off the attack before South Dakota and the rest of TF 34 could arrive. Halsey detached the battleships Iowa and New Jersey as TG 34.5 to pursue Kurita through the San Bernardino Strait while Lee took the rest of his ships further southwest to try to cut off his escape, but both groups arrived too late. The historian H. P. Wilmott speculated that had Halsey detached TF 34 promptly and not delayed the battleships by refueling the destroyers, the ships could have easily arrived in the strait ahead of Center Force and, owing to the marked superiority of their radar directed main guns, destroyed Kurita's ships. South Dakota refueled at sea on 26 October before in turn refueling a pair of destroyers two days later. She refueled another two destroyers on 30 October, though the process was temporarily interrupted by the appearance of a G4M. On 1 November, South Dakota was transferred to BatDiv 6, though Hanson remained aboard the ship until her replacement, the new battleship Wisconsin, arrived later that month. South Dakota withdrew to Ulithi the following day.

Кейінгі операциялар

2 қарашада Улитиге келгеннен кейін, «Оңтүстік Дакота» ТГ 38.1 құрамына кірді, оған Лейтедегі құрлықтағы күштерді қолдау міндеті жүктелді, олар жапондықтардың ауыр қарсылығына тап болған. 4 қарашада «Оңтүстік Дакота» келесі күні Лусонға шабуылдар жасауға дайындалған төрт авиатасымалдаушыдан тұратын топты қолдау үшін TG 38.3-ке ауыстырылды. 5 қараша күні түстен кейін топ әуе шабуылына ұшырады; басқа кемелерден келген қасқырлар кездейсоқ бір адамды өлтіріп, «Оңтүстік Дакота» кемесінде тағы жеті адамды жарақаттады. Келесі күні таңертең тағы бір ұшақтар жақындады, нәтижесінде флот қорғаныс формациясын қабылдады. Бірақ жапондық ұшақтары шабуыл жасаған жоқ, ал флот әдеттегі круиздік формациясына оралды. «Оңтүстік Дакота» келесі бірнеше күнді эсминецтерге жанармай құюмен және өзінің жанармай қоймаларын толықтырумен өткізді. 13 және 14 қарашада авиатасымалдаушылар тағы да рейдтер жасады, содан кейін 17 қарашада Улитиге қайтып келді. Келесі күні Хансон «Висконсинге» ауысты, ал Ли, сол кезде Тынық мұхиты флотының соғыс кемелерінің қолбасшысы, кемеге келді, оны өзінің штаб-пәтері етіп белгіледі. «Оңтүстік Дакота» және TG 38.3 қалған бөлігі 22 қарашада теңізге шықты. Бұл топқа екі флоттық және екі жеңіл авиатасымалдаушы, «Оңтүстік Дакота» және екі эсминец, үш крейсер және екі эсминец эскадрильясы кірді. Кемелердің көпшілігі оқ ату жаттығуларын өткізді, ал авиатасымалдаушылар келесі үш күн ішінде Филиппиндегі нысаналарға дербес шабуылдар жасады. «Оңтүстік Дакота» айдың қалған бөлігін әуе шабуылына қарсы жаттығуларға қатысып және эсминецтерге жанармай құюмен өткізді. 2 желтоқсанда ол Улитиге оралды, онда экипаж жөндеу жұмыстарын жүргізіп, болашақ операцияларға қажетті оқ-дәрі мен жабдықтарды тиеді. 11 желтоқсанда TG 38.3 Улитиден шығып, Миндаро аралына шабуыл жасау үшін TF 38-нің қалған бөлігімен қосылды; операцияның мақсаты Лусонға шабуыл жасау үшін пайдаланылуы мүмкін үлкен әуежайды басып алу болды. 14 желтоқсанда авиатасымалдаушылар Лусон әуежайларына шабуылдар жасады, жапондық ұшақтарды жоюға немесе Миндароға қонуға кедергі келтіруге тырысты. Америкалық рейдтер келесі бірнеше күн бойы жалғасты және Филиппиндегі жапондық әуе күштерінің қалған күшін әлсіретті. 17 желтоқсан күні кешке «Кобра» тайфуны аймақты шарлап өтіп, флотты қиын жағдайға түсірді, үш эсминецті батырып, бірнеше кемеге ауыр зақым келтірді, бірақ «Оңтүстік Дакота» салыстырмалы түрде зардап шекпеді. Флотқа келтірілген зақым жердегі күштерге қолдау көрсетуді екі күнге кейінге жылдырды, ал нашар ауа райы Халсиді операцияны тоқтатуға мәжбүр етті; кемелер 24 желтоқсанда Улитиге оралды. TF 38 келесі бірнеше күн бойы жанармай құйып, 1945 жылдың 3-4 қаңтарында Формозаға тағы бір рейдке кірісті, бірақ нашар ауа райы ұшу операцияларын қиындатты және Халси операцияны тоқтатты, көп нәтижеге қол жеткізбеді. Кемелер Филиппинге оралды және 6 және 7 қаңтарда Лингаенге қайта-қайта шабуыл жасады, әсіресе камикадзе ұшақтары пайдаланатын әуежайларды нысанаға алды. 10 қаңтарда кемелер Оңтүстік Қытай теңізіне кірді және аймақтағы әртүрлі нысаналарға, соның ішінде 21 қаңтарда Формозаға және келесі күні Рюку аралдарына қарсы шабуылдар жасады.

Immediately on arrival in Ulithi on 2 November, South Dakota sortied as part of TG 38.1, tasked with supporting ground forces ashore on Leyte that had encountered heavy Japanese resistance. On 4 November, South Dakota was transferred to TG 38.3 to support a group of four carriers launching strikes on Luzon the next day. The group came under air attack on the afternoon of 5 November; errant rounds from other ships accidentally killed a man and wounded seven more aboard South Dakota during the action. Another wave of aircraft approached the following morning, prompting the fleet to assume a defensive formation. The Japanese planes did not attack, however, and the fleet returned to its cruising formation. South Dakota spent the next several days refueling destroyers and replenishing her own fuel bunkers. The carriers launched another series of raids on 13 and 14 November before withdrawing to Ulithi, arriving on 17 November. The next day Hanson transferred to Wisconsin and Lee, who was by now the Commander Battleships, Pacific Fleet, came aboard the ship, making her his flagship. South Dakota and the rest of TG 38.3 sortied on 22 November. The unit by this time consisted of two fleet and two light carriers, South Dakota and the two s, three cruisers, and two destroyer squadrons. Most of the ships conducted gunnery training while the carriers conducted strikes independently against targets in the Philippines over the next three days. South Dakota spent the rest of the month taking part in anti aircraft training and refueling destroyers. She arrived back in Ulithi on 2 December, where the crew made repairs and loaded ammunition and stores for future operations. On 11 December, TG 38.3 departed Ulithi to join the rest of TF 38 for an assault on the island of Mindoro; the purpose of the operation was to seize a large airfield that could be used to support the invasion of Luzon. The carriers began a series of strikes on airfields on Luzon on 14 December to destroy or otherwise prevent Japanese aircraft there from interfering with the landing on Mindoro. The American raids continued over the next several days and significantly degraded the remaining strength of Japanese air forces in the Philippines. Late in the day on 17 December, Typhoon Cobra swept through the area, battering the fleet, sinking three destroyers, and inflicting serious damage to several other vessels, though South Dakota emerged relatively unscathed. The damage inflicted on the fleet delayed further support of ground troops for two days and the continuing bad weather led Halsey to break off operations; the ships arrived back in Ulithi on 24 December. TF 38 refueled over the next several days and embarked on another raid on Formosa on 3–4 January 1945, but bad weather hampered flight operations and Halsey broke off the operation, having achieved little. The ships returned to the Philippines and made repeated strikes on Lingayen over the course of 6 and 7 January in preparation for the next landing, particularly targeting the airfields being used by the kamikaze suicide aircraft. The ships then entered the South China Sea on 10 January and refueled before conducting a further series of strikes against various targets in the region, including Formosa on 21 January and the Ryuku Islands the following day.

Иво-Джима мен Окинава шайқастары

Ақпан айының басында Бесінші флот жылдам авиациялық топтың бақылауын қайта алды, ал «Оңтүстік Дакота» ТГ 58.3-ке, «Нью-Джерси», үлкен крейсер «Аляска» және бірнеше басқа соғыс кемелерімен бірге ауыстырылды. Авиациялық кемелер 17 ақпанда Токио аймағын нысанаға алып, Жапонияға бірнеше әуе шабуылдары жасады, бірақ нашар ауа райы ұшақтардың жұмысын қиындатты. TG 58.3 тобының кемелері 19-22 ақпан аралығында Иво Джима шайқасында басып кіру флотын күшейту үшін жіберілді. Авиациялық кемелер теңізшілердің жағаға шығуының алғашқы күні қайталап шабуылдар жасады. TF 58 тобының кемелері кейін 25 ақпанда Токиоға бағытталған Жапонияға тағы бір рейдтер сериясына қайтарылды; Кобе және Нагояға жоспарланған шабуылдар нашар ауа райына байланысты тоқтатылды. Флот содан кейін Олитиге оқ-дәрі мен отынды толықтыру үшін оралды. 18 наурызда авиациялық кемелер Кюсюға шабуыл жасады, ал линкорлар әуе қорғанысын жалғастырды. Төрт күннен кейін, Куредегі әуежайлар мен бірнеше соғыс кемелеріне елеулі залал келтіргеннен кейін, топ май құю үшін кері шегінді. Келесі күні Окинаваны шабуылға дайындау үшін әуе шабуылдары басталды, 28-29 наурызда май құю және отынды толықтыру қажеттілігінен үзіліс жасалды. Аралға ірі шабуылдардың басталуы, яғни жақын арада болатын десанттық операцияның айқын белгісі, жапондықтарды флотқа қарсы кең ауқымды камикадзе шабуылын бастауға итермеледі, көптеген кемелерге зақым келтірді, бірақ одақтастардың ілгерілеуіне елеулі кедергі келтірмеді. Келесі апталарда TF 58-нің жұмыс топтары Окинава жағалауындағы суларда екі топтан тұрып, бір-бірімен алмасып отырып, қалған топтарға отын мен оқ-дәріні толықтыруға және шайқастағы зақымды жөндеуге мүмкіндік берді. Окинава маңындағы дауылда «Оңтүстік Дакота» камикадзелердің ешқайсысына тиместен шықты. 19 сәуірде «Оңтүстік Дакота» авиациялық кемелерден бөлініп, жағалауға бомбалау тобына қосылды, олар Окинаваның оңтүстігіндегі жапондық қорғаныс позицияларына қарсы XXIV армия корпусының ірі шабуылына қолдау көрсету үшін жіберілді, бірақ олар аз жетістіктерге жетті. TF 58 тобының кемелері кейін Сакисима аралдарына рейд жасап, Лейтеге кері шегінді. Ондағы жұмыс топтары Окинаваға келесі аптада кезегімен қайта оралды. 6 мамырда «Оңтүстік Дакота» «Врангелл» кемесінен оқ-дәріні толықтырып жатқанда, оқ-дәріге арналған отын бакі жарылды. Жарылыс тағы төрт бакті жарып, өрт шықты. Экипаж 2-ші мұнараның қоймасын суға толтыруға мәжбүр болды. Жарылыстан үш адам қаза тауып, тағы сегіз адам ауыр жарақат алып, кейін қайтыс болды; тағы жиырма төрт адам апаттан жеңіл жарақат алды. 13 мамырда «Оңтүстік Дакота» жөндеу үшін TG 58.4 тобынан бөлініп, екі эскорттық эсминецпен бірге Улитиге бағыт алды, келесі күні ол жетті. Кемені тексеру үшін ABSD 3 көмекші құрғақ докқа кірді. Кеменің винттері, біліктері және тіреуі қатты тозған және бұзылудан зақымдалған. Бұл жөндеуден өтіп, 27 мамырда қайтадан суға жіберілді. Осы кезеңде Үшінші флот жылдам авиациялық топтың бақылауын қайта алды, барлық бағынышты бөлімшелердің таңбаларын 30 сериясына қайтарды. Екі күннен кейін «Оңтүстік Дакота» екі эсминецпен бірге суастына қарсы жаттығулар үшін теңізге шықты. Келесі бірнеше күнде негізгі батарея және әуеге қарсы оқ-дәрілік жаттығулар, сондай-ақ түнгі жауынгерлік жаттығулар жалғасты, осы уақытта кеме Филиппин теңізінен Лейте шығанағына өтті. TF 38-дің қайта ұйымдастырылуынан кейін 16 маусымда «Оңтүстік Дакота» TG 38.1 тобына қайта тағайындалды, сол күні ол RADM Джон Ф. Шафротх-тың бас кемесі болды. Кеме 23-24 маусымда ұшаққа қарсы жаттығуларға қатысты.

By early February, Fifth Fleet had resumed control of the fast carrier task force and South Dakota was transferred to TG 58.3, along with New Jersey, the large cruiser Alaska, and several other warships. The fleet carriers conducted a series of air strikes on Japan, targeting the Tokyo area on 17 February, but bad weather made it difficult for the aircraft to operate. The ships of TG 58.3 were then sent to reinforce the invasion fleet during the Battle of Iwo Jima from 19 to 22 February. The carriers made repeated strikes as the marines went ashore on the first day of the landing. The ships of TF 58 were then recalled for another series of raids on Japan, targeting Tokyo on 25 February; planned attacks on Kobe and Nagoya were cancelled due to poor weather. The fleet then returned to Ulithi to replenish ammunition and fuel before embarking on another raid of Japan in mid March. The carriers struck Kyushu on 18 March while the battleships continue their air defense role. Four days later, having inflicted serious damage on airfields and several warships in Kure, the task force withdrew to refuel. The following day, air strikes to prepare Okinawa for assault began, interrupted by the need to disengage and refuel on 28–29 March. The initiation of major attacks on the island, a clear indicator of an impending amphibious assault, led the Japanese to begin a serious, concentrated kamikaze campaign against the fleet, damaging numerous vessels but not seriously impeding the Allies' progress. Over the coming weeks, the task groups of TF 58 rotated through the waters off Okinawa, two groups at a time, to allow the other groups to replenish fuel and ammunition and repair battle damage. Throughout the maelstrom off Okinawa, South Dakota emerged without having been hit by any of the kamikazes. On 19 April, South Dakota was detached from the carriers to join a shore bombardment group sent to support a major offensive by XXIV Army Corps against Japanese defensive positions in southern Okinawa, though they made little progress. The ships of TF 58 then departed for a raid on the Sakishima Islands before withdrawing to Leyte. After replenishing there, the task groups resumed their rotations off Okinawa for the next week. On 6 May, South Dakota was replenishing ammunition from the ammunition ship Wrangell when a tank of propellant for the guns exploded. The blast detonated four more tanks and caused a serious fire, forcing the crew to flood the magazine for turret number 2 to avoid a catastrophic explosion. Three men were killed by the explosion and eight more were seriously wounded and later died; another twenty four were less seriously injured in the accident. South Dakota was detached from TG 58.4 for repairs at Ulithi on 13 May in company with a pair of escorting destroyers, arriving there the next day. She entered the auxiliary floating drydock ABSD 3 to be inspected. The ship's propellers, shafts, and strut bearings all had worn badly and suffered from pitting. These were repaired and she was refloated on 27 May; during this period, Third Fleet resumed command of the fast carrier task force, reverting all subordinate unit designations to the 30 series. Two days later, South Dakota went to sea to begin anti submarine training with a pair of destroyers. Further combat practice, including main battery and anti aircraft gunnery practice and night combat training, continued over the next several days, during which time the ship crossed the Philippine Sea to Leyte Gulf. A reorganization of TF 38 saw South Dakota reassigned to TG 38.1 on 16 June, the same day she became the flagship of RADM John F. Shafroth Jr. The ship took part in more anti aircraft training from 23 to 24 June.

Жапонияны бомбалау

Окинава одақтастардың қолында болғанда, Кюсюға шабуыл – «Олимпиада» операциясына дайындық басталды. TF 38 1 шілдеде Лейтеден Жапониядағы нысаналарға шабуылдар жасау үшін, Жапонияның үй аралдарындағы жапондық күштерін әлсірету мақсатымен шықты. Жолда, «Саут-Дакота» 10 шілдеде Жапония жағалауына жеткенге дейін бірнеше эсминецтерді отынмен қамтамасыз етті. Сол күні авианосецтер шабуылдарын бастады, бірақ жапондықтар шабуылды күткендіктен, ұшақтарын таратып, жасырып, оларды ертерек жоғалтудың орнына, қыналыдан кейін қолдануға сақтады. Осы себепті, келесі бірнеше күнде авианосецтердің ұшақтары жапон ұшақтарын аз кездестірді. 14 шілдеде «Саут-Дакота» TU 38.8.1 құрамына, «Индиана», «Массачусетс», екі ауыр крейсер және тоғыз эсминецпен бірге тағайындалды. Соғыс кемелері Камаиси қаласын бомбалауға жіберілді, мақсаты – Камаиси болат зауытын жою, бірақ таулы жер бедері нысананы анықтауды қиындатты. Бұл соғыс барысында Жапонияға бас кемелердің алғашқы бомбалауы болды. Атыстың нәтижесін бағалау қиын болғанымен, алты рет өткен соң, соғыс кемелері кейіннен кокс өндірісін екі жарым айға, ал шойын өндірісін бір айға тоқтатты. Содан кейін линкорлар TF 38 құрамына оралып, 15 шілдеде Хонсю мен Хоккайдоға жасалған әуе шабуылы кезінде оларды қорғады. Британдық Тынық мұхит флотымен күшейтілген одақтастар флоты 17 шілдеде Токио маңындағы нысаналарға шабуыл жасап, аймақта бірнеше соғыс кемелерін батырып немесе зақымдады. 20-22 шілде аралығында «Саут-Дакота» теңізде отын, оқ-дәрі және басқа да жабдықтауларын толықтырды. 24-28 шілдеде қосымша авианосецтер шабуылдары жасалып, жапон флотының қалдықтарына одан әрі залал келтірілді. Жапондық «Харуна», «Исе» және «Хюга» линкорлары, сондай-ақ бірқатар крейсерлер, эсминецтер және басқа да соғыс кемелері өз тұрақтарында батып кетті. TU 38.8.1 29 шілдеде Хамаматсуды бомбалау үшін қайта құрылды. Бұл жолы «Саут-Дакота», «Индиана» және «Массачусетс» британдық TU 37.1.2 күштерімен күшейтілді, олар линкордың негізінде орналасқан және «Bon Homme Richard» авианосецінен шыққан ілеспе ұшақтарымен қоршалған. Линкорлар 29 шілдеде түн ортасына дейін атысты бастады және 30-ы таңертеңге дейін жалғастырды. Кемелер атысты тоқтатқаннан кейін, «Саут-Дакота» алдымен құрама кері шегінді. Сол күні таңертең арнайы топ таратылды, ал «Саут-Дакота» TG 38.1 құрамына қайта оралды, ол кейіннен Токио мен Нагоя аймақтарына әуе шабуылдарын жаңартты. Тағы бір тайфун флотка қауіп төндірді, бірақ Халси кемелерді 31 шілде мен 1 тамызда одан шығарды. «Саут-Дакота» 3 тамызда отын құйып алды, ал екі күннен кейін авианосецтер әуе шабуылынан қорғануға арналған жаттығу үшін флотқа шабуыл жасады. «Саут-Дакота» 7 тамызда отынды қайта толықтырды, содан кейін 9 тамызда үшінші бомбалау миссиясы үшін TU 34.8.1 қайта құрылды. Бұл топқа «Саут-Дакота», алты одақтас крейсері және он одақтас эсминеці кірді. «Саут-Дакота» сол күні Камаишиді шамамен бір жарым сағат бойы атқылады, содан кейін кері шегінді. Кемелер шегінісіп келе жатқанда, бір жапон ұшағы оларға шабуыл жасады, бірақ кемелердің барлық атысынан қашып құтылды. «Саут-Дакота» TG 38.1 құрамына оралды және сол күні және 10-ы күні әуе алаңдарына жасалған шабуыл кезінде авианосецтерге көмектесті. Шафрот 12 тамызда «Алабамаға» ауыстырылды, ал «Саут-Дакота» келесі күні таңертең TG 38.3 құрамына қайта тағайындалды.

With Okinawa in Allied hands, preparations were beginning for Operation Olympic, the invasion of Kyushu. TF 38 sortied from Leyte on 1 July to begin a series of strikes on targets in Japan to deplete Japanese forces in the Home Islands. While en route, South Dakota kept several destroyers fueled before the fleet arrived off the coast of Japan on 10 July. The carriers began their raids that day, though the Japanese had anticipated the attacks and had dispersed and camouflaged their aircraft, holding them back for the eventual landing instead of losing them prematurely. As a result, the carrier aircraft found few Japanese planes to destroy over the next several days. On 14 July, South Dakota was assigned to TU 38.8.1 with Indiana, Massachusetts, two heavy cruisers, and nine destroyers. The battleships were then sent to bombard the town of Kamaishi to destroy the Kamaishi Steel Works, but the mountainous terrain made targeting the facility difficult. This was the first time that Japan came under bombardment by capital ships during the war. Despite their difficulty in observing the effects of their shooting, in the course of six passes, the battleships inflicted what was later estimated to have been a two and a half month interruption in coke production and a one month disruption of pig iron manufacture. The battleships then returned to their positions with TF 38 and covered them during air strikes on Honshu and Hokkaido on 15 July. Further reinforced by the British Pacific Fleet, the Allied fleet struck targets around Tokyo on 17 July, sinking or damaging several warships in the area. Over the course of 20 through 22 July, South Dakota replenished fuel, ammunition, and other supplies at sea. Additional carrier strikes were made from 24 to 28 July, inflicting further losses to the remnants of the Japanese fleet; the battleships Japanese battleship Haruna, Japanese battleship Ise, and Japanese battleship Hyuga were all sunk at their moorings, along with a number of cruisers, destroyers, and other warships. TU 38.8.1 was re formed on 29 July to bombard Hamamatsu; this time, South Dakota, Indiana, and Massachusetts were reinforced by the British TU 37.1.2, centered on the battleship , and they were covered by CAP fighters from the carrier Bon Homme Richard. The battleships opened fire shortly before midnight on 29 July and continued firing into the early hours of the 30th. The ships withdrew shortly after ceasing fire with South Dakota in the lead of the formation. The task unit was again dissolved later that morning and South Dakota returned to TG 38.1, which thereafter resumed launching air strikes on the Tokyo and Nagoya areas. Another typhoon threatened the fleet, but Halsey steered the ships out of its way on 31 July and 1 August. South Dakota refueled on 3 August and the carriers launched simulated strikes on the fleet for anti aircraft training two days later. South Dakota again replenished her fuel bunkers on 7 August before re forming TU 34.8.1 for a third bombardment mission on 9 August. This time, the unit consisted of South Dakota, six Allied cruisers and ten Allied destroyers. South Dakota shelled Kamaishi that afternoon for a period of about an hour and a half before disengaging. As the ships withdrew, a single Japanese plane attacked them but evaded all fire from the ships and escaped. South Dakota returned to TG 38.1 and supported the carriers during further strikes on airfields later that day and on the 10th. Shafroth transferred to Alabama on 12 August and South Dakota was reassigned to TG 38.3 the next morning.

Соғыстың аяқталуы

TF 38 авиациялық тобы 15 тамыздың таңында ұшақтарды ұшырған кезде Халси жапондықтардың толыққанды бас беруге келіскенін естіді. Ұшақтар кері шақырылды, ал Оңтүстік Дакотаға сағат 06:58-де шабуылдық операцияларды тоқтату туралы бұйрық берілді. Бағынышты бөлімшелерге бас беру туралы хабар таратудағы қиындықтар сол күні кейбір жапондық ұшақтардың флотқа шабуыл жасауына себеп болды, бірақ олардың барлығы CAP ұшақтарымен атып түсірілді. Оңтүстік Дакота келесі бірнеше күнді отынмен толықтыруға және оқ-дәрілерді жаңартуға жұмсады, содан кейін 27 тамызда Жапонияны басып алудың бастапқы кезеңінің бір бөлігі ретінде Сагами шығанағына бет бұрды. Екі күннен кейін ол Токио шығанағына көшті; сол күні түстен кейін Халси мен Нимиц кемеге келді. Халси сол күні кете берді, бірақ Нимиц 2 қыркүйекте ресми бас беру рәсімі өткен Миссури жауынгерлік кемесіне аттанғанға дейін қалды. Нимиц сол күні кешіккеннен кейін Гуамға жол тартты, ал Оңтүстік Дакота Халси мен оның штабын Миссуриге ауыстыру үшін кемеге жақындады. Оңтүстік Дакота одан кейін Халсидің штаб-кемесі ретінде қызмет етті, ол оккупацияның бастапқы кезеңдерін басқарды. Халси 20 қыркүйекке дейін кемеде болды, содан кейін Перл-Харборға қайтты. Оңтүстік Дакота сол күні түстен кейін көптеген басқа соғыс кемелерімен бірге АҚШ-қа қайта жолға шықты. Оңтүстік Дакота 23 қыркүйекте Окинавадағы Бакнер шығанағында тоқтады, содан кейін келесі күні таңертең 600-ге жуық теңізші, сарбаз және теңізшілермен Тынық мұхиты арқылы саяхатын жалғастырды. Кемелер Гавайиден өтіп, одан кейін әртүрлі порттарға тарады; Оңтүстік Дакота 27 қазанда Сан-Францискоға кірді, Халси Теңіз күнін тойлау үшін тағы да кемеге келді. Губернатор Эрл Уоррен салтанатты шараларға қатысу үшін кемеге мінгізілді. Екі күннен кейін ол Калифорниядағы Сан-Педроға жетті.

Соғыстан кейінгі

1946 жылғы 3 қаңтарда «Оңтүстік Дакота» Атлантикаға қарай жолға шықты; ол оңтүстікке қарай жүріп, Панама каналын соңғы рет өтіп, солтүстікке қарай Филадельфия әскери-теңіз кемежайына қарай жүріп, 20 қаңтарда сонда жетті. Содан кейін ол деактивацияға дайындық үшін күрделі жөндеуден өтті. Бір айдан кейін, 21 ақпанда, RADM Томас Р. Кули кемеге өз туын көтеріп, оны резервтік бөлім – Төртінші флоттың флагманы етті. Кулидің кемедегі қызметі қысқа болды және оның орнын вице-адмирал Чарльз Х. МакМоррис алды. 3 шілдеде МакМоррис өзінің туын ауыр крейсер «Орегон Ситиге» ауыстырды және Әскери-теңіз флоты 1 қаңтарда Төртінші флотты таратып жіберді. «Оңтүстік Дакота» 31 қаңтарда қызметінен шығарылды және Атлантика резервтік флотына қосылды. Әскери резервте болған кезінде, егер болашақта белсенді қызметте қажет болса, «Оңтүстік Дакотаны» және оның класындағы басқа кемелерді жаңғырту жоспарлары жасалды. 1954 жылдың наурыз айында төрт кемеге он қос пулядан тұратын қосалқы батареяларды орнату бағдарламасы ұсынылды, бірақ бұл жоспар жүзеге аспады. 1956-1957 жылдары кемені басқарылатын зымыранды линкерге айналдыру жоспары жасалды, бірақ қайта құру құны өте жоғары болды. Ол үш негізгі батареяның барлық мұнараларын алып тастап, олардың орнына екі RIM 8 «Талос» зымыранды пулеметін, екі RIM 24 «Тартар» пулеметін, су асты кемелеріне қарсы қару-жарақ пен тікұшақтарды басқаруға арналған жабдықты орнатқан. Жобаның құны 120 миллион долларды құрады. Кеме тағы он бес жыл бойы Әскери-теңіз флотының тізілімінде болды. 1962 жылы 1 маусымда Әскери-теңіз кемелерінің тізілімінен шығарылды. «Оңтүстік Дакота» 25 қазанда ломбардқа бөліну үшін Luria Brothers and Co. компаниясының Lipsett бөлімшесіне сатылды. Қараша айында оны сүйрегіштер Филадельфиядан Нью-Джерсидің Керни қаласына дейін сүйретіп әкетті. Кеменің кейбір бөліктері Сиукс-Фоллс сауда палатасының күш-жігерімен сақталды және олар 1969 жылы 7 қыркүйекте қаладағы кемеге арналған мемориалға орнатылды. Мемориал кеме контурларына толық масштабта салынған төмен бетон қабырғадан тұрады. Кемеден алынған артефакттер, соның ішінде зәкір, симуляциялық оқ мұнарасы және 16 дюймдік оқ-дәрі контурда көрсетіледі. Оның ортасына мұражай салынды, онда басқа да бұйымдар, оның ішінде оның қоңырауы, теңізшілердің киімдері, «Оңтүстік Дакотаның» өлшемі және басқа да түрлі көрнекіліктер бар. Кемеден қалған қосымша артефактілер АҚШ-тың Ұлттық теңіз мұражайында сақталған, оның ішінде «Оңтүстік Дакотаның» бір бұрандасы мен бронь пластинасының бөлігі бар. Екі бұйым да Уиллард паркіне қойылған.

On 3 January 1946, South Dakota got underway for the Atlantic; she steamed south and transited the Panama Canal a final time and steamed north to the Philadelphia Navy Yard, arriving there on 20 January. She then underwent an overhaul in preparation for deactivation. A month later on 21 February, RADM Thomas R. Cooley hoisted his flag aboard the ship, making her the flagship of the Fourth Fleet, a reserve unit. Cooley's tenure aboard the ship was brief and he was replaced by Vice Admiral Charles H. McMorris just five days later. On 3 July, McMorris transferred his flag to the heavy cruiser Oregon City and the Navy dissolved the Fourth Fleet on 1 January 1947. South Dakota was decommissioned on 31 January and laid up in the Atlantic Reserve Fleet. Plans were drawn up during the period she was in reserve to modernize South Dakota and the other ships of her class should they be needed for future active service. In March 1954, a program to equip the four ships with secondary batteries consisting of ten twin guns were proposed, but the plan came to nothing. Another plan to convert the ship into a guided missile battleship arose in 1956–1957, but the cost of the conversion proved to be prohibitive. She would have had all three main battery turrets removed and replaced with a twin RIM 8 Talos missile launcher forward, two RIM 24 Tartar launchers aft, anti submarine weapons, and equipment to handle helicopters. The cost of the project amounted to $120 million. The ship remained in the Navy's inventory for another fifteen years before being stricken from the Naval Vessel Register on 1 June 1962. South Dakota was sold to the Lipsett Division of Luria Brothers and Co. to be broken up for scrap on 25 October. Tugboats towed her from Philadelphia in November to Kearny, New Jersey to be dismantled. Some parts of the ship were retained through the efforts of the Sioux Falls Chamber of Commerce, and they were installed in a memorial to the ship in the city on 7 September 1969. The memorial consists of a low concrete wall built in the outline of the ship in full scale, and artifacts from the ship, including an anchor, a simulated gun turret, and a 16 inch gun are displayed in the outline. A museum was erected in the center of the outline, and it displays other artifacts, including her bell, sailors' uniforms, a scale model of South Dakota, and various other displays. Additional artifacts from the ship are preserved at the National Museum of the United States Navy, including one of South Dakotas screws and a section of armor plate. Both items are on display in Willard Park.