АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Эссекс» класты ұшақ тасымалдағышы

Кіріспе

Essex класты АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ұшақ тасымалдаушысы.

Барлық кемелердің су сызығындағы ені 93 фут (28 м), ал толық жүктелгенде суға бату тереңдігі 30 фут (9 м) болды. Олар стандартты жүктемеде және толық жүктемеде суырып алатын еді. Олардың штаттық құрамы шамамен 268 офицер және 2362 сарбазды құрады, бірақ кемелер аяқталмас бұрын одан да көп адам қосылды. Жеңіл қарулар мен басқа да жабдықтардың көбеюі кемелерде тығыздық тудырды, сондықтан Hornet-тің қарындасы Intrepid 1945 жылы 382 офицер және 3003 сарбаздан тұратын экипажға ие болды. Кемелерде төрт тісті бу турбинасы болды, олардың әрқайсысы бір валды қозғалтады, ал бу сегіз Babcock & Wilcox қазандықтарынан алынды. Турбиналар жалпы алғанда қуатты өндіруге арналған, бұл кемелерге максималды жылдамдыққа жете алуға мүмкіндік берді. Кемелерде майлы отынның жеткілікті қоры болды, олармен сағатына шамамен 15 миль жылдамдықпен саяхаттауға болады.

Ұшу палубасының орналасуы

"Эссекс" кемелерінің қысқа корпусы 263 метр (862 фут) ұзындығында және 33 метр (108 фут) максималды енімен болды. Оның астында 5 метр (18 фут) биіктігінде ангар орналасқан. Ангар үш ұшақ лифті арқылы ұшақ палубасына қосылған, екеуі ұшақ палубасында, ал біреуі аралдың сол жағында, аралмен қатар орналасқан. Ертедегі "Эссекс" кемелеріндегі катапульттердің орналасуы кемелер арасында әртүрлі болды; "Хорнет" ұшу палубасының алдыңғы бөлігінде бір гидравликалық катапультпен, ал екіншісі ангар палубасында көлденең орнатылған. Жобалау процесінің басында "Эссекс" кемелері 100-ден астам ұшақты тасымалдауға арналған: 27 истребитель, 37 барлаушы немесе пикирующий бомбалаушы, 18 торпедо бомбалаушы, 3 бақылау және 2 қосымша ұшақ, сонымен қатар 21 ішінара жиналмаған қосалқы ұшақ. Соғыстың басындағы тәжірибе бақылау және қосымша ұшақтар есебінен истребительдердің санын 36-ға дейін арттырды және қосалқы ұшақтардың санын 9-ға дейін азайтты. 1945 жылдың ортасына қарай әуе тобы әдетте 36 немесе 37 истребительден, олармен тең мөлшердегі истребитель-бомбалаушылардан, сондай-ақ 15 ұшақтан тұратын пикирующий және торпедолық эскадрильялардан тұрды, барлығы 103 ұшақ. Осы кезде истребитель эскадрильяларына арнайы фотобарлау және түнгі истребительдер кірді.

Қару-жарақ, бронь және электроника

Эссекс класының кемелерінің негізгі қару-жарағы аралдың алдыңғы және артқы жағында орналасқан екі суперфийрингті жұптан тұратын он екі 38 калибрлі қос мақсатты зеңбірек пен ұшу палубасының сол жағындағы төрт зеңбіректан құралды. Бұл зеңбіректер аралдың үстіне орнатылған Mk 37 директорларымен басқарылды. Әр директор Mk 4 отты басқару радарымен жабдықталған. Алғашқы қысқа корпусты Эссекс кемелері сегіз төрттік Бофорс зениттік (AA) зеңбірегімен жабдықталған: біреуі кеменің басында, біреуі кормасында, төртеуі аралдың үстінде және екеуі ұшу палубасының сол жағында, 5 дюймдік зеңбіректермен қатар орналасқан. Әр тұтқаны өз Mk 51 директоры басқарды. Сондай-ақ, авиатасымалдағыштар 46 Оерликон жеңіл AA зеңбірегімен жабдықталды, олар ұшу палубасының және аралдың қабырғалары бойында орналасқан. Авиатасымалдағыштардың су сызығындағы броньды белдеуі 3 метр биіктікте, 155 метр ұзындықта болды және корпустың 62 пайызын қамтыды. Ол қалың болды және төменгі жиегінде жұқара түсті. Ангар палубасы да 2,5 дюйм қалыңдықпен, ал одан төмендегі қорғаныш палубасы да қалың болды. Көлденең 4 дюймдік бөлімдер белдеу бронясының шеттерін жауып, кеменің броньды цитаделін құрады. Рульдік механизм 2,5 дюймдік арнайы өңделген болатпен қорғалған. Эссекс класының авиатасымалдағыштары радарларға арналған орын аз болып жобаланды, ал құрылыс кезінде қосылған қосымша жүйелер экипаждың тығыздығына және кемелердің аралдарының тарлығына әкелді. "Хорнет" кемесінің көптеген радарлары аралдың үстіндегі үш аяқты мачтаға орнатылған күйінде аяқталды. Ол SK ерте ескерту радары, SM биіктік табу радары және SG беттік іздеу радарымен жабдықталған. SC ерте ескерту радары түтін құбырының оң жағындағы торлы мачтаға орналастырылды.

Соғыс кезіндегі өзгерістер

Соғыс кезінде "Хорнет" кемесіндегі 20 мм-лік зениттік пушкалардың санының өзгеруі туралы деректерде мәлімет жоқ, бірақ соғыс аяқталысымен ол 35 дана жеке орнатылған пушкаға ие болды. Кеме 1945 жылдың шілдесіне дейін Гавайидегі немесе Батыс жағалаудағы теңіз базасына оралмады, Сан-Францискоға, Калифорнияға тайфуннан келген зақымды жөндеуге келді, сондықтан бұрын ешқандай маңызды өзгерістер жасалмауы мүмкін. Улити атоллындағы мүмкіндіктер шектеулі болды, бірақ 1944 және 1945 жылдың соңында қолданысқа енгізілген жаңа жабдықтардың бір бөлігін орнатуға үлкерді. Кемедегі Mk 51 басқару пункттерінің бір бөлігі интегралды Mk 34 отты басқару радарын қамтитын Mk 57 басқару пункттерімен алмастырылған болуы мүмкін, ал Mk 37 басқару пункттерінің үстіндегі Mk 4 отты басқару радарын Mk 22 биіктік өлшегішімен бірге орналасқан Mk 12 жүйесіне жаңарту мүмкін болды. SP биіктік өлшегіші SM-нің жеңілдетілген нұсқасы болды және 1945 жылдың наурыз айынан бастап "Эссекс" класындағы кемелерге орнатыла бастады. Жөндеу кезінде теңіз күштері кемені соңғы стандартқа сәйкес қайта жарақтандыру мүмкіндігін пайдаланды. Оның SK радарын жұмысын жақсартатын тарелка тәрізді антеннасы бар SK 2 үлгісіне жаңартылды, ал ангар палубасындағы катапульта ұшу палубасындағысына алмастырылды. Кеменің бастионы флагтік мостты кеңейту үшін қайта жаңартылды, нәтижесінде бастиондағы алдыңғы төменгі 40 мм-лік зениттік пушка алынып тасталды, ал ұшу палубасы мен корпус бойында 10 жаңа төрттік зениттік пушка орнатылды, барлығы 17 орнатылымда 68 пушка болды.

Құрылыс және мансап

1940 жылғы 10 мамырда Теңіз операцияларының бастығы Конгресс Екі мұхиттық теңіз күштері заңын қабылдауын күтіп, үш «Эссекс» класты әскери кемені тапсырыс берді. Оның құрылысы бойынша келісімшарт 1940 жылғы 9 қыркүйекте «Ньюпорт Ньюс» кеме құрылыс компаниясына берілді. 1942 жылғы 26 қазанда Санта-Крус шайқасында жетінші «Хорнет» батып кетті. Кеме 1943 жылғы 30 тамызда Әскери-теңіз министрі Фрэнк Нокстың әйелі Энни Рид Нокс қатысуымен суға жіберілді. Ол 1943 жылғы 29 қарашада капитан Майлз Р. Браунингтің басшылығымен қолданысқа енгізілді. 1944 жылғы 14 ақпанда Вирджиния штатының Норфолк қаласынан шығып, Маршалл аралдарындағы Маджуро атолліндегі 58-ші жедел топқа қосылу үшін Бермудаға дейін жұмыс істеді. 58-ші жедел топ 30 наурыз күні таңертең мақсаттарына жақындағанда, оның әскери кемелері 30 «Мицубиси А6М Zero» истребителін атып түсірді. Содан кейін 39 «Grumman TBF Avenger» торпедолық бомбалаушы ұшақтары ұшып келді, олардың әрқайсысы магниттік миналар жұбын алып, Коссол жолындағы 40-қа жуық кемені тоқтатып тастады. Бұл Тынық мұхит соғысы кезінде әскери кемелерден мина орнатудың алғашқы және жалғыз жағдайы болды. Түнде келген күштерді нығайтуға қарамастан, американдықтар 24 сауда және қосымша кемені, жалпысымен шамамен кеме жүк көлемін, сондай-ақ екі ескі эсминецті, төрт суасты қайықтарды және 30 және 31 наурызда жөндеу кемелерін батырды. Американдық ұшқыштар 63 ұшақты атып түсіріп, 100-ден астам ұшақты жерде жойды, ал өздері 25 ұшақты жоғалтты. Маджуроға қайтып келе жатқанда, 1 сәуірде авиациялық күштер Волеаидегі нысаналарға шабуыл жасады, бірақ тиімді нәтиже болмады. 13 сәуірде 58-ші жедел топ Маджуродан кетер алдында контр-адмирал Джозеф Дж. Кларк өзінің флагманы және үш жеңіл әскери кемеден – «Коупенс», «Белло Вуд» және «Батаан» – тұратын 58.1 жедел тобының командирі ретінде «Хорнет» кемесіне өзінің туын көтерді. Жедел топқа Батыс Жаңа Гвинеядағы Сарми, Савар және Вакде әуежайларына шабуыл жасау тапсырылды, ал қалған жедел топтар Голландияға десант түсіруге қолдау көрсетті. Кемелер Жаңа Гвинея жағалауында болған кезде жапондық әуе шабуылдары аз болды, бірақ Жедел топтың истребительдері оларды іздеген екі «Мицубиси G4M» («Бетти») бомбалаушы ұшағын атып түсірді. 58-ші жедел топ 25 сәуірде Манус аралындағы Сиэдлер портына қайтып оралды. Жапондықтар кемелерді 28/29 сәуір түнінде байқады, бірақ таңертеңгі олардың әлсіз шабуылы тиімсіз болды және таңертеңгі истребительдердің 84 «Grumman F6F Hellcat» ұшағына шамамен 60 «Zero» қарсы тұрды. Жаман ауа райы және қалың бұлт американдықтардың түстен кейін толық әуе басымдылығын алуына кедергі келтірді, бірақ олар келесі екі күнде әскери-теңіз базасының инфрақұрылымына ауыр зақым келтіре алды. Олар 9 ұшақты апаттан, 27 ұшақты ұрыстан, көбінесе зениттік оттан жоғалтты, ал 59 ұшақты әуеде, 34-ін жерде жойды деп мәлімдеді. Маджуроға қайтып келе жатқанда 58.1 жедел тобы Сатаван және Понапе әуежайларын бомбалауды қамтамасыз ету үшін жедел топтың эскорт кемелерінен бөлінді. Екі аралға да бұрыннан шабуыл жасалған еді және АА-ның оқ-дәрілерімен түсірілген бір ұшақтың жоғалуы үшін қосымша зақым келтірілген сияқты. 58-ші жедел топ 4 мамырда Маджуроға келді және келесі айды Мариан және Палау аралдарына қарсы науқанға дайындауға жұмсады. Агрессивті Браунинг көптеген жауларын жасады және оның қателіктері 29 мамырда оны қызметтен босатуға әкелді; оның орнына капитан Уильям Сэмпл келді.

The Chief of Naval Operations had ordered three Essex class carriers on 10 May 1940 in anticipation of Congress passing the Two Ocean Navy Act, although the ship that later became Hornet originally had the name Kearsarge with the hull number of CV 12. The contract to build her was awarded to Newport News Shipbuilding on 9 September 1940, and her keel was laid down on 3 August 1942. The seventh Hornet was sunk in the Battle of Santa Cruz on 26 October 1942, and the CV 12 hull was renamed Hornet shortly afterwards. The ship was launched on 30 August 1943 with her sponsor being Annie Reid Knox, wife of Secretary of the Navy Frank Knox. She was commissioned on 29 November 1943 with Captain Miles R. Browning in command. Hornet worked up off Bermuda before departing Norfolk, Virginia, on 14 February 1944 to join Task Force 58 at Majuro Atoll in the Marshall Islands where she arrived on 20 March. As Task Force 58 approached its targets on the morning of 30 March, its carriers launched a fighter sweep that shot down 30 Mitsubishi A6M Zero fighters already airborne and they were soon followed by 39 Grumman TBF Avenger torpedo bombers, each of which carried a pair of magnetic mines that effectively bottled up the 40 odd ships in Kossol Roads. This was the first and only time that carrier aircraft laid mines during the Pacific War. Despite reinforcing fighters that flew in overnight, the Americans sank 24 merchant and auxiliary ships, totaling nearly of shipping, plus two old destroyers, four subchasers and a pair of repair ships on 30 and 31 March. American pilots claimed to have shot down 63 aircraft and destroyed over 100 more on the ground while losing 25 aircraft of their own. On their way back to Majuro, the carriers attacked targets on Woleai on 1 April to little effect. Before Task Force 58 departed Majuro on 13 April, Rear Admiral Joseph J. Clark had hoisted his flag in Hornet as commander of Task Group 58.1 that consisted of his flagship and the three light carriers, Cowpens, Belleau Wood and Bataan. The task group was ordered to attack Sarmi, Sawar, and Wakde Airfields in Western New Guinea while the other task groups supported the amphibious landings at Hollandia. There was little Japanese air activity while the ships were off New Guinea, although the Task Group's fighters did shoot down two Mitsubishi G4M (Allied reporting name "Betty") bombers that were searching for them. Task Force 58 withdrew to Seeadler Harbor on Manus Island on 25 April to replenish for a few days before leaving to attack the shore facilities at Truk. The Japanese spotted the ships during the night of 28/29 April, but their weak attack later that morning was ineffective and the 84 Grumman F6F Hellcats of the morning fighter sweep were opposed by about 60 Zeros. Bad weather and a heavy overcast prevented the Americans from gaining complete air superiority until the mid afternoon, but they were able to severely damage the naval base's infrastructure over the next two days. They lost 9 aircraft in accidents and 27 in combat, mostly to anti aircraft fire while claiming 59 aircraft in the air and 34 on the ground. En route to Majuro, Task Group 58.1 was detached to cover the bombardments of the airfields at Satawan and Ponape by the portions of the Task Force's escorting ships. Both islands had already been previously attacked and little additional damage appears to have been done in exchange for the loss of one aircraft shot down by AA guns. Task Force 58 arrived at Majuro on 4 May and spent the next month preparing for the Mariana and Palau Islands campaign. The abrasive Browning had made many enemies and his mistakes led him to be relieved for cause on 29 May; he was replaced by Captain William Sample.

Мариана және Палау аралдары науқаны

Маусым айының соңына қарай "Хорнетс" авиациялық тобы 40 "Хеллкат" истребителіне, оның ішінде 4 түнгі истребитель, 33 "Кертисс СБ2С Хеллдайвер" және 20 "Авенджер" ұшақтарын жинады. 58.1 операциялық тобы "Каупенс" кемесін "Хорнетс" кемесінің бауырласы "Йорктаун" кемесімен алмастырды, сондықтан науқанға екі парға екі флоттық және жеңіл авиатасымалдаушыны дайындады. 58-ші арнайы топ 6 маусымда Маджуродан шықты, алты күннен кейін оңтүстік Мариан аралдарына әуе шабуылын бастады. Жапондықтар 8 маусымда Маджуродан кеткенін анықтағанмен, бұл Сайпанға жоспарланған десанттан үш күн бұрын болды. "Хорнетс" истребительдері 10 маусым күні түнде жапондық барлау ұшақтарын атып түсіруді бастады. Әскердің командирі вице-адмирал Марк Митчер жапондықтарды алаңдату үшін әуе шабуылын 11 маусымға ықпалдауға шешім қабылдады. Операциялық топтың истребительдері Гуам үстінде 30 "Зеро" ұшағын анықтады және барлығын атып түсірді деп мәлімдеді, "Хорнетс" тобының 16 "Хеллкат" истребителі 23 ұшақты жойды деп хабарлады. Авиатасымалдаушылар мен Гуам арасында эсминецтердің тізбегі орналастырылды, олар сол күні операциялық топтың истребительдерімен оншақты барлау және шабуыл ұшақтарын ұстап алды. Келесі күндері операциялық топ Гуамға шабуылдауды жалғастырып, ондағы барлық ұшақтарды және күш-қуатты жоюға тырысты. Сол күні "Хорнетс" ұшақтары Гуамның шығысында жеті кемеден тұратын конвойды байқады, бірақ ұшақтар күндіз қонуы керек болғандықтан, шабуыл жасау үшін тым алыс болды. Түнде операциялық топ арақашықтықты қысқартты, конвой Гуамға жақындағанда, 20 бомба тасыған "Хеллкат" истребителін ұшырды. Ұшқыштардың көпшілігі кемелерге қарсы миссияға дайын болмағандықтан, конвой Гуамға жеткенше кемелерге елеулі зиян келтіре алмады. Біріккен флоттың жаңа командирі адмирал Соэму Тойода американдықтардың Мариан аралдарындағы жапондық нысандарға шабуыл жасап жатыр ма, әлде басқа мақсаты бар ма, әлі анық білмеді. Ол тіпті бомбалау туралы хабарды алғанға дейін 1-ші мобильді флотқа Гвимарас аралына барып, тәжірибесіз ұшқыштарын жаттықтыруды тапсырды. Ол барлық күштерді 19 маусымда, бомбалау туралы хабарды алғаннан кейін "А" жоспарын іске асыруға дайындық жасауға шақырды. Бұл жоспар АҚШ Әскери-теңіз күштеріне шешуші жеңіліс сыйлау және американдық үкіметті соғысты тоқтатуға мәжбүр етуді көздеді. Американдық суденесі қозғалысты байқап, операцияның басшысы вице-адмирал Реймонд Спруэнске хабарлады. Жапондықтардың ниетін білмей, ол жапондық кемелер 17 маусымға дейін шабуыл жасай алмайды деп сенді. Бонин аралдарында жиналған жапондық әуе күштерін жою мүмкіндігін пайдалану үшін Спруэнс 58.1 және 58.4 операциялық топтарына 14-сі күні кездесуге, келесі күні әуе базаларына шабуыл жасауға және 17-сі күні күткен шайқасқа дайын болу үшін уақытында оралуға бұйрық берді. 15 маусымда екі операциялық топтың истребительдері Иво Джима, Хахаджима және Чичи Джима үстінен шабуыл жасады, Иво Джимада 20 "Зеро" ұшағын атып түсірді, өзі 2 "Хеллкат" истребителін жоғалтты. Кларк түнгі истребительдерін Иво Джимаға орналастырды, жапондықтардың барлау миссияларын немесе әуе шабуылдарын 16-сы күні әуе шабуылын бастаудан бұрын болдырмау үшін. "А" жоспарына арналған күштердің көп бөлігі сол кезде Жапонияда болды, бірақ американдық авиатасымалдаушылар сол күні аймақтан кетуден бұрын, ұрыста 4 және апатта 7 ұшақты жоғалтып, барлығы 81 ұшақты, оның ішінде 40-ын әуеде жойғанын мәлімдеді.

By June Hornets air group (Carrier Air Group 2 (CVG 2)) mustered 40 Hellcat fighters, including 4 night fighter versions, 33 Curtiss SB2C Helldiver dive bombers and 20 Avengers. Task Group 58.1 had exchanged Cowpens for Hornets sister Yorktown so it mustered a pair each of fleet and light carriers for the campaign. Task Force 58 departed Majuro on 6 June in time to begin the air strikes on the southern Marianas six days later, three days prior to the planned amphibious assault on Saipan, although the Japanese discovered that it had left Majuro on 8 June. Hornets night fighters began shooting down Japanese reconnaissance aircraft on the night of 10 June. Vice Admiral Marc Mitscher, commander of the task force, decided to move the air strikes forward to 11 June, hoping to catch the Japanese off guard. The task group's fighters discovered 30 Zeros over Guam during their sweep and claimed to have shot them all down, with Hornets 16 Hellcats claiming 23 of them as kills. A picket line of destroyers was stationed between the carriers and Guam and they controlled interceptions by the task group's fighters of about a dozen reconnaissance and attack aircraft that afternoon. The following days the task group continued to attack Guam to eliminate all of the aircraft based there as well as any reinforcements. Later that afternoon, Hornets aircraft discovered a seven ship reinforcement convoy east of Guam, but it was too far away to attack if the aircraft were to land during daylight. That night the task group closed the distance while the convoy continued to approach Guam and was only when it launched 20 bomb armed Hellcats. Their pilots were not trained for anti shipping missions and failed to significantly damage the ships of the convoy before it reached Guam. The new commander of the Combined Fleet, Admiral Soemu Toyoda, was uncertain if the Americans were merely attacking the Japanese facilities in the Marianas until the fast battleships escorting Task Force 58 were detached to make a preliminary bombardment of Saipan on 13 June. Even before he received the report of the bombardment, he ordered the 1st Mobile Fleet to move forward to Guimaras Island to start training their inexperienced aviators in a more protected environment. He then alerted all forces to prepare to implement Plan A Go, effective on 19 June, once he had word of the bombardment. The plan was intended to inflict a decisive defeat on the USN and cause the American government to sue for peace after the collapse of public will to continue the war. An American submarine spotted the movement and alerted Vice Admiral Raymond Spruance, commander of the entire operation. Not knowing the Japanese intentions, he believed that the Japanese ships would not be able to attack before 17 June. To take advantage of this window of opportunity to destroy Japanese aerial reinforcements gathering in the Bonin Islands, Spruance ordered Task Groups 58.1 and 58.4 to rendezvous on the 14th, attack the airbases there the following day and return in time to concentrate for the battle that he expected on the 17th. On 15 June, fighters from the two task groups conducted fighter sweeps over Iwo Jima, Hahajima and Chichi Jima, claiming to have shot down 20 Zeros over Iwo Jima for the loss of two Hellcats. Clark stationed his nightfighters over Iwo Jima that night to prevent the Japanese from launching reconnaissance missions or air strikes before launching more air strikes on the 16th. The bulk of the reinforcements intended for A Go were still in Japan at this time, but the American carriers claimed to have destroyed a total of 81 aircraft, including 40 in the air, for the loss of 4 aircraft in combat and 7 others in accidents, before departing the area later that afternoon.

Филиппин теңізіндегі шайқас

Вице-адмирал Джисабуро Озава, 1-ші мобильді флоттың қолбасшысы, 16 сәуірде Филиппиннің шығысында күштерін шоғырландырып, жанармай құюға кіріскен кезде "А-го" операциясын бастауға бұйрық берді. 17-сі күні түске қарай оның кемелерін американдық суасты қайығы Сайпанның батысында байқады, бірақ Спруэнс 18 маусымның таңертеңгісіне ғана есепті алды. Жапондық барлау ұшақтары сол күні түстен кейін 58-ші жедел топты анықтады, бірақ американдық ұшақтары, жапондық авиатасымалдаушыларды таба алмады. Озава өзінің тәжірибесіз ұшқыштарын түнгі қонуға дайындамай, 19-да шабуылға өтуге шешім қабылдады және американдықтардан қашықтықты сақтап тұру үшін оңтүстікке бұрылды. Спруэнс жапондықтардың қайда екенін білмеді, бірақ 18-і күні түнінде Озавадан келген радиохабар оның жедел тобының батысында анықталды. Радармен жабдықталған Мартин PBM "Маринер" патрульдік бомбалаушысы 19 маусымда сағат 01:15-те 1-ші мобильді флотты тапты, бірақ радионың істен шығуына байланысты хабары тағы сегіз сағаттан кейін ғана қабылданды. Американдықтардың таңертеңгі іздеулері сәтті болмады, бірақ жапондықтар оларды сағат 01:00-ден бастап үздіксіз қадағалап отырды. Сол түні американдықтар Труктан Гуамға ұшып бара жатқан күштерді бақылап, Митчер 58.1 жедел тобының истребительдеріне Ороте аэродромын күзетуге бұйрық берді. "Белло Вудтан" шыққан "Хеллкэттер" жапондық ұшақтарды таңғы сағат 07:00-де ұшып кеткен кезде алғашқы болып ұрысқа кірісті, оларды "Хорнет" және "Йорктауннан" келген истребительдер күшейтті. 09:30-да олар 45 жапон ұшағы мен 5 басқа ұшақты атып түсірді, өзінің екі "Хеллкэтын" жоғалтты. Сол кезде "Хорнет" 17 "Хелдайвер" және 7 "Авенджер" ұшақтарынан тұратын әуе шабуылын бастады, оларды оншама "Хеллкэт" ертіп жүрді, олар жапондық ұшақтарымен кездеспей Оротені бомбалады. 09:50-де радар жапондық әуе шабуылын анықтады және 140 истребительді ұшыру үшін желге бұрылды; 10:04-те Гуам үстінде патрульдік ұшақтар 58-ші жедел топтың үстіндегі әуе қорғанысын күшейтуге шақырылды, бірақ олар әуе шайқасына қатысуға үлкермеді. Жаңадан ұшырылған "Хеллкэттермен" күшейтілген әуе қорғанысы жапондықтарды ұстап, қатысқан 57 "Зеродан" 40-ын атып түсірді және жапондық шабуылға тосқауыл қойды, ол тек бір шайқас кемесіне аз зақым келтірді. "Хорнет" 9 "Зеро" және 3 "Накадзима" B6N "Джилл" торпедалық бомбалаушыларын атып түсірді. Ұшақтардың екінші толқыны 11:07-де байқалды, бірақ "Хорнет" ұшақтары олардың жеңілісіне қатыспады. Үшінші толқынға американдық кемелер туралы қате мәліметтер берілді және олар солтүстік-батысқа қарай сағат 12:40-да болды. Олардың көпшілігі кері бұрылды, бірақ он шақтысы бұрылып қалмады және оларды 58.1 жедел тобы 12:56-да анықтады. Олар 17 "Хеллкэтпен" тосқауылға алынды, олар 6 "Зеро" және "Джиллді" атып түсірді, "Хорнет" ұшақтары зақымдалған "Хеллкэтке" айырбастау үшін 9 ұшақты талап етті. Төртінші толқын да дұрыс бағытталмаған, сондықтан ұшақтардың көпшілігі әрі қарай жүгіріп, Гуамға қонуға шешім қабылдады. Олар сол жерге 15:00-де келіп, оларды 41 "Хеллкэт" тосқауылға алды. Олар 49 ұшақтың 40-ын атып түсірді; екі "Хорнет" ұшқышы қонуға тырысқан жапондық бес ұшақты атып түсірді. Екі жүз тоқсан бес "Хеллкэт", бес "Авенджер" және "Даунтлес" ұшақтарымен бірге жапондықтарға қарсы соғысып, авиатасымалдаушылар ұшырып кеткен 373 ұшақтың 208-ін атып түсірді. Америкалықтар теңізде жеті "Хеллкэтті", тоғызын Гуам үстінен және алтысын апаттан жоғалтты; жеті бомбалаушы Гуам үстінде АА-ның қаруымен атып түсірілді және тағы екеуі апатқа ұшырады. Олардың барлығы күні бойы барлық себептерге байланысты 31 ұшақтан айырылған. Жапондықтар ұшақтардан 35 ұшақты апатқа ұшырады және екі авиатасымалдаушыны суасты қайықтары ұрыста батты, сонымен қатар Гуамда орналасқан 18 ұшақ түсірілді және 52 ұшақ құрлықта жойылды, барлығы 313 ұшақ, бұл шамамен 10:1 шамасында американдықтардың пайдасына. Олар бұл шайқасты "Марианалық күріш атысы" деп атады. Күн батқанда жапондықтар қайта топтасып, жанармай құю үшін солтүстік-батысқа қарай бет алды, ал американдықтар қашықтықты қысқарту үшін батысқа қарай бет алды. Олар келесі күні түстен кейін жапондық флоттың отставкаға кетуін байқады және Митчер ұшақты түнде қайтарып алуды білдірсе де, әуе шабуылына бұйрық берді. Оның құрамында 54 "Аңсатушы" және 51 "Тозақты суға түсіруші" болды, оларды 85 "Хеллкэт" ертіп жүрді. Жапондық авиакомпаниялар қалған 68 "Зеро" ұшағын ұшып жіберді, олардың үшеуі ғана түсірілді, 20 американдық ұшақ жоғалды. "Хорнет" ұшағы "Зуикаку" авиатасымалдаушысына қатты зақым келтірді, ал екінші ұшақ "Хиё" авиатасымалдаушысын, екі танкерді басты, тағы үш авиатасымалдаушыға және бірнеше кемелерге жеңіл зақым келтірді. Кларк өзінің жедел тобына шамдарын жағып, ұшқыштарын үйге бағыттауға бұйрық берді, ал Митчер бүкіл жедел топты да солай жасауға бұйрық берді. Осы сақтық шараларына қарамастан, 6 "Хеллкэт", 35 "Хелдайвер" және 28 "Авенджер" палубаға қону кезінде апатқа ұшырады немесе жанармайдан қалды, бірақ олардың көпшілігі сол түні немесе келесі бірнеше күнде құтқарылды.

Vice Admiral Jisaburō Ozawa, commander of the 1st Mobile Fleet, ordered A Go to begin on 16 April while he concentrated and refueled his forces east of the Philippines. At nightfall on the 17th his ships were spotted by an American submarine some west of Saipan, although Spruance did not receive its report until the early morning of 18 June. Japanese reconnaissance aircraft located Task Force 58 on that afternoon, but the shorter ranged American aircraft failed to find the Japanese carriers. Ozawa decided to attack on the 19th rather than subject his inexperienced pilots to night landings that they had not trained for and turned south to keep the range from the Americans constant. Spruance had no idea where the Japanese were until a radio transmission from Ozawa was triangulated at a point west of his task force on the night of the 18th. A radar equipped Martin PBM Mariner patrol bomber discovered the 1st Mobile Fleet at 01:15 on 19 June, but its message was not received for another eight hours due to radio troubles. The early morning searches by the Americans were not successful, but the Japanese had been tracking them continuously since 01:00. That night the Americans had tracked reinforcements flying from Truk to Guam and Mitscher ordered fighters from Task Group 58.1 to patrol over Orote Field. Hellcats from Belleau Wood were the first to engage Japanese aircraft taking off at 07:00 and they had to be reinforced by fighters from Hornet and Yorktown. By 09:30 they had claimed to have shot down 45 fighters and 5 other aircraft while only losing a pair of Hellcats. At that time Hornet launched an air strike of 17 Helldivers and 7 Avengers, escorted by a dozen Hellcats, that bombed Orote without encountering Japanese aircraft. At 09:50 an incoming Japanese air strike had been picked up on radar and the carriers turned into the wind to begin launching 140 fighters; at 10:04, the fighters patrolling over Guam were summoned to reinforce the Combat Air Patrol (CAP) over Task Force 58, although they were too late to participate in the aerial battle. The CAP, reinforced by the newly launched Hellcats, intercepted the Japanese, shooting down 40 of the 57 Zeros involved and seriously disrupting the Japanese attack which only inflicted minor damage on one battleship. Hornet contributed Hellcats who claimed to have shot down 9 Zeros and 3 Nakajima B6N "Jill" torpedo bombers. The second wave of aircraft was detected at 11:07, but Hornets fighters did not participate in their defeat. The third wave was given erroneous locations for the American ships and were northwest of them at 12:40. Most of them turned back, but about a dozen did not and were detected by Task Group 58.1 at 12:56. They were intercepted by 17 Hellcats from Hornet and Yorktown which shot down 6 Zeros and a Jill, with Hornets fighters claiming 9 aircraft in exchange for a damaged Hellcat. The fourth wave was also misdirected and most of the aircraft decided to continue onwards and land on Guam. They arrived there around 15:00 and were intercepted by 41 Hellcats from Hornet, her sister Essex, Cowpens and Enterprise. They shot down 40 of the 49 aircraft; two of Hornets pilots shot down five Japanese aircraft as they were attempting to land. Two hundred and ninety five Hellcats, together with five Avengers and Dauntlesses, had engaged the Japanese during the day and they shot down 208 aircraft of the 373 flown off by the carriers. The Americans lost seven Hellcats at sea, nine over Guam and six by accidents; seven bombers had been shot down by AA guns over Guam and two others had crashed. All told they lost 31 aircraft to all causes during the day. The Japanese lost 35 aircraft in accidents and aboard the two carriers sunk by submarines during the battle, together with 18 Guam based aircraft shot down and 52 destroyed on the ground for a grand total of 313 to all causes, an exchange ratio of almost exactly 10:1 in favor of the Americans. Not without cause did they nickname the battle "The Marianas Turkey Shoot". At dusk, the Japanese turned away to the northwest to regroup and to refuel and the Americans turned west to close the distance. They discovered the retiring Japanese fleet during the afternoon of the following day and Mitscher ordered an air strike launched even though it meant recovering the aircraft at night. It consisted of 54 Avengers and 51 Helldivers, escorted by 85 Hellcats. The Japanese carriers launched their remaining 68 Zeros of which all but three were shot down for the loss of 20 American aircraft to all causes. Hornets aircraft badly damaged the carrier Japanese aircraft carrier Zuikaku while the other aircraft sank the carrier Japanese aircraft carrier Hiyō, two tankers and lightly damaged three other carriers and a few other ships. Clark ordered his task group to turn on their lights to guide his pilots home before Mitscher ordered the entire task force to do the same. Despite these precautions, 6 Hellcats, 35 Helldivers and 28 Avengers were lost in deck landing accidents or ran out of fuel, although most of their crews were rescued that night or over the next few days.

Кейінгі шабуылдар

22 маусымда жанармазданғаннан кейін 58-ші жедел әскер тобының көп бөлігі Маршалл аралдарындағы Эниветокке бет бұрды, бірақ Кларк өзінің жедел әскер тобын солтүстікке қарай Бонин аралдарына тағы бір шабуыл жасау үшін жіберді, мақсаты Мариана аралдарына күштер жеткізілуіне кедергі келтіру болды. 22-сі күні таңертең оның кемелерін барлаушы ұшақ байқап, жапондық қорғаныс күштерін ескертті. Жапондар 60 "Зеро" және бірнеше Йокосука D4Y "Джуди" секіру бомбалаушыларын 51 "Хеллкет" ұшағын тосқауылға алу үшін көтерді. Олар 6 "Хеллкет" ұшағын түсіріп, 24 "Зеро" және 5 "Джуди" ұшағын жоғалтты. Жапондарда екі шабуылға жететін жеткілікті ұшақ қалды. Алғашқы әуе шабуылында 20 торпедалық бомбалаушының барлығы да истребительдер мен зениттік артиллериядан атып түсірілді, ал екінші шабуылдағы 23 "Зеро", 9 "Джуди" және 9 "Джилл" американдық кемелерді таба алмады. Олар тосқауылға түсіп, "Хеллкет" ұшақтары 10 "Зеро" және 7 "Джилл" ұшағын атып түсірді. Жедел әскер тобы 27 маусымда Эниветокке жетіп, үш күннен кейін 58.2 жедел әскер тобымен күшейтілгеннен кейін Бонинге тағы шабуыл жасау үшін жолға шықты. Олар 3-4 шілдеде шабуыл жасады; аман қалған 9 "Зеро" және 8 торпедалық бомбалаушылар қарсы шабуыл жасауға тырысты, бірақ кемелерге ешқандай зақым келтірмей, 5 "Зеро" және 7 бомбалаушыны жоғалтты. Жедел әскер топтары Сайпандағы шайқастарды қолдаған 58.4 жедел әскер тобын алмастырып, бір аптадан кейін Эниветокке оралды. Шілде айының соңында 58.1 жедел әскер тобы Яп және жақын аралдардағы жапондық базаларға шабуыл жасады. Сол күні Сэмпл авианосец дивизиясының басшылығын алмастырды, оның орнына капитан Остин Дойл келді. Кларк "Хорнет" кемесінде Маккейнге көмектесу үшін және қажет болған жағдайда тәжірибелі адмирал ретінде қызмет ету үшін қалды. Сегіз күннен кейін Халси Спруэнсті босатып, 58-ші жедел әскер тобы 38-ші жедел әскер тобы болып қайта аталды. Шілдеде Перл-Харбордағы стратегиялық конференцияда президент Франклин Рузвельт генерал Дуглас Макартурмен Американың аумағы Филиппинді азат ету туралы келісті және олар 20 желтоқсанды күн етті. Бұл үшін Каролина аралдарының батысындағы жапондық базаларға және Филиппинге, соның ішінде Яп пен Палау аралдарына шабуыл жасау үшін бірқатар алдын ала операцияларды жүргізу қажет болды. Митчер процесті өзінің үш жедел әскер тобымен, соның ішінде "Хорнетс ТГ 38.1" ұшақтарымен 6-8 қыркүйекте Палау аралдарына шабуыл жасап, 9-10 қыркүйекте Минданао аралдарына, Филиппиннің ең оңтүстік үлкен аралына шабуыл жасау үшін батысқа қарай жылжыды. Қарсылықтың жоқтығына көңіл көтеріліп, Халси Митчерге Филиппиннің орталық аралдарына, соның ішінде Лейте мен басқа Висаян аралдарына шабуыл жасауға бұйрық берді. 12-13 қыркүйекте шабуылдар кезінде қарсылық әлсіз болды және американдық ұшқыштар 173 ұшақтың атып түсірілгенін, 305-інің жерде жойылғандығын және 59 кеменің батып кеткенін мәлімдеді, барлық себептерге байланысты 9 ұшақ жоғалды. Шындығында жағдай сәл басқаша болды, Филиппиннің орталық бөлігін қорғаған Бірінші әуе флотының күші 176 ұшақтан тұрды. "Хорнетс" ұшақтарының бірі 10 қыркүйекте Лейте жағалауында атып түсірілді. Ұшқыш филиппиндік балықшылармен құтқарылды және ол филиппиндік қарсыластың мүшелерімен байланысып, Лейтеде жапондық гарнизон жоқ екенін білді. Халси бұл ақпаратты жапондықтардың Филиппинге шабуыл жасаған кездегі әлсіз қарсыласуымен байланыстырып, 20 желтоқсанда Лусонға шабуыл жасаудан бұрын жоспарланған алдын ала шабуылдардың көпшілігін өткізіп жіберуге болады деп сенді және штаб басшыларына десант күні 20 қазанға жылжытылуын ұсынды. Олар келісті, бірақ Тынық мұхиты флотының қолбасшысы адмирал Честер Нимиц әлі де жоспардың Палау және Батыс Каролинадағы базаларды басып алуға қатысты бөліктерін жүргізуді талап етті. Халси ТГ 38.1-ді 15-ші күні басталған Моротайға шабуыл кезінде аймақтағы жапондық әуежайларына шабуыл жасауға жіберді, бірақ оларды 21 қыркүйекте Манилаға жоспарланған шабуылдан бұрын TF 38-нің негізгі бөлігіне қосылу үшін шақырды. "Хорнетс" ұшақтары Манила шығанағына жасалған екінші шабуыл толқынына қатысып, ескі жапондық "Сацуки" эсминцін баттырды. Американдық ұшқыштар 110 ұшақты атып түсірді және 95-ін жерге құртты деп мәлімдеді, бірақ Бірінші әуе флоты барлық себептерге байланысты екі ондағаннан аз ұшақты жоғалтты. TF38 жеті мұнай танкерін бастырды немесе зақымдады деп мәлімдеді, бірақ жапондық деректерге қарағанда тоғыз танкер басты немесе күйді. Жаман ауа райы екінші күнге жоспарланған әуе шабуылдарының көпшілігін тоқтатуға мәжбүр етті, бірақ Халси оның орнына Каламиан аралдарындағы Корон шығанағына, жапондық мұнай танкерлері жиі тоқтаған жерге, TF 38.1 және 38.3 жедел әскер топтарымен шабуыл жасауға шешім қабылдады. "Хорнетс" әуе тобы біріктірілген шабуылға жетекшілік етіп, екі мұнай танкерін, алты жүк кемесін, бірнеше сүйемелдеуші кемелерді және жапондық гидросамолеттік тендер "Акицусиманы" баттырды. TG 38.1 содан кейін Сеадлер портына жабдықталу және 2-ші әуе тобын 11-ші әуе тобымен алмастыру үшін бет бұрды. Кларк 1 қазан күні "Хорнет" кемесінен кетті.

After refuelling on 22 June, most of Task Force 58 sailed to Eniwetok in the Marshall Islands, but Clark took his task group north to attack the Bonins again to interdict any reinforcements for the Marianas. A reconnaissance aircraft spotted his ships on the morning of the 22nd and alerted the Japanese defenders. They scrambled about 60 Zeros and a few Yokosuka D4Y "Judy" dive bombers to intercept the inbound 51 Hellcats. They shot down 6 Hellcats for the loss of 24 Zeros and 5 Judys. The Japanese had enough remaining aircraft to mount two attacks against the task group. The first airstrike of about 20 torpedo bombers had every aircraft shot down by fighters and anti aircraft fire and the second of 23 Zeros, 9 Judys and 9 Jills never found the American ships. They were intercepted and the Hellcats shot down 10 Zeros and 7 Jills. The task group arrived at Eniwetok on 27 June and departed to attack the Bonins again three days later, now reinforced by Task Group 58.2. They attacked on 3–4 July; the surviving 9 Zeros and 8 torpedo bombers attempt to return the favor, but lost 5 Zeros and 7 bombers without inflicting any damage on the ships. The task groups relieved Task Group 58.4, which had been supporting the fighting on Saipan, and remained there a week before returning to Eniwetok. In late July, Task Group 58.1 attacked Japanese bases in Yap and nearby islands before attacking the Bonins again on 4–5 August; it arrived back at Eniwetok on the 9th. That same day, Sample was relieved to take command of a carrier division and Captain Austin Doyle replaced him. Clark remained aboard Hornet to assist McCain however he might and to serve as the reserve carrier experienced admiral in case of need. Eight days later, Halsey relieved Spruance and Task Force 58 was redesignated as Task Force 38. In a strategy conference in Pearl Harbor in July, President Franklin Roosevelt agreed with General Douglas MacArthur that the Philippines, an American territory, would be liberated and they set the date for 20 December. This required a series of preliminary operations to assault the Japanese bases in the western Caroline Islands and the approaches to the Philippines, including Yap and the Palaus. Mitscher began the process by taking three of his task groups, including Hornets TG 38.1, to attack the Palaus on 6–8 September before moving further west to attack Mindanao on 9–10 September, the southernmost large island of the Philippines. Encouraged by the lack of opposition, Halsey ordered Mitscher to attack the central Philippine islands, including Leyte and the other Visayan Islands. Resistance was weak during the attacks on 12–13 September and the American pilots claimed 173 aircraft shot down, 305 destroyed on the ground and 59 ships sunk for the loss of 9 aircraft to all causes. The reality was slightly different, the First Air Fleet defending the central Philippines had a strength of 176 aircraft before the American attacks and 85 after them; the Imperial Japanese Army Air Force (IJAAF) lost 31–40 aircraft during the attacks. One of Hornets Hellcats was shot down off Leyte on 10 September. The pilot was rescued by Filipino fishermen and he had been contacted by members of the Filipino Resistance and informed that there was no Japanese garrison on Leyte. Halsey, coupling this information with the weak resistance put up by the Japanese during his raids on the Philippines, believed that most of the preliminary attacks planned before invading Luzon on 20 December, could be skipped and suggested to the Joint Chiefs of Staff that the landing date be moved forward to 20 October. They agreed, although Admiral Chester Nimitz, commander of the Pacific Fleet, still required that he should conduct those parts of the plan regarding seizing bases in the Palaus and the Western Carolines. Halsey sent TG 38.1 south to attack Japanese airfields in the area during the invasion of Morotai that began on the 15th, but summoned them back to rejoin the bulk of TF 38 before his planned attack on Manila on 21 September. Hornets aircraft participated in the second wave of attacks on Manila Bay and sank the elderly destroyer Japanese destroyer Satsuki. The American pilots claimed to have shot down 110 aircraft and destroyed 95 on the ground, although the First Air Fleet actually lost less than two dozen aircraft to all causes. TF38 claimed to have sunk or damaged seven oil tankers, but Japanese records show that nine were sunk or wrecked. Bad weather forced the cancellation of most of the airstrikes planned for the second day, but Halsey decided to attack Coron Bay in the Calamian Islands instead, an anchorage often used by Japanese oilers, on the other side of the Philippines with TGs 38.1 and 38.3. Hornets air group led the combined airstrike which sank two oilers, six freighters, several escorts and the seaplane tender Japanese seaplane tender Akitsushima. TG 38.1 then sailed to Seeadler Harbor to replenish and exchange Air Group 2 for Air Group 11. Clark finally departed Hornet on 1 October.

Филиппинді азат ету

TF 38-дің төрт тасымалдаушы тобы 7 қазанда Мариана аралдарының батысында кездесті, ал бұрын болған тайфун тек аз ғана зиян келтірді. Осы кезде Hornets Air Group 11 құрамында 39 Hellcats, 25 Helldivers және 18 Avengers болды. Келесі күні жанармай құйып алғаннан кейін, олар Филиппиннің қорғанысын күшейтуге болатын жапондық ұшақтарды жою миссиясымен солтүстікке бет бұрды. Американдық радио байланысын талдау жапондықтарды ескерткендіктен, олар Рюкю аралдары мен Формоза арасындағы, немесе Филиппиннің солтүстігіндегі доға бойында шабуыл күтіп отырды. Американдықтар 10 қазанда Рюкю аралдарына шабуыл жасап, 100-ден астам ұшақты атып түсіргендерін мәлімдеді, ал өздері 21 ұшақтарын жоғалтты. Бұл шабуыл жапондықтарды Филиппинді және Филиппин мен Жапония арасындағы аралдарды қорғау жоспарының Sho 1 және Sho 2 нұсқаларын іске қосуға мәжбүр етті. Жоспардың бір бөлігі ретінде, авиациялық кемелердегі ұшақтар құрлықтағы базалардан жұмыс істейтін болды. Ұшақтарын қайтарып алғаннан кейін TF 38 сол түні оңтүстікке қарай бағытталды, келесі күні Лусонның шығысында жанармай құю үшін келді. 11 қазанның түстен кейін TG 38.1 және 38.4 Лусонның солтүстік жағалауындағы Апарри әуежайына қарсы тағы бір әуе шабуылын жүргізді, нәтижесінде 15 ұшақ жерде жойылды деп хабарлады.

Формозаға шабуыл

Таң атқанға дейін 38-ТК 199 "Хеллкат" ұшағын ұшырып, әуеде ұшақтары бар ескертілген қорғанысқа қарсы шабуыл жасады. Осыған қарамастан, жапондықтардың шығындары өте ауыр болды, ал американдықтар 12 қазанда барлық себептерге байланысты 48 ұшақтан айырылды. Түн бойы жапондықтар бірнеше шабуыл жасап, 42 ұшағын жоғалтты. 13 қазанда тағы бір әуе шабуылдары болды, бірақ қорғаныс ұшақтары аз болды және TF 38 тасымалдаушылары барлық себептерге байланысты 12 ұшағын жоғалтты. Түске таман торпедалық бомбалаушылар TG 38.1 кемесіне шабуыл жасады; "Хорнет" кемесі бір торпедадан қашып, ауыр крейсер "Канберраны" зақымдады. Холси бастапқыда сол түні 14-і күні жанармай құю үшін кері шегінуді жоспарлаған, бірақ оның отыны жеткілікті болды және жапондықтар Канберраны батысқа қарай сүйреп әкеткенде шабуыл жасайтын әуежайларға шабуыл жасауға шешім қабылдады. Әскери-теңіз авиаторлары таңертең Формозаға әуе шабуылын жүргізген кезде аз қарсылық көрді және тасымалдаушылар сол түстен кейін кері шегіне бастады, барлық себептерге байланысты 23 ұшақты жоғалтты. TG 38.1 Канберраны сүйрейтін кемелерді қорғау үшін артта қалды. Жапондықтар TG 38.1-ге қараңғыда шабуыл жасап, жеңіл крейсер "Хьюстонды" торпедамен зақымдады, бірақ екі крейсер де шамамен бір аптадан кейін Улитиге жетті. Әуе шабуылы мен флотқа жасалған шабуылдар кезінде жапондықтардың жоғалтқан ұшақтарының саны 492 болды, оның ішінде 100-і IJAAF-қа тиесілі. 18 қазанда TG 38.1 мен TG 38.4 Лусонның шығыс жағалауында кездесті. Сол күні таңертең TG 38.1 ұшақтары Кларк әуе базасы мен Сан-Бернардино бұғазының маңындағы нысаналарға шабуыл жасап, барлық себептерге байланысты жеті ұшақты жоғалтты. Ұшқыштар 30 ұшақты атып түсіргенін және 29 ұшақты жерде жойғанын мәлімдеді. Келесі күні авиаторларға Кларк әуе базасы мен Манила маңындағы әуежайларға шабуыл жасау тапсырылды және олар жердегі 23 ұшақты жойғанын мәлімдеді. Ұшақтарын қалпына келтіргеннен кейін екі топ та оңтүстікке қарай, 20 қазанға жоспарланған Лейтедегі десантқа қолдау көрсету үшін жолға шықты. 19 қазанда Холси Эссекс класындағы тасымалдаушылардың әуе топтарын 54 истребитель, 24 Helldiver және 18 Avenger-мен қайта ұйымдастыруды бұйырды, 29 қазаннан бастап қолжетімді ұшақтарды пайдалана отырып. Сол күні таңертең TG 38.1 Минданаоның солтүстігіне барлау ұшуын жүргізді; жапондық әуе қызметінің әуеде немесе жерде ешқандай белгісі табылмады. Дель-Монте әуежайында бір ұшақ жойылды, ал тағы алты ұшақ зақымдалды. Екі топ та сол күні таңертең үлкен әуе шабуылын жүргізіп, десант жағалауларының қорғанысына және олардың артындағы аумаққа шабуыл жасады. Олардың тиімділігін тығыз жапырақтар, ауадағы қатты түтін және салыстырмалы түрде шағын аумақтағы көптеген ұшақтар шектеді. Көптеген ұшақтар жеткілікті байланыс арналарының болмауына байланысты нысаналарын алу үшін екі сағатқа жуық уақыт күтуге мәжбүр болды. Сол күні кешке топтар келесі күні таңертең жанармай құю үшін аймақтан кетіп, 22-сі таңертең қайта оралды, бірақ нашар ауа райы көптеген ұшуларды болдырмады. Сол күні кешке Холси TG 38.1-ге 11 қарашада Жапонияның материгіне жоспарланған шабуылға дайындық үшін Улитиге баруды бұйырды. Сибуян теңізінде жапондық су үстіндегі кемелер туралы хабар алғаннан кейін, Холси жұмыс тобына 23/24 қазан түнінде бағытын кері бұруды бұйырды.

Before dawn, TF 38 launched a fighter sweep of 199 Hellcats against an alerted defense which already had fighters in the air. Despite this, Japanese losses were very heavy while the Americans lost 48 aircraft to all causes on 12 October. Throughout the night, the Japanese made multiple attacks, losing 42 aircraft to no effect. Another series of airstrikes followed on 13 October, although fewer defending aircraft made an appearance and TF 38's carriers lost 12 aircraft to all causes. At twilight, torpedo bombers attacked TG 38.1; Hornet evaded one torpedo that eventually crippled the heavy cruiser Canberra. Halsey had originally planned to withdraw that night to refuel on the 14th, but he had plenty of fuel left and decided to attack the airfields from which the Japanese might mount attacks on Canberra as she was towed westwards. Little opposition was encountered when the naval aviators flew their morning airstrike over Formosa and the carriers began to withdraw that afternoon, having lost 23 aircraft to all causes. TG 38.1 remained behind to protect the ships escorting Canberra. The Japanese repeated their twilight attacks against TG 38.1 and managed to cripple the light cruiser Houston with a torpedo, but both cruisers reached Ulithi about a week later. Admitted Japanese losses during the airstrikes and on the attacks on the fleet amounted to 492 aircraft, including 100 from the IJAAF. On 18 October TG 38.1 rendezvoused with TG 38.4 off the eastern coast of Luzon. Later that morning TG 38.1's aircraft attacked targets near Clark Air Base and San Bernardino Strait, losing seven aircraft to all causes. Pilots claimed to have shot down 30 aircraft and to have destroyed 29 more on the ground. The following day, the aviators were tasked to attack airfields near Clark Air Base and Manila and claimed to have destroyed 23 aircraft on the ground. After recovering their aircraft, both task groups headed south to where they could support the amphibious landings on Leyte scheduled for 20 October. Halsey ordered on 19 October that the air groups aboard the Essex class carriers be reorganized with 54 fighters, 24 Helldivers and 18 Avengers, using locally available replacement aircraft beginning on 29 October. That morning TG 38.1 launched a fighter sweep over northern Mindanao; there was no evidence of Japanese aerial activity in the air or on the ground. One aircraft was reportedly destroyed at Del Monte Airfield and six others were damaged. Both task groups launched large airstrikes later that morning to attack the defenses of the landing beaches themselves and the area immediately behind them. Their effectiveness was inhibited by the dense foliage, heavy smoke in the air and the large number of aircraft involved over a relatively small area. Many aircraft had to wait almost two hours before receiving their targets for lack of sufficient communications channels. That evening the task groups departed the area to refuel the next morning, returning to the area by the morning of the 22nd, although the bad weather prevented most flying. That evening Halsey ordered TG 38.1 to proceed to Ulithi to prepare for the attacks on the Japanese mainland scheduled for 11 November. After receiving reports of Japanese surface ships in the Sibuyan Sea, Halsey ordered the task group to reverse course on the night of 23/24 October.

Самардағы шайқас

Тапсырма тобы араласуға тым алыс болды, себебі 25 қазан күні таңертең жапондықтар Самар жағалауындағы американдық эскорт-тасымалдаушыларды соғыс кемелері мен крейсерлерінің күштерімен күтпеген шабуыл жасады. Бірақ Маккейннің тасымалдаушылары кешкісін екі ұзын қашықтықтанғы әуе шабуылын жүргізуге жеткілікті жақындасты, бірақ олар аз нәтиже берді. Америкалықтар барлығы 14 ұшақты жоғалтты және вице-адмирал Такео Куританың кемелеріне айтарлықтай зиян келтіре алмады. Келесі күні таңертең TG 38.1 және 38.2 кездескеннен кейін, Куританың кемелеріне шабуыл жасаған 257 ұшақтың әуе шабуылын бастады. "Хорнет" және "Каупенс" тасымалдаушыларынан шыққан "Авенджерлер" жапондық "Ноширо" жеңіл крейсерін бір бомбамен соқты, нәтижесінде тез сөндірілген өрт пайда болды. Шамамен жиырма минуттан кейін тағы бір "Авенджер" крейсерге торпеда жіберді; жарылыс оның барлық қазандықтарын істен шығарды және оны су бетінде мерт қалдырды. Одан кейін шамамен бір жарым сағаттан соң, "Хорнет" пен "Хеллдайверлердің" 28 ұшағы "Ношироға" тағы бір торпедамен соқты, ол бір сағаттан кейін батты. Содан кейін TG 38.1 27-сі күні үзілген сапарын Улитиге жалғастырды. Төрт күннен кейін Маккейн Митчерді TF 38 қолбасшысы лауазымынан босатып, контр-адмирал Альфред Монтгомери TG 38.1 қолбасшылығын қабылдады. Тапсырма тобы, TG 38.2 және 38.3 қараша айының басында Филиппинге оралды және 5 қарашада Лусонның әуежайларына шабуыл жасады, 439 ұшақты жойғанын, олардың көп бөлігі жерде болғанын мәлімдеді, ал өздері 36 ұшақты жоғалтты. Ұшқыштар ауыр крейсер, жапондық "Начи" крейсерін, май құюшы кемесі мен жүк кемесін баттырды. 11 қарашада Ормок шығанағына бет алған әскерлік конвой байқалды; оған қарсы ірі әуе шабуылы жасалды, нәтижесінде бес әскерлік кеме және төрт эскортты эсминец батты, ал 9 американдық ұшақ жоғалып кетті, қорғаныс күштеріне қарамастан. Екі күннен кейін TF 38 тағы да Манилаға шабуыл жасап, жеңіл крейсер, жапондық "Кисо" крейсерін, төрт эсминецті және жеті сауда кемесін баттырды. Ұшқыштар тағы 43 кемеге зиян келтіргенін және 84 ұшақты жойғанын мәлімдеді, ал өздері 25 ұшақты жоғалтты. Маккейн 19 қарашада Манилаға тағы шабуыл жасады, бірақ нәтижесі аз болды; үш сауда кемесін батырып, тағы он үш кемені зақымдады және көбінесе жердегі 116 ұшақты жойғанын мәлімдеді, ал ұрыста 13 ұшақ жоғалып кетті. TG 38.1 және 38.2 25-ші күні Лусон маңындағы нысаналарға шабуыл жасап, зардап шеккен ауыр крейсер, жапондық "Кумано" крейсерін және бірнеше кіші кемелерді баттырды, сондай-ақ 26 жапон ұшағын атып түсірді және 29 ұшақты жерде жойды деп мәлімдеді. Лейтеге күшейту ағынын тоқтатып, Филиппин үстіндегі әуе кеңістігін бақылауда ұстағаннан кейін, тасымалдаушылар Улитиге қайта оралды, өйткені Армия Әуе Күштері өздерінің осы рөлдерді атқаруға жеткілікті ұшақтарға ие болды. "Хорнет" келгеннен кейін, Кларк өзінің туын оның бортына қайта көтерді, бірақ ол тапсырма тобының қолбасшысы болған жоқ. Лейтеге шабуылдан бері жеті әуе кемесіне зиян келтірген камикадзе ұшақтарының күшейген қауіп-қатері әскери-теңіз күштерін әуе тобының құрамын қайта қарауға мәжбүр етті. Қауіпсіздікке қарсы күрес үшін, ұшқыштар өздерінің ұшақтарын қамауға алу үшін көбірек истребительдерге мұқтаж болды, сондықтан топтарды 73 истребитель және әрқайсысы 15 торпедалық және сүңгуірлік бомбалаушыдан тұратындай қайта ұйымдастырды. Бұл өзгерістерді жүзеге асыруға бірнеше ай уақыт кетті және мұндай үлкен эскадрильяны бір адам басқаруға тым ауыр болып шықты, сондықтан оларды 1945 жылдың қаңтарында екі эскадрильяға бөлді.

The task group was too far away to intervene when the Japanese surprised the American escort carriers off the coast of Samar on the morning of 25 October with their force of battleships and cruisers, but McCain's carriers were able to close the distance enough by the early afternoon to launch two long range airstrikes that accomplished little. The Americans lost 14 aircraft to all causes and failed to significantly damage any of Vice Admiral Takeo Kurita's ships. The following morning, after TG 38.1 and 38.2 rendezvoused, they launched an 257 aircraft airstrike that attacked Kurita's ships. Avengers from Hornet and Cowpens hit the light cruiser Japanese cruiser Noshiro with one bomb that started a quickly extinguished fire. About twenty minutes later another Avenger put a torpedo into the cruiser; the detonation disabled all of her boilers and left her dead in the water. About an hour and a half after that, 28 of Hornets Avengers and Helldivers hit Noshiro again with a torpedo and she sank an hour later. Afterwards TG 38.1 resumed their interrupted voyage to Ulithi on the 27th. Four days later McCain relieved Mitscher as commander of TF 38 and Rear Admiral Alfred Montgomery assumed command of TG 38.1. The task group, together with TGs 38.2 and 38.3 returned to the Philippines in early November and attacked airfields in Luzon on 5 November, claiming to have destroyed 439 aircraft, most on the ground, while losing 36 aircraft to all causes. The aviators sank the heavy cruiser Japanese cruiser Nachi, an oiler and a cargo ship. On 11 November a troop convoy heading for Ormoc Bay was spotted; it was attacked by a large airstrike that sank five troop ships and four of the escorting destroyers despite its defending fighters for the loss of 9 US aircraft. Two days later TF 38 attacked Manila again and sank the light cruiser Japanese cruiser Kiso, four destroyers and seven merchant ships. The aviators claimed to have damaged forty three other ships and destroyed 84 aircraft while losing 25 aircraft. McCain attacked Manila again on 19 November, but with much less effect; sinking three merchantmen, damaging thirteen others and claimed to have destroyed 116 aircraft, mostly on the ground, for the loss of 13 planes in combat. TGs 38.1 and 38.2 attacked targets in Luzon on the 25th, sinking the crippled heavy cruiser Japanese cruiser Kumano and a few smaller ships, and claimed to have shot down 26 Japanese aircraft and destroyed 29 on the ground. Having interdicted the flow of reinforcements to Leyte and maintained control of the air over the Philippines, the carriers retired to Ulithi to recuperate now that the Army Air Force had enough operable aircraft of its own to assume those roles. After Hornet arrived there, Clark hoisted his flag aboard her again, although he was not in command of the task group. The increasing threat from kamikaze suicide aircraft that had damaged seven carriers since the invasion of Leyte caused the navy to reassess its air group composition. Fighters were obviously needed more to intercept the kamikazes before they could reach the fleet so the groups were reorganized to consist of 73 fighters and 15 dive and torpedo bombers each. The change would take several months to implement and a single fighter squadron that large would prove to be too big for one man to lead, so they were split into two squadrons in January 1945.

Миндоро шайқасы

Жөндеу үшін зақымдалған авиатасымалдаушылардың уақытша жоғалуы TG 38-дің қайта ұйымдастырылуына әкелді, оның барысында Hornet 5 желтоқсанда жоспарланған Миндороға шабуыл жасауды қолдау үшін алдағы операциялар үшін TG 38.2-ге ауыстырылды. Десант түсіру 10 күнге кейінге жылдырылды, ал TF 38 11 желтоқсанда теңізге шықты. Осы кезде кемеде 51 Hellcat, 15 Helldiver және 18 Avenger ұшағы болды. Бұл операцияда армия Маниланың оңтүстігіндегі барлық нысаналарды жабуды, эскорттық авиатасымалдаушылар тікелей қолдау көрсетті, ал жылдам авиатасымалдаушылар Лузон үстінен әуе басымдылығын қамтамасыз етуге тиіс болды. 14 желтоқсаннан бастап TF 38 осы мақсатты қолдау үшін үздіксіз миссияларды орындады, үш күннен кейін жанармай құюға қажеттілік туды. Ұшқыштар 269 ұшақты жойғанын, олардың көп бөлігі жерде болғанын, бірнеше сауда кемелерін батырғанын және жолдар мен теміржолдарға ауыр зақым келтіргенін мәлімдеді, сонымен қатар 27 ұшақты жауынгерлік қимылдарда, ал 38-ін апаттарда жоғалтты. 17 желтоқсанда нашарлаған ауа райына байланысты арнайы топқа жанармай құю мүмкін болмады, келесі күні таңертең жасалған тағы бір әрекет те сәтсіз аяқталды, содан кейін Холси еңсеңгіре білмей, Тайфун Кобраның жолына түсті. Отын аз болғандықтан, көптеген кемелердің салмағы жоғары болды және қатты маңғырылып, кейде ұшақтар бекіткіш тізбектерінен босап кетті. Флотта 146 ұшақ жойылды, үш жеңіл авиатасымалдаушы ангарлар ішінде ұшақтар босап кеткен кезде зақымдалды, ал үш эсминец батып кетті. Үшінші флот 19 желтоқсанда жанармай құюға қол жеткізді, бірақ 21 желтоқсанда жоспарланған Лусон операцияларын американдықтар тайфун Лусон үстінде екенін түсінгеннен кейін тоқтатуға тура келді, сондықтан TF 38 Улитиге қайтып келді.

Оңтүстік Қытай теңізіндегі рейд

30 желтоқсанда TF 38 Улитиден Жапонияның Формоза, Француз Индокитайы, Лусон, Қытай, Рюкю аралдары және Пескадорес аралдарындағы әуе базалары мен кемелеріне шабуыл жасау үшін, 1945 жылғы 9 қаңтарда Лусондағы Лингаен шығанағына жоспарланған десантты қолдау және Жапонияның материктік аралдары мен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы басып алынған территориялары арасындағы теңіз жолдарын кесу мақсатымен аттанды. Авианосецтер алғашқы шабуылды 3-4 қаңтарда Формозаға жасады, содан кейін 6 және 7 қаңтарда Лузонға әуе шабуылына көшті, ал 9 қаңтарда Формозадағы нысандарды бомбалады. 150-ден астам ұшақты жойғанын мәлімдеген американдықтар, ұрыста 46 ұшақты, ал апаттарда тағы 40 ұшақты жоғалтты. Лингаен шығанағы аймағын десант аяқталғанша қорғау міндеті болғандықтан, Халсидің кемелері 9-10 қаңтар түнінде Оңтүстік Қытай теңізіне енді, екі жапондық авианосецін іздеу үшін, олар жартылай суға түсетін ұшақтарды тасымалдауға бейімделген және Ка-Рань шығанағында бар екені туралы қате хабарланған. 11-ші күні жанармаймен толықтырғаннан кейін, авианосецтер француз Индокитайындағы және жағалаудағы нысандарға қарсы 1500-ге жуық сортты ұшырды. Халси кемелерін солтүстікке бұрып, 15-16 қаңтарда Формозаға және Гонконг аймағына шабуыл жасады, ал Оңтүстік Қытай теңізінен шыққаннан кейін 21-ші күні Формозаға қайта шабуылдады. Осы күнге дейін Үшінші флотқа жапондықтар шабуыл жасамады, бірақ камикадзелер «Хорнетс» авианосецінің «Тикондерога» туысынан зардап шектірді. Улитиге қайтып бара жатқанда, TF 38 ұшақтары 22 қаңтарда Окинава үстінен барлау миссияларын орындады, бұл аралға жоспарланған десантқа көмектесу үшін, сонымен қатар жапондық позицияларына шабуыл жасады. Есептеу бойынша, авианосецтер 300 000 GRT тоннасындағы кемелерді жойды, 615 ұшақты жойғанын мәлімдеді, ал жорықтары барысында барлық себептерден 201 ұшақты жоғалтты.

Жанартау және Рюкю аралдары науқаны

27 қаңтарда Спруэнс Хэлсиді алмастырды, Кларк TG 58.1 басқаруын қабылдады және Хорнетті тактикалық топқа қайтарды. Жедел тасымалдаушылар, енді TF 58 ретінде қайта нөмірленді, 10 ақпанда Улитиден Токио аймағына 16-17 ақпанға жоспарланған кең ауқымды әуе шабуылдарына шықты, мақсаты Иво Джиманы оқшаулау еді. TF 58 ұшқыштары 341 ұшақты атып түсірді және 190-ын жерде жойды деп мәлімдеді; өнеркәсіптік нысандарға жасалған шабуылдар тиімді болмады және аздаған кемелер батты, ең айқын мысалы – жақында құрылған Жапон императорлық армиясының эскорт тасымалдаушысы Ямашио Мару. Жапондықтар әуе шайқасында кем дегенде 78 ұшақты жоғалтқанын мойындады, ал өздері 134 ұшақты атып түсірді деп мәлімдеді; американдықтар барлық себептерге байланысты 88 ұшақты жоғалтты. Жапондықтар Хонсю жағалауында TF 58-ге шабуыл жасамады. Тасымалдаушылар 17 ақпанда түстен кейін Иво Джимаға десанттық десантты қолдауға дайындалу үшін оңтүстікке бет бұрды. TG 58.1 десант күні май құюмен айналысты, бірақ 20-сы күні жағалаудағы теңізшілерге жақын қолдау көрсету үшін басқа тактикалық топтарға қосылды. Үш күннен кейін Спруэнс жедел тасымалдаушыларды жапондық аралдарға тағы да шабуыл жасауға жіберді. 25 қаңтардағы нашар ауа райы Токио маңындағы әуе шабуылдарының тиімділігін шектеді; ауа райының нашарлығы келесі күні жоспарланған әуе шабуылдарын тоқтатуға мәжбүр етті, түні бойы оңтүстікке жылжуға қарамастан. Митчер 27-сі күні кемелерін жанармаймен қамтамасыз етіп, 1 наурызда Окинаваға шабуыл жасау үшін оңтүстікке бұрылды. Американдықтар 52 ұшақты атып түсірді және 60-тан астам ұшақты жерде жойды деп мәлімдеді. Улитиде жөндеу кезінде 17-авиатоп 14-ші күні Окинаваға шабуылға дайындық мақсатында Жапонияға тағы бір шабуылға шығар алдынан 11-авиатопты "Хорнет" бортынан босатты. Жапондық барлау ұшағы 17 наурызда TF 58-ді байқады, бұл жапондықтарға ұшақтарын таратып, жасыруға мүмкіндік берді. Кюсюдегі әуежайларға жасалған американдық шабуылдар тиімсіз болды және оларға қарсылық көрсетілді. "Хорнетс" эскадрильясы 17 Каноя әуе алаңында көптеген ұшақтарға тап болды және олардың 25-ін атып түсірді. Жапондықтардың TF 58-ге шабуылдары үш тасымалдаушыға жеңіл зақым келтірді, олардың ешқайсысы Кларктың басқаруында болған жоқ. Американдық ұшқыштар 126 ұшақты атып түсірді, ал жапондықтар 110 ұшақты, оның ішінде 32 камикадзені жоғалтқанын мойындады. 18-і күні барлау ұшақтары Куре мен Кобедегі IJN қалдықтарын тапты және Митчер 58.1, 58.3 және 58.4 ТГ-ға бұрынғы портқа шабуыл жасауға бұйрық берді. Жапондықтар Кларктың тасымалдаушыларын ұшақтармен толған палубаларымен ұстады, таңғы шабуылға ұшуға дайындалып жатқанда, бірақ шабуылға шығатын барлық ұшақтар атып түсірілді; бір камикадзе "Хорнеттің" артында мың метрге құлады, ал тағы екеуі оның бауырласы Беннингтонның зеңбіректерімен шашыратылды. Әуе шабуылы тоқтағаннан кейін жапондықтардың тағы да шабуылдары оның әпкесі Франклинді мүгедек етті. Куреге жақындаған кезде 17-шабуылдаушы эскадрильяның 20 "Хеллкаты" IJAAF 434-ші Кокутай элиталық отрядының 40 истребителіне тап болды. 25 минутқа созылған шайқаста алты американдық және төрт жапондық истребитель атып түсірілді. Жапониядағы соғыстарда, соның ішінде VBF 17 және 434-ші Кокутай арасындағы шайқаста 14 американдық және 25 жапондық ұшақ жойылды. Куредегі соғыс кемелеріне жасалған шабуылдар тиімді болмады, американдық ұшқыштар төрт линкорды және басқа да көптеген соғыс кемелерін аздап зақымдады, бірақ тек бір эскорт тасымалдаушысы мен жеңіл крейсерді қатты зақымдады. "Хорнет" күні бойы 13 ұшақты жоғалтты. Түстен кейін жоспарланған әуе шабуылдары TF 58-ге зақымдалған кемелерін қорғауға мүмкіндік беру үшін тоқтатылды; 20 және 21 наурыздағы қосымша шабуылдар басқа кемелерге елеулі зақым келтіре алмады. TF 58 ұшақтары Окинаваға 23 наурызда соққы бере бастады. Келесі күні TG 581.1 барлау ұшағы Амати Ошимадан Окинаваға қарай екі әскер көлігі, оқ-дәрі кемесі және бес эскорттан тұратын конвойды байқады; Кларктың тасымалдаушыларынан 112 ұшақтың әуе шабуылы олардың барлығын батты. Митчердің тасымалдаушылары Окинаваға шабуылдауды жалғастырды, наурыздың соңғы жеті күнінде барлығы 3095 рет ұшып өтті. Жапондықтар 26-31 наурыз аралығында TF 58-ге қатты шабуыл жасап, шамамен 1100 ұшақ шығынымен 10 кемені зақымдады. 1 сәуірде "Хорнетс" ұшақтары Окинаваға қоныс аударған күштерге тікелей қолдау көрсетуді бастады. Бес күннен кейін жапондықтар 6 сәуірде шамамен 700 ұшақтан тұратын, оның кем дегенде 355-і камикадзе болған жаппай әуе шабуылын жасады. Митчер барлық емес истребительдерін ұшу палубаларынан тазартты және оның ұшқыштары барлығы 249 ұшақты атып түсірді деп мәлімдеді. Осыған қарамастан, үш эсминец, екі оқ-дәрі кемесі және бір десанттық кеме камикадзелермен батты, ал сегіз эсминец, эскорт эсминеці және мина тастаушы зақымдалды. Келесі күні жапондықтар шабуылды жалғастырды, бірақ аз ұшақтармен. Камикадзелер "Хорнетс" әпкесі Хэнкокқа, бір линкорға, эсминецке және эскорт эсминеціне зақым келтірді.

On 27 January, Spruance relieved Halsey, Clark assumed command of TG 58.1 and brought Hornet back to the task group. The fast carriers, now renumbered as TF 58, departed Ulithi on 10 February for full scale aerial assaults on the Tokyo area scheduled for 16–17 February that were intended to isolate Iwo Jima. TF 58's pilots claimed to have shot down 341 aircraft and destroyed 190 on the ground; attacks on industrial targets were not very effective and little shipping was sunk, with the most notable example being the recently completed Imperial Japanese Army escort carrier Yamashio Maru. The Japanese admitted losing at least 78 aircraft in aerial combat while claiming to having shot down 134 aircraft themselves; the Americans lost 88 aircraft to all causes. The Japanese did not attack TF 58 during their time off the coast of Honshu. The carriers turned south late in the afternoon of the 17th to prepare to support the amphibious landings on Iwo Jima on 19 February. TG 58.1 was refueling on the day of the landing, but joined the other task groups providing close support for the Marines ashore on the 20th. Three days later, Spruance released the fast carriers to attack the Japanese Home Islands again in an attempt to neutralize the kamikaze threat. Bad weather limited the effectiveness of the airstrikes around Tokyo on 25 January; continued bad weather forced the cancellation of the airstrikes planned the following day despite moving southwards overnight. Mitscher refueled his ships on the 27th and turned south to attack Okinawa on 1 March before returning to Ulithi on the 4th. American claims were 52 aircraft shot down and more than 60 destroyed on the ground in exchange for 55 aircraft lost to all causes between 19 February and 1 March. While refitting in Ulithi, Air Group 17 relieved Air Group 11 aboard the Hornet before departing on the 14th for another series of attacks on Japan in preparation for the invasion of Okinawa. A Japanese reconnaissance aircraft spotted TF 58 on 17 March which allowed the Japanese to disperse their aircraft and hide them. American attacks on the airfields in Kyushu were largely ineffective and were fiercely opposed. Hornets Fighter Squadron 17 encountered many fighters over Kanoya Air Field and claimed to have shot down 25 of them. Japanese attacks on TF 58 lightly damaged three carriers, none of which were under Clark's command. American fighter pilots claimed 126 aircraft shot down and the Japanese admitted losing 110 aircraft, including 32 kamikazes. Reconnaissance aircraft had located the remnants of the IJN in Kure and Kobe on the 18th and Mitscher ordered TGs 58.1, 58.3 and 58.4 to attack the former port. The Japanese caught Clark's carriers with their decks full of aircraft, preparing to fly off the morning's airstrike, but all of the attack aircraft were shot down; one kamikaze crashed a thousand yards (910 meters) astern of Hornet and two other were splashed by her sister Benningtons gunners. After the airstrikes flew off, further Japanese attacks crippled her sister Franklin. As they approached Kure, the 20 Hellcats of Hornets Fighter Bomber Squadron 17 encountered 40 fighters from the IJAAF's elite 434rd Kokutai. In a battle which lasted 25 minutes, six American and four Japanese fighters were shot down. The total casualties from the day's fighting over Japan, including the engagement between VBF 17 and the 434rd Kokutai, was 14 American and 25 Japanese aircraft shot down. The attacks on the warships in Kure were fairly ineffectual, with the American pilots lightly damaging four battleships and many other warships, but badly damaging only a single escort carrier and a light cruiser. Hornet lost 13 aircraft in combat during the day. The afternoon's scheduled airstrikes were canceled to allow TF 58 to protect its damaged ships as they withdrew; further attacks on 20 and 21 March failed to significantly damage any more ships. TF 58 aircraft began hitting Okinawa on 23 March. The following day, TG 581.1 reconnaissance aircraft spotted a convoy that consisted of two troop transports, an ammunition ship and five escorts off Amami Ōshima headed for Okinawa; an 112 aircraft airstrike from Clark's carriers sank them all. Mitscher's carriers continued to attack Okinawa, ultimately flying a total of 3,095 sorties in the last seven days of March. The Japanese heavily attacked TF 58 between 26 and 31 March and damaged 10 ships, at the cost of around 1,100 aircraft. On 1 April, Hornets planes began to provide direct support to the forces landing on Okinawa. Five days later the Japanese launched a mass airstrike on 6 April that consisted to almost 700 planes, of which at least 355 were kamikazes. Mitscher cleared his flight decks of all non fighters and his pilots claimed to have shot down a total of 249 aircraft. Despite this, three destroyers, two ammunition ships, and one Landing Ship, Tank were sunk by kamikazes and eight destroyers, a destroyer escort and a minelayer were damaged. The following day, the Japanese continued to attack, albeit with fewer aircraft. Kamikazes damaged Hornets sister Hancock, one battleship, a destroyer and a destroyer escort.

"Тен-Го" операциясы

Operation Ten Go (Ten gō sakusen) – Үлкен соғыс кемесі Ямато басқарған 10 жапондық су үстіндегі кемелердің шабуылға тырысуы. Бұл шағын күш тобына жаудың теңіз күштерімен күресіп, содан кейін Яматоны жағаға тікелей шығып, жағалау артиллериясы ретінде қолдану және экипажды теңіз жаяу әскері ретінде пайдалану бұйырылды. 6 сәуірде теңізге шыққаннан кейін "Ten Go" күшін американдық су асты кемелері көп ұзамай байқады. 58-ші оперативтік топтың барлау ұшақтары келесі күні таңертең күшті анықтады, ал 58.1-ші оперативтік топ екі сағаттан кейін ұшақтарды ұшыра бастады. "Хорнетс Авенджерс" ұрыс кемесіне кем дегенде бір торпеданы жіберді, бұл он торпеданың біріншісі және екі сағаттан кейін оны батырған бес бомба. Яматоның қорғау күшінен жапондық крейсері Яхаги және жеті эсминецтен төртеуі де батып кетті немесе өздігінен батырылды. Американдықтар шабуыл кезінде үш истребитель, төрт пикирующий бомбалаушы және үш торпедалық бомбалаушыны жоғалтты. 8 сәуірде 58-ші оперативтік топ бұрынғы миссиясына – АҚШ күштеріне жағалауда қолдау көрсетуге оралды, бірақ камикадзе шабуылдары салдарынан көп шығынға ұшырады. Бір аптадан кейін Митчер Кюсюге истребительдерді жіберіп, жапондықтардың назарын су асты кемелеріне аударуды бұйырды. Оның ұшқыштары 29 ұшақты атып түсіріп, 51 ұшақты жерге құлатқандарын мәлімдеді. Оның стратегиясы жұмыс істеді және 17 сәуірде камикадзелер 58-ші оперативтік топқа шабуыл жасады, Кларк ұшқыштары 72 шабуылшыны атып түсіргеніне қарамастан, Intrepid-ке ауыр зақым келтірді. Жылдам кемелер Окинава суларына қайта оралды және 11 мамырға дейін камикадзе шабуылдарынан зақым көрген жоқ. Сәуірдің соңында ауа райы нашарлаған кезде Митчер 27-сі күні 58.1-ші оперативтік топты Улитиге жөндеуге және шаршаған экипаждарды демалдыруға жіберді. 12 мамырда Кларк кемелері оған қосылғаннан кейін, Митчер келесі күні Кюсю мен Шикоку әуежайларына шабуыл жасау үшін 58.1-ші және 58.3-ші оперативтік топтарды жіберді. 13-14 мамыр аралығында олардың ұшқыштары 72 ұшақты атып түсірді және 14 ұшақты жоғалтып, 73-ін жерге жойды деп мәлімдеді. Жапондықтар 14-ші күні "Энтерпрайз" кемесіне ауыр зақым келтіріп, есепті теңестірді. Хэлси мен Маккейн командалық міндетін қайтадан қолға алды және әуе соғысының қарқыны бәсеңдегеннен кейін, 27-28 мамырда жұмыс тобы TF 38 ретінде бұрынғы атауын қайтадан алды. Жаман ауа райы 30 мамыр мен 1-3 маусымда Окинавадағы әуе көмегін тоқтатуға мәжбүр етті. Кларк ауа райының нашарлауына қарамастан, келесі күні жанармай құюға мүмкіндік алды. Ол кемелерін шығысқа қарай бағыттап, оңтүстік-батысқа қарай өркендеген тайфуннан құтылуды ойлады. Алайда, Хэлси оған 5-ші күні түн ортасынан кейін солтүстік-батысқа қарай бағыттап, Кюсюге жоспарланған әуе шабуылдарына арналған кемелерін орналастыруды бұйырды, бұл 38.1-ші оперативтік топты тайфунның жолына кіргізді. Тайфунның көзінен қашу үшін бағытты өзгерту туралы бірнеше өтініштерге қарамастан, жұмыс тобы таңертеңгісін, Кларкқа ақыры маневр жасау еркіндігі берілген кезде, тайфунның ең қатал ауа райы орналасқан көз қабырғасы аймағына кірді. Көп ұзамай "Хорнетс" кемесінің борынан үлкен толқын соққы беріп, оның алдыңғы ұшу палубасының шамамен 8 метрін құлатты. Көп ұзамай "Беннингтонмен" де солай болды, ауыр крейсердің тұмсығы "Питтсбургтен" жұлынды. Дауыл кезінде тек алты адам қаза тапты, бірақ 76 ұшақ жойылды немесе теңізге ұшып кетті, ал 70 зақымдалды. "Хорнет" және "Беннингтон" әуе кемелері оқпаннан ұшыратын болды, өйткені Морской Vought F4U Corsair "Хорнетке" ұшып, бірден теріс бұрылып, теңізге құлады. Кларк 7 маусымда зақымдалған екі кемені артқа қарай жүгіріп, содан кейін ұшақтарды құйрықтан ұшырып, арнайы топтың үстінен CAP-ті қамтамасыз етуді бұйырды. Ол "Беннингтонды" келесі күні жөндеуге жіберді, ал "Хорнетс" ұшақтары Каноя әуе алаңына шабуыл жасады. 9 сәуірде Маккейн Кларктың ұшағына Окинаваның оңтүстік-шығысындағы Окидайтодзима жағалауының қорғанысына напалм бомбаларының тиімділігін көрсетті. Келесі күні оның ұшақтары Минамидаитодзиманы бомбалаған кезде үш соғыс кемесін байқады. 13 маусымда Лейтеге келгеннен кейін Кларк тапсырмалық топтың командалығын тастап, "Хорнет" жөндеуге үйге жіберілді, 7 шілдеде Сан-Францискоға келді. "Хорнет" соғыста атқарған қызметі үшін жеті ұрыс жұлдызына және Президенттік бірлік марапатына ие болды. 13 қыркүйекте жөндеу жұмыстары аяқталып, ол "Солдат кілем" операциясына тағайындалды. Сол операция кезінде оның әскерлері Мариана және Гавай аралдарынан үйлеріне оралды. "Хорнет" 1947 жылғы 15 қаңтарда қызметтен шығарылып, Тынық мұхитындағы резервтік флотқа жіберілді. 1953 жылғы 11 қыркүйекте ол шабуылдаушы әуе кемесі ретінде қайтадан қызметке кірісті. Кеме Кариб теңізінде оқытылып, 1954 жылғы 11 мамырда Норфолктан сегіз айлық әлемдік саяхатқа шықты.

Operation Ten Go (Ten gō sakusen) was the attempted attack by a strike force of 10 Japanese surface vessels, led by the large battleship Yamato. This small task force had been ordered to fight through enemy naval forces, then beach Yamato and fight from shore, using her guns as coastal artillery and her crew as naval infantry. The Ten Go force was spotted by American submarines shortly after it put to sea on 6 April. Reconnaissance aircraft from TF 58 found the force the following morning and TG 58.1 began launching aircraft almost two hours later. Hornets Avengers put at least one torpedo into the battleship, the first of the ten torpedoes and five bomb hits that sank her less than two hours later. Of Yamatos screening force, the light cruiser Japanese cruiser Yahagi and four of the seven destroyers were also sunk or scuttled. The Americans lost three fighters, four dive bombers and three torpedo bombers to all causes during the attack. On 8 April, TF 58 returned to its previous mission of providing support to the US forces ashore, although continued kamikaze attacks exacted a toll. A week later, Mitscher ordered a fighter sweep over Kyushu to focus Japanese attention on his ships rather the more vulnerable amphibious shipping sustaining the ongoing battle. His pilots claimed to have shot down 29 aircraft and destroyed 51 on the ground. His strategy worked and the kamikazes attacked TF 58 on 17 April, badly damaging Intrepid despite Clark's pilots claiming 72 attackers. The fast carriers returned to Okinawan waters and none of them were damaged by a kamikaze until 11 May. When the weather worsened in late April, Mitscher sent TG 58.1 to Ulithi to refit and rest his exhausted crews on the 27th. After Clark's ships rejoined him on 12 May, Mitscher sent TG 58.1 and 58.3 the next day to attack airfields in Kyushu and Shikoku. Over 13–14 May, their pilots claimed to have shot down 72 aircraft and destroyed 73 on the ground while losing 14 aircraft. The Japanese evened the score when they badly damaged Enterprise on the 14th. Halsey and McCain reassumed command and the task force resumed its former designation as TF 38 on 27–28 May, after the pace of aerial combat had slowed down. Bad weather forced the cancellation of air support over Okinawa on 30 May and on 1–3 June. Clark was able to refuel on the following day, despite worsening weather. He took his ships eastwards, hoping to avoid the developing typhoon to his southwest. Halsey, however, ordered him to steer northwestwards shortly after midnight on the 5th to position his ships for the planned airstrikes on Kyushu, which put TG 38.1 right into the path of the typhoon. Despite multiple requests to alter course to avoid the eye of the typhoon, the task group entered the eyewall region, where the most violent weather in a typhoon is located, around dawn when Clark was finally granted the freedom to maneuver. Shortly afterwards a massive wave crashed down on Hornets bow which collapsed some 25 feet (8 m) of her forward flight deck. Not long afterwards the same thing happened to Bennington and the bow was ripped off the heavy cruiser Pittsburgh. Only six men were killed during the storm, but 76 airplanes were destroyed or lost overboard and 70 were damaged. Both Hornet and Bennington were unable to launch their aircraft over the bow, as was proved when a Marine Vought F4U Corsair was flown off Hornet and almost immediately flipped over and spun into the sea. Clark ordered that the damaged sisters steam backwards at and launch their aircraft over the stern on 7 June as they provided the CAP over the task group. He detached Bennington for repairs the next day while Hornets aircraft participated in the attack on Kanoya Air Field. On 9 April, McCain had Clark's aircraft demonstrate the effectiveness of napalm bombs on the coastal defenses of Okidaitōjima, southeast of Okinawa. The following day, his planes spotted for three battleships as they bombarded Minamidaitōjima. After arriving in Leyte on 13 June, Clark relinquished command of the task group and Hornet was ordered home for repairs, arriving in San Francisco on 7 July. Hornet earned seven battle stars and the Presidential Unit Citation for her service in the war. Her repairs and refit were complete by 13 September, after which she was assigned to Operation Magic Carpet that had her ferry troops home from the Marianas and Hawaiian Islands, returning to San Francisco on 9 February 1946. Hornet was decommissioned on 15 January 1947 and assigned to the Pacific Reserve Fleet. "On 11 September 1953, she was recommissioned as an attack carrier. The ship then trained in the Caribbean Sea before departure from Norfolk on 11 May 1954 on an eight month global cruise."

Вьетнам және ғарыш жарысы: 1960-1970 жылдар

Келесі жылдары "Хорнет" 7-ші флотқа Оңтүстік Вьетнам жағалауынан бастап Жапония, Филиппин және Окинава жағалауларына дейін үнемі жөнелтілді; 1965 жылдың 6 наурызында "Sea King" тікұшағы Сан-Диегодағы "Хорнет" кемесінен ұшып, Флорида штатының Майпорт әскери-теңіз базасының жанындағы "Фрэнклин Д. Рузвельт" әуе кемесіне май тоқтатпай немесе қонбай жетті. Ол 16 сағат 52 минутта белгілі бір қашықтықты басып өтіп, Халықаралық Ауронавтика Федерациясының тікұшақтар бойынша әлемдік рекордын орнатты. Бұл бұрынғы рекордтық қашықтықтан 750 миль (1207 км) артық еді. "Хорнет" 1965 жылдың қазанынан 1966 жылдың қаңтарына дейін Вьетнамға алғаш рет жөнелтілді. Осы кезде барлық ASW авианосецтері Флотты жаңғырту және модернизациялау II бағдарламасының аясында SCB 144 жаңартуын алды. Олар кеменің алдына орнатылған AN/SQS 23 сонарын, сондай-ақ Жауынгерлік ақпараттық орталықта жақсартылған дисплейлерді алды. Осы жөнелтулер кезінде авианосецтердің міндеті Оңтүстік Қытай теңізіндегі шабуылдаушы авианосецтерді сүйемелдеу және іздеу-құтқару операцияларын жүргізу болды. Олардың "Скайхоук" ұшақтары кейде құрлықтағы нысаналарды шабуылдау үшін қолданылды. 1965 жылдың 20 қыркүйегінде "Эпперсон" эсминецінің рульдік басқаруы бұзылып, май құю кезінде "Хорнет" кемесімен соқтығысты. Екі кемеде де ешкім зардап шеккен жоқ, бірақ екеуі де жеңіл зақымдар алды. 1966 жылдың 25 тамызында ол AS 202 рейсінің қабылдау станциясында болды, бұл Apollo командалық және қызмет көрсету модульдерінің екінші ұшқысыз рейсі болды. Айға бағытталған ракета 93 минутта Жер шарының үштен төрт бөлігін айналып өтіп, Уэйк аралына қонды. Жер атмосферасына қайта кірген кездегі қызудан күйген "Аполлон" ғарыш капсуласы, американдық астронавттарды Айға жеткізуге арналған, сынақтан кейін "Хорнетке" жеткізілді; бұл командалық модуль қазір "Хорнет" бортында қойылған. "Хорнет" 8 қыркүйекте Лонг-Бичке оралды, бірақ 27 наурызда Қиыр Шығысқа қайта бет бұрды. Ол бір айдан кейін Жапонияға жетіп, 19 мамырда Сасебо базасынан соғыс аймағына бағыт алды. "Хорнет" 1969 жылдың 24 шілдесінде Тынық мұхитында Гавайи аралынан оңтүстік-батысқа қарай 900 миль жерде қонған алғашқы Айға қонған миссиядан (Apollo 11) үш астронавтты (Нил Армстронг, Майкл Коллинз және Базз Олдрин) және олардың "Колумбия" командалық модулін қабылдады. Президент Никсон ғарышкерлерді Жерге қарсы алды, олар Хьюстон қаласындағы Айға оралу зертханасына ауысу алдында "Хорнет" бортында карантинде болды. "Хорнет" 24 қарашада "Аполлон-12" миссиясын да қабылдады. Астронавттар Чарльз Конрад, Алан Л. Бин және Ричард Ф. Гордон Америка Самоасының жанындағы қонған жерінен алынды.

"In the following years, Hornet was regularly deployed to the 7th Fleet for operations ranging from the coast of South Vietnam, to the shores of Japan, the Philippines and Okinawa"; On 6 March 1965, a Sea King helicopter took off from Hornet in San Diego and flew to the aircraft carrier Franklin D. Roosevelt, off Naval Station Mayport, Florida, without refueling or landing. It covered a distance of in 16 hours, 52 minutes, and set a Fédération Aéronautique Internationale world record for helicopters. This exceeded the previous record distance by more than 750 mile (1207 km). Hornet was deployed to Vietnam for the first time from October 1965 to January 1966, by this time all of the ASW carriers had received the SCB 144 upgrade as part of the Fleet Rehabilitation and Modernization II program. They received an AN/SQS 23 sonar mounted in the bow, as well as improved displays in the Combat Information Center. During these deployments the carriers were responsible for escorting the attack carriers in the South China Sea and providing combat search and rescue. Their Skyhawks were occasionally used to attack ground targets. On 20 September 1965, the destroyer Epperson's steering malfunctioned and collided with Hornet while refueling. Nobody was injured on either ship, but both were lightly damaged. On 25 August 1966, she was on recovery station for the flight of AS 202, the second uncrewed flight of production Apollo Command and Service Modules. The moonship rocketed three quarters of the way around the globe in 93 minutes before splashdown near Wake Island. Scorched from the heat of its re entry into the Earth's atmosphere, the Apollo space capsule, designed to carry American astronauts to the Moon, was brought aboard Hornet after its test; that command module is currently on display aboard Hornet. "Hornet returned to Long Beach on 8 September, but headed back to the Far East on 27 March 1967. She reached Japan exactly a month later and departed the Sasebo base on 19 May for the war zone." Hornet recovered the three astronauts (Neil Armstrong, Michael Collins, and Buzz Aldrin) and their command module Columbia from the first Moon landing mission, Apollo 11, after splashdown about 900 miles southwest of Hawaii in the Pacific Ocean on 24 July 1969. President Nixon was on board to welcome the returning astronauts back to Earth, where they lived in quarantine aboard Hornet prior to transfer to the Lunar Receiving Laboratory at Houston. Hornet also recovered Apollo 12 on 24 November. Returning astronauts Charles Conrad, Jr., Alan L. Bean, and Richard F. Gordon, Jr., were picked up from their splashdown point near American Samoa.