АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Индепенденс» жеңіл авиатасымалдағышы

Кіріспе

Independence класты жеңіл авиациялық тасымалдағыш +USS Independence (CVL 22)

USS Independence (CVL 22) (сондай-ақ CV 22) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің жеңіл авиациялық тасымалдағышы. Ол өз класындағы жетекші кеме болды және Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет етті. Кливленд класындағы жеңіл крейсердің корпусынан қайта жабдықталған, ол Нью-Йорк кеме құрылысы корпорациясымен салынды және 1943 жылдың қаңтарында қолданысқа енгізілді. Жапондық ұшақтардың торпедалық шабуылына ұшырағанға дейін Рабаул және Тараваға шабуылдарға қатысты, содан кейін 1944 жылдың қаңтарынан шілдесіне дейін Сан-Францискода жөндеу жұмыстары жүргізілді. Жөндеуден кейін ол Лусон және Окинавадағы нысаналарға көптеген шабуылдар жасады. Independence Лейте шығанағы шайқасында Жапонның жылдам әскерлік флотының қалдықтарын және Суригао бұғазында бірнеше жапондық кемелерді батырған авиациялық тасымалдағыштар тобының құрамында болды. Жапонияның капитуляциясына дейін ол Филиппин мен Жапониядағы нысаналарға шабуылдар жасауға тағайындалды. Жапония жағалауындағы оккупациялық күштерге көмектесе отырып, ол өз қызметін аяқтады, содан кейін "Magic Carpet" операциясы аясында американдық ардагерлерді АҚШ-қа қайтаруға жіберілді. Кейін Independence "Crossroads" операциясы кезіндегі атомдық бомба сынақтарында нысана ретінде пайдаланылды. Пёрл-Харбор және Сан-Францискоға зерттеу үшін тасымалданғаннан кейін, ол Фараллон аралдарының жанында батты.

Құрылыс және іске қосу

Жеңіл крейсер "Амстердам" ретінде құрылысы басталған, ол 1942 жылғы 22 тамызда Нью-Йорк кеме құрылысы корпорациясы (Нью-Джерси, Камден) тарапынан CV 22 ретінде суға түсірілді, "Pure Oil Co" компаниясының төрағасы Роулиг Уорнердің әйелі Дороти Уорнердің демеушілігімен, ал 1943 жылғы 14 қаңтарда қолданысқа енгізілді. Крейсерлік корпустан қайта жабдықталған жаңа кластағы әуе кемелерінің біріншісі "Independence" Кариб теңізінде сынақ жаттығуларын өткізді. Содан кейін ол Панама каналы арқылы Тынық мұхиты флотына қосылып, 1943 жылғы 3 шілдеде Сан-Францискоға жетті. "Independence" 14 шілдеде Перл-Харборға бағыт алды, екі апталық оқу-жаттығулардан кейін "Эссекс" және "Йорктаун" әуе кемелерімен бірге Маркус аралына шабуыл жасады. Әуе кемелерінің ұшақтары 1 қыркүйекте шабуыл жасап, аралдағы нысандардың 70 пайыздан астамын жойды. Кеме 5-6 қазанда CVL 22 ретінде Уэйк аралына қарсы ұқсас шабуылды бастады, ол 1943 жылғы 15 шілдеде қайта тағайындалды. Ол 24-29 тамыз аралығында Эниветоктан осы пионерлік жұмысты жалғастырды. Кеме 29 тамызда Палау операциясына және Пелелиу шайқасына қатысу үшін үлкен міндеттік топпен бірге жүзіп кетті, мақсаты қазан айында Филиппинге соңғы шабуыл жасау үшін базаларды бақылау. "Independence" осы операция кезінде 38-ші міндеттік топ үшін түнгі барлау және түнгі әуе шабуылынан қорғауды қамтамасыз етті.

Филиппин

Қыркүйек айында жылдам авианосецтер тобы Филиппинге тұрақты түрде шабуыл жасады, жауапты шабуылға дайындық жүргізді. Осы кезеңде жапондық қарсы шабуылдар болмағандықтан, "Тәуелсіздік" күндізгі операцияларға көшті және Лузон аралындағы нысаналарды атқылады. Қазан айының басында Улитиде жабдықталып қайтадан толыққаннан кейін, үлкен күш 6 қазанда Окинаваға бағыт алды. Келесі күндері авианосецтер Окинава, Формоза және Филиппинге шабуылдар жасады. Жапондық әуе шабуылдары сәтті кері қайтарылды, ал "Тәуелсіздік" күндізгі шабуыл тобын, түнгі және барлау ұшақтарымен қорғаныс үшін де ұсынды. 23 қазанда авианосецтер тобы Филиппиннің шығысына қарай жүзіп бара жатқанда, адмирал Карни кейінірек еске алғандай, "үлкен бірдеңе болып жатқаны" анық болды. Шындығында да солай болды, себебі жапондық флот Лейте шығанағындағы американдық десантқа қарсы үш бағыттан шабуыл жасауға тырысты. Контр-адмирал Боган басқаратын "Тәуелсіздік" 38.2 жұмыс тобының ұшақтары 24 қазанда Сибуян теңізінде Куританың шабуыл тобын анықтады және авианосецтер бірнеше шабуылдар жасады. 38.2 жұмыс тобының және басқа жұмыс топтарының ұшақтары жапондық "Мусаси" линкорларын батырып, "Миоко" ауыр крейсерін мүгедек қалдырды. Түнгі авиациялық тобын тасымалдаған "Тәуелсіздік" 24-і күні Курита күштеріне жасалған шабуылдарға қатыспады. Сол күні кешке адмирал Халси 38-ші жұмыс тобын адмирал Озаваның авианосецтер тобын іздеу үшін солтүстікке бұруға шешім қабылдады. "Тәуелсіздік" түнгі іздеу ұшақтары жапондық кемелерді солтүстік күшінде 25 қазанға дейін іздеп, бақылады, содан кейін авианосецтер шабуыл жасады. Лейте шығанағы үшін болған ұлы шайқастың екінші бөлігінде жапондық барлық төрт авианосец батты. Осы уақытта американдық ауыр кемелер Суригао бұғазында жеңіске жетті, ал эскорт авианосецтері Самар шайқасында Куританың қалған күштерінен басым түсті. "Тәуелсіздік" адмирал Джисабуро Озаваның солтүстік диверсиялық флотын Энгано мүйісінде жою кезінде TF38 тобымен бірге жүрді. Жапондық флоттың маңызды қауіп көзі ретінде жойылғаннан кейін, "Тәуелсіздік" Филиппинге қарсы шабуылдар кезінде TF 38 тобына барлау ұшақтарымен және түнгі истребительдермен қорғауды жалғастырды. "Тәуелсіздік" 9-14 қарашада Улитиге ұзақ күткен демалысқа және жабдықтауға оралды, бірақ көп ұзамай Филиппин маңында түнгі шабуылдар мен қорғаныс операцияларында жұмыс істеуге кірісті. Бұл кезең 1944 жылдың 30 желтоқсанына дейін жалғасты, содан кейін жұмыс тобы Улитиден тағы бір рет шығып, солтүстікке бағыт алды. 1945 жылдың 3-9 қаңтарында авианосецтер Лузонға жасалған Лингэйн десантына қолдау көрсетті, содан кейін Халси өзінің флотын Оңтүстік Қытай теңізіне бағыттап жіберді. Келесі күндері ұшақтар Формозадағы әуе базаларына, сондай-ақ Индоқытай мен Қытай жағалауларына шабуылдар жасады. Филиппин операцияларын қолдау мақсатындағы осы операциялар авианосецтің түнгі операцияларын аяқтады және ол 1945 жылдың 30 қаңтарында Перл-Харборда жөндеуге кірді.

In September the fast carrier task force regularly pounded the Philippines in preparation for the invasion. When no Japanese counterattacks developed in this period, Independence shifted to regular daytime operations, striking targets on Luzon. After replenishment at Ulithi in early October, the great force sortied 6 October for Okinawa. In the days that followed the carriers struck Okinawa, Formosa, and the Philippines. Japanese air counterattacks were repulsed, with Independence providing day strike groups in addition to night fighters and reconnaissance aircraft for defensive protection. As the carrier groups steamed east of the Philippines 23 October, it became apparent, as Admiral Carney later recalled, that "something on a grand scale was underfoot." And indeed it was, as the Japanese fleet moved in a three pronged effort to turn back the American beachhead on Leyte Gulf. Aircraft from Independences Task Group 38.2, under Rear Admiral Bogan, spotted Kurita's striking force in the Sibuyan Sea 24 October and the carriers launched a series of attacks. Aircraft from Task Group 38.2 and other task groups sank the battleship Japanese battleship Musashi and disabled the heavy cruiser Myoko. Embarking a night carrier air group, Independence played no role in the attacks on Kurita's force on the 24th. That evening Admiral Halsey made the decision to turn Task Force 38 northward in search of Admiral Ozawa's carrier group. Independences night search aircraft made contact and shadowed the Japanese ships of the northern force until dawn on 25 October, when the carriers launched an attack. In this second part of the great Battle for Leyte Gulf, all four Japanese carriers were sunk. Meanwhile, American heavy ships had won a victory to secure the Surigao Strait; and an escort carrier force had outfought the remainder of Kurita's ships in the Battle off Samar; Independence sailed with TF38 during the destruction of Admiral Jisaburō Ozawa's northern diversion fleet off Cape Engaño. After the battle, which virtually spelled the end of the Japanese Navy as a major threat, Independence continued to provide search aircraft and night fighter protection for TF 38 in strikes against the Philippines. Independence returned to Ulithi for long delayed rest and replenishment 9 to 14 November, but soon got underway to operate off the Philippines on night attacks and defensive operations. This phase continued until 30 December 1944, when the task force sortied from Ulithi once more and moved northward. From 3 to 9 January 1945 the carriers supported the Lingayen landings on Luzon, after which Halsey took his fleet on a foray into the South China Sea. In the days that followed the aircraft struck at air bases on Formosa and on the coasts of Indo China and China. These operations in support of the Philippines campaign marked the end of the carrier's night operations, and she sailed 30 January 1945 for repairs at Pearl Harbor.

Окинава

1945 жылы 13 наурызда "Independence" Улитиге қайта оралды және келесі күні Окинаваға қарсы операцияларға бағыт алды. Ол 30-31 наурызда жағалауға шабуыл жасауға дейін алдын ала соққылар берді, ал 1 сәуірдегі шабуылдан кейін арал маңында қалып, әскери әуе күзетуін және шабуылдық ұшақтарды қамтамасыз етті. Оның ұшақтары басып келген күштерге жасалған қатал жапондық шабуылдар кезінде көптеген жау ұшақтарын құлатты. "Independence" 10 маусымға дейін Окинава маңында болды, содан кейін Лейтеге жол тартты. Шілде және тамыз айларында кеме Жапонияға қарсы соңғы авиациялық шабуылдарға қатысты. Соғыс аяқталғаннан кейін, 15 тамызда "Independence" ұшақтары материктегі барлау рейстерін жалғастырып, тұтқын лагерлерін анықтады және одақтас әскерлерінің құлдарына қолдау көрсетті. Кеме 1945 жылы 22 қыркүйекте Токиодан шығып, Сайпан және Гуам арқылы өтіп, 31 қазанда Сан-Францискоға жетті.

" Жол қиылысы " операциясы

1945 жылы 15 қарашада "Сүзікті кілем" операциясының флотына қосылып, ардагерлерді АҚШ-қа қайтарып әкелді және 1946 жылы 28 қаңтарда Сан-Францискоға қайта келді. "Крестжод" операциясы аясында атом бомбасын сынауға нысана ретінде тағайындалған кеме 1 шілдедегі жарылыс кезінде жердің нөлдік нүктесінен жарты миль қашықтықта орналастырылды. Кеме батпады (бірақ жарылыстан түтін құбырлары мен бастионы қирады), 25 шілдеде тағы бір жарылысқа қатысқаннан кейін Кваджалейнге жеткізіліп, 28 тамызда 1946 жылы қызметтен босатылды.

Суға бату және апат

Кейіннен жоғары радиоактивті корпус Пёрл-Харборға, содан кейін Сан-Францискоға қосымша сынақтар үшін тасылды. 1951 жылғы 29 қаңтарда ол Калифорния жағалауындағы Фараллон аралдарына жақын жерде екі торпедамен суға батырылды. Кейіннен «Independence» кемесі суға батқан кезде радиоактивті қалдықтармен толтырылған және бұл қалдықтар Фараллон аралдарымен байланысты жануарлар дүниесі мен коммерциялық балық шаруашылығына зиян келтірген деген дау пайда болды. Алайда, 2015 жылы «халық денсаулығына қауіп аз» деген тұжырым жасалды, бұл осы уақыт өткен соң күтілуі мүмкін еді. 2009 жылы «Independence» кемесінің апат орны шамамен 2600 фут (792 м) тереңдікте, Фараллон аралдарының жанындағы Монтерей шығанағының ұлттық теңіз қорығында NOAAS Okeanos Explorer кемесінен жүргізілген көп сәулелі сонарлық зерттеу арқылы расталды. 2015 жылдың наурыз айында АҚШ Ұлттық мұхит және атмосфера басқармасының (NOAA) R/V Fulmar кемесіндегі ғалымдар мен техниктер автономды су астындағы Echo Ranger көлігін пайдаланып, апат орнын зерттеді, Echoscope үш өлшемді суреттеу сонары арқылы бірқатар суреттер түсірді. Кеме тік тұр, оң жаққа сәл еңкейген, және ұшу палубасының көп бөлігі сақталған, бірақ ұшу палубасында төменгі ангар палубасына апаратын үлкен тесіктер бар. Радиоактивті ластану белгілері табылмады, бірақ қалдықтар баррельдері әлі де ангар палубасында көрініп тұр, ал кейбіреулері тот басқан. NOAA өкілі апат орнын «таңқаларлықтай толық сақталған» деп сипаттады. 2016 жылы терең теңіз археологы Джеймс П. Дельгадо басқаруымен, Океанды зерттеу қоры және Ұлттық мұхит және атмосфера басқармасымен серіктестікте жүргізілген миссия тергеушілерді апат орнына бұрынғыдан да жақын жеткізді. Роботтық зерттеу көліктерін пайдалана отырып, команда USS Independence кемесі суға батқаннан бері 65 жыл өткен соң алғаш рет зерттеді және түсірілген видеоларды онлайн режимінде көрсетті. Апат орнын зерттеу кезінде зерттеушілер кем дегенде бір Grumman Hellcat ұшағының, сондай-ақ SB2C 4 Helldiver ұшағының жартылай қалдықтарын және 40 мм және 20 мм зениттік қару-жарақтарын тапты.

The highly radioactive hull was later moved to Pearl Harbor and then San Francisco for further tests. She was finally scuttled near the Farallon Islands off the coast of California on 29 January 1951, by packing two torpedoes in her hull. Controversy has subsequently arisen about the sinking of Independence, as it is claimed that she was loaded with barrels of radioactive waste at the time of her sinking, and that the waste has subsequently contaminated the wildlife refuge and commercial fisheries associated with the Farallon Islands. However, in 2015, it was considered that "any public health risk was small", as might be expected after this period of time. In 2009 the position of the wreck of Independence in 2600 feet (792 m) of water in the Monterey Bay National Marine Sanctuary off the Farallon Islands at approximately was confirmed via deep water multibeam sonar survey conducted from the NOAAS Okeanos Explorer. In March 2015, scientists and technicians of the U. S. National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) on the sanctuary vessel R/V Fulmar used the autonomous underwater vehicle Echo Ranger to survey the wreck, employing the Echoscope three dimensional imaging sonar to make a series of images. The ship is resting upright with a slight list to starboard and most of the flight deck intact, although there are gaping holes in the flight deck leading to the hangar deck below. No signs of radioactive contamination were detected, although the barrels of waste are still visible inside the hangar deck, and some have rusted open. A NOAA spokesman described the wreck as "amazingly intact." In 2016, a mission led by James P. Delgado, deep sea archaeologist, and partnered with the Ocean Exploration Trust and the National Oceanic and Atmospheric Administration, brought investigators closer to the wreckage than ever before. Using robotic exploration vehicles, the team surveyed the USS Independence for the first time since she sank 65 years ago, streaming footage online. While investigating the wreckage, researchers found evidence of at least one existing Grumman Hellcat plane as well as the partial remains of an SB2C 4 Helldiver and 40 millimeter and 20 millimeter anti aircraft weaponry.

Құрмет пен марапаттар

Тәуелсіздік кемесі Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметі үшін сегіз шайқас жұлдызымен марапатталды.