Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Панславизм – 19 ғасырдың ортасында қалыптасқан қозғалыс, славян халықтарының бірлігін бағалайтын саяси идеология. Бұл идеология славян халықтарының тұтастығы мен бірлігін ілгерілетуге қатысты. Оның ең маңызды әсері Балқан аймағында болды, онда оңтүстік славяндар ғасырлар бойы славян емес империялардың билігінде болды. Олардың ішінде Византия империясы, Австрия-Мажарстан, Осман империясы және Венеция империялары еді.
Political ideology emphasising unity of Slavic peoples
Pan Slavism, a movement that took shape in the mid 19th century, is the political ideology concerned with promoting integrity and unity for the Slavic people. Its main impact occurred in the Balkans, where non Slavic empires had ruled the South Slavs for centuries. These were mainly the Byzantine Empire, Austria Hungary, the Ottoman Empire, and Venice.
Шығу тегі
Кең таралған панславизм пангерманизмге ұқсас басталды: бұл екі қозғалыстың да дамуы француз төңкерісінен кейін этникалық топтар арасында қалыптасқан бірлік пен ұлтшылдық сезімінен туындады. Басқа романтикалық ұлтшылдық қозғалыстардағыдай, славян зиялылары мен тарих, филология және фольклор салаларындағы ғалымдар славяндардың ортақ тегі мен тарихына деген қызығушылығын белсенді түрде қолдады. Панславизм Оңтүстік славяндардың тәуелсіздікке ұмтылысымен қатар өмір сүрді. Панславян қозғалысының жиі қолданылатын символдары – панславян түстері (көк, ақ және қызыл) және панславян әнұраны «Эй, славяндар» болды. Алғашқы панславистерге 16 ғасырдың хорват жазушысы Винко Прибоевич, далматин Александр Комулович (1548–1608), хорват Бартоль Кашич (1575–1650), рагусалық Иван Гундулич (1589–1638) және хорват католик миссионері Юрай Крижанич (1618–1683 жж.) жатты. Томаш Камуселла сияқты ғалымдар Габсбург монархиясында панславяндық ойдың алғашқы көріністерін словактар Адам Франц Коллар (1718–1783) және Павел Йозеф Шафарик (1795–1861) есімдерімен байланыстырды. Панславизм қозғалысы 1815 жылы Наполеон соғыстары аяқталғаннан кейін қарқынды дамыды. Соғыстардан кейін Еуропа басшылары соғысқа дейінгі жағдайды қалпына келтіруге тырысты. 1814–1815 жылдарғы Вена конгресінде Австрия өкілі, принц фон Меттерних, ұлтшылдардың империядан тәуелсіздік талаптары арқылы Австрия империясының бұл статус-квосына қауіп төндіргенін анықтады. Венаның құрамына көптеген этникалық топтар (немістер, итальяндықтар, румындар, венгрлер және т.б.) кіргенімен, халықтың славян бөлігі (поляктар, русиндер, украиндер, чехтер, словактар, словендер, сербтер, босниялықтар және хорваттар) бірге елеулі – тіпті ең ірі – этникалық топты құрады.
Extensive pan Slavism began much like Pan Germanism: both of these movements flourished from the sense of unity and nationalism experienced within ethnic groups after the French Revolution and the consequent Napoleonic Wars against traditional European monarchies. As in other Romantic nationalist movements, Slavic intellectuals and scholars in the developing fields of history, philology, and folklore actively encouraged Slavs' interest in their shared identity and ancestry. Pan Slavism co existed with the Southern Slavic drive towards independence. Commonly used symbols of the Pan Slavic movement were the Pan Slavic colours (blue, white and red) and the Pan Slavic anthem, Hey, Slavs. The first pan Slavists were the 16th century Croatian writer Vinko Pribojević, the Dalmatian Aleksandar Komulović (1548–1608), the Croat Bartol Kašić (1575–1650), the Ragusan Ivan Gundulić (1589–1638) and the Croatian Catholic missionary Juraj Križanić (c. 1618 – 1683). Scholars such as Tomasz Kamusella have attributed early manifestations of Pan Slavic thought within the Habsburg monarchy to the Slovaks Adam Franz Kollár (1718–1783) and Pavel Jozef Šafárik (1795–1861). The Pan Slavism movement grew rapidly following the end of the Napoleonic Wars in 1815. In the aftermath of the wars, the leaders of Europe sought to restore the pre war status quo. At the Congress of Vienna of 1814–1815, Austria's representative, Prince von Metternich, detected a threat to this status quo in the Austrian Empire through nationalists' demands for independence from the empire. While Vienna's subjects included numerous ethnic groups (such as Germans, Italians, Romanians, Hungarians, etc. ), the Slav proportion of the population (Poles, Ruthenians, Ukrainians, Czechs, Slovaks, Slovenes, Serbs, Bosniaks and Croats) together formed a substantial—if not the largest—ethnic grouping.
Бірінші панславяндық конгресс, Прага, 1848 жыл
Бірінші панславяндық конгресс 1848 жылғы революциялық қозғалыс кезінде 1848 жылғы маусымда Богемияның Прага қаласында өтті. Чехтер славяндардың немістерден өзгеше мүдделері бар деген себеппен Франкфурт ассамблеясына өкілдер жіберуден бас тартты. Аустрославян Франтишек Палацкий шараға төрағалық етті. Делегаттардың көп бөлігі чех және словактардан болды. Палацкий Габсбургтермен ынтымақтастыққа шақырды және Габсбургтер монархиясын Орталық Еуропа халықтарын қорғауға ең қабілетті саяси құрылым деп мойындады. Немістер одан ұлттық бірігуге қолдау танытуын сұрағанда, ол Габсбург мемлекетін әлсірететінін айтып, бас тартты: «Шындығында, егер Австрия бұрыннан болмағанда, Еуропаның мүддесі үшін, тіпті адамзаттың мүддесі үшін оны құру қажет болар еді».
The First Pan Slav congress was held in Prague, Bohemia, in June 1848, during the revolutionary movement of 1848. The Czechs had refused to send representatives to the Frankfurt Assembly feeling that Slavs had a distinct interest from the Germans. The Austroslav, František Palacký, presided over the event. Most of the delegates were Czech and Slovak. Palacký called for the co operation of the Habsburgs and had also endorsed the Habsburg monarchy as the political formation most likely to protect the peoples of central Europe. When the Germans asked him to declare himself in favour of their desire for national unity, he replied that he would not as this would weaken the Habsburg state: “Truly, if it were not that Austria had long existed, it would be necessary, in the interest of Europe, in the interest of humanity itself, to create it.”
Панславяндық конгресс 1848 жылғы революциялық дүрбелең кезінде өтті. Праганың жас тұрғындары көшеге шығып, туысқандардың арасында болған қақтығыста, адасқан оқ Прагадағы Австрия әскерлерінің қолбасшысы, Виндиш-Гратц князі, фельдмаршал Альфред I-нің әйеліне тиді. Ашуға буған Виндишграц қаланы басып алып, конгрессты таратып, Богемияның барлық аймағында әскери жағдай орнатты.
The Pan Slav congress met during the revolutionary turmoil of 1848. Young inhabitants of Prague had taken to the streets and in the confrontation, a stray bullet had killed the wife of Field Marshal Alfred I, Prince of Windisch Grätz, the commander of the Austrian forces in Prague. Enraged, Windischgrätz seized the city, disbanded the congress, and established martial law throughout Bohemia.
Чехтер мен Словакиядағы панславизм
Бірінші панславяндық конгресс Прагада 1848 жылдың 2-16 маусымында өтті. Конгресс делегаттары Австрияға да, Ресейге де қарсы болды. "Оң" – конгрестің орташа либералды қанаты – чех тарихшысы және саясаткері Франтишек Палацкийдің (1798-1876) және словак филологы, тарихшысы және археологы Павел Йозеф Шафариктің (1795-1861) басшылығымен славян жерлерінің Австрия (Габсбургтер) монархиясы шеңберінде автономиясын жақтады. Керісінше, "сол" – конгрестің радикалды қанаты – чех жазушысы және журналисі Карел Сабина (1813-1877), чех ұлтшылы Йозеф Вацлав Фрич, польша жазушысы және саясаткері Карол Либельт (1817-1861) және басқалар 1848 жылы Германия мен Венгрияда өрбіген революциялық демократиялық қозғалыспен тығыз одақтасуға ұсыныс жасады. Ол Ресей империясына сенім білдірді, себебі бұл басқа ешкімнің билігінде болмаған жалғыз славян елі болды, бірақ ол әлемдегі ең күшті елдердің бірі еді. Ол көбінесе славяндарды ағаш ретінде бейнелейтін, "кіші" славян халықтары бұтақтар, ал ағаштың діңі орыс болатын. Оның панславяндық көзқарастары осы кітапта жарық көрді, онда ол словак жерін патша империясының құрамына қосу керектігін және соңында халықты тек орысшаландыру ғана емес, сонымен қатар православие дініне өткізу керектігін айтты. Бұл дінді алғашқыда Кирилл мен Мефодий Ұлы Моравия дәуірінде таратып, франктерден келген католик миссионерлеріне қарсы күреске пайдаланған. Венгрияның Паннонияны басып алуынан кейін венгрлер католик дінін қабылдады, бұл Паннонияда және Лех өзенінің оңтүстігінде тұратын славяндарға әсер етті. Алайда Ресей империясы панславизмді ғасырлар бойы славян жерін жаулап алып, ұстап тұрған Осман империясына қарсы Еуропаның Балқан түбегіндегі агрессивті әрекеттерін ақтау үшін жиі пайдаланды. Бұл ақырында Ресей империясының Балқан жорығына әкелді, нәтижесінде Ресей империясының көмегімен және бастамасымен Балқанның барлығы Осман империясынан босатылды. Панславизмнің чех және словак саясаткерлерінің арасында, әсіресе ұлтшыл және оңшылдардың арасында, мысалы, Халық партиясы – «Біздің Словакия» сияқты партиялардың арасында қолдаушылары бар. Бірінші дүниежүзілік соғыста тұтқынға алынған славян сарбаздарына «Австрия империясындағы қысымға» қарсы күресуді тапсырды. Осының салдарынан, кейбіреулері солай істеді. (Чехословакия легиондарын қараңыз).
The first Pan Slavic convention was held in Prague on June 2 through 16, 1848. The delegates at the Congress were specifically both anti Austrian and anti Russian. Still "the Right"—the moderately liberal wing of the Congress—under the leadership of František Palacký (1798–1876), a Czech historian and politician, and Pavol Jozef Šafárik (1795–1861), a Slovak philologist, historian and archaeologist, favored autonomy of the Slav lands within the framework of Austrian (Habsburg) monarchy. In contrast "the Left"—the radical wing of the Congress—under the leadership of Karel Sabina (1813–1877), a Czech writer and journalist, Josef Václav Frič, a Czech nationalist, Karol Libelt (1817–1861), a Polish writer and politician, and others, pressed for a close alliance with the revolutionary democratic movement going on in Germany and Hungary in 1848. He expressed confidence in the Russian Empire however, as it was the only country of Slavs that was not dominated by anybody else, yet it was one of the most powerful nations in the world. He often symbolized Slavs as being a tree, with "minor" Slavic nations being branches while the trunk of the tree was Russian. His Pan Slavic views were unleashed in this book, where he stated that the land of Slovaks should be annexed by the Tsar's empire and that eventually, the population could be not only Russified, but also converted into the rite of Orthodoxy, religion originally spread by Cyril and Methodius during the times of Great Moravia, which served as an opposition to the Catholic missionaries from the Franks. After the Hungarian invasion of Pannonia, Hungarians converted into Catholicism, which effectively influenced the Slavs living in Pannonia and in the land south of the Lechs. However, the Russian Empire often claimed Pan Slavism as a justification for its aggressive moves in the Balkan Peninsula of Europe against the Ottoman Empire, which conquered and held the land of Slavs for centuries. This eventually led to the Balkan campaign of the Russian Empire, which resulted in the entire Balkan being liberated from the Ottoman Empire, with the help and the initiative of the Russian Empire. Pan Slavism has some supporters among Czech and Slovak politicians, especially among the nationalistic and far right ones, such as People's Party – Our Slovakia. During World War I, captured Slavic soldiers were asked to fight against "oppression in the Austrian Empire". Consequently, some did. (see Czechoslovak Legions)
Тәуелсіз Чехословакияның құрылуы панславизмнің ескі идеалдарын өткенге кетірді. Басқа славян мемлекеттерімен қарым-қатынас әр түрлі болды, кейде ол қарулы қақтығысқа дейін жететін, мысалы, Екінші Польша Республикасымен, Силезиядағы шекаралық қақтығыстар қысқа мерзімді жаулық қақтығысқа, поляк-чехословак соғысына әкелді. Тіпті чехтер мен словактар арасындағы шиеленіс Екінші дүниежүзілік соғыстан бұрын және оның кезінде де пайда болды.
The creation of an independent Czechoslovakia made the old ideals of Pan Slavism anachronistic. Relations with other Slavic states varied, sometimes being so tense it escalated into an armed conflict, such as with the Second Polish Republic where border clashes over Silesia resulted in a short hostile conflict, the Polish–Czechoslovak War. Even tensions between Czechs and Slovaks had appeared before and during World War II.
Оңтүстік славяндар арасында панславизм
Оңтүстіктегі панславизмді көбінесе сербтер қолдады, және көбінесе Ресейден қолдау сұрады. Оңтүстік славян қозғалысы славян халықтарының Аустрия-Венгрия империясында, Венеция республикасында және Осман империясында тәуелсіздік алуын жақтады. Сербия зиялыларының көпшілігі барлық оңтүстік, Балқан славяндарын – католиктерді (хорваттар, словендер), мұсылмандарды (боснийдіктер, помактар) немесе православиеліктерді (сербтер, македониялықтар, болгарлар) – "үш діннің оңтүстік славян ұлты" ретінде біріктіруге ұмтылды. Австрия панславистер империяға қауіп төндіреді деп қорқып отырды. Австрия-Венгрияда оңтүстік славяндар бірнеше құрылымға бөлінді: словендер Австрия бөлігінде (Карниола, Штирия, Каринтия, Гориция және Градиска, Триест, Истрия), хорваттар мен сербтер Венгрия бөлігіндегі Хорватия Славония автономиялы Корольдігінде және Австрия бөлігіндегі Далмация автономиялы Корольдігінде, сондай-ақ Босния мен Герцеговинада, Венаның тікелей бақылауында. Австрия-Венгрия ішіндегі әртүрлі жағдайға байланысты, оңтүстік славяндар арасында әртүрлі мақсаттар басым болды. Панславизмге қарсы күшті балама – австрославизм, әсіресе хорваттар мен словендер арасында. Сербтер бірнеше аймаққа шашырап кеткендіктен және тәуелсіз Сербия Корольдігімен байланысы болғандықтан, олар Оңтүстік славяндардың Австрия-Венгриядан тәуелсіздік алуын және Сербия монархиясы басшылығымен ортақ мемлекет құруын қолдағандардың ішінде болды. 1863 жылы Серб филология қоғамы Кириллдің мың жыл бұрынғы қазасын еске алғанда, оның президенті Димитрие Матич "этникалық таза" славян халқының құрылуы туралы айтты: «Құдайдың көмегімен, таза славян жүздері мен таза славян мінезі бар толыққанды славян халқы болуы керек». Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, Караджорджевич әулетінің серб патшалығы астындағы Югославия Корольдігі құрылды, ол дін мен мәдениетіне қарамастан, көптеген оңтүстік славян тілінде сөйлейтін халықтарды біріктірді. Болгария осы одаққа қосылмады. Дегенмен, Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Болгарияны Үлкен Югославияға қосу туралы ұсыныстар жасалды, осылайша барлық оңтүстік славян тілінде сөйлейтін халықтарды бір мемлекетке біріктіруге тырысты. Бұл идея 1948 жылы Иосип Броз Тито мен Иосиф Сталиннің арасының суынуынан кейін қабылданбады. Бұл Югославия мен Болгария халықтары арасында ашу-ыза тудырды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, партизан қозғалысының көп ұлтты көшбасшысы Иосип Броз Тито Югославия президенті болды, ал ел әр түрлі славян халықтары арасындағы «Ағалық және бірлік» ұранымен социалистік республикаға айналды.
Pan Slavism in the south, largely advocated by Serbs, would often turn to Russia for support. The Southern Slavic movement advocated the independence of the Slavic peoples in the Austro Hungarian Empire, Republic of Venice and the Ottoman Empire. Most Serbian intellectuals sought to unite all of the Southern, Balkan Slavs, whether Catholic (Croats, Slovenes), Muslim (Bosniaks, Pomaks), or Orthodox (Serbs, Macedonians, Bulgarians) as a "Southern Slavic nation of three faiths". Austria feared that Pan Slavists would endanger the empire. In Austria Hungary Southern Slavs were distributed among several entities: Slovenes in the Austrian part (Carniola, Styria, Carinthia, Gorizia and Gradisca, Trieste, Istria), Croats and Serbs in the Hungarian part within the autonomous Kingdom of Croatia Slavonia and in the Austrian part within the autonomous Kingdom of Dalmatia, and in Bosnia and Herzegovina, under direct control from Vienna. Owing to a different position within Austria Hungary, several different goals were prominent among the Southern Slavs of Austria Hungary. A strong alternative to Pan Slavism was Austroslavism, especially among the Croats and Slovenes. Because the Serbs were dispersed among several regions, and the fact that they had ties to the independent nation state of Kingdom of Serbia, they were among the strongest supporters of independence of South Slavs from Austria Hungary and uniting into a common state under Serbian monarchy. When in 1863 the Association of Serbian Philology commemorated the death of Cyril a thousand years earlier, its president Dimitrije Matić talked of the creation of an "ethnically pure" Slavonic people, "With God’s help, there should be a whole Slavonic people with purely Slavonic faces and of purely Slavonic character." After World War I the creation of the Kingdom of Yugoslavia, under Serbian royalty of the Karađorđević dynasty, united most Southern Slavic speaking nations regardless of religion and cultural background. The only ones they did not unite with were the Bulgarians. Still, in the years after the Second World War, there were proposals to incorporate Bulgaria into a Greater Yugoslavia thus uniting all south Slavic speaking nations into one state. The idea was abandoned after the split between Josip Broz Tito and Joseph Stalin in 1948. This led to some bitter sentiment between the people of Yugoslavia and Bulgaria in the aftermath. At the end of the Second World War, the Partisans' mixed heritage leader Josip Broz Tito became Yugoslav president, and the country become a socialist republic, with the motto of "Brotherhood and Unity" between its various Slavic peoples.
Польшадағы панславизм
Ресейді қоспағанда, поляк ұлты панславизм пайда болғанға дейін басқа славян халықтарынан өзгешеліктерінің бірі – бірнеше ғасыр бойы әртүрлі мемлекеттер құрамында тәуелсіздікке ие болды. 1795 жылдан кейін, Революциялық және Наполеондық Францияның ықпалымен көптеген поляктар жойылған мемлекетін қайта құруға ұмтылды, өйткені Франция Австрияның, Пруссияның және Ресейдің ортақ жауы болды. Ресейдің панславяндық риторикасы поляктарды алаңдатты. Панславизм поляктар арасында ерте кезеңнен кейін толыққанды қабылданбады. Дегенмен, Польша құлдыққа ұшыраған және тәуелсіздікке ұмтылған басқа славян халықтарымен ынтымақтастық танытты. Панславизм идеологиясы Австро-Венгрияның мүдделеріне қайшы болса, поляктар мемлекет ішінде кең автономияны қабылдап, Габсбургтерге адалдығын сақтады. Австро-Венгрияның саяси жүйесінде олар ұлттық мәдениетін дамытуға және поляк тілін сақтауға мүмкіндік алды, бұл екеуі де неміс және орыс империяларында қауіп төндіріп тұрды. Панславяндық федерация ұсынылды, бірақ Ресей империясы осы құрылымнан шығарылуы керек деген шарт қойылды. Польша 1918 жылы Германиядан, Австриядан және Ресейден тәуелсіздік алғаннан кейін, ешбір ішкі топ панславизмді орысшалаудың бір түрі деп қарастырмады. Польшаның коммунистік кезеңінде КСРО елге бақылауын ақтау үшін панславизмді үгіт құралы ретінде пайдаланды. Панславизм мәселесі қазіргі саясаттың бағытында жоқ және ол Ресей империализмінің идеологиясы ретінде кеңінен танылады.
With the exception of Russia, the Polish nation has the distinction among other Slavic peoples of having enjoyed independence as a part of various entities for several centuries prior to the advent of Pan Slavism. After 1795, Revolutionary and Napoleonic France had influenced many Poles who sought the reconstitution of their existing country—particularly since France was a mutual enemy of Austria, Prussia, and also Russia. Russia's Pan Slavic rhetoric had alarmed the Poles. Pan Slavism was not fully embraced among Poles after the early period. Poland did nevertheless express solidarity with those of its fellow Slavic nations that had suffered oppression and were seeking independence. While Pan Slavism as an ideology was inimical to Austro Hungarian interests, Poles instead embraced the wide autonomy within the state and assumed a loyalist position towards the Habsburgs. Within the Austro Hungarian polity, they were able to develop their national culture and preserve the Polish language, both of which were under threat in both German and Russian Empires. A Pan Slavic federation was proposed, but on the condition that the Russian Empire would be excluded from such an entity. After Poland regained its independence (from Germany, Austria and Russia) in 1918, no internal faction considered Pan Slavism as a serious alternative, viewing Pan Slavism as Russification. During Poland's communist era, the USSR used Pan Slavism as a propaganda tool to justify its control over the country. The issue of Pan Slavism was not part of current mainstream politics and is widely seen as an ideology of Russian imperialism.
Ресейдегі панславизм
Кеңес Одағы тұсында большевиктер панславизмді Ресей империясымен байланысты реакциялық құбылыс деп қарады. Сондықтан, большевиктер оны марксистік идеологияларына қарсы деп есептеді. Панславистер тіпті Сталиндік репрессия кезінде қудалауға ұшырады (Славистер ісін қараңыз). Бүгінде Ресей Ұлттық Бірлігі партиясы сияқты ультраұлтшыл партиялар ресейлік үстемдік құратын "Славян одағын" жақтасады, бірақ осы сияқты территориялық талаптар путинизм мен рашизммен қатар басты ағымға айналды. Үкімет үнемі кеңеюге шақырып, Молдова, Украина және басқа да славян тілінде сөйлейтін НАТО мүше мемлекеттерін қамтитын территориялық талаптар тұжырымдамасын қабылдауда.
During the time of the Soviet Union, Bolshevik teachings viewed Pan Slavism as a reactionary element associated to the Russian Empire. As a result, Bolsheviks viewed it as contrary to their Marxist ideology. Pan Slavists even faced persecution during the Stalinist repressions in the Soviet Union (see Slavists case). Nowadays, ultranationalist parties like the Russian National Unity party advocate for a Russian dominated 'Slavic Union', but that type of irredentism has become mainstream with Putinism and Rashism, with the government repeatedly calling for expansionism in speeches, embracing irredentist concepts including Moldova, Ukraine and other Slavic speaking NATO member states.
Қазіргі заманғы даму
Славян халқының бірлігі туралы нағыз идея Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін "Версаль мен Трианон барлық славяндықтарға нүкте қойды" деген қағидамен жоғалып, 1980-жылдардың соңында Орталық және Шығыс Еуропада коммунизмнің құлауымен, Чехословакия және Югославия сияқты федеративтік мемлекеттердің тарауына әкеліп соқты. Бүгінде славян елдері арасында түрлі қарым-қатынастар бар: олар өзара құрмет пен теңдік, бір-біріне деген ықылас, дәстүрлі жек көрушілік, азаматтық жаулыққа дейін, тіпті бейжайлыққа дейін жетеді. Славян тегі бар елдер арасындағы жақындасудың мәдениет пен мұраға бағытталған ұйымдардан басқа нысандары қазір қарастырылмайды. Бағдарламасына паниславизмді қамтитын саяси партиялар көбінесе саяси спектрдің шетінде қалады немесе Беларусь, Ресей және оккупацияланған аумақтардағы бақыланатын және жүйелі оппозицияның бір бөлігі болып табылады, бұл Ресейдің ирредентистік паниславистік науқанының бір бөлігі. Еурославизмнің саяси тұжырымы Еуропалық интеграция славян халықтарының мәселелерін шешеді және Еуропалық Одақта тең құқықтармен бейбітшілік, бірлік және ынтымақтастықты нығайтады деген ойға негізделген. Бұл тұжырым Батыс Еуропаның күшті көпмәдениеттілік тенденцияларына қарсы тұруға, Германияның үстемдік позициясына, славофилияға қарсы және көбінесе демократия мен демократиялық құндылықтарды қолдайды. Көптеген еурославистер Ресейді Еуропалық мәдени кеңістіктен мүлдем шығармай, славян қауымдастықтарын біріктіруге болады деп санайды, бірақ сонымен қатар русофилияға және орыс үстемдігі мен ирредентизмдегі славяндар туралы идеяларға да қарсы. Оның тамыры 19 ғасырдың ортасына дейін жетеді, алғаш рет 1846 жылы чех либерал саясаткері Карел Хавличек Боровский ұсынған, кейін чех саясаткері Франтишек Палацкий оны уақытша саяси бағдарлама ретінде жетілдірді және Чехословакияның бірінші президенті Томаш Гарриг Масарик "Жаңа Еуропа: Славян көзқарасы" атты еңбегінде аяқтады.
The authentic idea of the unity of the Slavic people was all but gone after World War I when the maxim "Versailles and Trianon have put an end to all Slavisms" and was largely put to rest with the fall of communism in Central and Eastern Europe in the late 1980s, leading to the breakup of federal states such as Czechoslovakia and Yugoslavia. Varying relations between the Slavic countries exist nowadays; they range from mutual respect on equal footing and sympathy towards one another through traditional dislike and enmity, to indifference. No forms, other than culture and heritage oriented organizations, are currently considered forms of rapprochement among the countries with Slavic origins. The political parties which include Pan Slavism as part of their program usually live on the fringe of the political spectrum, or are part of controlled and systemic opposition in Belarus, Russia and occupied territories, as part of an irredentist pan slavist campaign by Russia. A political concept of Euro Slavism evolved from the idea that European integration will solve issues of Slavic peoples and promote peace, unity and cooperation on equal terms within the European Union. The concept seeks to resist strong multicultural tendencies from Western Europe, the dominant position of Germany, opposes Slavophilia, and typically encourages democracy and democratic values. Many Euroslavists believe it is possible to unite Slavic communities without exclusion of Russia from the European cultural area, but are also opposed to Russophilia and concepts of Slavs under Russian domination and irredentism. Their origins date back to the middle of the 19th century, being first proposed by Czech liberal politician Karel Havlíček Borovský in 1846, when it was refined into a provisional political program by Czech politician František Palacký and completed by the first President of Czechoslovakia Tomáš Garrigue Masaryk in his work New Europe: Slavic Viewpoint.
Панславян тілдерін құру
Славян тілдерінің ұқсастығы көптеген адамдарды славян халықтарының барлығы үшін өзара қарым-қатынас жасауға арналған аймақтық көмекші панславян тілдерін жасауға шабылдады. Бұрын мұндай тілдердің бірнешесі құрылды, бірақ Интернет дәуірінде одан да көп тілдер пайда болды. Ең танымал қазіргі мысал – Интерславян тілі.
Similarities of Slavic languages inspired many to create zonal auxiliary Pan Slavic languages for all Slavic people to communicate with one another. Several such languages were constructed in the past, but many more were created in the Internet Age. The most prominent modern example is Interslavic.
Танымал мәдениет
Панславян елдері, ұйымдары мен одақтастықтары түрлі көркем туындыларда кездеседі. 2014 жылғы кезекпен ойналатын стратегиялық 4X ойыны «Цивилизация: Жерден тыс» («Civilization: Beyond Earth») Шығыс Еуропа мен Батыс Азияның ғылыми-фантастикалық бейнесін, аэроғарыш, технологиялық зерттеулер және құрлықтағы инженерлік салаға бағытталған, күшті біріккен мемлекетке айналған Славян Федерациясын ұсынады. Оның басшысы, бұрынғы ғарышкер Вадим Козлов, Матеуш Павлючук дауысындай, ресей және украин тілдерін араластырып, айқын поляк акцентімен сөйлейді. «Crusader Kings II» және «Europa Universalis IV» тарихи стратегиялық ойындарында ойыншы саяси одақтар мен көпұлтты мемлекеттер арқылы славян территорияларын біріктіре алады. «Ancestors Legacy» және «Age of Empires II» HD нұсқалары әртүрлі славян ұлттарының элементтерін біріктіретін ерте славяндардың қияли нұсқаларын ұсынады.
Pan Slavic countries, organisations, and alliances appear in various works of fiction. In the 2014 turn based strategy 4X game Civilization: Beyond Earth there is a playable faction called the Slavic Federation – a science fiction vision of Eastern Europe and Western Asia, reformed into a powerful unified state with a focus on aerospace, technological research, and terrestrial engineering. Its leader, a former cosmonaut named Vadim Kozlov voiced by Mateusz Pawluczuk, speaks a mixture of Russian and Ukrainian with a heavy Polish accent. In the historical grand strategy games of Crusader Kings II and Europa Universalis IV, the player is able to unite Slavonic territories via political alliances and multi ethnic kingdoms. The real time strategy games Ancestors Legacy and the HD edition of Age of Empires II feature fictionalised versions of the early Slavs that incorporate and fuse elements from different Slavic nations.