Британдық пенни: Тарих және айналыстан шығаруы

Кіріспе

Британдық пенни (1/240 фунт стерлинг), шамамен 700 жылы басталған пеннилер сериясын жалғастырған ондыққа дейінгі үлкен монета, 20-шы ғасырда 1970 жылдан кейін айналыстан шығарылғанға дейін үзілістермен соғылды. 1901 жылдан 1970 жылға дейін қола монетаның алдыңғы жағында ("бас" жағы) жыл басында билік құрған монарх бейнеленген. Артында, қалқан, үшбұрыш және дулығамен отырған Британияның бейнесі, Леонард Чарльз Уайонның әкесі Уильям Уайонның бұрынғы дизайны негізінде жасалды. Бұл монеталар өз монеталарын шығармаған британдық колониялар мен доминиондарда да қолданылды. 1895 жылы монетаның арт жағындағы дизайнын Корольдік монетахананың граверы Джордж Уильям де Соулз өзгертті. 1901 жылы Виктория патшайымы қайтыс болғаннан кейін де Соулзға Эдуард VII бейнесін көрсететін аверстің дизайнын жасау тапсырылды. Бұл бейне 1902 жылы айналысқа енгізілген пенни нұсқасында пайда болды және ол Эдуардтың қайтыс болған 1910 жылына дейін айналыста болды. Сэр Бертрам Маккенналдың жобалауымен және Георг V бейнеленген пеннидің алдыңғы жағы 1911 жылы айналысқа енді, ол патшаның қайтыс болған жылына дейін, 1936 жылға дейін кейбір өзгерістермен айналыста болды. 1933 жылы сауда үшін жаңа пенни шығарылмады, себебі жеткілікті саны айналыста болды, бірақ кем дегенде жетісі сол жылы соғылды, көбінесе іргетастың астына және мұражайларға орналастыру үшін; бүгін олар құнды. Эдуард VIII-нің қысқа билік етуі тек 1937 жылы жасалған бір үлгі монетамен бейнеленген. Сол жылы Хэмфри Пейджеттің Георг VI бейнеленген жаңа аверс дизайны қолданысқа енгізілді. 1941 жылдан 1943 жылға дейін, Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде, пеннилер тек колониялар үшін соғылды; олардың барлығы 1940 жылы, бұл Ұлыбританияда өндірілген соңғы жыл. Соғыстан кейін пенниге деген сұраныс азайды. 1950 және 1951 жылдардағы монеталардың көпшілігі Бермудаға жіберілді, онда олардың көпшілігі айналыстан алынып, британдық монета сатушылармен олардың салыстырмалы түрде сирек кездесетіндігіне байланысты қайтарылды. 1953 жылы сауда оларды қажет етпесе де, Елизавета II бейнесі бар пеннилер Мэри Гилликтің дизайны бойынша көпшілікке сатылатын жиынтықтарда соғылды. 1954 жылы ішкі монетахананың қажеттіліктері үшін бір пенни соғылды. 1961 жылы айналымға жаңа монеталар қажет болды, олар көп мөлшерде шығарылды. 1960 жылдары ондық жүйені енгізуді жоспарлаған лауазымды тұлғалар үлкен қола пенниді сақтауға ықылас танытпады, оның құны инфляция салдарынан төмендеді. Айналымға шығарылған соңғы пеннилердің күні 1967 жыл, ал соңғы сынақ жинағы 1970 жылы шығарылды. Ескі пеннилер 1971 жылдың 15 ақпанында ондық жүйе күшіне енгеннен кейін тез арада қолданылмай қалды – олардың нақты ондық эквиваленті болмады, ал «ескі пеннилеріңізді алты пеннилік топтарда пайдаланыңыз» деген ұран пеннилер мен «үш пеннилік монеталар» дүкендерде олардың жалпы құны алты ескі пенни (дәл 2 1/2 жаңа пенни) болған жағдайда ғана қабылданатындығын түсіндірді. Ескі пенни сол жылдың 31 тамызында қолданыстан шығарылды.

none

The British penny (1/240 of a pound sterling), a large, pre decimal coin which continued the series of pennies which began in about the year 700, was struck intermittently during the 20th century until its withdrawal from circulation after 1970. From 1901 to 1970, the obverse ("heads" side) of the bronze coin depicted the monarch who was reigning at the start of the year. The reverse, which featured an image of Britannia seated with shield, trident, and helm, was created by Leonard Charles Wyon based on an earlier design by his father, William Wyon. The coins were also used in British colonies and dominions that had not issued their own coins. In 1895 the design on the reverse was modified by the Engraver of the Royal Mint George William de Saulles and after Queen Victoria's death in 1901, de Saulles was called upon to create a design for the obverse which would feature Edward VII. This feature appeared on the version of the penny which went into circulation in 1902, and it remained in circulation until the year of Edward's death, 1910. An obverse version of the penny designed by Sir Bertram Mackennal and depicting George V went into circulation in 1911, and it remained in circulation with some modifications until the year of the king's death, 1936. No new pennies were produced for commerce in 1933, because a sufficient number were already in circulation, but at least seven were struck that year, mostly for placement beneath foundation stones and in museums; today they are valuable. Edward VIII's short reign is only represented by a single pattern coin, dated 1937. That year, a new obverse design by Humphrey Paget which depicted George VI went into use. From 1941 to 1943, during the Second World War, pennies were only struck for the colonies; these are all dated 1940 which was the most recent year of production in the United Kingdom. After the war, demand for the penny began to diminish. Most of the 1950 and 1951 pieces were sent to Bermuda, where many of them were retrieved from circulation and repatriated by British coin dealers because of their relative scarcity. Although commerce did not require them in 1953, pennies which bore the likeness of Elizabeth II were minted in sets which were sold to the public, using an obverse design by Mary Gillick. One 1954 penny was struck, for internal Mint purposes. By 1961, new pennies were needed again for circulation, and they were produced in large numbers. The officials who planned to introduce decimalisation in the 1960s did not favour keeping the large bronze penny, the value of which had been eroded by inflation. The last pennies which went into circulation were dated 1967—a final proof set was dated 1970. The old pennies quickly went out of use after Decimal Day, 15 February 1971—there was no exact decimal equivalent of them, and the slogan "use your old pennies in sixpenny lots" explained that pennies and "threepenny bits" were only accepted in shops if their total value was six old pence (exactly 2 1/2 new pence). The old penny was demonetised on 31 August of that year.

Эдуард VII (пеннилер 19021910 жылы соғылды)

1901 жылғы 22 қаңтарда королева Викторияның қайтыс болуынан кейін Корольдік монета жасау орталығының қызметкерлері оның ұлы және мұрагері VII Эдуардтың суреті бар жаңа монеталарды жоспарлады. 1890 жылдары жаңа монета дизайндары енгізілді, және монета жасау орталығының қызметкерлері британ халқы монеталарға мүмкіндігінше аз өзгеріс енгізуді қалайды деп сенді. Сондықтан, үш қола монетаның (пенни, жарты пенни және фартинг) артқы жағын өзгертпеу туралы шешім қабылданды, себебі 1895 жылы королеваның жаңа портреті ұсынылған еді. Сол кезде Корольдік монета жасау орталығының гравері Джордж Уильям де Соуллз, Леонард Чарльз Уионның Британия бейнесін қола монеталардың артқы жағында өзгертті – оны қаптаған маяк пен желкенді кеме алынып тасталды. Де Соуллзге корольдің жаңа монетасы үшін Эдуардтың суретін жасау тапсырылды. 1901 жылы корольдің монетасы 1902 жылдың мамыр айында дайын болғанға дейін, монета жасау орталығы Викторияның суреті бар монеталарды соғуды жалғастырды. Король 1901 жылдың ақпан және маусым айларында де Соуллге екі рет поза берді, сондай-ақ гравёр сарай суретшісі Эмиль Фукстің Эдуардтың суретін де пайдаланды. Нәтижесінде корольдің әшекейсіз бюсті төменгі рельефте жасалды, өйткені де Соуллз Корольдік монета жасау орталығы үшін соғу оңай монетаны іздеді. Дегенмен, бас салыстырмалы түрде үлкен болғандықтан, шығарылғаннан кейін пенниге металл ағынының қиындықтары туды, нәтижесінде «көлеңке» пайда болды, яғни монетаның артқы жағында көрінетін алдыңғы бет суретінің әлсіз контуры. 1901 жылғы 20 тамызда монета жасау орталығы де Соуллз жасаған Эдуардтың бюстінің барлық монеталарда қолданылатынын растады. Жаңа қола монеталар 1901 жылғы 10 желтоқсандағы жарлықпен 1902 жылғы 1 қаңтардан бастап қолданысқа енгізілді. Эдуардтың пеннилері Викторияның соңғы шығарылымдарымен бірдей стандартта соғылды: 95 процент мыс, 4 процент қалайы және 1 процент мырыш. 1860 жылдан 1970 жылға дейінгі барлық қола пеннилер сияқты, олардың салмағы шамамен және диаметрі Эдуард VII монеталарының бетінде EDWARDVS VII DEI GRA BRITT OMN REX FID DEF IND IMP деген жазу бар. Артқы жағында отырған Британия бейнеленген, ол бір пеннимен қоршалған, ал монетаның төменгі жағында дата көрсетілген. Бұл дизайн 1970 жылдан кейін монета тоқтатылғанға дейін көбінесе өзгеріссіз қалды. Эдуардтың бюсті бар пеннилер 1902 жылдан 1910 жылға дейін соғылды. 1902 жылғы пеннилердің екі түрі бар: «жоғары толқын» және «төмен толқын», себебі Британияның айналасындағы су деңгейін көтеру туралы шешім қабылданды.

Following the death of Queen Victoria on 22 January 1901, officials at the Royal Mint planned for new coins, to bear the image of her son and successor, Edward VII. New coin designs had been introduced in the 1890s, and Mint officials believed the British people wanted as few changes to the coinage as possible. Thus, it was decided not to alter the reverses of the three bronze coins (the penny, halfpenny and farthing), as a new portrait of the Queen had been introduced in 1895. At that time, the Engraver of the Royal Mint, George William de Saulles, had modified Leonard Charles Wyon's depiction of Britannia on the reverse of the bronze coins—the lighthouse and sailing ship that had flanked her were removed. De Saulles was tasked with creating a depiction of Edward for the King's new coinage. The Mint continued to strike coins depicting Victoria, dated 1901, until the King's coinage was ready in May 1902. The King sat for de Saulles twice, in February and June 1901, and the engraver also used a drawing of Edward by court painter Emil Fuchs. The unadorned bust of the King that resulted is in low relief, as de Saulles sought a coin that would be easy for the Royal Mint to strike. Even so, the relatively large size of the head caused metal flow problems for the penny once issued, resulting in "ghosting", a faint outline of the obverse design visible on the reverse. On 20 August 1901, the Mint received confirmation that the de Saulles bust of Edward would be used on all coins. The new bronze coins were made current by a proclamation dated 10 December 1901, effective 1 January 1902. Edward's pennies were minted to the same standard as the final Victorian issues: 95 percent copper, 4 percent tin and 1 percent zinc, and, like all bronze pennies from 1860 until 1970, they weigh an average of and have a diameter of The head faces right on the Edward VII coins, with the inscription EDWARDVS VII DEI GRA BRITT OMN REX FID DEF IND IMP. The reverse shows the seated Britannia surrounded by ONE PENNY, with the date at the bottom of the coin; this design remained largely unchanged until the coin's demise after 1970. Pennies were struck with Edward's bust from 1902 to 1910. There are two varieties of 1902 dated pennies, "high tide" and "low tide", due to a decision to raise the apparent water level around Britannia.

Георг V (1911-1936 жылдары)

1903 жылы де Соуллдің қайтыс болуы гравер лауазымын жоюға әкелді, ал 1910 жылы Эдуардтың өлімінен кейін таққа отырған Георг V үшін монеталарға арналған дизайн конкурсын Бертрам Маккеннал жеңіп алды, ол сондай-ақ тәж кигізуге арналған медальді дайындады. Патша оның жұмысын ұнатқандықтан, 1911 жылы Корольдік Викториан орденінің мүшесі болып тағайындалды және 1921 жылы рыцарь атағына ие болды. Сол жаққа қараған бюсттің айналасындағы жазу GEORGIVS V DEI GRA BRITT OMN REX FID DEF IND IMP деп жазылған, ал монетаның артқы жағына ешқандай маңызды өзгеріс енгізілген жоқ. Жаңа қола монеталар 1910 жылғы 28 қарашадағы жарлық бойынша 1911 жылғы 1 қаңтардан бастап қолданысқа енгізілді. Корольдік монетаханада соғылғаннан басқа, 1912, 1918 және 1919 жылдары бірқатар пеннилер Бирмингемдегі Хитон монетаханасында дайындалды және олардың датасының сол жағындағы "H" белгісімен танылады. 1918 және 1919 жылдары бірқатары "Кингс Нортон Металл" компаниясында, сондай-ақ Бирмингемде шығарылды және олардың орнына "KN" белгісі қойылды. Екі компания да 1912 жылдан 1919 жылға дейін пеннилерді соғу үшін Корольдік монетаханаға бос монеталармен қамтамасыз етті. Бұл 1911 жылы Асквит үкіметінің Ұлттық сақтандыру заңын қабылдауынан және содан кейін соғыс жылдарында ұсақ ақшаға деген сұраныстың артуына байланысты болды. Ақшаға деген сұранысты автоматты ойын автоматтары да арттырды, бұл үрдіс 1898 жылдан бері байқалып келді. Айналымдағы тозған монеталардың санын азайту үшін Корольдік монетахана 1908 жылы банктер мен почта бөлімшелері арқылы 1895 жылға дейінгі тозған пеннилер мен жарты пеннилерді қайтаруға келісті, ал 1922 жылдан бастап 1860 жылдан 1894 жылға дейінгі монеталар кез келген жағдайда қайтарылатын болды, бірақ олар айналымда жарамды болып қала берді. 1860 жылға дейінгі мыс пенни Ұлыбританияда 1869 жылдан кейін (монетахана 1873 жылға дейін толық номиналды құнмен қабылдаса да) және колонияларда 1877 жылы қолданыстан шығарылды. Георг патшаның пеннилері 1922 жылға дейін бұрынғыдай қорытпадан жасалды, бірақ келесі жылы қола монеталардың құрамы 95,5 пайыз мыс, 3 пайыз қалайы және 1,5 пайыз мырыш деп белгіленді, бірақ салмағы мен диаметрі бұрынғыдан сәл өзгеше болды. Бұл қорытпа сәл икемдірек болды; пеннилерді соғу үшін қажет күштің азаюы арбалардың пайда болуын азайтуға көмектесті. 1923, 1924 немесе 1925 жылдары монеталар соғылмады; бұл сұраныстың жетіспеуіне байланысты болды, өйткені соғыс аралық жылдары пеннилердің жетіспеушілігі мен артық өндірісі кезекпен алмасып отырды. 1928 жылы корольдің портретінің мөлшері кішірейтіліп, арбалардың пайда болуының алдын алды. Сол жаққа қараған үш түрдегі портреттің айналасындағы жазу GEORGIVS V DEI GRA BRITT OMN REX FID DEF IND IMP болып қалды, ал монетаның артқы жағында бұрынғыдай Британия бейнесі сақталды, бірақ бұл дизайн 1922 жылы сәл өзгертілді. Георгтың билігінің соңына қарай, 1936 жылы, 1860 жылы алғаш рет қолданылған кездегі мыспен салыстырғанда салмағы жеңіл болған қола пенни, ауыр және көлемді болып саналды, ол Еуропадағы айналымдағы ең ауыр қола монета болды. Көп мөлшердегі салмағы бизнес үшін қиындықтар туғызды; Лондон жолаушылар тасымалы басқармасы жылына 6000 тонна пенни, жарты пенни және фартингтер алды. Айналымдағы 3 миллиардтан астам пеннині қайта соғу үшін кеткен уақытты ескере отырып, пеннинің мөлшерін кішірету мүмкін емес деп есептелді, өйткені пенниді қабылдайтын көптеген автоматты машиналарды қайта жабдықтау қажет болар еді. Оның орнына 1937 жылы үш пенс монетасы енгізілді. Бұл он екі қырлы монета үш пенни немесе жарты пенниге тең салмақты және ыңғайсыз болғандықтан, ал күміс үш пенс монетасы тым кішкентай деп есептелді.

The death of de Saulles in 1903 had led to the abolition of the post of Engraver, and coins for George V, who took the throne on Edward's death in 1910, were subject to a design competition won by Bertram Mackennal, who also prepared the medal for the Coronation. The King apparently liked his work, as he was appointed a Member of the Royal Victorian Order in 1911 and knighted in 1921. The inscription around the left facing bust reads GEORGIVS V DEI GRA BRITT OMN REX FID DEF IND IMP, while no significant change was made to the reverse design. The new bronze coins were made current by proclamation dated 28 November 1910, effective 1 January 1911. In addition to those struck at the Royal Mint, in 1912, 1918 and 1919 some pennies were produced at the Heaton Mint in Birmingham, and are identified by an "H" mint mark to the left of the date. In 1918 and 1919 some were produced at the Kings Norton Metal Co. Ltd, also in Birmingham, and have a "KN" there instead. Both firms also provided blanks to the Royal Mint for striking into pennies from 1912 to 1919. This was due to high demand for small change, initially caused by the 1911 implementation of the National Insurance Act by the Asquith government, and thereafter by the war years. Also feeding the demand for pennies were automatic slot machines, a trend noticed as early as 1898. To reduce the number of worn pieces in commerce, the Royal Mint had in 1908 agreed to accept the return of worn pre 1895 pennies and halfpennies through banks and post offices, and from 1922, pieces dated 1860 to 1894 would be redeemed in any condition, though they remained acceptable in circulation. The pre 1860 copper penny had been demonetised after 1869 in Britain (though accepted at full face value by the Mint until 1873) and in 1877 for the colonies. King George's pennies were produced in the same alloy as before until 1922, but the following year the composition of bronze coins was set at 95.5 percent copper, 3 percent tin, and 1.5 percent zinc, although the weight remained at and the diameter This alloy was slightly more malleable; the lessened force needed to strike pennies helped minimise ghosting. No pennies were struck for the years 1923, 1924 or 1925; this was due to lack of demand as the interwar years saw alternating gluts and shortages of pennies. In 1928, the King's portrait was reduced in size, effectively eliminating the ghosting problem. The inscription around the three variations of the left facing head remained GEORGIVS V DEI GRA BRITT OMN REX FID DEF IND IMP, while Britannia remained on the reverse, as before, though that design was slightly modified in 1922. By the end of George's reign, in 1936, the bronze penny, which had felt lighter in weight compared with older coppers when the alloy was first used for it in 1860, was regarded as weighty and cumbersome, the heaviest bronze coin in circulation in Europe. The weight when in bulk caused problems for business; the London Passenger Transport Board received 6,000 tonnes of pennies, halfpennies and farthings a year. A reduction of size for the penny was deemed impractical, given the time it would take to recoin the 3,000,000,000 pennies in circulation, and because many automatic machines that took pennies would have to be reconfigured. The major response would be the 1937 debut of the brass threepence coin. This twelve sided piece was introduced since threepence worth of pennies or halfpennies was heavy and inconvenient, and the silver threepenny bit was deemed too small.

1933 ж. сирек кездесетін

1933 жылы монета жасау зауытына пенни шығарудың қажеті болмады, себебі коммерциялық сұраныс жоқ еді және қоймада жеткілікті монеталар бар еді. Сол кезде патша жаңа ғимараттардың іргетасына ағымдағы жылдың монеталарын салу дәстүрі болған. Монета зауыты осы мақсат үшін 1933 жылы үш пенни, сондай-ақ өзінің мұражайына және Британ мұражайына, ал кемінде тағы екеуін соқты. Соның нәтижесінде, адамдар қалталарында кездестіре алатын сирек монета пайда болды, және бұл, әдетте, ең танымал британдық сирек монета болып саналады. Соғылған монеталардың нақты саны тіркелмеген, бірақ жеті данасы бар екені белгілі. 1933 жылғы пеннилердің бірі 2016 жылы 193 875 АҚШ долларына (сол кездегі бағамен 149 364 фунт стерлинг) сатылды. Белгілі 1933 жылғы пеннилерді Корольдік монеталар мұражайында, Британ мұражайында, Лондон университетінің Сенат үйінің астында (1933 жылы король Георг орналастырған), үш жеке коллекцияда және біреуі ұрланған, қайда екені белгісіз жерде табуға болады. Жоғалған монета 1933 жылы Лидстегі Миддлтондағы Сент-Кросс шіркеуінің іргетасы астына салыныпты; ол 1970 жылдың тамызында шіркеуді қайта құру кезінде ұрылардың қолына тиді, олар монеталар жиынтығын шіркеудің астынан алып кетті. Басқа ұрлықтардың алдын алу үшін Рипон епискобы Джон Мурман 1933 жылғы пенниді Хоксворт Вуд, Кирксталл, Лидстегі Сент-Мэри шіркеуінің астынан қазып алып, сатуға бұйрық берді, ол да солай болды. Пенни үшін дәстүрлі Британия мотиві сақталғанмен, жарты пенни мен фартингке өздерінің дизайндары берілді. Георгтың (1937–1952) пеннилерінде оның солға қараған бейнесі бар, бұл да Паджеттің жұмысы, және оларға (1948 жылға дейін) GEORGIVS VI D G BR OMN REX F D IND IMP, ал (1949 жылдан бастап) GEORGIVS VI D G BR OMN REX FIDEI DEF деген жазулар қашалған, ел тәуелсіздік алғаннан кейін «Үндістан императоры» деген латынша аббревиатура алынып тасталды. 1937–1940 және 1944–1951 жылдар аралығында айналысқа шығарылған пеннилер болды, бірақ қажет болған жағдайда 1941–1943 жылдары 1940 жылғы үлгіні пайдаланып колониялар үшін де пеннилер шығарылды. Олар негізінен Гибралтар мен Британдық Вест-Индияға жіберілді. 2000 жылғы Coincraft британдық монеталар каталогының нұсқасында соғыс кезеңіндегі үзіліс пеннилердің артығымен байланысты делінген, бірақ нумизмат Керри Роджерс 2016 жылғы екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Фиджидегі валюталық төтенше жағдай туралы мақаласында колониялық заңнамалық құжатқа сілтеме жасап, оның қорғаныс өнеркәсібі үшін мысты сақтау қажеттігін айтты. 1942 жылы 1940 жылғы үлгідегі пеннилерді шығарудан бастап құрамы өзгертілді, себебі қалайы өте маңызды соғыс материалы болды, оның көп бөлігі Малайядан келетін. Сондықтан 1945 жылға дейінгі пеннилер 97 пайыз мыс, 0,5 пайыз қалайы және 2,5 пайыз мырыштан тұрады. Мұндай монеталар соғысқа дейінгі монеталардан өзгеше түске ие болады және оларды қараңғылату үшін натрий тиосульфатымен өңдеген. Бұл зат «гипо» деп аталды, ол 1934 жылғы барлық пеннилерді шығарылғанға дейін қараңғылатты және 1935 жылғы монеталардың көпшілігін, ал 1946 жылы қайта қолданылды, монеталардың түсін өзгертіп, жаңа пеннилерді жинауға кедергі келтірді. Соғысқа дейінгі қорытпа 1945 жылы қалпына келтірілсе де, Монета зауыты 1959 жылы бұл шешімнен бас тартып, монетаның ондық тарихының соңына дейін химиялық өңдеусіз соғыс уақытындағы құрамнан пеннилер жасады және жаңа ондық қола монеталар үшін де осы құрамды қолданды. 1940-жылдардың соңында Ұлыбританияда пенниге деген сұраныс төмендеді, бұл, мүмкін, жеңіл, ыңғайлы мыс үш пенс монетасының танымалдылығына байланысты болды, оның салмағы қола монеталардағы тең құндылықтың төрттен бір бөлігінен азырақ еді. Соғыстан кейін бірден пенниге деген сұраныс жоғары болды, бірақ 1949 жылдың қаңтарында төмендеді, ал сол жылдың мамырында Корольдік монета зауыты монетаны шығаруды тоқтатты. Ресми органдар сұраныстың төмендеуі инфляцияға байланысты тұрақты екенін қорытындылады; оның сатып алу қабілеті өте төмен болды және көптеген автоматты машиналар оны қабылдамады. Корольдік монета зауыты 1951 жылдан бастап балқыту үшін банктерден артық мысты сатып алды, ал онжылдықтың соңына қарай шамамен 1,2 миллион фунт стерлинг айналыстан шығарылды. 1950 және 1951 жылғы айналысқа шығарылған пеннилер тек колониялар үшін шығарылды, себебі Ұлыбританияда олардың қажеті болмады. 1956 жылы 1950 жылғы барлық монеталар (әлі де Ұлыбританияда сақталып жатқан) және 1951 жылғы өндірістің үштен екі бөлігі Бермудаға жіберілді. Екі монетаның да саны бұрынғы Георг VI пеннилерімен салыстырғанда төмен болды, ал Лондон дилерлері аралдарға шабуыл жасап, монетаның әрқайсы үшін бір фунттан ұсынды. Монеталарды шығарылған жылына қарай жинау (әсіресе пенни) 1960-жылдардың басында танымал болды; 1951 жылғы пеннидің инвестициялық әлеуеті туралы көптеген батыл мәлімдемелер жасалғаннан кейін монета белгілі бір культ статусына ие болды. Корольдік монета зауыты соққан 1952 жылғы бір пеннидің бірегей екеніне сенді.

There was no need for the Mint to produce any pennies in 1933 because there was no commercial demand, and it held plenty of stock. There was a custom at that time for the King to place a set of coins of the current year under the foundation stone of important new buildings, and the Mint struck three 1933 pennies for this purpose, also one each for its own museum and for the British Museum, and at least two others. The result was a rarity that people thought might turn up in their pocket change, and that is probably the best known British rare coin. The precise number struck was not recorded at the time; seven are known to exist. One of the 1933 pennies sold in 2016 for US$193,875 (£149,364 at the time). The known 1933 pennies are to be found in the Royal Mint Museum, the British Museum, under the Senate House of the University of London (placed there by King George in 1933), with three now in private collections, and one that was stolen, its whereabouts unknown. The missing coin was placed in 1933 under the foundation stone of Church of St Cross, Middleton, Leeds; it was stolen in August 1970 during the church's reconstruction, by thieves who managed to remove the set of coins from beneath the church. To prevent possible further theft, John Moorman, Bishop of Ripon, ordered that the 1933 penny placed under St Mary's Church, Hawksworth Wood, Kirkstall, Leeds, be unearthed and sold, which it was. Although the customary Britannia motif was retained for the penny, the halfpenny and farthing were given their own designs. George's pennies (1937–1952) have a left facing bust of him, also by Paget, with the inscription (to 1948) GEORGIVS VI D G BR OMN REX F D IND IMP, and (from 1949) GEORGIVS VI D G BR OMN REX FIDEI DEF, removing the Latin abbreviation for "Emperor of India" after that nation had gained independence. Pennies were produced for circulation dated 1937–1940, and 1944–1951, although when necessary pennies were produced for the colonies in 1941–1943 using the 1940 dies. These went principally to Gibraltar and the British West Indies. Although the 2000 edition of the Coincraft catalogue of British coins says the wartime pause was due to a surplus of pennies, numismatist Kerry Rodgers, in his 2016 article on the currency emergency in Fiji during the Second World War, cited a colonial legislative record to the effect that it was to conserve copper for munitions. Beginning with the 1942 production of 1940 dated pennies, the composition was altered, as tin was a critical war material, rare because most of it came from Malaya, so pennies from then until later in 1945 are 97 percent copper, 0.5 percent tin, and 2.5 percent zinc. Such coins tarnish to a colour different than the prewar coins, and they were treated with sodium thiosulphate to give them a darker tone. That substance, dubbed "hypo", had been used to darken all 1934 pennies before issue and most of the 1935 mintage, "Hypo" would be used again in 1946, discolouring the coins to discourage the hoarding of new pennies. Although the prewar alloy was restored in 1945, the Mint reversed itself in 1959, made pennies out of that wartime composition for the remainder of the coin's pre decimal history without chemical treatment, and continued its use for the new decimal bronze pieces. By the late 1940s, demand for pennies was falling in Britain, likely due to the popularity of the lighter, more convenient, brass threepence coin, which weighed less than a quarter of the same value in bronze coins. The immediate aftermath of the war had seen a strong demand for pennies until January 1949, when it dropped off and, in May of that year, the Royal Mint stopped the coin's production. Officials concluded that the fall in demand was permanent due to inflation; its purchasing power was minimal, and many automatic machines no longer took it. The Royal Mint redeemed surplus coppers from the banks for melting beginning in 1951, and by the end of the decade, some £1.2 million worth had been removed from circulation. The 1950 and 1951 circulation pennies were produced only for the colonies as none were needed in Britain. During 1956, the entire 1950 mintage (still held in stock in Britain) and three quarters of the 1951 production were sent to Bermuda. Both mintages were low compared with earlier George VI pennies, and London dealers descended on the islands, offering a pound a coin. Collecting coins by date (especially the penny) became popular in the early 1960s; after many bold claims about the investment potential of the 1951 penny were made, the coin acquired something of a cult status. One 1952 penny believed to be unique was struck by the Royal Mint.

Елизавета II және серияның соңы (1953-1970)

1/240 фунт құндылығындағы монеталар сериясы Елизавета II-ге арналған ондық жүйеге дейінгі соңғы шығарылымдармен аяқталады. Жаңа тәждік кезеңде пеннидің немесе басқа қола монеталардың арт жағына ешқандай маңызды өзгеріс енгізілмеді, ал оның монеталары 1952 жылғы 25 қарашадағы жарлық арқылы 1953 жылғы 1 қаңтардан бастап қолданысқа енгізілді. 1953 жылы айналысқа арналған пеннилер соғылмады, бұл фартинг пен жарты корона арасындағы айналысқа шығарылмаған жалғыз номинал болды. Бұл себебі айналыста көптеген пеннилердің болуымен байланысты. Сол жылы Королеваның тәж кию рәсіміне арналған үлгілер жиынтығы, соның ішінде пенни шығарылды, әр монетаның ал жағында Мэри Гиллик салған Королеваның оңға қараған бейнесінің айналасында ELIZABETH II DEI GRA BRITT OMN REGINA F D деген жазу орналастырылған. Бұл монеталар айналысқа шығарылмады, бірақ үлгілер жиынтығы номиналды құнынан сәл ғана қымбатқа сатылғандықтан, кейін олардың көптегені ашылып, қолданысқа берілді. Пеннилердің барлық келесі соғылғандарында жазу ELIZABETH II DEI GRATIA REGINA F D болып келді. "Барлық Британияның патшайымы" деген латын тіліндегі сөздерді алып тастау және оны жай ғана "Патшайым" деп атау Британ достастығының өзгеруіне байланысты болды, онда сол кезде бірнеше республикалар да кірді. 1954 жылғы бір пенни белгілі, ол Корольдік монетаханада қалыптарды сынау мақсатымен соғылып, балқытуға арналған, бірақ айналыстан табылған. 1950 жылдардың соңына қарай металл бағасының өсуі қола монеталардың барлығын шығынмен соғуға әкеп соқты; Монетахана олардың мөлшерін азайтуға үміттенді, ал 1960 жылдың соңында фартингтің алынып тасталуы мұндай схеманы жүзеге асыруға көмектесті. 1961 жылға дейін ғана көбірек пеннилерді соғу қажеттігі туды, және өндіріс жыл сайын үлкен көлемде жалғасты, содан кейін 1967 жылғы айналысқа арналған соңғы ондық жүйеге дейінгі пеннилер соғылды. Ескі қола пенни 1960 жылдары ондық валюта жоспарланғандықтан жойылуға тиіс болды. Ол 1967 жылдан кейін де соғыла берді, әлі де сол күнді көрсетіп тұрды. 97 проценттік мыс, 0,5 проценттік қалайы және 2,5 проценттік мырыш қоспасы 1960 жылдардағы пеннилерді жасау үшін қайта қолданылды. Соңында коллекционерлерге арналған 1970 жылғы сынақ сапалы монеталар шығарылды, бұл 1200 жыл бойы елге жақсы қызмет еткен номиналға қоштасу болды. Пеннидегі Британияның ұзақ жылдар бойы бейнеленген суреті мүсінші Кристофер Айронсайдпен ондық жүйеге көшкеннен кейінгі елу пенс монетасына аударылды. Ондық валюта жөніндегі кеңес ондық күннен кейін 18 айға дейін ауысу қажеттігін күткен, бірақ "ескі пенни" айналыстан тез жоғалып кетті және ол 1971 жылғы 31 тамыздан бастап заңды төлем құралы болмай қалды. Бұл қоладан жасалған үш монетаның соңғысы болды, өйткені жарты пенни 1969 жылы алынып тасталған. Ондық жүйе енгізілгеннен кейін жаңа пенни фунттың 1/100 бөлігін құрады, бұл оның алдыңғысына қарағанда 2,4 есе көп.

The series of pennies worth 1/240 of a pound concludes with the pre decimalisation issues for Queen Elizabeth II. No major change was made to the reverse designs of the penny or other bronze coins with the new reign, and her coins were made current by a proclamation of 25 November 1952, effective 1 January 1953. No pennies were struck for circulation in 1953, the only extant denomination between the farthing and half crown not to see a circulation issue. This was because of the large number of pennies in circulation. Specimen sets, including the penny, were issued for the Queen's Coronation that year, with the obverse of each coin inscribed ELIZABETH II DEI GRA BRITT OMN REGINA F D around the right facing bust of the Queen by Mary Gillick. These were not issued for circulation, but as the specimen sets were sold for only a slight advance on face value, many were later broken open and spent. In all subsequent mintings of the penny, the inscription was ELIZABETH II DEI GRATIA REGINA F D. The deletion of the Latin for "Queen of all the Britains" in favour of designating her simply as "Queen" was due to the changing nature of the British Commonwealth, which by then included some republics. One 1954 penny is known, struck for die testing purposes at the Royal Mint, and intended for melting, but recovered from circulation. By the end of the 1950s, the price of metal ensured that every bronze coin was struck at a loss; the Mint hoped for a reduction in size, and the demonetisation of the farthing at the end of 1960 helped clear the way for such a scheme. It was not until 1961 that there was a need for more pennies to be minted, and production continued each year in very large numbers until the final pre decimal pennies for circulation, dated 1967, were coined. The old bronze penny was slated for elimination as decimal currency was planned in the 1960s. It continued to be struck after 1967, still bearing that date. The 97 percent copper, 0.5 percent tin, 2.5 percent zinc alloy was used again for the 1960s pennies. Finally, there was an issue of proof quality coins dated 1970 for collectors, to bid farewell to a denomination which had served the country well for 1200 years. The longstanding depiction of Britannia on the penny was translated by sculptor Christopher Ironside to the post decimal fifty pence coin. The Decimal Currency Board had anticipated the need for a transition of up to 18 months after Decimal Day, 15 February 1971, but the "old penny" quickly vanished from circulation and it ceased to be legal tender after 31 August 1971. It had been the last survivor of the three bronze coins, as the halfpenny had been withdrawn in 1969. With decimalisation the new penny carried a value of 1/100 of a pound, 2.4 times the value of its predecessor.