АҚШ Әскери-теңіз күштерінің «Беннингтон» ұшақ тасушысы
USS Bennington (CV-20)
USS Bennington (CV-20) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің Essex классындағы ұшақ тасымалдағышы. 1944-1946жж. және 1952-1970жж. қызмет етті, тарихы, құрылысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "Эссекс" классындағы ұшақ тасымалдаушысы.
Essex class aircraft carrier of the US Navy
USS Bennington (CV/CVA/CVS 20) 1944 жылдан 1946 жылға дейін және 1952 жылдан 1970 жылға дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті. 1994 жылы металл тескісіне сатылды.
USS Bennington (CV/CVA/CVS 20) was an in service with the United States Navy from 1944 to 1946 and from 1952 to 1970. She was sold for scrap in 1994.
Екінші дүниежүзілік соғыс
USS Bennington американдық төңкеріс соғысы кезінде 1777 жылы Вермонт штатының Беннингтон қаласы маңында болған шайқас құрметіне аталған. Американдықтардың осы шайқастағы жеңісі Саратогада генерал Бургойннің жеңіліске ұшырауына үлкен үлес қосты. Кеме 1942 жылдың 15 желтоқсанында Нью-Йорк кеме құрылысшылық зауытында салына бастады және 1944 жылдың 26 ақпанында Миннесота штатының конгрессмені Мелвин Маас әйелінің демеушілігімен суға түсірілді. 1944 жылдың 6 тамызында капитан Джеймс Б. Сайкс басқаруымен кеме құрылымын аяқтады. Беннингтон 14 желтоқсанға дейін сынақтарды, тексеру жаттығуларын және сынақтан кейінгі дайындықтарды аяқтады, содан кейін Нью-Йорктен шығып, Тынық мұхиты бағытына бет алды. 21 желтоқсанда Панама каналы арқылы өтіп, 29 желтоқсанда Сан-Диегоға жетті. 1945 жылдың 1 қаңтарында кеме Сан-Диегодан шығып, батысқа сапарын жалғастырды. 7 қаңтарда ол Гавайидегі Перл-Харборға келді. Айдың қалған бөлігінде Гавайи операциялық аймағында әуе және артиллериялық жаттығулар жүргізді. 1 ақпанда Беннингтон Пёрл-Харбордан Belleau Wood, Bunker Hill, Randolph, Saratoga және Alaska үлкен крейсерімен бірге Каролин аралдарындағы Улити атолліндегі 58-ші жедел әскер тобына қосылды.
USS Bennington was named for a battle in 1777 near Bennington, Vermont, during the American Revolutionary War, in which American victory contributed to the ultimate defeat of General Burgoyne at Saratoga. The carrier was laid down on 15 December 1942 by the New York Naval Shipyard and launched on 26 February 1944, sponsored by the wife of Congressman Melvin Maas of Minnesota. She was commissioned on 6 August 1944, Captain James B. Sykes in command. Bennington completed trials, shakedown training, and post shakedown availability by 14 December when she departed New York and headed for the Pacific theater. She transited the Panama Canal on 21 December and moored at San Diego on the 29th. On New Year's Day 1945, the carrier stood out of San Diego to continue her voyage west. She arrived in Pearl Harbor, Hawaii, on 7 January. For the remainder of the month, she conducted air and gunnery training in the Hawaiian operating area. On 1 February, Bennington exited Pearl Harbor in company with the aircraft carriers Belleau Wood, Bunker Hill, Randolph, Saratoga and the large cruiser Alaska to join Task Force 58 at Ulithi Atoll in the Caroline Islands.
Иво Джима маңындағы операциялар
8 ақпанда Улити лагунасына жетіп, 58.1 тапсырмалық тобының құрамына кірді. Ұшақ тасымалдаушы кеме Улитиде екі күн ғана болды, 10-ы күні атоллдан TG 58.1 тобымен бірге шығып, Иво Джимаға түскен әскерге қолдау көрсету мақсатында жапон аралдарына әуе шабуылын жасады. 58-ші арнайы топ солтүстікке қарай жүзуден бұрын, Мариан аралдарының жанында Тинианда жаттығулар өткізді. Әуе топтары 12 ақпанда оқу рейстерін орындағаннан кейін, кемелер 14 ақпанда теңізде отын құйып, Токиодан оңтүстік-шығысқа қарай 200 шақырым жердегі ұшыру алаңына бет алды. 16-сы күні 58-ші арнайы топ Жапонияға әуе шабуылын бастады. Беннингтонның ұшқыштары Токио мен Йокосукадағы ірі жапон теңіз базасына шабуыл жасады. Олардың әріптестері Жапонияны бомбалағанда, Беннингтонның әуе күзеті (CAP) TG 58.1-ді әуе шабуылдарынан қорғауға көмектесті және үш жау ұшағын атып түсірді. Өкінішке орай, оның әуе тобы Жапония үстінде зениттік артиллериядан бір ұшақты жоғалтты. Ұшақ тасымалдаушы кеме 18 ақпанда Хонсю аймағынан кетуге бұйрық берді, келесі күні отын құйып, Иво Джимаға жақын қолдау көрсету үшін жүзіп кетті. Ол 20-22 ақпан аралығында бұл міндетін жалғастырды, ал 23-і күні отын толықтыру үшін басқа кемелермен кездесті. Келесі күні ол және оның бауыр кемелері Жапонияға қайта бағыт алды. 25-і күні оның әуе тобы Токио аймағына тағы бір шабуылға қатысты. 26-сы күні Беннингтон Рюкю аралдарындағы Окинавадағы әуежайларға шабуыл жасады. 58-ші арнайы топ 3-і күні Улитиге қайтып келді және келесі күні сегіз күндік демалысқа кірді.
She arrived in Ulithi lagoon on 8 February and became a unit of Task Group (TG) 58.1. The aircraft carrier remained at Ulithi only two days, departing the atoll with TG 58.1 on the 10th to make air attacks on the Japanese home islands in support of the landings on Iwo Jima. Task Force 58 steamed first to the vicinity of the Marianas to conduct rehearsals over Tinian before heading north. After the air groups carried out the training sorties on 12 February, the ships fueled at sea on the 14th and then headed toward the launching point some 200 km southeast of Tokyo. On the 16th, TF 58 launched its air strikes on Japan proper. Bennington aviators went after targets both at Tokyo and at Yokosuka, site of the large Japanese naval base. While their colleagues pounded Japan, pilots in Benningtons Combat Air Patrol (CAP) helped to protect TG 58.1 from air raids and shot down three intruders. On the negative side, her air group lost one plane to antiaircraft fire over Japan. The aircraft carrier retired from the vicinity of Honshu on 18 February, fueled the next day, and then steamed toward Iwo Jima to provide close support. She continued that duty from 20 to 22 February before retiring for a fueling rendezvous on the 23rd. The following day, she and her sister carriers set a course back toward Japan. On the 25th, her air group participated in another series of attacks on the Tokyo region of Japan. Retiring on the 26th, Bennington launched aircraft against airfields on Okinawa in the Ryukyu Islands on 1 March. TF 58 headed back to Ulithi on the 3rd and reentered that anchorage the following day for eight days of rest and relaxation.
Окинавадағы жорық
14 наурызда ол теңізге қайта оралды. Бірнеше күндік оқу-жаттығулардан кейін Беннингтон және 58-ші операциялық топтың (TF 58) басқа авиатасымалдаушылары Окинаваға жоспарланған шабуылға дайындық ретінде әуежайлар мен теңіз базаларын жою мақсатымен Жапонияның негізгі аралдарының ең оңтүстігіндегі Кюсюге бет алды. Бұл шабуылдар 18 наурызда басталды, ал келесі күні Беннингтон ұшақтары Куре теңіз арсеналы мен Хиросима аймағына шабуыл жасады. 20-сы күні Беннингтонның 82-ші авиациялық тобының (CVG 82) ұшақтары тағы да Кюсюдегі әуежайларға шабуылдады. Сол күні Беннингтон және 58-ші операциялық топтың басқа бөлімдері Жапон суларынан Окинаваға қарай, қонуға тікелей қолдау көрсету үшін кері шегінуді бастады. 23 наурызда Окинава мен оның төңірегіндегі аралдарға шабуылдар жасау басталды, негізінен Керама Реттоға, Окинаваның оңтүстік бөлігінің батысында орналасқан және шабуылдаушы күштердің алғашқы мақсатын құрайтын аралдар тобына бағытталды. Флоттың тірегі және алдыңғы жөндеу базасы ретінде қажетті аралдардың кішкентай тобы келесі күні кешке жауылды, ал жылдам авиатасымалдаушылар назарын негізгі мақсатты әлсіретуге аударды. Операцияның бұл кезеңі 1 сәуірдегі алғашқы қонудың таңертеңгіне дейін жалғасты. Шабуыл күштері жағаға шыққаннан кейін Беннингтон және басқа жылдам авиатасымалдаушылар Окинава мен оны қоршаған аралдарға тікелей қолдау көрсету және жапондық аралдарға, негізінен Кюсюге, алыс қашықтықтан қолдау көрсету үшін уақыттарын бөліп бастады. 7 сәуірде Беннингтон ұшақтары Жапон императорлық теңіз күштерінің соңғы ірі әрекетін тоқтатуға көмектесті. "Ямато" жауынгерлік кемесі, "Яхаги" жеңіл крейсері және сегіз эсминец Окинаваға қонуды бұзу мақсатымен Жапониядан шықты. Бұл күштің әуеден қорғанысы болмағандықтан, 6 сәуірде американдық су асты кемелері, ал 7 сәуірде американдық патрульдік ұшақтары байқады. 7 сәуірде 58-ші операциялық топтың шабуыл тобы күшті кездестіргенде, "Ямато", "Яхаги" және төрт эсминец батып кетті. Қашып шыққан төрт эсминецке де зақым келтірілді, бірақ Сасебо теңіз арсеналына жетуге үміттенді. Беннингтон авиаторлары жауынгерлік кемеге кемінде екі торпедалық соққы бергенін мәлімдеді, бұл үшін олардың авиациялық тобынан бір ұшақ құрбан болды. Авиатасымалдаушы Окинава операциясына қолдау көрсетуді жалғастырды, жаудың әуе шабуылдарын ұстап тұру үшін жауынгерлік әуе патрулін ұйымдастырды және осы шабуылдардың бастапқы нүктелері болған әуежайларға шабуыл жасады. 28 сәуірде Беннингтон және 58.1-ші операциялық топтың қалған бөлігі Окинава маңынан Улитиге демалысқа кетті. Ол 30 сәуірден 9 мамырға дейін флоттың тірегінде болды. Соңғы күні ол Улитиден шығып, аймақта жаттығулар өткізгеннен кейін 10 мамырда Окинаваға қайтып келді. 12 мамырда Окинава операциясын қолдауды жаңартты. Ол уақытын аралда соғысып жатқан әскерлерге тікелей қолдау көрсету және Кюсюдегі әуежайларға қарсы шабуылдар жасау арасында бөліп отырды. Маусымның басында Беннингтонның ұшу палубасы зақымдалды, өйткені 38-ші операциялық топ (27 мамырда флот, операциялық топтар мен топтардың тағайындамасы өзгерді) "Конни" тайфунынан өтті. 9 маусымда Лейте шығанағына және жөндеуге бағыт алды. Кеме 11-ші күні мақсатына жетті және 27-ші күнгейін жөндеуден өтті. 1 шілдеде ол 38-ші операциялық топтың қалған бөлігімен бірге Сан-Педро шығанағынан (Филиппин) шықты.
On 14 March, she returned to sea. After several days of training exercises, Bennington and the other carriers of TF 58 steamed toward Kyushu, southernmost of the major Japanese home islands, to hit airfields and naval bases there in preparation for the projected invasion of Okinawa. Those attacks went forward on 18 March; and, the following day, Bennington aircraft struck the Kure Naval Arsenal and the area of Hiroshima. On the 20th, the aircraft of Benningtons Carrier Air Group 82 (CVG 82) again attacked airfields on Kyushu. That same day, Bennington and the other units of TF 58 began their retirement from Japanese waters and toward Okinawa to begin direct support for the landings. On 23 March, she began launching raids against Okinawa and the surrounding islands, concentrating primarily on Kerama Retto, a small group of islands located due west of the southern portion of Okinawa and which constituted the first objective of the invading force. That small group of islands, needed as a fleet anchorage and forward repair base, fell late the following day, and the fast carriers shifted their attention to softening up the main objective. That phase of the operation lasted until early on the morning of the initial landings on 1 April. After the assault force went ashore, Bennington and the other fast carriers began dividing their time between strikes on Okinawa and the surrounding islands in direct support of the occupying troops and raids on the Japanese home islands, primarily Kyushu, in distant support of the operation. On 7 April, Bennington aircraft helped stifle the last major action of the Imperial Japanese Navy. The battleship Japanese battleship Yamato, escorted by light cruiser Japanese cruiser Yahagi and eight destroyers, came out of Japan in a desperate attempt to break up the landings at Okinawa. That force, lacking any air cover, was spotted on the 6th by American submarines; and, on the 7th, by American patrol planes. When TF 58 attack groups found the force on the 7th, Yamato, Yahagi, and four of the destroyers were sunk. The four destroyers that escaped also suffered damage but managed to reach the Sasebo Naval Arsenal. Bennington aviators claimed at least two torpedo hits on the battleship at the cost of a single plane from her air group. The aircraft carrier continued to give support to the Okinawa operation, to provide combat air patrol to intercept enemy air raids, and to attack the airfields that were the points of origin for those raids. On 28 April, Bennington and the rest of TG 58.1 left the vicinity of Okinawa for rest and relaxation at Ulithi. She remained at the fleet anchorage from 30 April to 9 May. On the latter day, she stood out of Ulithi and, after exercises in the area, headed back to Okinawa on the 10th. The aircraft carrier resumed support duty for the Okinawa campaign on 12 May. Again, she divided her time between direct support for the troops fighting on the island and sweeps against the Kyushu airfields. Early in June, Bennington suffered a damaged flight deck when TF 38 (on 27 May the fleet, task forces, and task groups changed designation) steamed through Typhoon Connie. On 9 June, she set a course for Leyte Gulf and repairs. The ship arrived at her destination on the 11th and underwent repairs until the 27th. She cleared the base at San Pedro Bay (Philippines) on 1 July in company with the rest of TF 38.
Соғыстың аяқталуы
Соғыстың қалған бөлігінде ол және басқа жылдам авиатасымалдаушылар Жапон аралдары мен оларды қоршаған суларға толық назар аударды. Оның ұшақтары Хоккайдодан солтүстікте Кюсюге дейін оңтүстікте созылған аралдар тізбегінің бойымен, Хонсюға жиі шабуылдар жасады. Мақсаттарына өнеркәсіптік кешендер, әскери және теңіз базалары, сондай-ақ кемелер кірді. 15 тамызда Жапонияның капитуляциясы жайлы хабар келгенде, ол әлі де Хонсю маңында әуе шабуылдарын жүргізіп жатқан еді. Жаулық аяқталғаннан кейін, Беннингтон оккупациялық күштерді қолдау үшін Жапон аралдарындағы операцияларын жалғастырды. Оның авиаторлары әскери тұтқындарды ұстаған лагерьдерді іздеумен қатар, реттеліп қарауылдауды да жүзеге асырды. Бұл міндет 10 қыркүйекке дейін жалғасты, содан кейін ол Токио шығанағына кірді. Авиатасымалдаушы қазан айының ортасына дейін алыс Шығыста болды, содан кейін АҚШ-қа қайтып келді. Жолда Сайпанға тоқтады, онда әуе тобын түсірді, және Перл-Харборда болды, содан кейін 7 қарашада Сан-Франциско шығанағына кірді. 1946 жылдың қаңтар айының бірінші аптасына дейін ол онда қалды. Гавай аралдарында жаттығулар өткізгеннен кейін, тасымалдаушы Сан-Францискоға қайтып келді. Сәуір айының басында, әскери кеме CVG 19 тобымен бірге шығыс жағалауға сапарға шықты. Ол айдың ортасында Панама каналын өтіп, 22 сәуірде Вирджиния штатындағы Норфолк теңіз базасына жетті. Ол 8 қарашаға дейін онда болды, содан кейін қызметтен босатылды және Атлантика резервтік флотына қосылды.
For the remainder of the war, she and the other fast carriers concentrated exclusively upon the Japanese home islands and surrounding waters. Her planes ranged the length of the island chain from Hokkaido in the north to Kyushu in the south, making frequent attacks on Honshu. Targets included industrial complexes, military and naval installations, and shipping. She was still conducting air strikes off Honshu on 15 August when news broke of the Japanese capitulation. After hostilities ended, Bennington continued operations in the Japanese home islands in support of occupation forces. Her aviators conducted routine patrols as well as searches for camps containing Allied prisoners of war. That duty lasted until 10 September at which time she entered Tokyo Bay. The aircraft carrier remained in the Far East until mid October when she set course back to the United States. Along the way, she stopped at Saipan, where she disembarked her air group, and at Pearl Harbor before entering San Francisco Bay on 7 November. She remained there until the first week in January 1946 when she returned to sea, bound for Hawaii transporting a load of planes and a draft of men. After conducting some training operations in the Hawaiian Islands, the carrier headed back to San Francisco where she arrived on 30 March. Early in April, the warship set out on a voyage to the east coast with CVG 19 embarked. She transited the Panama Canal at mid month and arrived at Norfolk Naval Base, Virginia, on 22 April. She remained there until 8 November at which time she was decommissioned and berthed with the Atlantic Reserve Fleet.
Қырғи қабақ соғыс
Беннингтон шамамен төрт жыл резервте тұрды. 1950 жылғы 29 қазанда ол Нью-Йорк кеме құрылыс-жөндеу зауыдына SCB 27A модернизациясын алу үшін көшірілді. Келесі екі жылда ол өзгеше өзгерістерге ұшырады, оның нәтижесінде суыру тереңдігі, ұзындығы және ені артты. Ұшу палубасы реактивті ұшақтарды қабылдау үшін күшейтіліп, кеңейтілді, ал кеме аралы жаңасымен ауыстырылды. Катапульттар мен лифттер сияқты басқа да жабдықтарға да осы мақсатқа жету үшін көптеген түзетулер енгізілді. 1952 жылғы қазан айында, бұл өзгерістерді аяқтағаннан кейін, ол шабуылға арналған авианосец (CVA 20) деп қайта тағайындалды. 13 қарашада капитан Дэвид Б. Янг 1400-ден астам адамның қатысуымен өткен салтанатта Беннингтонды қабылдады, олардың ішінде Әскери-теңіз министрі Дэн А. Кимболл және контр-адмирал Роско Х. Хилленкоттер де болды. 1953 жылғы 13 ақпанда 14-ші әскери-әуе тобы полковник У. Р. Кэмпбеллдің басшылығымен Беннингтонға қызметке келді, ал Беннингтон Флорида жағалауындағы суларға авианосецтерді сынау үшін аттанды. Беннингтонға алғашқы рет тұрақтап қонған ұшақты подполковник Т. В. Фёрлоу AD Skyraider ұшағымен жасады, ол қайта іске қосылғаннан кейін. Фёрлоу 211-ші шабуыл жасағының командирі болды. Беннингтонға қонған алғашқы реактивті ұшақ 18 ақпанда майор Карл Э. Шмитт F9F 5 Cougar ұшағымен жасалды. Біліктілік аяқталғаннан кейін Беннингтон Гуантанамо шығанағындағы әскери-теңіз базасына барып, CVG 7 тобымен бірге 11 апталық сынақ жүргізді. Жарық беру кезінде 27 сәуірде бірінші қазандық бөлімінде жарылыс болды, нәтижесінде 11 адам қаза тапты. 29 сәуірде Гуантанамо шығанағына кіріп, бір апта ішінде жөндеу жұмыстарын аяқтағаннан кейін теңізге қайта оралды. 7 мамырда оқу-жаттығуларын аяқтап, Нью-Йоркке бағыт алды. Норфолкта әуе тобын түсіргеннен кейін, 25 мамырда Нью-Йорк кеме құрылыс-жөндеу зауыдына сынақтан өткеннен кейінгі жұмыстарды бастау үшін қайта кірді. Сол жазда ол Род-Айленд штатындағы Квенсет-Пойнт әскери-әуе стансасынан АҚШ Атлантика флотының тұрақты операцияларын бастады. Бұл міндет қыркүйек айының ортасына дейін жалғасты, содан кейін ол НАТО-ның кең ауқымды жаттығуына, "Маринер операциясына" қатысу үшін теңізге шықты. Бұл операция 4 қазанда аяқталды, ал Беннингтон Гибралтар бұғазы арқылы өтіп, Жерорта теңізінде АҚШ-тың алтыншы флотымен бірге алғашқы орналасуын бастады, CVG 7 тобымен бірге. Бұл міндет 1954 жылғы 16 ақпанға дейін жалғасты, содан кейін ол үйге қайта жолға шықты. Беннингтон 21 ақпанда Квенсет-Пойнтқа әуе тобын түсіру үшін келді. 1 наурызда ол кеме құрылыс-жөндеу зауыдына және іске қосылғаннан кейінгі демалыс кезеңіне Нью-Йоркке көшті. Сәуірдің басында ол Флорида штатының Мейпорт қаласының жанында авианосецтерді сынау үшін теңізге қайта оралды. Ол бұл міндетті аяқтап, 29 сәуірде Квенсет-Пойнтқа оралды. Мамыр айының соңында ол Норфолкке оңтүстікке қарай жылжыды, онда 22 мамырда 181-ші әуе операциялық тобын (ATG 181) қабылдап, Наррагансет шығанағы аймағында авианосецтерді сынау үшін теңізге шықты.
Bennington remained in reserve for almost four years. On 29 October 1950, she moved to the New York Naval Shipyard to receive her SCB 27A modernization. Over the next two years, she underwent a transformation that increased her displacement, length, and beam. Her flight deck was strengthened and widened to accommodate jet aircraft, her island was replaced. She also received many modifications to other equipment, such as catapults and elevators, to accomplish the same purpose. In October 1952, while completing those alterations, she was re designated an attack aircraft carrier (CVA 20). On 13 November, Captain David. B. Young took command of Bennington in a ceremony attended by more than 1,400, including the Secretary of the Navy Dan A. Kimball and Rear Admiral Roscoe H. Hillenkoetter. Marine Air Group 14, under the command of Colonel W. R. Campbell, USMC reported for duty on Bennington on 13 February 1953, and Bennington set off for the waters off Florida to conduct carrier qualifications. The first arrested landing was made on Bennington since her recommissioning by Lieutenant Colonel T. W. Furlow in his AD Skyraider. Furlow was the commanding officer of Marine Attack Squadron 211. The first jet aircraft to land on Bennington occurred on 18 February by Major Carl E. Schmitt in a F9F 5 Cougar. When the qualifications were over, Bennington headed for Guantanamo Bay Naval Base where she underwent 11 weeks of shakedown training with CVG 7 aboard. During the training cruise, an explosion occurred in her number 1 fireroom on 27 April. 11 men were killed. She put into Guantánamo Bay on the 29th, completed repairs in a week, and returned to sea to continue her shakedown training. On 7 May, she concluded training operations and set a course back to New York. After a stop at Norfolk to disembark her air group, the carrier reentered the New York Naval Shipyard on 25 May to begin post shakedown availability. That summer, she began normal operations with the United States Atlantic Fleet out of her home port, Naval Air Station Quonset Point, Rhode Island. That duty lasted until mid September at which time she put to sea to participate in a large scale NATO exercise, "Operation Mariner". That operation ended on 4 October, and Bennington steamed through the Strait of Gibraltar to begin her first deployment with the United States Sixth Fleet in the Mediterranean Sea, still with CVG 7 on board. That assignment lasted until 16 February 1954 when she embarked upon her homeward voyage. Bennington arrived at Quonset Point on the 21st to disembark her air group. On 1 March, she moved to New York for a shipyard availability and a post deployment standdown period. Early in April, she returned to sea to conduct carrier qualifications off Mayport, Florida. She completed that mission and returned to Quonset Point on the 29th. Late in May, she moved south to Norfolk where she embarked Air Task Group 181 (ATG 181) on 22 May and put to sea for carrier qualifications in the Narragansett Bay area.
1954 жылы катапульттің жарылуы мен өрт
26 мамыр күні сағат 06:00-де Беннингтон біліктілік сынақтары үшін ұшақтарды ұшыруды бастады. Он минуттан кейін 1-ші ангардан шыққан ақ түтін капитан Уильям Ф. Раборнға екі жалпы өрт дабылын беруге себеп болды, ал бірнеше секундтен кейін кеменің сол жақ қанатындағы катапульта аккумуляторы жарылып, буланған майды шығарды. Бұл май белгісіз жылу көзімен тұтанды. 2004 жылы Ньюпорттағы Форт-Адамс мемлекеттік саябағында жарылыстан қаза тапқан теңізшілерге ескерткіш орнатылды. Беннингтон 12 маусымда кең ауқымды жөндеулер үшін Нью-Йорк теңіз кеме жасау зауытына келді. Зақымдалған аймақты жөндеуден басқа, зауыт бастапқыда кейінірек жоспарланған маңызды өзгерістерді де жасады. Ол SCB 125 модернизациясын алды. Екі ең маңызды өзгеріс – қатты ауа райында зақымдану мүмкіндігін азайту үшін жабық «дауылдық мұрын» қосылғандығы және әуе операцияларының тиімділігін арттыру үшін бұрышты ұшу палубасының орнатылуы болды. Жөндеу және өзгерістер 1955 жылдың 11 наурызына дейін аяқталды. 1955 жылдың 22 сәуірінде Әскери-теңіз министрі кемеге келіп, 1954 жылдың 26 мамырындағы іс-қимылдары үшін 178 экипаж мүшесіне медальдар мен мақтау қағаздарын табыс етті. 1955 жылдың 1 тамызында ол Лейк Шамплейнмен бірге 2-ші авиациялық дивизияның құрамына кірді. Кеме 25 сәуірде теңізге қайта оралды, Мейпорт әскери-теңіз станциясында кеме тасымалдаушы біліктілік сынақтарын өткізу үшін, ал Гуантанамо шығанағынан кейін күрделі жөндеуден кейінгі сынақтарды жүргізді. Келесі төрт айда ол АТГ 201 тобымен бірге шығыс жағалауында және Батыс Индиядағы қалыпты операцияларды жүргізді. 8 қыркүйекте кеме жаңа портына және жаңа флотқа сапарға шықты. Хорн мүйісін айналып өтіп, 20 қазанда Калифорния штатының Сан-Диего әскери-теңіз базасына жетті. Сол жерде ол АҚШ Тынық мұхиты флотына қосылды.
At 0600 on 26 May, Bennington began launching aircraft for the qualifications. Ten minutes later, white "smoke" emanating from Hangar Bay 1 caused Captain William F. Raborn to issue two general fire alarms and within seconds a series of explosions rocked the ship when the port side catapult accumulator burst and released vaporized lubricating oil which was detonated by some unknown heat source. A memorial to the sailors who died in the explosion was erected in 2004 at Fort Adams State Park in Newport, Rhode Island. Bennington arrived in the New York Naval Shipyard for extensive repairs on 12 June. In addition to repairing the damaged area, the shipyard made major modifications originally scheduled for a later date. She received the SCB 125 modernization. The two most notable changes were the addition of an enclosed hurricane bow to lessen the potential for damage in heavy weather and of an angled flight deck to improve the efficiency of air operations. She completed repairs and alterations by 11 March 1955. On 22 April 1955, the Secretary of the Navy came aboard and presented medals and letters of commendation to 178 of her crew in recognition of their actions on 26 May 1954. As of 1 August 1955, she was part of Carrier Division 2, along with Lake Champlain. The carrier returned to sea on 25 April to conduct carrier qualifications off Naval Station Mayport and post overhaul shakedown training out of Guantánamo Bay. For the next four months, she conducted normal operations along the east coast and in the West Indies with ATG 201 aboard. On 8 September, the carrier embarked upon a voyage to a new home port and a new fleet. Steaming around Cape Horn, she arrived Naval Base San Diego, California, on 20 October. There, the warship joined the United States Pacific Fleet.
1955-1964 жылдар
Келесі тоғыз жыл ішінде, АҚШ-тың Вьетнамдағы қақтығысқа толық қатысуына дейін, "Беннингтон" уақытын АҚШ-тың жетінші флотының алыс-шығыс суларындағы кезектері мен Калифорния жағалауындағы әдеттегі жаттығулары арасында бөліп өткізді. Осы кезеңде ол Батыс Тынық мұхитына бес рет аттанды. Алғашқы екеуі – 1955 және 1956 жылдардың қысында, сондай-ақ 1957 және 1958 жылдардың қысындағы сапарлар ресми сипатта болды, жаттығулар мен Азияның түрлі порттарына жасалған достық сапарларды біріктірді. Бірінші сапарға ATG 201, екінші сапарға ATG 181 тобы жіберілді. 1957 жылдың 7 мамырында Сиднейдегі Корал теңізі күніне арналған мерекелік шараларға тоқтағанда, Сидней университетінің он студенті, қарақшыларға ұқсас киім киіп, таңертеңгі сағаттарда әуе кемесіне ешкім байқамай кірді. Олардың кейбіреуі жергілікті қайырымдылық қорына теңізшілерден ақша жинауға тырысты, ал басқалары көпірге енді. Дабыл жүйесі қосылды. "Назарларыңызды аудардым!" деді медицина студенті Пол Леннон. "USS Беннингтон Сидней университетінің қарақшылары тарапынан басып алынды!" Кеме экипажы төсек-орындардан секіріп тұрды, жалпы дабыл, атомдық және химиялық шабуыл туралы ескертулер берілді. Теңізшілер студенттерді кемеден шығарып салды. Ешқандай айып тағылмады. 1958 жылдың тамызынан 1959 жылдың қаңтарына дейінгі үшінші сапарда ATG 4 тобымен бірге, Қытайдың Тайваньдың Квемой және Мацу аралдарына жасаған қауіптің салдарынан шұғыл тапсырма орындалды. Екінші Тайвань бұғазы дағдарысы кезіндегі қызметі үшін кемеге Қарулы күштердің экспедициялық медалі табысталды. 1959 жылдың қаңтарында батыс жағалауындағы әдеттегі қызметіне оралғаннан кейін, АҚШ Әскери-теңіз күштері кемені суастына қарсы күрес үшін ғана пайдалануға шешім қабылдады. 1959 жылдың 30 маусымында ол суастына қарсы күреске қолдау көрсететін әуе кемесі (CVS 20) мәртебесін алды. "Беннингтонға" CVSG 59 (Әуе кемесіне қарсы суастына қарсы 59-шы топ) тобы кеме тоқтатылғанға дейін бекітілді. 1960 жылдың қазан айы мен 1961 жылдың мамыр айы аралығындағы төртінші сапарында Лаос дағдарысы басталды. Ол тағы да Қарулы күштердің экспедициялық медалін алды. Осы кезеңнің соңғы сапары әдеттегі қызметке, жаттығуларға және портқа баруға қайта оралумен сипатталды. "Беннингтон" 1964 жылғы Рождество су тасқыны кезінде Калифорния штатының Гумбольдт округіне қарасты Эврика қаласына су тасқынынан зардап шеккендерге көмек көрсету үшін жіберілді, су деңгейі отыздан асып кетті. "Беннингтон" ауыр теңізде жағалауда қалды, ал кемедегі жиырма теңізшілердің тікұшақтары зардап шеккен тұрғындарға көмек пен жабдықтар жеткізуде өте маңызды рөл атқарды.
Over the next nine years, the period preceding the United States' full entrance into the conflict in Vietnam, Bennington divided her time between deployments to the United States Seventh Fleet in Far Eastern waters and normal evolutions along the California coast. During that time, she made five deployments to the Western Pacific. The first two, made during the winter of 1955 and 1956 and the winter of 1957 and 1958, proved to be of routine nature, combining training evolutions and goodwill visits to various Asian ports. ATG 201 was embarked for the first cruise, ATG 181 for the second. On 7 May 1957, while docked in Sydney for Coral Sea Day celebrations, ten University of Sydney students dressed as pirates boarded the aircraft carrier in the early morning hours undetected. While some began soliciting donations from the Navy crew for a local charity, others entered the bridge. The public address system was turned on. "Now hear this!" announced Paul Lennon, a medical student. "The USS Bennington has been captured by Sydney University pirates!" Alarms for general quarters, atomic and chemical attacks were sounded, rousing the crew from their bunks. Marines escorted the students off the ship. No charges were filed. The third deployment of the period, from August 1958 to January 1959 with ATG 4 aboard, came as an emergency assignment occasioned by Chinese threat to the Taiwanese offshore islands, Quemoy and Matsu Islands. The carrier's service during the Second Taiwan Strait Crisis earned her the Armed Forces Expeditionary Medal. Following her return to normal west coast duty in January 1959, the U. S. Navy decided to use the carrier exclusively for antisubmarine warfare. On 30 June 1959, she became an antisubmarine warfare support aircraft carrier (CVS 20). Carrier Anti Submarine Air Group 59 (CVSG 59) was assigned to Bennington until her decommissioning. During her fourth tour of duty in the Far East, carried out between October 1960 and May 1961, the Laotian crisis erupted. Again, she earned the Armed Forces Expeditionary Medal. The final deployment of that period was characterized by a return to more normal duty, training and port calls. Bennington was dispatched to Eureka, in Humboldt County, California, during the Christmas flood of 1964 to provide disaster relief from severe flooding with water levels that exceeded thirty feet. The Bennington remained offshore in heavy seas and the twenty Marine helicopters she carried were invaluable in providing assistance and supplies to the stricken residents.