Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Посейдон, Polaris A3-тен сәл ұзын, едәуір кең және ауыр болса да, бірдей қашықтыққа ұша алатын, артық жүк тасымалдау қабілеті жоғары, дәлдігі жақсартылған және бірнеше тәуелсіз нысандарға бағытталатын қайта кіру құралдарымен (MIRV) жабдықталған. MIRV мүмкіндігіне сәйкес, бірнеше нысанаға Mark 3 қайта кіру құралдарында орналасқан он немесе он төрт W68 термоядролық оқ-дәрілері қолданылды. Polaris сияқты, зымыран су асты кемесінде болғанда қозғалтқышты іске қосу өте қауіпті саналды. Сондықтан зымыранды ұшыру түтігінен қатты отынмен жұмыс істейтін қазандықтан шығарылған жоғары қысымды бу арқылы итеріп шығарды. Зымыранның негізгі қозғалтқышы, зымыран су асты кемесінен көтерілгеннен кейін автоматты түрде іске қосылды. Алғашқы сынақ ұшырылысы 1968 жылдың 16 тамызында, ал теңіздегі алғашқы сәтті ұшырылыс 1969 жылдың 1 шілдесінен 16 желтоқсанына дейін жүзеге асырылды, бұл кемеге «Құрметті бөлімше» атағын әкелді. Су асты кемесінен алғашқы сынақ 1970 жылдың 3 тамызында James Madison кемесінде өтті. Қару 1971 жылдың 31 наурызында ресми түрде қолданысқа енгізілді. Ол 31, және кластың су асты кемелерін жабдықтады. Корольдік теңіз күштері 1970 жылдары Посейдонды Polaris A3T су асты кемелерін жаңарту ретінде қарастырды, бұл АҚШ-тағыдай, қолданыстағы корпус сақтауға мүмкіндік берген еді. Теңіз күштерінің басымды таңдауы болғанымен, британ үкіметі қолданыстағы Polaris ұшақтарында Chevaline екі оқ-дәрілі MRV жүйесін, ал кейіннен жаңа су асты кемелерінде Trident D5-ке көшті. 1979 жылдан бастап 12 Poseidonмен жабдықталған SSBN су асты кемелері Trident I жүйесімен қайта жабдықталды. 1992 жылға қарай КСРО ыдырады, Ohio кластың 12 су асты кемесі пайдалануға берілді және START I шарты күшіне енді, нәтижесінде 31 ескі Poseidon және Trident I қаруланған SSBN су асты кемелері қарусыздандырылды, ал Посейдон қызметтен шығарылды.
Slightly longer and considerably wider and heavier than Polaris A3, Poseidon had the same range, greater payload capacity, improved accuracy, and multiple independently targetable reentry vehicle (MIRV) capability. MIRV capacity has been given as up to either ten or fourteen W68 thermonuclear warheads contained in Mark 3 reentry vehicles to multiple targets. As with Polaris, starting a rocket motor when the missile was still in the submarine was considered very dangerous. Therefore, the missile was ejected from its launch tube using high pressure steam produced by a solid fueled boiler. The main rocket motor ignited automatically when the missile had risen approximately above the submarine. The first test launch took place on 16 August 1968, the first successful at sea launch was from a surface ship, the (from July 1 to December 16, 1969), earning the ship the Meritorious Unit Commendation, and the first test launch from a submarine took place on the James Madison on 3 August 1970. The weapon officially entered service on 31 March 1971. It eventually equipped 31 , , and class submarines. The Royal Navy also considered adopting Poseidon in the 1970s as an upgrade to its Polaris A3T boats, and like the US this would have kept the existing hulls. Although the Navy's favoured option, the British government instead adopted Chevaline, a two warhead MRV system with decoys, on the existing Polaris airframes and later moved to the Trident D5 in new boats. Beginning in 1979, 12 Poseidon equipped SSBNs were refitted with Trident I. By 1992, the Soviet Union had collapsed, 12 Ohio class submarines had been commissioned, and the START I treaty had gone into effect, so the 31 older Poseidon and Trident I armed SSBNs were disarmed, withdrawing Poseidon from service.