Құстар отбасы: Скуалар – 7 түрі бар, жыртқыш теңіз құстары. Солтүстік Америкада жагер деп атайды. Атауы, этимологиясы және тамақтану ерекшеліктері туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстар отбасы
Family of birds
Скуалар – жеті түрі бар жыртқыш теңіз құстарының тобы. Олар Stercorarius туысын құрайды, Stercorariidae отбасының жалғыз туысы. Үш кішкентай скуа – Арктикалық скуа, Ұзынқұйрықты скуа және Помарин скуасы Солтүстік Америка ағылшын тілінде джегер деп аталады. "Скуа" сөзі ағылшын тіліне Фарер аралдарындағы үлкен скуаның атауынан, skúgvur сөзінен келген, ал Skúvoy аралы осы құстың отарларымен мәшһүр. Фарер тілінде скуаларға арналған жалпы термин – kjógvi. "Jaeger" немесе Jäger сөзі неміс тілінде "аңшы" деген мағынаны білдіреді. Stercorarius туысының атауы латын тілінен шыққан және "қоқыс" дегенді білдіреді; бұрын скуалардың қуып жететін құстары құсып шығарған тамақ экскремент деп ойлаған. Скуалар қоңыстандыру үшін орташа және Арктика аймақтарында жердегі ұяларды пайдаланады және ұзақ қашықтыққа көшіп-қонып жүреді. Олар тіпті Оңтүстік полюсте де байқалған.
The skuas '/s//k//juː//ə/ are a group of predatory seabirds with seven species forming the genus Stercorarius, the only genus in the family Stercorariidae. The three smaller skuas, the Arctic skua, the long tailed skua, and the pomarine skua, are called jaegers in North American English. The English word "skua" comes from the Faroese name for the great skua, skúgvur , with the island of Skúvoy renowned for its colony of that bird. The general Faroese term for skuas is kjógvi The word "jaeger" or Jäger is German for "hunter". The genus name Stercorarius is Latin and means "of dung"; the food disgorged by other birds when pursued by skuas was once thought to be excrement. Skuas nest on the ground in temperate and Arctic regions, and are long distance migrants. They have even been sighted at the South Pole.
Биология және әдеттер
Жауырындыру кезеңінен тыс уақытта скуалар балық, ішек-қарны және өліктермен қоректенеді. Көптеген скуалар клептопаразиттікке бейім, бұл қыстау скуаларының тамақтану әдістерінің 95%-ға дейін құрайды. Олар шағалаларды, теңіз қанағаттарын және басқа да теңіз құстарын қуалап, олардың аулауын тоналайды, шабуылға түскен түрдің өлшеміне қарамастан (шабуылдаған скуадан үш есе ауыррақ бола алады). Ірі түрлер, мысалы, үлкен скуа, ересек құстарды, мысалы, тупиктер мен шағалаларды да өлтіріп жейді, тіпті сұр құс сияқты үлкен құстарды өлтіргендері де байқалған. Көбейетін жерлерде, үш, әлдеқайда жұқа солтүстік скуа түрлері көбінесе леммингтерді жейді. Оңтүстік мұхиттарда көбейетін түрлер көбінесе колонияларының жанында ауланатын балықтармен қоректенеді. Басқа теңіз құстарының, әсіресе пингвиндердің жұмыртқалары мен балапандары ұялау маусымында көптеген скуа түрлері үшін маңызды тағам көзі болып табылады. Оңтүстік мұхиттар мен Антарктида аймағында кейбір скуа түрлері (әсіресе оңтүстік полярлы скуа) пингвиндер мен етесіздердің көбейетін колонияларында өлекселерді жеуге дайын. Скуалар тірі пингвин балапандарын да өлтіреді. Осы аймақтарда скуалар өз аулауларын әлдеқайда үлкен және өте агрессивті алып петрелдерге беріп қояды. Скуалардың піл итінің сүтін тікелей тоналайтыны да байқалған. Олар орташа және ірі құстар, әдетте сұр немесе қоңыр реңде, көбінесе қанаттарында ақ дақтармен.
Outside the breeding season, skuas take fish, offal, and carrion. Many practice kleptoparasitism, which comprises up to 95% of the feeding methods of wintering skuas, by chasing gulls, terns and other seabirds to steal their catches, regardless of the size of the species attacked (up to three times heavier than the attacking skua). The larger species, such as the great skua, also regularly kill and eat adult birds, such as puffins and gulls, and have been seen killing birds as large as a grey heron. On the breeding grounds, the three, more slender northern breeding species commonly eat lemmings. Those species that breed in the southern oceans largely feed on fish that can be caught near their colonies. The eggs and chicks of other seabirds, primarily penguins, are an important food source for most skua species during the nesting season. In the southern oceans and Antarctica region, some skua species (especially the south polar skua) will readily scavenge carcasses at breeding colonies of both penguins and pinnipeds. Skuas will also kill live penguin chicks. In these areas, the skuas will often forfeit their catches to the considerably larger and very aggressive giant petrels. Skuas have also been observed to directly pilfer milk from the elephant seal's teat. They are medium to large birds, typically with grey or brown plumage, often with white markings on the wings.
Таксономия
Stercorarius туысын 1760 жылы француз зоологы Матурин Жак Бриссон паразиттік жагер (Stercorarius parasiticus) түрін типтік түр ретінде енгізді. Скуалар шағалалармен, су құстарындарымен, гагарлармен және қаңқабас құстармен туыс. Үш кіші түрінің барлығы Холарктикада ғана көбейеді, көбею кезеңіндегі ересектердің екі орталық құйрық қауырсыны айқын түрде ұзартылған, ал кем дегенде кейбір ересектердің бауырында ақ, мойнында ашық сары түс болады. Бұл ерекшеліктер үлкен түрлерге тән емес, олардың барлығы үлкен скуадан басқа Оңтүстік жарты шарда қоныстанды. Сондықтан, скуалар көбінесе екі туысқа бөлінеді, кіші түрлер ғана Stercorarius туысына, ал үлкен түрлер Catharacta туысына жатқызылады. Дегенмен, генетика, мінез-құлық және қауырсын біттері негізінде түрлердің арасындағы байланысты ең дұрыс біржақты туысқа біріктіру арқылы көрсетуге болады. Помарин және үлкен скуаның митохондриялық ДНК-сы (анадан мұраға қалған) Арктикалық немесе ұзын құйрықты скуаларға, сондай-ақ Оңтүстік жарты шардағы түрлерге қарағанда бір-бірімен жақын туыс. Осылайша, гибридтеу Солтүстік жарты шардағы скуалардың түрлерге бөлінуінің эволюциясында маңызды рөл атқарған болуы мүмкін.
The genus Stercorarius was introduced by the French zoologist Mathurin Jacques Brisson in 1760 with the parasitic jaeger (Stercorarius parasiticus) as the type species. Skuas are related to gulls, waders, auks, and skimmers. In the three smaller species, all nesting exclusively in the Holarctic, breeding adults have the two central tail feathers obviously elongated, and at least some adults have white on the underparts and pale yellow on the neck. These characteristics are not shared by the larger species, all native to the Southern Hemisphere except for the great skua. Therefore, the skuas are often split into two genera, with only the smaller species retained in Stercorarius, and the large species placed in Catharacta. However, based on genetics, behavior, and feather lice, the overall relationship among the species is best expressed by placing all in a single genus. The pomarine and great skuas' mitochondrial DNA (inherited from the mother) is in fact more closely related to each other than it is to either Arctic or long tailed skuas, or to the Southern Hemisphere species. Thus, hybridization must have played a considerable role in the evolution of the diversity of Northern Hemisphere skuas.