Джеймс Прайс Джонсон: «Көрінбейтін пианист» өмірі мен шығармашылығы
James P. Johnson
Джеймс Прайс Джонсон: Американдық пианист, композитор, страйд фортепианоның шебері. «Charleston» авторы, джаз эволюциясына зор үлес қосып, көптеген музыканттарға әсер еткен.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық пианист және композитор (1894–1955)
American pianist and composer (1894–1955)
АҚШ Конгресінің Колорадо штатынан сайланған өкілі
the U. S. congressman from Colorado
Джеймс Прайс Джонсон (1 ақпан 1894 – 17 қараша 1955) – американдық пианист және композитор. Ол стрит-пианоның негізін салушылардың бірі, жазбалардың алғашқы кезеңіндегі ең маңызды пианисттердің бірі және Джелли Ролл Мортон сияқты, рагтаймның джазға айналуындағы маңызды тұлғалардың бірі болды. Джонсон граф Бази, Дьюк Эллингтон, Арт Татум, Телониус Монк және оның шәкірті Фатс Уоллерге зор ықпал етті. Джонсон көптеген хит әндердің авторы, соның ішінде "Қырық жылдықтардың" ресми емес әнұраны болған "The Charleston" әні, ол 1930 жылдардың көп бөлігінде Нью-Йорк джаз пианистерінің мойындалған королі болды. Джонсонның өнері, ертедегі танымал музыкаға тигізген әсері және музыкалық театрға қосқан үлесі көбінесе назардан тыс қалғандықтан, музыкатанушы Дэвид Шифф оны "Көрінбейтін пианист" деп атады.
James Price Johnson (February 1, 1894 – November 17, 1955) was an American pianist and composer. A pioneer of stride piano, he was one of the most important pianists in the early era of recording, and like Jelly Roll Morton, one of the key figures in the evolution of ragtime into what was eventually called jazz. Johnson was a major influence on Count Basie, Duke Ellington, Art Tatum, Thelonious Monk, and Fats Waller, who was his student. Johnson composed many hit songs, including the unofficial anthem of the Roaring Twenties, "The Charleston", and he remained the acknowledged king of New York jazz pianists through most of the 1930s. Johnson's artistry, influence on early popular music, and contributions to musical theatre are often overlooked, and as such, he has been referred to by musicologist David Schiff as "The Invisible Pianist."
Өмірбаян
Джонсон Нью-Брансуик қаласында, Нью-Джерси штатында дүниеге келген. Нью-Йорк қаласына жақындығының арқасында, жас Джонсонның қарамағында қаланың барларынан, кабарелерінен, симфония оркестрінен бастап, музыкалық тәжірибесінің толық космополиттік спектрі болды. Джонсонның әкесі, Уильям Х. Джонсон, дүкенде жұмыс істеген және механик болған, ал анасы, Жозефина Харрисон, үй шаруашылығын жүргізуші болған. Харрисон методист шіркеуінің хорында ән салған, сонымен қатар өзіндік біліммен пианинода ойнауды үйренген. Ол естіген піяно әуендерін тез арада есте сақтап, қайта орындай білген. Джонсон Скотт Джоплиннің регтайм музыкасын тыңдап өскен және регтайм дәуірімен байланысын сақтап, Джоплиннің "Maple Leaf Rag" әнін, сондай-ақ (Джонсонның пікірінше) одан да заманауи және қиын "Euphonic Sounds" әнін де бірнеше рет 1940 жылдары орындап, жазды. 1912 жылы алғаш рет пианист ретінде жұмысқа орналасқан Джонсон, мектепке қайтудың орнына музыкалық мансабын жалғастыруды шешті. 1913 жылдан 1916 жылға дейін Джонсон Бруто Джанниниден еуропалық фортепиано дәстүрін оқыды. Келесі төрт-бес жылда Джонсон басқа пианистерді зерттеп, өз шығармаларын жазу арқылы рагтайм пианино шеберлігін жетілдірді. Осы кезеңде ол Джордж Гершвинмен танысты, ол да Aeolian компаниясында жас пианиношы болған. Джонсон – (Харлем) қадамдық стилі деп белгілі джаз пианиносының негізін қалаушылардың бірі. "Қадамдық пианино көбінесе оркестрлік стиль деп сипатталады, және шындығында, буги-вуги-блюз пианино ойнаудан айырмашылығы, ол керемет концептуалды тәуелсіздікті қажет етеді, сол қол бас және ортаңғы диапазонды бөліп көрсетеді, ал оң қол мелодиялық идеяларды ұсынады". Джонсон өзінің шеберлігін жетілдіріп, күнде кешкі уақытта ойнап, көптеген әншілердің талаптарына және ерекшеліктеріне бейімделуге үйренді, бұл кез келген тоналдықта ән ойнау қабілетін талап етті. Ол сезімтал және шебер сүйемелдеушіге айналды, Этель Уотерс пен Бесси Смит үшін сүйікті серіктес болды. Уотерс өзінің автобиографиясында Джонсон сияқты музыканттармен жұмыс істегенде, тіпті "атқанға дейін ән айтқың келеді" дейтін. Оның пианино стилі дамып келе жатқанда, 1921 жылы өзінің "Harlem Strut", "Keep Off the Grass", "Carolina Shout" және "Worried and Lonesome Blues" шығармаларын фонографқа жазды, олар 1923 жылы Джелли Ролл Мортонның Gennett жазбаларымен бірге алғашқы джаз пианино сололарының бірі болды. Джонсон фортепианоны барабан секілді күшпен ойнағанда ең жақсы күйінде болды. Оның замандастары осы техникалық қиындыққа толы шығармаларын үйреніп, сололық сайыстарда сынақ ретінде пайдаланды, онда Нью-Йорк пианистері клавиатураны, сондай-ақ айналымды, гармонияны және импровизациялық шеберлікті меңгергенін көрсетті. Оның 1920-шы және 1930-шы жылдардың басындағы көптеген фонографтық жазбалары Black Swan (Джонсонның досы У. С. Хэнди құрған, онда Уильям Грант Стил A&R бөлімінің басшысы болған) және Columbia компаниялары үшін жасалды. 1922 жылы Джонсон Plantation Days ревюінің музыкалық директоры болды. Бұл ревю оны 1923 жылы төрт айға Англияға алып барды. 1923 жылдың жазында Джонсон Сесил Мактың көмегімен Runnin' Wild ревюін жазды. Бұл ревю Бродвейде көрсетілді және бес жылдан астам уақыт бойы гастрольдік сапарда болды. Депрессия кезеңінде Джонсонның мансабы сәл баяулады. Суинг дәуірі афроамерикалық қауымдастықтарда танымал бола бастағанда Джонсонға бейімделу қиын болды, ал оның музыкасы ақырында танымал болмай қалды. Композитор ретінде алған роялтиден түскен кіріс оған білімін арттыруға, сондай-ақ "классикалық" оркестрлік музыка жазуға деген арманын іске асыруға мүмкіндік берді. Джонсон музыкалық ревюлер үшін шығармалар жазды және қазір ұмытылған көптеген оркестрлік музыка туындыларын жазды. Ол сол кезде белгілі композитор болғанымен, едәуір шығармалар жинағының иесі және ASCAP мүшесі болғанына қарамастан, Розенвальд қорынан немесе Гуггенхайм стипендиясынан қаржылық қолдау ала алмады; ол осы мақсатта Columbia Records атқарушы және ұзақ жылдар бойы оның жанкүйері болған Джон Хаммондтан қолдау алды. Джонсонның мұрағатында Джеймс П. Джонсонның достары деп аталатын ұйымның хат қағазы бар, ол сол кезде (дегенмен, 1930 жылдардың соңында) оның сол кездегі тоқтап қалған мансабын жандандыру үшін құрылған. Хат басындағы есімдердің ішінде Пол Робсон, Фэтс Уоллер, Уолтер Уайт (NAACP президенті), актриса Мерседес Гилберт және суретші Ромаре Бирденнің анасы Бесси Бирден болды. 1930 жылдардың соңында Джонсон дәстүрлі джазға қызығушылықтың қайта жандануымен қайтадан көзге көріне бастады және алдымен HRS лейбліне өз тобымен бірге жазбалар жасады. Джонсонның 1938 және 1939 жылдары Карнеги залында өткен Spirituals to Swing концерттеріндегі өнер көрсетулерін Джон Хаммонд ұйымдастырды, ол үшін ол 1939 жылы көптеген соло және топтық жазбаларды жасады. Джонсон 1940 жылдың тамызында инсульт (вероятно, транзиторная ишемическая атака не мини-инсульт) ауырды. Джонсон 1942 жылы қайтадан жұмысын бастағанда, концерттер, шығармалар жазу және жазбалар жасау бойынша қарбалас кестеге кірісті, сонымен қатар Эдди Кондон, Янк Лоусон, Сидни де Пари, Сидни Беше, Род Клесс және Эдмонд Холл сияқты музыканттармен құрылған түрлі шағын топтарға жетекшілік етті. 1944 жылы Джонсон және Уилли "Арыстан" Смит тамыз бен желтоқсан аралығында Гринвич-Виллиджде қадамдық пианино сайыстарына қатысты. Ол Asch, Black & White, Blue Note, Commodore, Circle және Decca сияқты джаз лейблдері үшін жазбалар жасады. 1945 жылы Джонсон Луи Армстронгпен бірге өнер көрсетті және оның шығармаларын Нью-Йорк қаласындағы Карнеги залы мен Таун-холлда тыңдады. Ол Руди Блештің This is Jazz радиохабарларында, сондай-ақ Эдди Кондонның Таун-холл концерттерінде тұрақты қонақ және негізгі солист болды. Осылайша, ол осы стильдің көрнекті пионері ретінде есептелді және оны көбінесе "Джаз пианистерінің деканы" деп атады. Өзінің шеберлігіне қанағаттанбаған ол 1930 жылдары басталған музыкалық білімін жалғастырып, Маури Дойчтан сабақ алды, ол Django Reinhardt және Charlie Parker-ді де шәкірттерінің қатарында санады. 1940 жылдардың соңында Джонсон Стюивесант Казино және Централ Плазасында джем-сессияларға қатысқан, сондай-ақ Руди Блештің радиошоуында тұрақты қатысушы болды. 1949 жылы 18 жасар актер және топ жетекшісі Конрад Янис Джеймс П. Джонсон (пианино), Генри Гудвин (труба), Эдмонд Холл (кларнет), Попс Фостер (бас) және Бейби Доддс (барабан) музыканттарынан тұратын топ құрды, ал Янис тромбонда ойнады. Джонсон 1951 жылы ауыр, параличке әкелген инсульттен кейін өнерден толығымен қанағаттанды. Джонсон параличке шалдыққан кезде өзінің авторлық құқығынан түскен табысқа сүйеніп өмір сүрді. Ол төрт жылдан кейін Нью-Йорк штатының Джамаика қаласында қайтыс болды және Маспете, Куинс қаласындағы Маунт Оливет зиратына жерленді. Тіпті The New York Times газетінде де қарапайым некрологтар жарияланды. Джонсонды ең қысқа және ашулы естелікке толы мақала Джон Хаммонд жазды және ол DownBeat журналында "Джеймс П. Джонсонның таланты бағаланбады" деген тақырыппен жарияланды.
Johnson was born in New Brunswick, New Jersey. The proximity to New York City meant that the full cosmopolitan spectrum of the city's musical experience, from bars, to cabarets, to the symphony, were at the young Johnson's disposal. Johnson's father, William H. Johnson, was a store helper and mechanic while his mother, Josephine Harrison, was a maid. Harrison was a part of the choir at the Methodist Church and was also a self taught pianist. With perfect pitch and excellent recall he was soon able to pick out the piano tunes that he had heard. Johnson grew up listening to the ragtime of Scott Joplin and always retained links to the ragtime era, playing and recording Joplin's "Maple Leaf Rag", as well as the more modern (according to Johnson) and demanding "Euphonic Sounds", both several times in the 1940s. Johnson, who gained his first job as a pianist in 1912, decided to pursue his musical career rather than return to school. From 1913 to 1916, Johnson spent time studying the European piano tradition with Bruto Giannini. Over the next four to five years, Johnson continued to develop his ragtime piano skills by studying other pianists and composing his own rags. During this period he met George Gershwin, who was also a young piano roll artist at Aeolian. Johnson was a pioneer, and one of the main originators of what is known today as the ( Harlem ) stride style of jazz piano playing. "Stride piano has often been described as an orchestral style and indeed, in contrast to boogie woogie blues piano playing, it requires a fabulous conceptual independence, the left hand differentiating bass and mid range lines while the right supplies melodic issues." Johnson honed his craft, playing night after night, catering to the egos and idiosyncrasies of the many singers he encountered, which necessitated being able to play a song in any key. He developed into a sensitive and facile accompanist, the favorite accompanist of Ethel Waters and Bessie Smith. Waters wrote in her autobiography that working with musicians such as, and most especially, Johnson "made you want to sing until your tonsils fell out". As his piano style continued to evolve, his 1921 phonograph recordings of his own compositions, "Harlem Strut", "Keep Off the Grass", "Carolina Shout", and " Worried and Lonesome Blues" were, along with Jelly Roll Morton's Gennett recordings of 1923, among the first jazz piano solos to be put on record. Johnson seemed to be at his finest when he attacked the piano as if it were a drum set. These technically challenging compositions would be learned by his contemporaries, and would serve as test pieces in solo competitions, in which the New York pianists would demonstrate their mastery of the keyboard, as well as the swing, harmonies, and improvisational skills which would further distinguish the great masters of the era. The majority of his phonograph recordings of the 1920s and early 1930s were done for Black Swan (founded by Johnson's friend W. C. Handy, where William Grant Still served in an A&R capacity) and Columbia. In 1922, Johnson branched out and became the musical director for the revue Plantation Days. This revue took him to England for four months in 1923. During the summer of 1923, Johnson, along with the help of lyricist Cecil Mack, wrote the revue Runnin' Wild. This revue stayed on tour for more than five years as well as showing on Broadway. In the Depression era, Johnson's career slowed down somewhat. As the swing era began to gain popularity within the African American communities, Johnson had a hard time adapting, and his music would ultimately become unpopular. The cushion of a modest but steady income from his royalties as a composer allowed him to devote significant time to the furtherance of his education, as well as the realization of his desire to compose "serious" orchestral music. Johnson began to write for musical revues, and composed many now forgotten orchestral music pieces. Although by this time, he was an established composer, with a significant body of work, as well as a member of ASCAP, he was nonetheless unable to secure the financial support that he sought from either the Rosenwald Foundation or a Guggenheim Fellowship; he had received endorsement for each from Columbia Records executive and long time admirer John Hammond. The Johnson archives include the letterhead of an organization called Friends of James P. Johnson, ostensibly founded at the time (presumably in the late 1930s) in order to promote his then idling career. Names on the letter head included Paul Robeson, Fats Waller, Walter White (President of the NAACP), the actress Mercedes Gilbert and Bessye Bearden, the mother of artist Romare Bearden. In the late 1930s, Johnson slowly started to re emerge with the revival of interest in traditional jazz and began to record, with his own and other groups, at first for the H. R. S. label. Johnson's appearances at the Spirituals to Swing concerts at Carnegie Hall in 1938 and 1939 were organized by John Hammond, for whom he recorded a substantial series of solo and band sides in 1939. Johnson suffered a stroke (likely a transient ischemic attack or mini stroke) in August 1940. When Johnson returned to action, in 1942, he began a heavy schedule of performing, composing, and recording, leading several small live and groups, now often with racially integrated bands led by musicians such as Eddie Condon, Yank Lawson, Sidney de Paris, Sidney Bechet, Rod Cless, and Edmond Hall. In 1944, Johnson and Willie "The Lion" Smith participated in stride piano contests in Greenwich Village from August to December. He recorded for jazz labels including Asch, Black & White, Blue Note, Commodore, Circle, and Decca. In 1945, Johnson performed with Louis Armstrong and heard his works at Carnegie Hall and Town Hall in New York City. He was a regular guest star and featured soloist on Rudi Blesh's This is Jazz broadcasts, as well as at Eddie Condon's Town Hall concerts. As such, he was regarded as something as a distinguished pioneer of the idiom, and was often referred to as " The Dean of Jazz Pianists ". Never satisfied with the state of his craft, he continued his musical education, begun in the 1930s, studying with Maury Deutsch, who could also count Django Reinhardt and Charlie Parker among his pupils. In the late 1940s, Johnson had a variety of jobs, including jam sessions at Stuyvesant Casino and Central Plaza, as well as becoming a regular on Rudi Blesh's radio show. In 1949 as an 18 year old, actor and band leader Conrad Janis put together a band of musicians, consisting of James P. Johnson (piano), Henry Goodwin (trumpet), Edmond Hall (clarinet), Pops Foster (bass) and Baby Dodds (drums), with Janis on trombone. Johnson permanently retired from performing after suffering a severe, paralyzing stroke in 1951. Johnson survived financially on his songwriting royalties while he was paralyzed. He died four years later in Jamaica, New York and is buried in Mount Olivet Cemetery in Maspeth, Queens. Perfunctory obituaries appeared in even The New York Times. The pithiest and most angry remembrance of Johnson was written by John Hammond and appeared in DownBeat under the title "Talents of James P. Johnson Went Unappreciated".
Композитор
Джонсон музыкалық театрға арналған шығармаларында көптеген хиттер жазды, соның ішінде "Чарлстон" әні. Ол 1923 жылы Бродвейдегі "Runnin' Wild" шоуында тұңғыш рет орындалды, бірақ кейбір деректер бойынша Джонсон оны бірнеше жыл бұрын жазған екен. Бұл ән "Қырылдап тұрған жиырмалар" дәуірінің ең танымал әндерінің біріне айналды. Ол сондай-ақ "Егер мен сізбен бір сағат бола алсам (Бүгін түнде)", "Заманауи болуыңыз керек", "Жарай тұр, сәби", "Шөпке баспаңыз", "Ескі кездің махаббаты", "Камера қызына портердің махаббат әні", "Каролина шуы" және "Қарлы таңғы блюз" әндерін жазды. Ол вальстер, балет, симфониялық шығармалар және жеңіл опералар жазды. Осы ұзақ шығармалардың көптегені Нью-Джерси штатының Ньюарк қаласындағы Ратгерс университетінің Джаз зерттеулер институтында сақталатын Джонсонның қолжазбаларының жинағында толыққанды емес күйде бар. Джонсонның танымал композитор ретіндегі жетістігі оны 1926 жылы ASCAP мүшесі болуға мүмкіндік берді. 1928 жылы көрсетілген Джонсонның "Ямекрау, Негр рапсодиясы" Саванна, Джорджиядағы афроамерикандық қауымдастықтың атымен аталады. Уильям Грант Стилл оркестрші, ал Фатс Уоллер пианист болды, себебі Джонсон шарт бойынша оның және Уоллердің хитке айналған "Keep Shufflin" Бродвей шоуын өткізуге міндетті болды. 1930 жылдары жазылған "Гарлем симфониясы" 1945 жылы Карнеги залында Джонсонның фортепианода орындауымен және Джозеф Чернявскийдің дирижерлігімен қойылды. Ол Лэнгстон Хьюзбен "De Organizer" операсы бойынша бірлесіп жұмыс істеді. Джонсонның фильмдеріне жазған музыкаларының толық тізімі төменде келтірілген.
Johnson composed many hit tunes in his work for the musical theatre, including "Charleston". It debuted in his Broadway show Runnin' Wild in 1923, although by some accounts Johnson had written it years earlier. It became one of the most popular songs of the "Roaring Twenties". He also wrote "If I Could Be With You (One Hour Tonight)", "You've Got to Be Modernistic", "Don't Cry, Baby", "Keep off the Grass", "Old Fashioned Love", "A Porter's Love Song to a Chambermaid", "Carolina Shout", and "Snowy Morning Blues". He wrote waltzes, ballet, symphonic pieces and light opera; many of these extended works exist in manuscript form in various stages of completeness in the collection of Johnson's papers housed at the Institute of Jazz Studies, Rutgers University, Newark, New Jersey. Johnson's success as a popular composer qualified him as a member of ASCAP in 1926. Premiered in 1928, Johnson's Yamekraw, a Negro Rhapsody, was named after a black community in Savannah, Georgia. William Grant Still was orchestrator and Fats Waller the pianist as Johnson was contractually obliged to conduct his and Waller's hit Broadway show Keep Shufflin. Harlem Symphony, composed during the 1930s, was performed at Carnegie Hall in 1945 with Johnson at the piano and Joseph Cherniavsky as conductor. He collaborated with Langston Hughes on the one act opera, De Organizer. A fuller list of Johnson's film scores appears below.
Пианист
Фэтс Уоллер, Вилли "Арыстан" Смит ("Үлкен Үштік") және Лакки Робертспен бірге Джонсон Харлем страйд фортепиано стилін бейнелейді, бұл блюз элементтерімен сіңген Шығыс жағалауының регтаймының эволюциясы. Оның "Каролина шақыруы" замандас пианистердің әрқайсысы үшін стандартты сынақ және қабылдау рәсімі болды: Дьюк Эллингтон 1921 жылғы QRS Джонсон фортепиано рулонынан әр нотаны жатқа алды. Джонсон Фэтс Уоллерге сабақ беріп, оның алғашқы фортепиано рулоны мен жазу тапсырмаларын алды. Харлем страйды регтаймнан бірнеше маңызды ерекшеліктерімен ажыратады: регтайм фортепиано музыкасына тұрақты синкопаны енгізді, бірақ страйд пианистер орындауларына еркін, серпілісті ырғақты құрды, оң (мелодия) қолы сол (бас) қолының қозғалысын белгілі бір дәрежеде күте отырып, оң қолдың үлгілеріндегі кернеу мен босату сол қолдың жасаған соққысына енгізілді. Страйд көбінесе блюз элементтерін, сондай-ақ классикалық регтайм композиторларының шығармаларында сирек кездесетін күрделі гармонияларды қамтиды. Соңында, регтайм көбінесе Еуропаның жеңіл классикалық туындыларына, мысалы, марштарға негізделген, ал Уоллер және Джонсон сияқты пианистер өздерінің орындауларына ритмикалық, гармониялық және мелодиялық фигураларды енгізіп, кейде спонтанды импровизация жасады. Екінші буынның страйд пианисті Дик Уэллстудтың, страйд пианисті Дональд Ламберттің жазбаларындағы сызбаларында айтқанынша, 1920-шы, 1930-шы және 1940-шы жылдардағы көптеген страйд пианистері аса жақсы импровизаторлар емес еді. Олар өздерінің жақсы жетілдірілген, көбінесе репетицияланған сол заманғы танымал әндердің вариацияларын орындады, бір орындаудан екіншісіне өте аз өзгерістер енгізді. Джонсон осы тұрғыда әріптестерінен ерекшеленді, өйткені (өз сөздерімен) ол "бір минутта бір хитролық ойлап таба алатын" еді. Джонсонның бір мелодияны жылдар бойы жазған көптеген жазбаларын салыстыру орындаулардың әртүрлілігін, мелодияға құрметпен қарауын және жинақталған мелодиялық, ритмикалық және гармониялық тәсілдерге, мысалы, қайталама аккордтарға, сериялық третьяларға (содан Бахқа деген құрметіне) және импровизациялар негізделген енгізілген гаммаларға сүйенуін көрсетеді. Осы вариациялардың жиынтығы басқа мелодияны орындау кезінде де пайда болуы мүмкін.
Along with Fats Waller and Willie 'The Lion' Smith ('The Big Three'), and Luckey Roberts, Johnson embodies the Harlem Stride piano style, an evolution of East Coast ragtime infused with elements of the blues. His "Carolina Shout" was a standard test piece and rite of passage for every contemporary pianist: Duke Ellington learned it note for note from the 1921 QRS Johnson piano roll. Johnson taught Fats Waller and got him his first piano roll and recording assignments. Harlem Stride is distinguished from ragtime by several essential characteristics: ragtime introduced sustained syncopation into piano music, but stride pianists built a more freely swinging rhythm into their performances, with a certain degree of anticipation of the left (bass) hand by the right (melody) hand, a form of tension and release in the patterns played by the right hand, interpolated within the beat generated by the left. Stride more frequently incorporates elements of the blues, as well as harmonies more complex than usually found in the works of classic ragtime composers. Lastly, while ragtime was for the most part a composed music, based on European light classics such as marches, pianists such as Waller and Johnson introduced their own rhythmic, harmonic and melodic figures into their performances and, occasionally, spontaneous improvisation. As the second generation stride pianist Dick Wellstood observed, in liner notes for recordings by the stride pianist Donald Lambert, most of the stride pianists of the 1920s, 1930s and 1940s were not particularly good improvisers. Rather, they would play their own, very well worked out, and often rehearsed variations on popular songs of the day, with very little change from one performance to another. It was in this respect that Johnson distinguished himself from his colleagues, in that (in his own words), he "could think of a trick a minute". Comparison of many of Johnson's recordings of a given tune over the years demonstrates variation from one performance to another, characterized by respect for the melody, and reliance upon a worked out set of melodic, rhythmic, and harmonic devices, such as repeated chords, serial thirds (hence his admiration for Bach), and interpolated scales, on which the improvisations were based. This same set of variations might then appear in the performance of another tune.
Мұра
Джонсонды классикалық рагтайм дәуірінің соңғы маңызды пианині және алғашқы маңызды джаз пианині деп есептеуге болады. Осы ретте, ол рагтайм мен джаз арасындағы қажетті байланыс саналады. Джонсонның музыкалық мұрасы оның шәкірті Томас "Фатс" Уоллердің туындыларында, сондай-ақ Арт Тейтум, Дональд Ламберт, Луис Мазетье, Пэт Флауэрс, Клифф Джексон, Хэнк Дункан, Клод Хопкинс, Дюк Эллингтон, Граф Бази, Дон Ивелл, Джонни Гарниэри, Дик Хайман, Дик Уэлстоун, Ральф Саттон, Джо Тернер, Невилл Дики, Майк Липскин және Бутч Томпсон сияқты одан әсер алған көптеген пианисттердің шығармаларында көрініс береді.
Johnson may be thought of as both the last major pianist of the classic ragtime era and the first major jazz pianist. As such, he is considered an indispensable bridge between ragtime and jazz. Johnson's musical legacy is also present in the body of work of his pupil, Thomas "Fats" Waller, as well as scores of other pianists who were influenced by him, including Art Tatum, Donald Lambert, Louis Mazetier, Pat Flowers, Cliff Jackson, Hank Duncan, Claude Hopkins, Duke Ellington, Count Basie, Don Ewell, Johnny Guarnieri, Dick Hyman, Dick Wellstood, Ralph Sutton, Joe Turner, Neville Dickie, Mike Lipskin, and Butch Thompson.
Фильмнің музыкасы
Джонсонның композициялары бұрын жазылған музыкалық композициялардан құрастырылған бірқатар фильмдерде пайдаланылды. Ішінара тізім:
Johnson's compositions as film scores were used in a number of movies, which were compiled from previously written musical compositions. A partial list includes:
Жыл Фильм Актер/актриса Әндер 1929 "Шоудың шоуы" Джон Бэрримор, Дуглас Фэрбенкс кіші, Мирна Лой "Сенің махаббатың – менің бар тілегім" 1933 "Билеуші ханым" Джоан Кроуфорд, Кларк Гейбл, Фред Астер "Алабама Свинг" 1938 "1938 жылғы Ұлы эфир" В. С. Филдс, Дороти Ламур, Боб Хоуп "Чарлстон" 1939 "Жылы жиырмалар" Джеймс Кагни, Хумфри Богарт "Егер мен сенімен бірге бола алсам (бір сағат бүгін)" 1942 "Касабланка" Хумфри Богарт, Ингрид Бергман, Дуули Уилсон "Егер мен сенімен бірге бола алсам (бір сағат бүгін)" 1943 "Дауылды ауа-райы" Лена Хорн, Кэб Кэллоуэй, Фэтс Уоллер, Дуули Уилсон "Махаббатқа екі жол жоқ" 1946 "Құдайға шүкір, өмір бар!" Джеймс Стюарт, Донна Рид, Лайонел Барримор "Чарлстон" 1947 "Мен сүйетін адам" Ида Лупино, Роберт Алда "Егер мен сенімен бірге бола алсам (бір сағат бүгін)" 1949 "Фламинго жолы" Джоан Кроуфорд "Егер мен сенімен бірге бола алсам (бір сағат бүгін)" 1957 "Жокер ашық" Фрэнк Синатра "Егер мен сенімен бірге бола алсам (бір сағат бүгін)" 1974 "Ұлы Гэтсби" Роберт Редфорд, Миа Фэрроу, Брюс Дерн, Сэм Уотерстон, Карен Блэк "Чарлстон" 1991 "Шаңды раушан" Лора Дерн, Роберт Дювалл "Егер мен сенімен бірге бола алсам (бір сағат бүгін)" 1991 "Билли Батгейт" Дастин Хоффман, Брюс Уиллис, Николь Кидман "Мүлікке салынған жол" 1994 "Кобб" Томми Ли Джонс, Лолита Дэвидович "Жүрегі қанға батқан блюз" 2001 "Ұлы" Джим Керри "Көк нота буги" 2003 "Алекс және Эмма" Кейт Хадсон, Люк Уилсон "Чарлстон" (1923) 2006 "Оңтүстік әңгімелері" Дуэйн "Жартас" Джонсон "Егер мен сенімен бірге бола алсам (бір сағат бүгін)" (1926) 2007 "Таныс емес адам" Холли Берри, Брюс Уиллис "Бәлеге түспе, сәби"
Year Film Actor/actress Songs 1929 The Show of Shows John BarrymoreDouglas Fairbanks Jr. Myrna Loy "Your Love is All I Crave" 1933 Dancing Lady Joan CrawfordClark GableFred Astaire "Alabama Swing" 1938 The Big Broadcast of 1938 W. C. FieldsDorothy LamourBob Hope "Charleston" 1939 The Roaring Twenties James CagneyHumphrey Bogart "If I Could Be With You (One Hour Tonight)" 1942 Casablanca Humphrey BogartIngrid BergmanDooley Wilson "If I Could Be With You (One Hour Tonight)" 1943 Stormy Weather Lena HorneCab CallowayFats WallerDooley Wilson "There's No Two Ways About Love" 1946 It's a Wonderful Life James StewartDonna ReedLionel Barrymore "Charleston" 1947 The Man I Love Ida LupinoRobert Alda "If I Could Be With You (One Hour Tonight)" 1949 Flamingo Road Joan Crawford "If I Could Be With You (One Hour Tonight)" 1957 The Joker Is Wild Frank Sinatra "If I Could Be With You (One Hour Tonight)" 1974 The Great Gatsby Robert RedfordMia FarrowBruce DernSam WaterstonKaren Black "Charleston" 1991 Rambling Rose Laura DernRobert Duvall "If I Could Be With You (One Hour Tonight)" 1991 Billy Bathgate Dustin HoffmanBruce WillisNicole Kidman "The Mule Walk" 1994 Cobb Tommy Lee JonesLolita Davidovich "Bleeding Hearted Blues" 2001 The Majestic Jim Carrey "Blue Note Boogie" 2003 Alex & Emma Kate HudsonLuke Wilson "Charleston" (1923) 2006 Southland Tales Dwayne "The Rock" Johnson "If I Could Be with You (One Hour Tonight)" (1926) 2007 Perfect Stranger Halle BerryBruce Willis "Don't Cry Baby"
CD қайта шығарылымы
Джонсонның көптеген CD-лері жарық көрді. "Father of the Stride Piano" – 1962 жылғы "Columbia" альбомының қайта шығарылған нұсқасы. Ол 1930-шы жылдардағы жарияланбаған топтың әндері мен сололарын, сондай-ақ 1920-шы жылдардағы бірнеше сололарды, оның ішінде "Carolina Shout" әнін қамтиды. Оның туындыларының ең толық жинағын, соның ішінде балама жазбаларды Майкл Кускуна және оның Mosaic Records компаниясындағы әріптестері шығарды. Blue Note сессиясы төменде талқыланады. Mosaic's Classic James P. Johnson Sessions, 1921–1944, Джонсонның барлық фортепиано сололары, топтың орындаулары мен блюз сүйемелдеулерін, осы кезеңде Decca/Brunswick және RCA Victor-дан басқа ірі коммерциялық лейблдер үшін жасалғандарын қамтиды. Джеймс П. Commodore лейблінің (Max Kaminsky атымен) және HRS лейблінің (Pee Wee Russells's Rhythm Makers) қайта шығарылымдарында да маңызды орын алды. Француз классикасы сериясына Джонсонға арналған сегіз диск кірді, ол 1921–1947 жылдар аралығын қамтиды. Decca CD, Snowy Morning Blues, 1930 және 1944 жылдар аралығында Brunswick және Decca лейблдері үшін жазылған 20 әнді қамтиды. Бұл CD-ге сегіз композициядан тұратын Fats Waller еске алу жинағы, сондай-ақ Джонсонның қарқынды қадам стилін көрсететін "Jingles" және "You've Got to be Modernistic" сололары кіреді. "Стрид-пианоның әкесі" атты LP және CD Джонсонның 1921 және 1939 жылдар аралығында Columbia компаниясы үшін жазған ең жақсы жазбаларын жинақтайды. Ол "Carolina Shout", "Worried and Lonesome Blues" және "Hungry Blues" (De Organizer-ден) әндерін қамтиды. Джонсонның Blue Note-тағы толық жазбалары (соло, өзінің және Эдмонд Холл мен Сидни ДеПарис басқарған топтардағы орындаулары) Mosaic Records жинағында және кейіннен 1998 жылы The Blue Note Jazzmen атты 2CD таңдауында жарық көрді. Джонсонның жазбалары Time Life Music компаниясының "Джаз гиганттары" сериясында жинақталды. Бұл үш LP жинақта 1921–1945 жылдар аралығында жазылған 40 әннен тұрады және Фрэнк Капплердің өмірбаяндық эссесімен, Дик Велстоуд пен музыкатанушы Вилла Роудердің музыкалық таңдауларға жасаған сындық бағаларымен толықтырылған кеңейтілген жазбаларды қамтиды. Джонсонның 1917–1927 жылдар аралығында жазылған шамамен 60 фортепиано ролінің көп бөлігі CD-де Biograph лейблімен шығарылды. Доктор Роберт Пинскер Джонсонның өзінің композицияларының фортепиано роліндегі орындалуларының музыкалық транскрипцияларынан тұратын кітап дайындады, ол Джеймс П. Джонсон қорының қолдауымен жарияланады. Интернет дәуірінде Джонсонның барлық жазбалары қазір YouTube арнасында қолжетімді, оны Mark Borowsky, MD жинақтады, "James P. Johnson: The Quiet Man Who Made the 20s Roar After Dr. Scott Brown" деп аталады. Бұл доктор Браун жазған Джеймс П-нің толыққанды өмірбаянына серіктес сайт, ол 2025 жылы жариялануға жоспарланған.
Multiple CDs of Johnson's recordings have been released. Father of the Stride Piano, on CBS / Sony, is a re issue of the 1962 Columbia album, featuring unissued band sides and solos from the 1930s, as well as several solos from the 1920s, including "Carolina Shout". By far, the most complete CD collections of his work, including alternate takes, has been produced by Michael Cuscuna and his associates at Mosaic Records. The Blue Note sessions are discussed below. Mosaic's Classic James P. Johnson Sessions, 1921 1944, includes all of Johnson's piano solos, band sides, and blues accompaniments, done during this period, for the major commercial labels, exclusive of Decca/Brunswick, and RCA Victor. James P. also featured prominently in Mosaic re issues of the Commodore label (under Max Kaminsky's name) and the HRS label (Pee Wee Russells's Rhythm Makers). The French Classics series included eight discs devoted to Johnson, and cover the period from 1921 1947. The Decca CD, Snowy Morning Blues, contains 20 sides recorded for the Brunswick and Decca labels, between 1930 and 1944. This CD includes an eight tune Fats Waller Memorial set, and two solos, "Jingles", and "You've Got to be Modernistic", which demonstrate Johnson's hard swinging stride style. The LP, and CD, Father of the Stride Piano, collects some of Johnson's best recordings for the Columbia family of labels, done between 1921 and 1939. It includes "Carolina Shout", "Worried and Lonesome Blues", and "Hungry Blues" (from De Organizer). Johnson's complete Blue Note recordings (solos, band sides in groups led by himself as well as Edmond Hall and Sidney DeParis) were issued in a collection by Mosaic Records and, later, in a 2CD selection in 1998 entitled The Blue Note Jazzmen. Johnson's recordings was compiled in the Giants of Jazz series by Time Life Music. This three LP collection contains 40 sides recorded from 1921 to 1945, and is supplemented with extensive liner notes, including a biographical essay by Frank Kappler, and criticism of the musical selections by Dick Wellstood, and the musicologist, Willa Rouder. Many of Johnson's approximately 60 piano rolls, recorded between 1917 and 1927, have been issued on CD on the Biograph label. A book of musical transcriptions of Johnson's piano roll performances of his own compositions has been prepared by Dr. Robert Pinsker, to be published through the auspices of the James P. Johnson Foundation. In the internet era, nearly all of Johnson's recordings are now available on a youtube channel, compiled by Mark Borowsky, M. D., titled, " James P. Johnson: The Quiet Man Who Made the 20s Roar After Dr. Scott Brown " It is a companion site to the forthcoming definitive biography of James P, written by Dr. Brown, and scheduled for publication in 2025.