Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс княздігі (1647–1918)
German principality (1647–1918)
Schaumburg Lippe, сондай-ақ Lippe Schaumburg деп те аталады, 1647 жылы графтық ретінде құрылды, 1807 жылы княздыққа айналды және 1918 жылы еркін мемлекет мәртебесін алды. 1946 жылға дейін Германияның шағын мемлекеті болып табылды, қазіргі Төменгі Саксония жерінде орналасқан, астанасы Бюкебург қаласында, аумағы 340 км² (131 шаршы миль) және 40 000-нан астам халқы бар еді.
Schaumburg Lippe, also called Lippe Schaumburg, was created as a county in 1647, became a principality in 1807 and a free state in 1918, and was until 1946 a small state in Germany, located in the present day state of Lower Saxony, with its capital at Bückeburg and an area of 340 km2 (131 sq mi) and over 40,000 inhabitants.
Тарих
Шамбург-Липпе 1647 жылы Брансуик-Люнебург герцогы, Гессен-Кассель ландграфы және Липпе графы арасындағы шарттар бойынша Шамбург графтығының бөлінуі нәтижесінде құрылды. Бөлінуге себеп 1640 жылы Олштейн-Шамбург графы Отто V-нің еркек мұрагерсіз қайтыс болуы болды. Бастапқыда Шамбург-Липпе позициясы біршама тұрақсыз болды: ол Шамбург графтығымен (Гессен-Кассельге қарасты) өкілдік жиналысы және өнімді Бюкеберг кендері сияқты көптеген институттар мен құрылыстарды бөлісуге мәжбүр болды, сонымен қатар Гессен-Кассель ландграфы оған қатысты феодалдық құқықтарды сақтап қалды. Биліктегі граф Фредерик Кристианның ерсі саясаты оны одан әрі қауіпке ұшыратты. Осы қауіптерге қарсы тұру үшін Фридрихтің немересі граф Вильгельм (1748–1777 жылдары билік еткен) 1000-ға дейін әскерді сақтап қалды – мұндай шағын аумақ үшін бұл өте көп саналды. 1777 жылы Вильгельмнің қайтысымен кіші Шамбург-Липпе-Альвердиссен графтықты мұраға алды, осылайша Шамбург-Липпені Липпе-Альвердиссенмен біріктірді. Шамбург-Липпе 1807 жылға дейін графтық болды, содан кейін княздыққа айналды; 1871 жылдан бастап ол Германия империясының құрамындағы штат болды. 1913 жылы ол Германия империясының ең азаматтары аз штаты еді. Астанасы Бюкебург болды, ал Стадтаген – жалғыз басқа қала. 1868 жылғы конституция бойынша, 15 мүшеден тұратын заң шығарушы диета болды, олардың он біреуін қалалар мен ауылдық округтер сайлады, ал ақсүйектер, дін қызметкерлері және білімді топтардан бірер мүшеден сайланды, қалған екеуін ханзада тағайындады. Шамбург-Липпе Бундесратқа (федералдық кеңес) бір өкіл және Рейхстагқа бір депутат жіберді. Княздық 1918 жылы неміс монархиясының құлауына дейін сақталды, содан кейін Шаумбург-Липпе еркін мемлекеті болып жарияланды. 1918 жылдың қараша айында ханзада Адольф Германияның монархиялық биліктен бас тартқан соңғы монархтарының бірі болды.
Schaumburg Lippe was formed as a county in 1647 through the division of the County of Schaumburg by treaties between the Duke of Brunswick Lüneburg, the Landgrave of Hesse Kassel and the Count of Lippe. The division occurred because Count Otto V of Holstein Schaumburg had died in 1640 leaving no male heir. Initially Schaumburg Lippe's position was somewhat precarious: it had to share a wide variety of institutions and facilities with the County of Schaumburg (which belonged to Hesse Kassel), including the representative assembly and the highly productive Bückeberg mines, and the Landgrave of Hesse Kassel retained some feudal rights over it. It was further threatened by the headstrong policies of the ruling Count, Frederick Christian. To counter these threats, Friedrich's grandson, Count William (who reigned 1748–1777), retained a standing army of up to 1000 troops – quite a lot for such a small territory. With William's death in 1777, the junior Schaumburg Lippe Alverdissen inherited the county, thereby reuniting Schaumburg Lippe with Lippe Alverdissen. Schaumburg Lippe was a county until 1807 when it became a principality; from 1871 it was a state within the German Empire. In 1913, it was the least populous state in the German Empire. The capital was Bückeburg, while Stadthagen was the only other town. Under the constitution of 1868, there was a legislative diet of 15 members with ten elected by the towns and rural districts, one each by the nobility, clergy and educated classes and the remaining two nominated by the prince. Schaumburg Lippe sent one member to the Bundesrat (federal council) and one deputy to the Reichstag. The principality lasted until the end of the German monarchies in 1918, when it became a free state as the Free State of Schaumburg Lippe. In November 1918, Prince Adolf was the penultimate German monarch to abdicate.