Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Романтизм дәуіріндегі қозғалыстар
Movements from the era of Romanticism
музыкаға қатысты термин
the term as applied to music
Неоромантизм термині философия, әдебиет, музыка, кескіндеме және сәулет өнеріндегі түрлі қозғалыстарды, сондай-ақ романтизм дәуірінен кейін пайда болған және оның элементтерін сіңірген әлеуметтік қозғалыстарды қамтиды. Бұл термин 19 ғасырдың соңындағы композиторларға, әсіресе Рихард Вагнерге қатысты қолданылған, оның музыкасын Карл Дальхаус "позитивизм дәуіріндегі романтизмнің кеш гүлденуі" деп сипаттаған. Ол оны шамамен 1850 жылдан 1890 жылға дейінгі "Вагнер дәуірімен" теңестіреді – бұл модернизм дәуірінің басталуы, ал оның алғашқы өкілдері Рихард Штраус және Густав Малер болды. Бұл термин сонымен қатар 1840 жылдан бері реализмді, натурализмді немесе авангардты модернизмді қабылдамаған, жобаған немесе қарсыласқан жазушыларға, суретшілерге және композиторларға да қолданылған.
The term neo romanticism is used to cover a variety of movements in philosophy, literature, music, painting, and architecture, as well as social movements, that exist after and incorporate elements from the era of Romanticism. It has been used with reference to late 19th century composers such as Richard Wagner particularly by Carl Dahlhaus who describes his music as "a late flowering of romanticism in a positivist age". He regards it as synonymous with "the age of Wagner", from about 1850 until 1890—the start of the era of modernism, whose leading early representatives were Richard Strauss and Gustav Mahler It has been applied to writers, painters, and composers who rejected, abandoned, or opposed realism, naturalism, or avant garde modernism at various points in time from about 1840 down to the present.
19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында
Неоромантизм, романтизм сияқты, натурализмге қарсы тұр деп есептеледі. Әсіресе, музыкаға келгенде, натурализм шеттен келген, тіпті жауырысқандай саналады. 1871 жылы Германияның бірігуінен кейінгі кезеңде натурализм романтикалық әдебиетті шындықты адастыратын, идеалистік бұрмалау деп қарады. Ал натурализм, өз кезегінде, қазіргі өмірдің "бос кеңістігін" толтыра алмайтындықтан сынға ұшырады. Герман Бар, Генрих Манн және Эуген Дидерихс сияқты сыншылар "неоромантизм" туы астында натурализм мен материализмге қарсы күресіп, "жанның өмірде мағына мен мазмұнға деген құштарлығына" жауап беретін мәдени жаңа бағыт беруді талап етті. Бұл, қазіргі заманғы білімнің фрагменттеуін тұтас дүниетанымымен алмастыруға мүмкіндік береді.
Neo romanticism as well as Romanticism is considered in opposition to naturalism—indeed, so far as music is concerned, naturalism is regarded as alien and even hostile In the period following German unification in 1871, naturalism rejected Romantic literature as a misleading, idealistic distortion of reality. Naturalism in turn came to be regarded as incapable of filling the "void" of modern existence. Critics such as Hermann Bahr, Heinrich Mann, and Eugen Diederichs came to oppose naturalism and materialism under the banner of "neo romanticism", demanding a cultural reorientation responding to "the soul's longing for a meaning and content in life" that might replace the fragmentations of modern knowledge with a holistic world view .
ХХ ғасырдың аяғы
"Неоромантизм" термині 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында өмір сүру мерзімі қысқа болған Neue Einfachheit қозғалысымен байланысты неміс композиторлары тобын атау үшін балама ретінде ұсынылды. "Жаңа тональділік" сияқты басқа да сөз тіркестерімен қатар, бұл термин композиторлардың арасындағы әртүрлілікке байланысты нақтылығының жетіспеуі үшін сынға ұшырады, олардың арасындағы ең белгілісі – Вольфганг Рихм.
"Neo romanticism" was proposed as an alternative label for the group of German composers identified with the short lived Neue Einfachheit movement in the late 1970s and early 1980s. Along with other phrases such as "new tonality", this term has been criticised for lack of precision because of the diversity among these composers, whose leading member is Wolfgang Rihm .
1930-1955 жылдар
Британдық өнер тарихында "неоромантизм" термині 1930 жылдар шамасында пайда болған және 1950 жылдардың басына дейін жалғасқан, пейзаж жанрында еркін байланыстағы суретшілер мектебін білдіреді. Осы атауды алғаш рет 1942 жылдың наурыз айында сыншы Реймонд Мортимер New Statesman журналында қолданды. Бұл суретшілер Уильям Блейк және Сэмюэл Палмер сияқты 19 ғасырдың суретшілеріне көңіл бөлді, сонымен қатар Пабло Пикассо, Андре Массон және Павел Челищев сияқты француз кубистері мен посткубистерінің ықпалында болды. Бұл қозғалыс, ішінара, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі басып алу қаупіне жауап ретінде туды. Бұл қозғалыстың бастамасын берген суретшілердің ішінде Пол Нэш, Джон Пайпер, Генри Мур, Ивон Хиченс және әсіресе Грэм Сазерленд болды. Ал жас буынға Джон Минтон, Майкл Айртон, Джон Крэкстон, Кит Вон, Роберт Колкхун және Роберт МакБрайд кірді.
In British art history, the term "neo romanticism" is applied to a loosely affiliated school of landscape painting that emerged around 1930 and continued until the early 1950s. It was first labeled in March 1942 by the critic Raymond Mortimer in the New Statesman. These painters looked back to 19th century artists such as William Blake and Samuel Palmer, but were also influenced by French cubist and post cubist artists such as Pablo Picasso, André Masson, and Pavel Tchelitchew (; ). This movement was motivated in part as a response to the threat of invasion during World War II. Artists particularly associated with the initiation of this movement included Paul Nash, John Piper, Henry Moore, Ivon Hitchens, and especially Graham Sutherland. A younger generation included John Minton, Michael Ayrton, John Craxton, Keith Vaughan, Robert Colquhoun, and Robert MacBryde .
Араб әлемі
Қазіргі араб әдебиетінде неоромантизм 20 ғасырдың басында басталып, француз немесе ағылшын романтикалық поэзиясынан шабыттанған 1930-1940 жылдары гүлденді. Оның ең танымал бөлігі – Америкадағы араб тілінде жазған ақындарды қамтитын Махжар ("көшпенді" мектебі): Амин Рихани, Халил Гибран, Насиб Арида, Михаил Найми, Элия Абу Мади, Фауси Малуф, Фархат және әл-Қарауи. Неоромантизм ағымы сонымен қатар әрбір араб еліндегі ақындарды қамтыды: Мысырда – Абдель Рахман Шокри, Аббас Махмуд әл-Аққад және Ибрагим әл-Мазини, Сирияда – Омар Әбу Риша, Ливанда – Элиас Әбу Шабаки және Салах Лабаки, Тунисте – Әбу әл-Қасим әл-Шабби, ал Суданда – Әл-Тиджани Юсуф Башир.
Within the Modern Arabic literature, neo romanticism began in the early 20th century and floureshed during the 1930s–1940s, that sought inspiration from French or English romantic poetry. Most famous its part is the Mahjar ("émigré" school) that includes Arabic language poets in the Americas Ameen Rihani, Kahlil Gibran, Nasib Arida, Mikhail Naimy, Elia Abu Madi, Fawsi Maluf, Farhat, and al Qarawi. The neo romantic current also involved poets in every Arabian country: Abdel Rahman Shokry, Abbas Mahmoud al Aqqad and Ibrahim al Mazini in Egypt, Omar Abu Risha in Syria, Elias Abu Shabaki and Salah Labaki in Lebanon, Abu al Qasim al Shabbi in Tunisia, and Al Tijani Yusuf Bashir in Sudan.
Үндістан
Үнді әдебиетінде неоромантизм Чхаявад қозғалысы арқылы көрініс берді.
In the Indian literature neo romanticism was represented by the Chhayavaad movement.
Жапония
1930 жылдардың ортасынан басталып, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін жалғасқан Жапонияның жаңа романтикалық әдеби қозғалысын жазушы Ясуда Йожуро жетекшілік етті.
Beginning in the mid 1930s and continuing through World War II, a Japanese neo romantic literary movement was led by the writer Yasuda Yojūrō .