Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шай дайындауға және ұсынуға арналған ыдыс.
Vessel for preparing and serving tea
Шайқұмыз – шай жапырақтарын немесе шөптер қоспасын қайнаған немесе жақын қайнаған суға салуға, ал содан кейін пайда болатын шай деп аталатын тұндырманы ұсынуға арналған ыдыс. Ол шай жинағының маңызды бөлігі болып табылады. Құрғақ шай шай қапшықтары түрінде немесе жапырақ шай түрінде болады. Егер жапырақ шай болса, шай құю үшін немесе шай сүзгіші көмектесе алады, ол жапырақтарды қайнау кезінде ұстап тұруға немесе шай құйылғанда шайқұмыздың ішіне түсіп кетпеуіне мүмкіндік береді. Шайқұмыздың әдетте үстінде қақпағы бар тесігі болады, одан құрғақ шай мен ыстық су салынады, қолмен ұстауға арналған тұтқасы және шайды құюға арналған томы бар. Кейбір шайқұмыздар томының ішкі жиегіне орнатылған сүзгіден жабдықталған. Қақпақтағы кішкентай тесік шай құйылғанда тамшылап немесе шашырап кетпеуі үшін жасалады. Қазіргі заманда шайқұмыздың ішіндегісінің тез суып кетпеуі үшін немесе қайнату процесін жақсарту үшін жылуды сақтайтын "чай кози" деп аталатын қақпақ қолданылуы мүмкін.
A teapot is a vessel used for steeping tea leaves or a herbal mix in boiling or near boiling water, and for serving the resulting infusion which is called tea. It is one of the core components of teaware. Dry tea is available either in tea bags or as loose tea, in which case a tea infuser or tea strainer may be of some assistance, either to hold the leaves as they steep or to catch the leaves inside the teapot when the tea is poured. Teapots usually have an opening with a lid at their top, where the dry tea and hot water are added, a handle for holding by hand and a spout through which the tea is served. Some teapots have a strainer built in on the inner edge of the spout. A small air hole in the lid is often created to stop the spout from dripping and splashing when tea is poured. In modern times, a thermally insulating cover called a tea cosy may be used to enhance the steeping process or to prevent the contents of the teapot from cooling too rapidly.
Қытай
Қытайда шай пісіруге арналған ыдысқа көшу, шайды ұнтақтап дайындаудан жапырақ шайға, шайды араластырудан қайнатуға ауысуымен байланысты болды. Шәйнектің пайда болу уақытын нақты анықтау қиын, себебі қазіргі шәйнекке ұқсас пішінді ыдыстар Қытайда неолит дәуірінен бері белгілі болған, бірақ бастапқыда су мен шарапқа пайдаланылған, өйткені шайды қайнату немесе араластыру үшін арнайы ыдыс қажет болмады. Шай дайындау тәсілі инфузияға (Юань әулетінің соңында) ауысқан кезде, бастапқыда осы мақсатқа арналған құмыра тәрізді ыдыс қолданылды. Алдыңғы әулеттерде шәйнек қолданылмаған. Тан дәуірінде шайды қазанда қайнатып, тостағанға құйып ішкен. Сун әулеті кезінде суды қазанға қайнатып, содан кейін майдалап ұнтақталған шай жапырақтары салынған тостағанға құйып дайындаған. Содан кейін шайды араластыру үшін щетка қолданылды. Шәйнек туралы жазба Юань әулетінің "Жиюань Конгхуа" еңбегінде кездеседі, онда автор Цай Шижан ғалым Сунь Даомиңнен сатып алған шәйнекті сипаттайды. Мин әулеті тұсында Қытайда шәйнектер кеңінен таралды. Шәйнектердің ерте мысалдары бар, мысалы, Цзюнь ыдыстарында жасалғандары және Сун-Юань дәуіріндегі сегіз жақтан ойылған селадон құмыралары, бірақ Исин ыдыстарын зерттеуші Куэй Сян Ло, алғашқы шәйнектер шамамен 1500 жылы, ескі Исин шарап құмыраларын үлгі етіп жасалғанын айтады. Бүгінге дейін сақталған ең көне шәйнектердің бірі Флагстафф үйінің шай жинағында сақталады; ол 1513 жылы жасалған және "Исин шәйнегінің әкесі" Гонг Чунға тиесілі. Қазіргі Гунфу шай рәсімінде қолданылатын ертедегі шәйнектер батыс стандарттарымен салыстырғанда кішкентай, жеке шай ішуге арналған. Олар суға жапырақтардың көп мөлшерін қолданады, бұл пісірушіге бірнеше кішкентай инфузия жасау үшін пісірудің өзгеретін факторларын басқаруға мүмкіндік береді. Пісіргеннен кейін шай бөлек ыдысқа құйылып, бірнеше ішушіге кішкентай тостақандарға бөлінеді және қайтадан пісіріледі. Бұл шайды шебер пісіруге және әртүрлі инфузиялар арқылы дәмнің өзгеруін сезінуге мүмкіндік береді. Саз сияқты қыштан жасалған шәйнектер ондаған мың жылдар бойы қолмен жасалып келеді, бастапқыда Қытайда. Саз – шәйнектерді жасау үшін танымал материал, себебі ол жылуды жақсы сақтайды. Қытайдың көптеген дәстүрлі шай жинақтары – Исин ыдыстарынан жасалған. Исин және басқа да аймақтық саздарды жалақтап жармайды. Бұл сазға пісірілген шайдың дәмін сіңіріп, одан әрі шайдың дәмін жақсартуға мүмкіндік береді. Кейбір Гунфу шеберлері өздерінің жалақталмаған құмыраларын белгілі бір түрлеріне, тіпті шайдың әртүрлі сорттарына бөліп қояды. 17-ғасырдың соңынан бастап Қытайдан Еуропаға экзотикалық дәмдеуіштер мен сәндік тауарлармен бірге шай тасымалданды. Шайды тасымалдаған кемелер фарфор шәйнектерді де алып жүрді. Бұл шәйнектердің көпшілігі көк және ақ түсті сырмен боялған. Фарфор толығымен шыныға айналғандықтан, теңіз суына зақым келмейді, сондықтан шәйнектер палуба астында, ал шай палуба үстінде сақталып, құрғақ болуын қамтамасыз етті.
The switch to specialized vessel for tea brewing was powered by the change from the powdered tea to leaf tea and from whipping to steeping that occurred in China. It is hard to exactly pinpoint the time of the invention of a teapot, since vessels in the shapes similar to the modern teapot were known in China since Neolithic period, but were initially used for water and wine, as boiling or whipping tea did not require a specialized container. When tea preparation switched to infusion (during the late Yuan dynasty), at first an ewer like vessel were used for this purpose. Tea preparation during previous dynasties did not use a teapot. In the Tang dynasty, a cauldron was used to boil ground tea, which was served in bowls. Song dynasty tea was made by boiling water in a kettle then pouring the water into a bowl with finely ground tea leaves. A brush was then used to stir the tea. Written evidence of a teapot appears in the Yuan dynasty text Jiyuan Conghua, which describes a teapot that the author, Cai Shizhan, bought from the scholar Sun Daoming. By the Ming dynasty, teapots were widespread in China. There are early examples of teapots, like the ones made in Jun ware and the eight lobed celadon pots of the Song Yuan times, but an expert on Yixing ware, Kuei Hsiang Lo, believes that the first teapots made especially for tea appeared around 1500 as copies of much earlier Yixing wine pots. The earliest example of such teapot that has survived to this day seems to be the one in the Flagstaff House Museum of Teaware; it has been dated to 1513 and is attributed to Gong Chun, the "father of Yixing teapot". Early teapots, like those still used in modern Gongfu tea ceremony, are small by western standards meant for the individual consumption of tea. They use a higher ratio of leaves to water, which enables the brewer to control the variables of brewing to create several small infusions. After brewing, tea would then be decanted into a separate vessel, and distributed into the small cups of several drinkers, and brewed again. This allows the tea to be skillfully brewed, and for the flavor changes to be experienced through the various infusions. Teapots made from pottery materials such as clay have been hand fired for tens of thousands of years, originally in China. Clay is a popular material for teapots, as they tend to retain heat very well. Many traditional Chinese teaware is yixing ware. Yixing and other regional clays are left unglazed. This allows the clay to absorb the flavor of the teas brewed over time, and enhance the flavor of the tea going forward. Some Gongfu practitioners designate their unglazed pots for specific types, sometimes even specific varietals of tea. From the end of the 17th century tea was shipped from China to Europe as part of the export of exotic spices and luxury goods. The ships that brought the tea also carried porcelain teapots. The majority of these teapots were painted in blue and white underglaze. Porcelain, being completely vitrified, will withstand sea water without damage, so the teapots were packed below deck whilst the tea was stowed above deck to ensure that it remained dry.
Жапония
Жапонияда кең таралған және дәстүрлі чайнек – киусу (急須), қытайлық чайнектен тұтқасы соқпаққа қарай орналасуымен ерекшеленеді. Дегенмен, кейбір киусулардың тұтқасы, қытайлық чайнектер сияқты, соқпаққа қарама-қарсы орналасқан. Киусу көбінесе керамикадан жасалады. Киусуның шығу тегі қытай шай рәсімдерінде қолданылған құралға байланысты, бірақ бұл қытай құралы су қайнату үшін де пайдаланылған болуы мүмкін, ал сол кезде оны шай демдеуге қолданды ма, әлі белгісіз. Олардың дизайны қарапайымнан әсем әшекейліге дейін алуан түрлі болуы мүмкін.
The kyūsu (急須), a common and traditional teapot in Japan, differs from the Chinese teapot in that it has a handle facing sideways to the spout although some kyusu, like their Chinese counterparts, have the handle located opposite the spout. Kyusu is frequently made of ceramics. The kyūsu, has its origins in a Chinese tool used for tea ceremonies, although the Chinese tool may have been used to boil water, and it is unclear if it was used to steep tea at the time. Their designs can range from simple to heavily decorated.
Тибет
Тибеттегі майлы шайға арналған шайқайнатқыштар Қытай шайқайнатқыштерімен бірге дами келе, көпіршіктей пішінге келді.
Teapots for butter tea in Tibet were evolving simultaneously with teapots of China, eventually settling on a pitcher like shape.
Еуропа
Иксинг шай құмыралары шаймен бірге Еуропаға келді және «бокарро» (португал тілінде «үлкен ауыз») деп аталды. Қытайлық шай құмыраларының үлгілері пайдаланылды, себебі қытайлық шай ішу дәстүрін сақтау маңызды деп есептелді. Порселиннен жасалған шай құмыраларына ерекше сұраныс болды, өйткені сол кезде Еуропада порселин жасау мүмкін болмады, ал Еуропада шай ішу бастапқыда тек жоғары топтың иелігінде болды. Сол кездегі еуропалық шай құмыралары күмістен жасалған, ал ең көне сақталған ағылшын шай құмырасы 1670 жылғы, қазір Виктория және Альберт мұражайында сақтаулы. Сонымен қатар, қытайлық қыш ыдыстардың көшірмелерін жасау басталды (Лондондағы Фулхэм керамика зауыты оларды 1670 жылдан бастап өндірді). 1708 жылы фон Цирнхаус жасаған алғашқы сәтті эксперименттер Бетгерге мүмкіндік берді, ал Дрездендегі Мейссен зауыты 1710 жылы жұмысын бастап, жапондық Какиэмон және Имари порселинінің сапалы көшірмелерін жасады. Голландия, Германия және Англиядағы еуропалық керамистер өздерінің шай жиынтықтарын жасағанда, алдымен қытайлық бокарро үлгісін еліктеді. Алайда, көптеген ағылшын керамика зауыттары жаңа материалға ақша салудан бас тартып, қыш және тас құмыралар жасауды жалғастырды; Стаффордширде жасалған әйгілі крем құмыралар жиынтығы 18-ғасырдың екінші жартысында танымал болды. 18-ғасырдың басында еуропалық шай құмыраларының дизайны мен әшекейлеуі қытай дәстүрінен ажыра бастады, ал алмұрт пішіні – алғашқы маңызды жаңалық болды. 1690 жылға дейін жасалған ағылшын пириформа пішіндес шай құмырасы Анн патшайымы тұсында кеңінен таралды және содан бері сәннен шықпады. 18-ғасырда танымал болған басқа пішіндер – «глобулярлық» (көтеріңкі аяқтағы шар тәрізді ыдыс) және ваза (немесе урна, Людовик XV стилінде), соңғысы шай құмырасының шарап құмырасынан бастау алғандығына сирек қайта оралу болды. 18-ғасырдың соңғы жартысында ағылшын зауыттары шай ішуге арналған жиынтықтарды жасауды бастады. «Қытай» порселинінен жасалған шай жиынтықтарына болған бастапқы сұраныс ақырында, кем дегенде, байлар арасында, Джордж III патшалығының соңында кеңінен өндірілген күміс бұйымдарға деген құштарлықпен ауыстырылды. Осы кезеңде шайдың бағасы төмендеді, сондықтан шай құмыралары үлкенірек болды. Сондай-ақ, кембағалдар үшін күміс бұйымдарының қарапайым көшірмелерінен жасалған арзан қалайы жиынтықтары да жасалды.
The Yixing teapots came to Europe with the tea and became known as boccarro ("large mouth" in Portuguese). The Chinese teapot models were used, since the preservation of the Chinese way of drinking was considered to be essential. Porcelain teapots were particularly desirable because porcelain could not be made in Europe at that time, and tea drinking in Europe was initially the preserve of the upper classes. European teapots at the time were made of silver, with the earliest preserved English one, at the Victoria and Albert Museum, dated 1670. At the same time, the production of the copies of the Chinese earthenware teapots started (Fulham Pottery in London was manufacturing these already in 1670). It was not until 1708 that the first successful experiments by von Tschirnhaus enabled Böttger, and the Meissen factory in Dresden started the operation in 1710 and produced good copies of Japanese Kakiemon and Imari porcelain. When European potteries in Holland, Germany, and England began to make their own tea wares they at first imitated the Chinese bocarro designs. Many English potteries, however, decided not to risk money on the new material, and continued the manufacturing of earthenware and stoneware pots; the famed creamware services made in Staffordshire reached popularity in the second half of the 18th century. At the turn of 18th century, design and decoration of the European teapot started to deviate from the Chinese tradition, with the pear shape, or being the first major novation. An early English pyriform teapot dates back to 1690, the shape became widespread at the time of Queen Anne and remains in vogue since then. The other popular shapes in the 18th century were "globular" (sphere like vessel on a raised foot) and a vase (or urn, Louis XV style), with the latter being a rare comeback to the wine pot origins of a teapot. In the last half of the 18th century, English factories introduced the matched sets of teaware. The original demand for "China" porcelain tea sets was eventually replaced, at least among the wealthy, with enthusiasm for silver pieces that were extensively produced by the end of the reign of George III. This period also saw a reduction in the price of tea, so teapots became larger. Also, cheaper pewter sets were made for the less affluent, mostly as simplified copies of the silver pieces.
Америка
Колониалды Америкада Бостон күміс өндірісі мен өнерінің орталығына айналды. Бостон қаласындағы көптеген шеберлердің арасында қаланың күміс нарығындағы төрт маңызды отбасы болды: Эдвардс, Ревир, Берт және Хёрд. Олардың өнер туындыларының ішінде күміс шайдан құмыралар да бар еді. Кеш Георгиан дәуірінде екі жаңа "колониалды" пішін пайда болды: жазық түбі бар сопақ және сегізбұрышты шайдан құмыралар, C әрпі тәрізді қарапайым тұтқалар және көбінесе тік бұрыштап төмен қарай тарайтын құйылмалы тұтқалар.
In colonial America, Boston became the epicenter for silver production and artistry. Among the many artists in Boston there were four major families in the city's silver market: Edwards, Revere, Burt and Hurd. Their works of art included silver teapots. Two new "Colonial" shapes appeared in the late Georgian period: oval and octagonal teapots with flat bases, plain handles in the shape of C, and, frequently, straight tapering spouts.
Жылуды ұстап тұру
Шай құмырасының жылуды ұстау қабілеті материалға байланысты, мысалы, тас ыдыс порцелинге қарағанда жақсы жылу сақтайды. Алғашқы қайнатылған шайдан кейін шай құмыраларын жылы ұстау үшін 18-шы ғасырдан бері ағылшын үйлерінде шай құмырасын жабатын, төсенішпен жабдықталған матадан жасалған "чай кози" пайдаланылды, ол шапқышақ сияқты болады. Чай кози 20-шы ғасырда ас үйдегі пайдалы және әсем зат ретінде кең танымал болды.
Ability of a teapot to keep heat depends on the material, for example, stoneware is supposed to keep the heat better than porcelain. To keep teapots hot after tea is first brewed, English households since 18th century employed the tea cosy, a padded fabric covering, much like a hat, that slips over the tea pot. The tea cosy got very popular in the 20th century as a practical and decorative object in the kitchen.
Ерекшеліктері
Шәй құмыралары ыдыс денесінің ойығында тұратын қақпақ дизайнынан басталып, кейін қақпақ ыдыс денесінің үстіне қойылатын болды, содан соң қақпақтың терең жиектері оны түсіп кетпеуіне қамқорлық ететін қазіргі заманғы дизайнына жетті. Шәй құйылғанда сыртқы ауа құмыраның ішіне енуі керек, сондықтан дизайнға қақпақтың еркін жабылуы немесе әдетте қақпақтағы желдеткіш тесігі кіреді. Носик бөлігіндегі кіріктірілген сүзгі кофе құмыраларынан алынған, ал олар бұл мүмкіндікті басқа сұйықтықтарға арналған ыдыстардан алған (ең ерте кездескен кіріктірілген сүзгі б.з.б. 1300 жылға дейін жетеді). Кофе тамшылатып дайындау және кофе қайнатқышы 19 ғасырдың басында ойлап табылды, ал одан кейін көп ұзамай шайға арналған ұқсас үлгілер жасалды. Қазіргі заманғы инфузерлер 1817 жылы ағылшын патентімен "шай немесе кофе биггин" – шай құмырасының түбіне орналасқан металл торы жасалды. Шай жапырақтарын ұстауға арналған көптеген дизайн пайда болды, ал шай шарлары мен шай қасықтары 19 ғасырдың бірінші жартысында пайда болды. Алғашқы автоматтандырылған электрлік шәйнек 1909 жылы ойлап табылды.
Teapots evolved from the designs where the lid was resting in a recess of the body of the vessel to the lid sitting on top of the body, and then to the modern design with the deep flanges of the lid preventing it from falling out. When the tea is being poured out, outside air needs to enter the body of the teapot; therefore design involves either a loosely fitting lid or a vent hole at the top of the pot, usually in the lid. The built in strainer at the base of the spout got borrowed from coffeepots that in turn get this feature from the vessels designed for other liquids (the earliest known built in strainer dates back to 1300 BC). The coffee drip brew and coffee percolator were invented in the beginning of the 19th century, similar designs for tea were developed soon after that. Modern infusers originated in 1817, when an English patent was granted for a "tea or coffee biggin", a metal basket that sat at the bottom of the teapot. Many more tea leaf holder designs had followed, with tea ball and tea making spoon arriving in the first half of the 19th century. The first automated electric teapot was invented in 1909.
Материалдар
Сәй құмыраларын жасау үшін әдетте тас құмыра (Иксинг), фарфор, күміс және алтын қолданылады. Күмістен шай құмыра жасаудың бірнеше кемшілігі бар: күміс кез келген металға қарағанда ең жоғары жылу өткізгіштікке ие. Сондықтан, көне күміс шай құмыраларының тұтқалары көбінесе ағаштан (әдетте алма немесе алмұрт ағашынан) немесе пил сүйегінен жасалған. Егер тұтқалар күмістен болса, олар ыстық өткізбейтін тығындармен құмыраның корпусына бекітілген, әдетте бұл тығындар пил сүйегінен жасалған. Мұндай шаралар болмаса, ыстық шайға толы құмыраны ұстау қиын немесе ауыртпалы болар еді. 1700 жылдар шамасында қалайыдан жасалған шай құмыралары пайда болды, бұл өте төмен құнмен дизайн жасауға мүмкіндік берді. Сол кезде британиялық металлдан жасалған ыдыстар да қолданыла бастады. Никель қаптау 19 ғасырдың екінші жартысында енгізілді. 1720-1780 жылдары Стаффордширде қыштан жасалған, ерекше пішіндерге (жануарлар, үйлер және т.б.) ие құмыралар жасалды, мұны қалыптардың (бірақ токарлық станоктың емес) көмегімен жасауға болды. Эмальдан жасалған ыдыстар 19 ғасырдың соңында кеңінен қолданылды. 20 ғасырда алюминийді пайдалану танымал болды. Жылуға төзімді әйнектің пайда болуы әйнектей шай құмыра жасауға мүмкіндік берді, ал алғашқы "Teaket" дизайны 1932 жылы өндірілді.
The typical materials used for teapots have been stoneware (Yixing), porcelain, silver and gold. Making teapots from silver has a major disadvantage: the thermal conductivity of silver is the highest of any metal. Therefore the handles of antique silver teapots were often made of wood (often apple wood or pear wood) or ivory. If the handles were made from silver, they would be attached to the body of the pot with thermally insulating plugs, usually made from ivory. Without such features, the teapot would be uncomfortable or painful to pick up when filled with hot tea. Teapots made of tin arrived around 1700, allowing for a very low cost designs. At the same time the use of britanniaware had started. Nickel plating was introduced in the second half of the 19th century. Teapots from earthenware were produced in Staffordshire from 1720 to 1780, with curious shapes (animals, houses, etc.) made possible by using molds (and not the throwing wheel). Enamelware was in wide use at the end of the 19th century. In the 20th century, use of aluminum became popular. Arrival of the heatproof glass made a glass teapot possible, with the first "Teaket" design manufactured in 1932.
Дриблинг
Кейбір шайнектерде кездесетін бір құбылыс – ағыстың, әсіресе ағыс басталғанда немесе тоқтағанда, мундштықтың сыртынан тамшылап ағуы. Бұл құбылыстың себептерін әртүрлі уақытта әртүрліше түсіндіруге тырысты. Мундштықтың сыртқы бетін су өткізбейтін (гидрофобты) ету және мундштықтың ішкі ұшының қисықтық радиусын кішірейте беру арқылы ағынның таза үзілуін қамтамасыз етуге болады, соның нәтижесінде тамшылаудың алдын алуға болады.
One phenomenon that occurs with some teapots is that of dribbling where the flow runs down the outside of the spout particularly as the flow starts or stops. Different explanations for this phenomenon have been proposed at various times. Making the external surface of the spout more hydrophobic, and reducing the radius of curvature of the inside of the tip so that the flow detaches cleanly can avoid dribbling.
Шоколадты шай құмырасы
Шоколадты шайнек – кез келген пайдасыз нәрсенің метафорасы; шоколадтан жасалған шайнек еріп, пайдалануға келмейді. 2001 жылы тәжірибелік зерттеушілер өздері жасаған шоколадты шайнекті сәтті пайдалана алмады. Бірақ, 2008 жылы "Жылаңаш ғалымдар" жүргізген келесі зерттеулер көрсеткендей, егер шайнектің қабырғасы бір сантиметрден қалың болса, онда оны шай жасау үшін қолдануға болады.
A chocolate teapot is an analogy for any useless item; a teapot made from chocolate would melt, and be impossible to use. Experimental researchers in 2001 did indeed fail to successfully use a chocolate teapot they had made. Later research, however, by The Naked Scientists in 2008, showed that such a teapot could be used to make tea, provided that the walls of the teapot were more than one centimetre thick.
Командалық емес жағдайларда
Шайнектің өте ерекше пішіні бар, және оның атағы кейде оның негізгі қызметімен байланысты болмауы мүмкін. Юта шайқаны – компьютерлік графика қауымдастығының стандартты анықтамалық нысаны, танымалдылығы жағынан «Hello, World»-қа тең. Ол AutoCAD, POV Ray, OpenGL, Direct3D және 3ds Max сияқты көптеген графикалық пакеттерде графикалық примитив ретінде қосылған. Расселдің шай құмырасы – Бертран Расселдің діни талаптардың жолданбас еместігіне қарсы тұратын, оларды сол аттас шай құмырасымен салыстыратын аналогиясы. Бұл идея 1973 жылы француз-британдық рок-тобы Гонгтың «Flying Teapot» альбомының атына шабыттандырды. Шайнек 1939 жылғы «Мен кішкентай шайнекпін» американдық балалар әнінде кездеседі. Кореяда шайнек әртүрлі шараптарды беруге арналған ыдыс ретінде қолданылады. Сақиның бір бөлігінде шайнекке ұқсайтын ресми түрде мойындалмаған жұлдыз үлгісі (астеризм) бар. «Шайнек ойыны» – Мэри Уайттың «Ойындар кітабында» сипатталған сөз ойыны, онда әртүрлі сөйлемдердегі сөздер «шайнек» сөзімен ауыстырылып, оны табу керек. «Шайнек» – Ханс Кристиан Андерсеннің ертегісі.
A teapot has a rather distinctive shape, and its fame may sometimes have little to do with its primary function. The Utah Teapot is a standard reference object of the computer graphics community, comparable to Hello, World for its popularity. It is included as a graphics primitive in many graphics packages, including AutoCAD, POV Ray, OpenGL, Direct3D, and 3ds Max. Russell's teapot is an analogy, devised by Bertrand Russell, which attacks the unfalsifiability of religious claims, comparing them to the eponymous teapot. The concept in turn inspired the title of the 1973 album Flying Teapot by the Franco British rock band Gong. The teapot has been featured in the American children's song from 1939, "I'm a Little Teapot". In Korea, the teapot is commonly used as a serving container for various types of wines. Part of the constellation of Sagittarius contains an asterism (or a star pattern not officially recognized as a constellation) that famously resembles a teapot. The 'Teapot Game' is a word game described by Mary White's Book of Games, and involves guessing a word which is replaced by "teapot" in various sentences. The Teapot is a tale by Hans Christian Andersen.
Сәулет саласында
2004 жылы Малайзияның «Аспан Корольдығы» деп аталатын культы 35 фут биіктігіндегі, құмыр түсті, ерекше ұзын тоқымы бар, ыдысынан биік чайнек салған. Бұл олардың жеке символикасының бір бөлігі болды, сондай-ақ чайнектің жанында осыған ұқсас үлкен көк құмыра да тұрды. 2005 жылдың тамызында культқа қарсы күрес аясында бульдозерлер мен ауыр техникалар құрылыстың бұзылуына жіберілді. Әлемдегі ең үлкен архитектуралық чайнек Батыс Вирджиния штатында орналасқан. 1938 жылы Уильям «Бейб» Девон Честер чайнегін салды. Чайнек өмірін «Hires Root Beer» жарнамалық компаниясы үшін жасалған алып ағаш бөшке ретінде бастады. Девон бұл бөшкені Пенсильванияда сатып алып, оны Честер қаласына (Батыс Вирджиния штаты) жіберді, онда ол 2-ші және 30-шы АҚШ тас жолының қиылысына орнатылды. Осы кезде тоқымы мен тұтқасы қосылды, ал ағаш бөшке чайнек пішінін беру үшін қалайымен жабылды. «Қақпақтың» түймесін жасау үшін үстіне үлкен шыны шар орнатылды. Чайнек Девонның керамикалық дүкенінің алдында тұрды. Жергілікті жасөспірімдер чайнек ішінде сауда және сувенирлік стендті басқару үшін жалданып алынды. «Теапот Дөңгелегі» жанармай құю станциясы Вашингтон штатының Зилла қаласында орналасқан. Ол 1922 жылы салынған, ал 15 футтық тұтқасы мен тоқымы бар жанармай станциясы сол кездегі «Теапот Дөңгелегі» жанжалына сілтеме жасайтын визуалды әзіл ретінде жасалған. Ол бірнеше рет көшірілді және қазірде жанармай құю станциясы ретінде жұмыс істемейді.
In 2004, a Malaysian cult called the Sky Kingdom constructed a 35 foot tall, cream colored teapot, with an unusually long spout, higher than the pot itself on its property as part of its own private symbolism which included a similarly large blue vase next to the teapot. As part of a crackdown on the sect in August 2005, bulldozers and heavy machinery were sent in to tear down the structure. The (purported) world's largest architectural teapot is to be found in West Virginia. In 1938 The Chester teapot was constructed by William "Babe" Devon. The Teapot started its life as a gigantic wooden hogshead barrel for a Hires Root Beer advertising campaign. Devon purchased the barrel in Pennsylvania and had it shipped to Chester, WV where it was set up at the junction of State Route 2 and U. S. Route 30. A spout and handle were added at this time and the wooden barrel was covered with tin to form the teapot's shape. A large glass ball was placed on top to make the knob of the "lid". The Teapot stood in front of Devon's pottery outlet store. Local teenagers were hired to run a concession and souvenir stand which was set up inside the Teapot. The Teapot Dome Service Station is located in Zillah, Washington. It was built in 1922, and the 15 foot handled and spouted gas station was designed as a visual pun referencing the then current Teapot Dome scandal. It has been moved multiple times and is no longer an active gas station.