Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1696 жылы Джон Ванбру жазған комедия
1696 Restoration comedy written by John Vanbrugh
«Қайталану немесе Қатердегі ізгілік» – Джон Ванбрудың 1696 жылы жазған қалпына келтіру комедиясы. Бұл пьеса Коли Сибердің «Love's Last Shift, or, The Fool in Fashion» пьесасының жалғасы болып табылады. Сибердің «Love's Last Shift» пьесасында еркін өмір сүретін қалпына келтіру дәуірінің еркегі әйелінің айла-шарғысы арқылы өкініп, өзгеріске ұшырайды, ал «Қайталану» пьесасында ол қайтадан құмарлыққа беріліп, жаңа махаббатқа ие болады. Оның ізгі әйелі де әрекетті азғыруға ұшырайды және қиындықпен қарсы тұрады. Ванбру «Қайталану» пьесасын Дрюри-Лейн театрындағы белгілі актерлерді ескере отырып жоспарлады, олардың сахналық мінез-құлқын, қалыпты беделін және жеке қарым-қатынастарын пьесаға енгізді. Мұндай актерлердің бірі – Коли Сибердің өзі, ол «Соңғы ауысым» және «Қайталану» екеуінде де лас лорд Фоппингтон рөлін сомдады. Дегенмен, Ванбрудың көркемдік жоспарларына Лондонның екі театры арасындағы қатал бәсеке кедергі келтірді, олардың әрқайсысы екіншісінен актерлерді тартып алмаққа тырысты. «Қайталану» пьесасы мүлдем қойылмай қалуға жақын болды, бірақ 1696 жылдың қараша айындағы сәтті қойылым Ванбрудың ниеттерін ақтады және компанияны банкроттықтан сақтап қалды. 1690 жылдардан кейін қайта қойылмаған «Love's Last Shift» сияқты, «Қайталану» пьесасы да көрермендердің қызығушылығын сақтап қалды. Алайда, 18 ғасырда оның неке адалдығын бұзуға қатысты көзқарасы қоғамдық пікірге қабылдауға қиын болды, сондықтан түпнұсқа пьеса бір ғасыр бойы сахнада Шериданның моральдық нұсқасы – «Скарбороға саяхат» (1777) пьесасымен ауыстырылды. Қазіргі сахнада «Қайталану» ең танымал қалпына келтіру комедияларының бірі ретінде танылды, Ванбрудың жеңіл, әжуалы әзілдері және лорд Фоппингтон рөлінің шеберлікпен ойналуы үшін бағаланады, ол қараңғы жағы бар пародилік кейіпкер.
The Relapse, or, Virtue in Danger is a Restoration comedy from 1696 written by John Vanbrugh. The play is a sequel to Colley Cibber's Love's Last Shift, or, The Fool in Fashion. In Cibber's Love's Last Shift, a free living Restoration rake is brought to repentance and reform by the ruses of his wife, while in The Relapse, the rake succumbs again to temptation and has a new love affair. His virtuous wife is also subjected to a determined seduction attempt, and resists with difficulty. Vanbrugh planned The Relapse around particular actors at Drury Lane, writing their stage habits, public reputations, and personal relationships into the text. One such actor was Colley Cibber himself, who played the luxuriant fop Lord Foppington in both Love's Last Shift and The Relapse. However, Vanbrugh's artistic plans were threatened by a cutthroat struggle between London's two theatre companies, each of which was "seducing" actors from the other. The Relapse came close to being not produced at all, but the successful performance that was eventually achieved in November 1696 vindicated Vanbrugh's intentions, and saved the company from bankruptcy as well. Unlike Love's Last Shift, which never again performed after the 1690s, The Relapse has retained its audience appeal. In the 18th century, however, its tolerant attitude towards actual and attempted adultery gradually became unacceptable to public opinion, and the original play was for a century replaced on the stage by Sheridan's moralised version A Trip to Scarborough (1777). On the modern stage, The Relapse has been established as one of the most popular Restoration comedies, valued for Vanbrugh's light, throwaway wit and the consummate acting part of Lord Foppington, a burlesque character with a dark side.
Жыныстық идеология
Love's Last Shift – бұл Кибердің қоғамдық пікірдің өзгеруіне деген сезімталдығының алғашқы белгісі ретінде қарастырылуы мүмкін, бұл оған кейін Дрюри Лейндегі менеджер ретінде өте пайдалы болды (Колли Киберді қараңыз). 1690 жылдары 1688 жылғы Даңқты революциядан кейін елдің экономикалық және саяси күштер тепе-теңдігі аристократиядан орта тапқа қарай өзгерді, ал орта таптың дін, мораль және гендерлік рөлдерге қатысты құндылықтары үстемдік таба бастады, әсіресе сахнаға деген көзқараста. Love's Last Shift – көрермендердің талдаушылыққа және Реставрация комедиясының ашық сексуалдылығынан алыстап, үлгілі немесе сезімтал комедияның консервативті нақтылығы мен гендерлік рөлдерге қарсылығына қарай өзгеруінің алғашқы мысалы. Пьеса Кибердің өзгерістер кепілді болмаған кездегі мүмкіндікті пайдалануын көрсетеді: өзін-өзі қайшылыққа салудан қорқа алмай, ол өзінің алғашқы пьесасына көрерменнің барлық тобын қуанту үшін ескі ашықтықты жаңа уағызшылықпен үйлестіреді. Ванбру, өз кезегінде, реформаланған еркектің қуанышпен қайтадан бұзылуына мүмкіндік береді және пьесадағы жалғыз уағыз "Fatgoose Living" комедиялық сыбайласқан дін қызметкерінен шығады, бұл 20 ғасырдың басындағы кейбір сыншыларды "Релапс" пьесасын шынайы Реставрация комедиясының соңғысы деп атауға себеп болды. Дегенмен, Ванбрудың пьесасына да 1690 жылдардың талғамы әсер еткен, ал 20 жыл бұрынғы сарайлық Уильям Уайчерлидің "Ауылдық әйел" пьесасымен салыстырғанда, ол жауыздыққа ұшыраған аристократиялық еркектікті мақтап көрсеткен, "Релапс" пьесасында мораль мен рухани көтерілудің бірнеше сәттері бар. Шындығында, ол Love's Last Shift пьесасымен салыстырыларлық құрылымға ие: Кибердің пьесасының шешімді сахнасында Аманданың ізгілігі күйеуін өзгертеді, ал "Релапс" пьесасының сәйкес сахнасында ол оның жанкүйері Уортиді өзгертеді. Мұндай сәттер қазіргі сыншылардың назарында пьесаға жақсы қызмет етпеді.
Love's Last Shift can be seen as an early sign of Cibber's sensitivity to shifts of public opinion, which was to be useful to him in his later career as manager at Drury Lane (see Colley Cibber). In the 1690s, the economic and political power balance of the nation tilted from the aristocracy towards the middle class after the Glorious Revolution of 1688, and middle class values of religion, morality, and gender roles became more dominant, not least in attitudes to the stage. Love's Last Shift is one of the first illustrations of a massive shift in audience taste, away from the analytic bent and sexual frankness of Restoration comedy and towards the conservative certainties and gender role backlash of exemplary or sentimental comedy. The play illustrates Cibber's opportunism at a moment in time before the change was assured: fearless of self contradiction, he puts something into his first play to please every section of the audience, combining the old outspokenness with the new preachiness. The way Vanbrugh, in his turn, allows the reformed rake to relapse quite cheerfully, and has the only preaching in the play come from the comically corrupt parson of "Fatgoose Living", has made some early 20th century critics refer to The Relapse as the last of the true Restoration comedies. However, Vanbrugh's play is also affected by the taste of the 1690s, and compared to a play like the courtier William Wycherley's The Country Wife of 20 years earlier, with its celebration of predatory aristocratic masculinity, The Relapse contains quite a few moments of morality and uplift. In fact it has a kind of parallel structure to Love's Last Shift: in the climactic scene of Cibber's play, Amanda's virtue reforms her husband, and in the corresponding scene of The Relapse, it reforms her admirer Worthy. Such moments have not done the play any favours with modern critics.
Махаббаттың соңғы ауысуы
Love's Last Shift - бұл адал әйел Аманданың жолдан тайған күйеуі Лавлесті өзгертуге және қайтадан баулыға алуға мәжбүр болған соңғы "керек" немесе әрекетінің тарихы. Лавлесс он жыл бойы үйден шықпай, уақытын қыздар үйі мен арақ ішуге бөліп, Лондонға оралғанда әйелін танымайды. Жоғары сыныптағы әйел рөлін сомдаған Аманда Лавлессті өзінің сәнді үйіне шақырып, оған арманнан асып түсетін түн сыйлайды және таңертең өзінің кім екенін айтады. Лавлесс әсерленіп, бірден өзгеріп кетеді. Премьерада үлкен сәттілікке ие болған шағын рөл – Сибердің өзі ойнауы үшін жазған Sir Novelty Fashion. Сэр Новелл барлық әйелдерге көңіл қоюға тырысады, бірақ өзінің тамаша сыртқы түрі мен өткір әзілдеріне көбірек қызығады, ал Сибер 45 жыл өткен соң автобиографиясында қарапайымдылықпен жазады: "сол кездегі әшекейге құмар адамдардың жақсы бейнесі деп есептелді". Дәуірлік секс-сценылар, жүрекке тиетін кешірімдер мен Сэр Новеллдің қылықтарын үйлестірген Love's Last Shift әр көрерменге бір нәрсе ұсынды және үлкен табысқа ие болды.
Love's Last Shift is the story of a last "shift" or trick that a virtuous wife, Amanda, is driven to reform and retain her rakish husband Loveless. Loveless has been away for ten years, dividing his time between the brothel and the bottle, and no longer recognises his wife when he returns to London. Acting the part of a high class prostitute, Amanda lures Loveless into her luxurious house and treats him to the night of his dreams, confessing her true identity in the morning. Loveless is so impressed that he immediately reforms. A minor part that was a great hit with the première audience is the fop Sir Novelty Fashion, written by Cibber for himself to play. Sir Novelty flirts with all the women, but is more interested in his own exquisite appearance and witticisms, and Cibber would modestly write in his autobiography 45 years later, "was thought a good portrait of the foppery then in fashion". Combining daring sex scenes with sentimental reconciliations and Sir Novelty's buffoonery, Love's Last Shift offered something for everybody, and was a great box office hit.
Қайталану сюжеті
Ванбрудың "Кереңдеуі" "Сүйіспеншіліктің соңғы ауысуынан" гөрі аз сезімтал және көбірек талдамалық, ол реформаланған күйеуді де, адал әйелді де жаңағы құмарлықтарға ұшыратып, олардың психологиялық реализммен әрекет етуіне жағдай жасайды. Лавлесс жанға бірдей келген жас жесір Беринтияға ғашық болады, ал Аманда өзіне құда түскен Вортиден бас тарту үшін өзінің адалдығын жинауға шама келтірмейді. Аманда, Лавлесс және сэр Новелти (Ванбру оны "Лорд Фоппингтон" деп атаған) – екі пьесада да қайта оралатын үш орталық кейіпкер, ал "Кереңдеуі" пьесасының қалған кейіпкерлері жаңа. Алаяқтық желісінде жас Том ағасы Лорд Фоппингтонды болашақ әйелінен және оның көп қалыңдықтарынан алдап, айырбасқа салады. Бұл желі пьесаның жартысын құрайды және Сибердің ақымақтық рөліндегі сәтті өнерін көрсете беру үшін сэр Новелти рөлін кеңейтеді. Сибердің тек сәнге құмар ақымақтығын қайта жаңартып, Ванбру оған өзін атаққа сатып алуға және барлық қорлыққа төтеп беру үшін жеткілікті абырой мен өзімшілдік сыйлайды. Лорд Фоппингтон, Аманда айтқандай, "ақымаққа ұнау үшін тырысатын болса да", шын мәнінде "табиғат ақымақ ете қоймаған адам" (II. i.148). Әдебиет тарихшылары оны "қалпына келтіру дәуіріндегі ең ұлы ақымақ" (Добре), "қатыгез, жаман және ақылды" (Хьюм) деп бағалайды.
Vanbrugh's The Relapse is less sentimental and more analytical than Love's Last Shift, subjecting both the reformed husband and the virtuous wife to fresh temptations, and having them react with more psychological realism. Loveless falls for the vivacious young widow Berinthia, while Amanda barely succeeds in summoning her virtue to reject her admirer Worthy. The three central characters, Amanda, Loveless, and Sir Novelty (ennobled by Vanbrugh into "Lord Foppington"), are the only ones that recur in both plays, the remainder of the Relapse characters being new. In the trickster subplot, young Tom tricks his elder brother Lord Foppington out of his intended bride and her large dowry. This plot takes up nearly half the play and expands the part of Sir Novelty to give more scope for the roaring success of Cibber's fop acting. Recycling Cibber's merely fashion conscious fop, Vanbrugh lets him buy himself a title and equips him with enough aplomb and selfishness to weather all humiliations. Although Lord Foppington may be "very industrious to pass for an ass", as Amanda remarks, he is at bottom "a man who Nature has made no fool" (II. i.148). Literary historians agree in esteeming him "the greatest of all Restoration fops" (Dobrée), "brutal, evil, and smart" (Hume).
Негізгі бет: Театр тобының бөлінуі
1690-шы жылдардың басында Лондонда тек бір ресми мойындалған театр компаниясы – "Біріккен компания" болды, ол нашар басқарылды және оның табысын қанаушы инвесторлар ("әрекеткерлер") тонап алып отырды. Компанияның кірісінің азаюын тоқтату үшін менеджер Кристофер Рич өзінің шебер кәсіби актерлерінің жалақысын және дәстүрлі жеңілдіктерін қысқартып, осылайша танымал актерлер Томас Бетертон, трагедия актрисасы Элизабет Барри және комедия актрисасы Анна Брейцегирдл сияқтыларды ашуландырды. Колли Сиббер өзінің өмірбаяндық еңбегінде "Біріккен компанияның" иелері "сахнаны монополиялап, осылайша өздеріне қалаған шарттарды жүктеуге құқылы екендерін ойлаған, бірақ олар жұртшылықтың қолдауына ие актерлер тобын құл етуге тырысып жатқандарын ескермеді" деп жазды. Бетертон мен оның әріптестері "Біріккен компанияның" нашар қаржылық жағдайын және актерлердің қиын жағдайын Лорд Чемберленге ұсынған "Актерлердің петициясында" баяндады. Бұл ерекше құжатқа тоғыз ер адам мен алты әйел қол қойды, барлығы кәсіби актерлер, және құпия инвестициялар мен "шарттық" үлестердің жағымсыз жиынтығын егжей-тегжейлі сипаттайды, компанияның қаржылық проблемаларының себебі иелерінің алаяқтығы екенін, көрермендердің қызығушылығының жоқтығы емес екенін дәлелдейді. Актерлердің петициясындағы жасырын ереуіл туралы мәлімдемелер Ричтің "Патент иелерінің жауабында" қарсы жауап беруімен қабылданды, бірақ туындаған жанжалды 1695 жылдың желтоқсанынан наурыз айына дейін королева Марияның ауруы мен қайтысының себебімен тоқтатуға тура келді. Осы кезеңде Бетертонның басшылығымен актерлердің кооперативі құрылды және 25 наурызда Ричтің үрейіне орай, ол қауіпті тым кеш сезген, патшалық "әрекет етуге рұқсат" алды. Бұл еңбек және басқару қақтығысынан шыққан екі компания әдетте "Патент компаниясы" (бұрынғы Біріккен компания) және "Бетертон компаниясы" деп аталады, бірақ Джудит Милхаус соңғысы актерлер компаниясының кооперативтік сипатын дұрыс емес бейнелейді деп санайды. Келесі кезеңдегі қатал бәсекелестік кезінде Патент компаниясы білікті актерлердің жетіспеушілігімен қиналды. Компаниялар арасында актерлерді "ұрлау" (заң тілінде) келесі позиция үшін күрестегі маңызды тактика болды, сондай-ақ Лорд Чемберленге қарсы тараптан актерлерді тартып алуға тыйым салу туралы өтініш жасау да маңызды болды, бұл лауазымды тұлға орындауға дайын болды. Кейін Рич әуесқойларды жалдап, Дублиннен ирланд актерлерін шақыруға да көшті. Бірақ мұндай шаралар әлі дайын болмаған 1696 жылы Ричтің ең қауіпті жобасы – "Релапс" қойылымы үшін қабылданбады.
In the early 1690s, London had only one officially countenanced theatre company, the "United Company", badly managed and with its takings bled off by predatory investors ("adventurers"). To counter the draining of the company's income, the manager Christopher Rich slashed the salaries and traditional perks of his skilled professional actors, antagonising such popular performers as Thomas Betterton, the tragedienne Elizabeth Barry, and the comedian Anne Bracegirdle. Colley Cibber wrote in his autobiography that the owners of the United Company, "who had made a monopoly of the stage, and consequently presumed they might impose what conditions they pleased upon their people, did not consider that they were all this while endeavouring to enslave a set of actors whom the public were inclined to support." Betterton and his colleagues set forth the bad finances of the United Company and the plight of the actors in a "Petition of the Players" submitted to the Lord Chamberlain. This unusual document is signed by nine men and six women, all established professional actors, and details a disreputable jumble of secret investments and "farmed" shares, making the case that owner chicanery rather than any failure of audience interest was at the root of the company's financial problems. Barely veiled strike threats in the actors' petition were met with an answering lock out threat from Rich in a "Reply of the Patentees", but the burgeoning conflict was pre empted by a suspension of all play acting from December until March 1695 on account of Queen Mary's illness and death. During this interval, a cooperative actors' company took shape under the leadership of Betterton and was granted a Royal "licence to act" on 25 March, to the dismay of Rich, who saw the threat too late. The two companies that emerged from this labour/management conflict are usually known respectively as the "Patent Company" (the no longer united United Company) and "Betterton's Company", although Judith Milhous argues that the latter misrepresents the cooperative nature of the actors' company. In the following period of intense rivalry, the Patent Company was handicapped by a shortage of competent actors. "Seducing" actors (as the legal term was) back and forth between the companies was a key tactic in the ensuing struggle for position, and so were appeals to the Lord Chamberlain to issue injunctions against seductions from the other side, which that functionary was quite willing to do. Later Rich also resorted to hiring amateurs, and to tempting Irish actors over from Dublin. But such measures were not yet in place for the staging of The Relapse in 1696, Rich's most desperate venture.
Кастинг
Ванбрудің пьесасын белгілі бір актерлердің қабілеттеріне және көрермендердің олардан күтетін нәрселерге қарай өзгертуге тырысқаны болжамдалады, бұл сол кездегі қалыпты жағдай еді (Голландия), бірақ 1695-96 жылдары мұны істеу өте қиын болды. «Махаббаттың соңғы ауысымы» пьесасы жұлдыздардың кетіп қалғаннан кейін «оқушылар» мен «жігіттер мен қыздардан» қалған актерлермен толықтырылған. Осы жас актерлердің күтпеген табысынан кейін Ванбру мен Рич «Релапс» үшін қажетті актерлерді ұстап тұруда одан да қиындыққа тап болды. Дегенмен, «Релапс» қойылымының дайындығындағы үнемі туындайтын қиындықтарға қарамастан, Ванбрудің бастапқы ниеттерінің көп бөлігі ақырында орындалды.
Vanbrugh is assumed to have attempted to tailor his play to the talents of particular actors and to what audiences would expect from them, as was normal practice (Holland), but this was exceptionally difficult to accomplish in 1695–96. Love's Last Shift had been cast from the remnants of the Patent Company—"learners" and "boys and girls"—after the walkout of the stars. Following the surprising success of this young cast, Vanbrugh and Rich had even greater difficulty in retaining the actors needed for The Relapse. However, in spite of the continuous emergency in which the Relapse production was mounted, most of Vanbrugh's original intentions were eventually carried out.
"Love's Last Shift" актерлері
1696 жылдың қаңтар айында «Love’s Last Shift» спектакліне актерлерді таңдау үшін Патент компаниясы 1694 жылғы бөліністен кейін қалған актерлерді барынша пайдалануға тиіс болды (оң жақта актерлік құрам тізіміне қараңыз). Замандас анонимді памфлет труппаның «нашар халде» екенін былай сипаттайды:
To cast Love's Last Shift in January 1696, the Patent Company had to make the best use of such actors as remained after the 1694 split (see cast list right). An anonymous contemporary pamphlet describes the "despicable condition" the troupe had been reduced to:
Бөліну кезіндегі дау-жанжал соншалықты үлкен болды, Drury Lane сахнасында кез келген пьесаның барлық рөлін ойнайтын жеткілікті актер табу мүмкін емес еді; және олардың өте азы ғана жақсы деңгейде болды, сондықтан көрермендерден ерекше қолдау алмаған пьеса сөзсіз сәтсіздікке ұшырар еді. Он алтыға жуық (көптеген ескі актерлер) кетіп қалды, олармен бірге сахнаның сұлулығы мен күші де кетті. Қалғандарының көпшілігі шәкірттер, ұлдар мен қыздар болды, олар көтерілісшілерге тең бола алмады. Жақсы бағаланған актерлердің ішінде тек Вербрюггендер – Джон мен Сюзанна ғана болды, оларды Рич Бетертон труппасынан тартып алды. Әрине, олар «Love’s Last Shift» спектаклінде ойнады, Джон Loveless, еркек басты рөлді, ал оның әйелі Сюзанна – сүйкімді мұрагер Нарциссаны, екінші дәрежелі кейіпкерді сомдады. Қалған актерлік құрам жаңа және тәжірибесіздерден (мысалы, Рич труппасына жақында қосылған Хилдебранд Хорден, жас ғашық рөлін ойнаған), қарапайым және көзге түспейтіндерден (Джейн Роджерс Аманда рөлін, ал Мэри Кент сэр Новелтидің сүйіктісі Флэрит рөлін ойнады) және көпшілікке ұнамайтын актерлерден (оппортунист Колли Сибер, сэр Новелти Фэшн рөлін ойнады) құралды; бұл адамдар, мүмкін, ешқашан Бетертон труппасына қосылу мүмкіндігіне ие болмаған. Бетертонның еркек басты рөлдегі жалғыз бәсекелесі Джордж Пауэлл, көтерілісшілер оны қалдыруға тырысқан болуы мүмкін (Милхаус); Пауэлл шебер және тәжірибелі болғанымен, жаман мінезі мен маскүнемдігімен де танымал еді. 1695–96 жылдары Рич пен Бетертон арасындағы тартыс кезінде Пауэлл Drury Lane сахнасында қалды, ол «Love’s Last Shift» спектаклінде ойнамады, бірақ оның орнына «The Relapse» спектаклінің премьерасында маскүнемдік мәселесін жарқын көрсетті.
The disproportion was so great at parting, that it was almost impossible, in Drury Lane, to muster up a sufficient number to take in all the parts of any play; and of them so few were tolerable, that a play must of necessity be damned, that had not extraordinary favour from the audience. No fewer than sixteen (most of the old standing) went away; and with them the very beauty and vigour of the stage; they who were left being for the most part learners, boys and girls, a very unequal match for them that revolted. The only well regarded performers available were the Verbruggens, John and Susanna, who had been re seduced by Rich from Betterton's company. They were of course used in Love's Last Shift, with John playing Loveless, the male lead, and his wife Susanna the flirtatious heiress Narcissa, a secondary character. The rest of the cast consisted of the new and untried (for instance Hildebrand Horden, who had just joined Rich's troupe, playing a rakish young lover), the modest and lacklustre (Jane Rogers, playing Amanda, and Mary Kent, playing Sir Novelty's mistress Flareit), and the widely disliked (the opportunist Colley Cibber, playing Sir Novelty Fashion); people who had probably never been given the option of joining Betterton. Betterton's only rival as male lead, George Powell, had most likely been left behind by the rebels with some relief (Milhous); while Powell was skilled and experienced, he was also notorious for his bad temper and alcoholism. Throughout the "seduction" tug of war between Rich and Betterton in 1695–96, Powell remained at Drury Lane, where he was in fact not used for Love's Last Shift, but would instead spectacularly demonstrate his drinking problem at the première of The Relapse.
" Қайта түсіп кету " актерлері
Ванбру "Релапсты" да осы шектеулі актерлік ресурстар мен шағын таланттарды ескере отырып жоспарлады, және Питер Холландтың пікірінше, осы себепті пьесаның күшті, фарс сипаты қалыптасқан; Ванбрудың екінші комедиясы, "Қоздырылған әйел" (1697), кооперативтік компанияның жақсы актерлері үшін жазылған, әлдеқайда нәзік туынды. "Релапс" алты аптада жазылып, наурыз айында Патент компаниясына ұсынылды, бірақ актерлерді келісімшартқа алу және сақтап тұру мәселелеріне байланысты қараша айына дейін премьерасы өтпеді. Сиббердің автобиографиясынан Ванбрудың осы жеті ай ішіндегі актерлер құрамын өзгертуде шешуші рөл атқарғаны белгілі; ол мәтінін оларға сәйкес өзгерткен-өзгермегені белгісіз. "Love's Last Shift" пьесасымен байланыстыруды нығайту және оның күтпеген табысынан пайда алу үшін Ванбру Loveless, Amanda және Sir Novelty рөлдерін сол актерлерге: Джон Вербрюгген, Джейн Роджерс және Колли Сибберге берді. Роджерсті Аманда рөлінде сақтап қалу қиындық тудырмады, өйткені ол компаниялар таласқан актриса емес еді, бірақ Джон Вербрюгген мен Колли Сибберді ұстап тұру қиындықтар тудырды, оларға Рич пара беру және азғыру науқанымен қарсы тұрды. "Релапс" пьесасының үлкен актерлік құрамын толықтыру әртүрлі проблемаларды тудырды, бұл кейбір беймәлім құрамына алып келді. Джон Вербрюгген алғашқы қарсыластардың бірі болды және актерлер компаниясының үлесін алды, бірақ әйелі Сусанна, танымал комедия актрисасы, болмаған кезде наразылық білдірді. Рич үшін Сусанна мен Джонды өзінің шаршаған және біліктілігі төмен труппасына қайтару сәттілік болды. Алайда Джонның Loveless рөлін ойнау мүмкіндігі әлі де күмәнді болды. Қыркүйекте, "Релапс" пьесасы алты ай бойы сахнаға қойылмағаннан кейін (вероятно, Рич әлі де Сиббермен Лорд Фоппингтон рөліндегі қолжетімділігі туралы келісіп жатқандықтан), Джон әлі де жұмыс жағдайына шағымданып, тіпті театрда физикалық төбелес тудырды. Бұл мінез-құлық Лорд Чемберленнің келісімшартты жарамсыз деп жариялауына және оны 1697 жылдың қаңтарына дейін Патент компаниясында қалдыруға бұйрық беруіне себеп болды. Осылайша түпнұсқалық Loveless рөлі күзгі маусымда "Релапс" пьесасының қойылуына кепілдік берілді. Вербрюггендердің адалдығын ескере отырып, Сусаннаның қызметі де қамтамасыз етілді. Вербрюггендер пьеса үшін маңызды болды, себебі Ванбруг Беринтияның тартымды бейнесін Сусаннаның талантына және ақылға қонымды, сұмдық, жыныстық белсенді кейіпкерлердегі беделіне сәйкес жасады, соңғы кезде Томас Д'Урфейдің "Дон Кихот" пьесасындағы миссис Баксом рөлінде (Д'Урфей жазғандай, "Миссис Вербрюггеннің ерекше жақсы актерлік шеберлігінің арқасында" сәттілікке жетті). Джон аса танымал болмаса да, оның актерлік шеберлігі жоғары болды және 1697 жылдың қаңтарынан кейін кооперативтік компанияда дамыды, онда сыншылар оны ұлы Бетертонмен салыстыра бастады. Вербрюгген "іс-әрекеттері мен мінез-құлқында бейқам, жағымды жауыздық бар, оған жақсы жарасатын" табиғи, интуитивті немесе "қамқорсыз" актер деп есептелді. Энтони Астон Вербрюггенді "біршама тізе бүктірген, бұл оған шатастырып жүруді берді, бұл абайсыздық болды және оған жақсы келді" деп сипаттады. Қазіргі сыншылар Loveless рөлін өте жанды немесе тартымды деп таппайды, бірақ Ванбруг Вербрюггеннің еркек магнетизмі мен "жағымды жауыздығын" сипатты байытуға сене алды. Бұл бастапқыда баспа түрінде де жұмыс істеген болар еді, өйткені пьесаларға актерлердің тізімі қоса берілген: 1690-шы жылдардағы пьеса оқырмандарының көпшілігі пьесаға қатысқандар және Вербрюггендердің жоғары беделі туралы хабардар болған. Жеке өмірінде бақытты некеде тұрған және Loveless және Berinthia құпия ғашықтарының рөлін сомдаған Вербрюггендер Ванбругтың диалогтарында өзінің харизмасы мен эротикалық сахналық көріністерінің іздерін қалдырды. "Релапс" тіпті олардың шынайы өмірдегі қарым-қатынасына сілтеме жасайды, мысалы, Беринтияның: "Әйе, ол сүйкімді адам! Оның әйелі оған сондай ғашық екеніне таңғалма!" "Сүйіспеншіліктің соңғы ауысуы" пьесасында "жабайы" жас ғашықты ойнаған Хилдебранд Хорден Ричтің жалғыз жас, әдемі, әлеуетті романтикалық басты кейіпкері болды. Ол Ванбругпен Том Фейшн, Лорд Фоппингтонның ақылды інісі (Холланд) рөлінде ойнауға шақырылды, бірақ ол май айында мейрамханадағы төбелес салдарынан (ежелгі дереккөздерде "дуэль" деп аталады) қаза тапқан кезде Патент компаниясына үлкен соққы болды. Қарашадағы премьерада Том Фейшн рөлін Мэри Кент шұлықпен ойнады, бұл ерекше шұғыл құрамына алып келді және Томның Куплердің жыныстық қызығушылығынан шапшаң қашуының өте ашық гомосексуалдық көрінісіне жаңа мағына берді. Колли Сиббер бұл уақытта сәттілікке жете қоймаған жас актер болды, дауысы сықырлаған және Хорденнің жақын арада қайтыс болатын физикалық тартымдылығы болмады. "Сүйіспеншіліктің соңғы ауысуы" пьесасының табысынан кейін оның мәртебесі өзгерді, екі компания да оның актер және драматург ретіндегі қызметіне таласты. Ол 1696 жылдың жазында Betterton компаниясына ауысты және Ричтің қалың келісімшартымен қайтадан азғырылғанша, бүлікшілер үшін пьесаның бір бөлігін жазды (Milhous). Осылайша Сиббердің Лорд Фоппингтон рөлі де қамтамасыз етілді, және "Релапс" пьесасының премьерасы сеніммен жоспарланды. Оның орындауы бұрынғыдан да жоғары мақтауға ие болды, Ванбругтың Лорд Фоппингтоны Sir Novelty Fashion-нан гөрі үлкен және, замандастар мен қазіргі сыншылардың пікірінше, әлдеқайда көңілді рөл болды. Ванбругтың пьесасы Сиббердің "Сүйіспеншіліктің соңғы ауысуы" пьесасындағы импровизациялық және әдеттерін қамтиды. Осылайша Сиббер өзінің пьеса жазу өнерімен ғана емес, актерлік стилімен және сықырлаған мінезімен де Ванбругтың ең танымал кейіпкеріне із қалдырды. Ванбругтың алғашқы басылымға жазған алғы сөзі премьералық қойылым туралы бір ғана нақты мәліметті сақтайды: Джордж Пауэлл мас болған. Ол Аманданың әлемдік және мәдениетті жанкүйері Уорти рөлін ойнады, "пьесаның әдемі адамы", және өз сөздерімен айтқанда, оның сүйкімді әрекеттеріне күтпеген шыншылдық қосты:
Vanbrugh planned The Relapse, too, round these limited casting resources and minor talents, which Peter Holland has argued explains the robust, farcical character of the play; Vanbrugh's second comedy, The Provoked Wife (1697), written for the better actors of the cooperative company, is a much subtler piece. The Relapse was written in six weeks and offered to the Patent Company in March, but because of the problems with contracting and retaining actors, it did not première until November. It is known from Cibber's autobiography that Vanbrugh had a decisive say in the ongoing casting changes made during these seven months; it is not known whether he altered his text to accommodate them. To reinforce the connection with Love's Last Shift and capitalise on its unexpected success, Vanbrugh designed the central roles of Loveless, Amanda, and Sir Novelty for the same actors: John Verbruggen, Jane Rogers, and Colley Cibber. Keeping Rogers as Amanda was not a problem, since she was not an actress that the companies fought over, but holding on to John Verbruggen and Colley Cibber posed challenges, to which Rich rose with energetic campaigns of bribery and re seduction. Filling the rest of the large Relapse cast presented a varied palette of problems, which forced some unconventional emergency casting. John Verbruggen was one of the original rebels and had been offered a share in the actors' company, but became disgruntled when his wife Susanna, a popular comedian, was not. For Rich, it was a stroke of luck to get Susanna and John back into his depleted and unskilled troupe. John's availability to play Loveless remained precarious, however. In September, when The Relapse had still not been staged after six months of trying (probably because Rich was still parleying with Cibber about his availability as Lord Foppington), John was still complaining about his employment situation, even getting into a physical fight over it at the theatre. This misbehaviour caused the Lord Chamberlain to declare his contract void and at the same time order him to stay with the Patent Company until January 1697, to give Rich time to find a replacement. The original Loveless was thus finally guaranteed for an autumn season run of The Relapse. Since the loyal Verbruggen couple always moved as a unit, Susanna's services were also assured. The Verbruggens were essential to the play, not least because Vanbrugh had customised the sprightly temptress Berinthia to Susanna's talents and reputation for witty, roguish, sexually enterprising characters, most recently Mrs Buxom in Thomas D'Urfey's Don Quixote (a success thanks to "the extraordinary well acting of Mrs Verbruggen", wrote D'Urfey). Although John was less well known, his acting skills were considerable and would flourish after January 1697 in the cooperative company, where commentators even started to compare him with the great Betterton. Verbruggen was considered a more natural, intuitive or "careless" actor, with "a negligent agreeable wildness in his action and his mien, which became him well." Anthony Aston vividly described Verbruggen as "a little in kneed, which gave him a shambling gait, which was a carelessness, and became him." Modern critics do not find the Loveless part very lively or irresistible, but Vanbrugh was able to count on Verbruggen's shambling male magnetism and "agreeable wildness" to enrich the character. This would originally have worked even in print, since cast lists were included in the published plays: most 1690s play readers were playgoers also, and aware of the high profile Verbruggens. Happily married in private life and playing the secret lovers Loveless and Berinthia, the Verbruggens have left traces of their charisma and erotic stage presences in Vanbrugh's dialogue. The Relapse even alludes to their real life relationship, in meta jokes such as Berinthia's exclamation, "Well, he is a charming man! I don't wonder his wife's so fond of him!" Hildebrand Horden, who had played a "wild" young lover in Love's Last Shift, was the only young, handsome, potential romantic lead Rich had. He was presumably cast by Vanbrugh as Tom Fashion, Lord Foppington's clever younger brother (Holland), and it was a blow to the Patent Company when he was killed in a tavern brawl (more glamorously referred to as a "duel" in older sources) in May. At the première in November, Tom Fashion was instead played as a breeches role by Mary Kent, an unusual piece of emergency casting that puts a different face on a uniquely frank homosexual scene where Tom keeps skipping nimbly out of the way of the matchmaker Coupler's lecherous groping. Colley Cibber was a rather unsuccessful young actor at the time of the split, with a squeaky voice and without any of the physical attractiveness of the soon to be dead Horden. After the success of Love's Last Shift, his status was transformed, with both companies vying for his services as actor and playwright. He made an off season transfer to Betterton's company in the summer of 1696 and wrote part of a play for the rebels before being re seduced by Rich by means of a fat contract (Milhous). Cibber as Lord Foppington was thus also assured, and finally the première of The Relapse could be scheduled with some confidence. Cibber's performance in it was received with even greater acclaim than in his own play, Vanbrugh's Lord Foppington being a larger and, in the estimation of both contemporaries and modern critics, much funnier part than Sir Novelty Fashion. Vanbrugh's play incorporates some of the ad libbing and affectations of Cibber's by all accounts inspired performance in Love's Last Shift. Cibber has thus imprinted not only his own playwriting but also his acting style and squeaky personality on Vanbrugh's best known character. Vanbrugh's preface to the first edition preserves a single fleeting concrete detail about the première performance: George Powell was drunk. He played Amanda's worldly and sophisticated admirer Worthy, the "fine gentleman of the play", and apparently brought an unintended hands on realism to his supposedly suave seduction attempt:
Тағы бір сөз айтайын, мен осы пьесаның алғашқы түнінде кейбір ұятты жағдайлар орын алуға жақын болғанын мойындаймын, бірақ бұл менің кінәм емес. Пьесаның әдемі адамы, таңнан бастап Нант брендисін ішіп, кешкісін сахнаға шаңқандап келді, өзін осы деңгейге көтеріп алды, мен Аманданың жоғалып кеткеніне қорқып қалдым.
One word more about the bawdy, and I have done. I own the first night this thing was acted, some indecencies had like to have happened, but it was not my fault. The fine gentleman of the play, drinking his mistress's health in Nantes brandy from six in the morning to the time he waddled upon the stage in the evening, had toasted himself up to such a pitch of vigour, I confess I once gave Amanda for gone.