Дуччо ди Буонинсенья: XIII-XIV ғасырлардағы итальян суретшісі
Duccio
Дуччо ди Буонинсенья (1255-1319) – Италиялық суретші, қалыптасқан Треченто және Сиена мектебінің негізін қалаушы. Сиеналық готика стиліне үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
XIII және XIV ғасырлардағы итальян суретшісі
13th and 14th century Italian painter
Дуччо ди Буоннисенья (/UK/'/d//uː//tʃ//i//oʊ/ DOOcheeoh, ˈduttʃo di ˌbwɔninˈseɲɲa; шамамен 1255–1260 – шамамен 1318–1319), көбінесе жай ғана Дуччо деп танылатын, XIII ғасырдың соңы мен XIV ғасырдың басында Тосканадағы Сиена қаласында шығармашылықпен айналысқан итальян суретшісі. Өмірі бойы Италиядағы маңызды мемлекеттік және діни ғимараттарда көптеген маңызды жұмыстарды аяқтауға шақырылды. Дуччо орта ғасырлардағы ең ұлы итальян суретшілерінің бірі саналады және Треченто және Сиена мектебінің сурет салу стильдерін қалыптастырғаны үшін мақталады. Ол сонымен қатар Сиена готика стиліне елеулі үлес қосты.
Duccio di Buoninsegna (/UK/'/d//uː//tʃ//i//oʊ/ DOOcheeoh, ˈduttʃo di ˌbwɔninˈseɲɲa; c. 1255–1260 – c. 1318–1319), commonly known as just Duccio, was an Italian painter active in Siena, Tuscany, in the late 13th and early 14th century. He was hired throughout his life to complete many important works in government and religious buildings around Italy. Duccio is considered one of the greatest Italian painters of the Middle Ages, and is credited with creating the painting styles of Trecento and the Sienese school. He also contributed significantly to the Sienese Gothic style.
Өмірбаян
Дюччо және оның өмірі туралы көп нәрсе әлі расталмаған болса да, оның өмірі жөнінде басқа итальян суретшілеріне қарағанда көбірек құжаттар сақталған. Ол Сиена қаласында туып, сол қалада қайтыс болғаны, сондай-ақ көбінесе Тоскана аймағында жұмыс істегені белгілі. Оның ерте өмірі мен отбасы туралы мәліметтер де, тарихындағы көптеген нәрселер сияқты, белгісіз. Дюччоның өмірбаянын қайта құрудың бір жолы – ол қарызға батқан немесе айып төлеген кездегі мұрағаттардағы іздерін табу. Кейбір деректерде ол үйленген және жеті баласы болғаны айтылады. Мұрағатта оның аты жиі кездесетіндіктен, тарихшылар оның өмірін және қаржысын басқаруда қиындықтарға тап болғанын болжайды. Қарыздарының салдарынан Дюччоның отбасы оның қайтысынан кейін одан жаңылды. Дюччоның өмірбаянын толықтырудың тағы бір жолы – оған сенімді түрде жатқызылатын туындыларын талдау. Оның стилін, туындыларының жасалған уақытын және орнын, сондай-ақ басқа да мәліметтерді зерттеу арқылы ақпарат алуға болады. Сиена жазбаларында Дюччоның аты бірнеше жыл бойы кездеспеген кезеңдер болғандықтан, ғалымдар оның Париж, Ассизи және Рим қалаларына саяхаттаған болуы мүмкін деп есептейді. Дегенмен, оның көркемдік таланты азамат ретіндегі ұйымдаспаушылығын жасырып, ол өз өмірінде атаққа ие болды. 14 ғасырда Дюччо Сиенадағы ең танымал және жаңашыл суретшілердің біріне айналды.
Although much is still unconfirmed about Duccio and his life, there is more documentation of him and his life than of other Italian painters of his time. It is known that he was born and died in the city of Siena, and was also mostly active in the surrounding region of Tuscany. Other details of his early life and family are as uncertain, as much else in his history. One avenue to reconstructing Duccio's biography are the traces of him in archives that list when he ran up debts or incurred fines. Some records say he was married with seven children. The relative abundance of archival mentions has led historians to believe that he had difficulties managing his life and his money. Due to his debts, Duccio's family dissociated themselves from him after his death. Another route to filling in Duccio's biography is by analyzing the works that can be attributed to him with certainty. Information can be obtained by analyzing his style, the date and location of the works, and more. Due to gaps where Duccio's name goes unmentioned in the Sienese records for years at a time, scholars speculate he may have traveled to Paris, Assisi and Rome. Nevertheless, his artistic talents were enough to overshadow his lack of organization as a citizen, and he became famous in his own lifetime. In the 14th century Duccio became one of the most favored and radical painters in Siena.
Көркемдік мансап
Дюччоның қайда оқығаны және кімдерден білім алғаны әлі де қызу талқылауда, бірақ оның өнері мен техникасын талдау арқылы өнер тарихшылары мүмкіндіктерді шектей алды. Көптеген адамдар оның Симабуеден оқығанын айтады, ал басқалары ол Константинопольге сапар шегіп, византиялық шеберден тікелей үйренген болуы мүмкін деп санайды. 1278 жылға дейінгі суретшілік жолы туралы көп мәлімет жоқ, ол 23 жасында он екі есеп кітабының мұқабасын салған. Дюччо 1268 жылдан шамамен 1311 жылға дейін өнермен айналысқан, бірақ бүгінгі күнгі сақталған туындыларының саны он үш шамасында. Дюччоның сақталған туындыларының тек екеуінің мерзімі анық белгілі. Екеуі де маңызды мемлекеттік тапсырыстар болды: 1285 жылғы сәуірде Флоренциядағы Санта-Мария-Новелла шіркеуінің капелласы үшін Compagnia del Laudesi di Maria Vergine тапсырыс берген "Ручеллаи Мадоннасы" (Галерея degli Uffizi); және 1308 жылы Сиена соборының басты құрбандық алтарі үшін тапсырылған Маэста, оны Дюччо 1311 жылғы маусымда аяқтады.
Where Duccio studied, and with whom, is still a matter of great debate, but by analyzing his style and technique art historians have been able to limit the field. Many believe that he studied under Cimabue, while others think that maybe he had actually traveled to Constantinople himself and learned directly from a Byzantine master. Little is known of his painting career prior to 1278, when at the age of 23 he is recorded as having painted twelve account book cases. Although Duccio was active from 1268 to about 1311 only approximately 13 of his works survive today. Of Duccio's surviving works, only two can be definitively dated. Both were major public commissions: the "Rucellai Madonna" (Galleria degli Uffizi), commissioned in April 1285 by the Compagnia del Laudesi di Maria Vergine for a chapel in Santa Maria Novella in Florence; and the Maestà commissioned for the high altar of Siena Cathedral in 1308, which Duccio completed by June 1311.
Стиль
Дюччоның белгілі туындылары ағаш панельдерінде, жұмыртқа темперасымен боялған және алтын жапырақтарымен әшекейленген. Замандастары мен одан бұрынғы суретшілерден өзгеше, Дюччо темпераны меңгерген шебер болды және осы техниканы нәзіктік пен дәлдікпен қолдана білді. Дюччоның фреска салғандығына нақты дәлел жоқ. Дюччоның стилі алтын фондары мен таныс діни сахналарымен византиялық өнерге жақын болған; алайда, ол сонымен қатар ерекше және жаңашыл болды. Дюччо византиялық өнердің өткір сызықтарын бұзып, бейнелерді жұмсарта бастады. Ол жарық пен көлеңке арқылы (модельдеу) ауыр маталардың астындағы бейнелерді көрсетті; қолдар, беттер мен аяқтар дөңгелекленіп, көлемді болды. Дюччоның суреттері жарқын түстермен шақырады және жылу береді. Оның туындылары көптеген ұсақ бөлшектерден тұрады, кейде олар зергерлік бұйымдармен немесе сәнді маталармен безендірілген. Дюччо кеңістікті ұйымдастырудағы шеберлігімен де танымал болды. Ол кейіпкерлерін нақты және мақсатты түрде орналастырды. Оның "Ручелла Мадоннасында" (шамамен 1285 ж.) көрермен осының барлық ерекшеліктерін көре алады. Дюччо сонымен қатар бейнелерді архитектуралық ортаға енгізген алғашқы суретшілердің бірі болды, ол тереңдік пен кеңістікті зерттеуге кірісті. Ол сол кездегі басқа суретшілерде көрінбеген эмоцияға да ерекше назар бөлді. Кейіпкерлер бір-бірімен мейірімділікпен қарым-қатынаста болады; бұл енді Иса мен Құдай ана емес, ана мен бала. Ол натурлылыққа ұмтылды, бірақ оның суреттері әлі де қызықтырады. Дюччоның бейнелері керемет немесе көктегідей сезім тудырады, олар әдемі түстерден, жұмсақ шаштардан, адам баласына қол жетімсіз іздеңкелік пен маталардан тұрады. Ол көптеген суретшілерге, әсіресе Симоне Мартиниге және Амброджио мен Пьетро Лоренцетти ағайындыларына үлкен әсер етті.
Duccio's known works are on wood panel, painted in egg tempera and embellished with gold leaf. Differently from his contemporaries and artists before him, Duccio was a master of tempera and managed to conquer the medium with delicacy and precision. There is no clear evidence that Duccio painted frescoes. Duccio's style was similar to Byzantine art in some ways, with its gold backgrounds and familiar religious scenes; however, it was also different and more experimental. Duccio began to break down the sharp lines of Byzantine art, and soften the figures. He used modeling (playing with light and dark colors) to reveal the figures underneath the heavy drapery; hands, faces, and feet became more rounded and three dimensional. Duccio's paintings are inviting and warm with color. His pieces consisted of many delicate details and were sometimes inlaid with jewels or ornamental fabrics. Duccio was also noted for his complex organization of space. He organized his characters specifically and purposefully. In his "Rucellai Madonna" (c. 1285) the viewer can see all of these qualities at play. Duccio was also one of the first painters to put figures in architectural settings, as he began to explore and investigate depth and space. He also had a refined attention to emotion not seen in other painters at this time. The characters interact tenderly with each other; it is no longer Christ and the Virgin, it is mother and child. He flirts with naturalism, but his paintings are still awe inspiring. Duccio's figures seem to be otherworldly or heavenly, consisting of beautiful colors, soft hair, gracefulness and fabrics not available to mere humans. He influenced many other painters, most notably Simone Martini, and the brothers Ambrogio and Pietro Lorenzetti.
Қауымдастар
Өмірінің барысында Дуччоның көптеген шәкірттері болды, бірақ олардың оның шеберханасында өнер жағынан қалыптасып, жетілген нағыз шәкірттері ме, әлде оның стилін ғана еліктеген суретшілер ме екені белгісіз. Көптеген суретшілердің есімдері белгісіз, ал олардың Дуччомен байланысы тек ортақ стильдік ерекшеліктері бар туындыларды талдау арқылы анықталды. Бірінші буын шәкірттері деп топтап айтуға болатын алғашқы шәкірттер шамамен 1290 және 1320 жылдар аралығында қызмет етті, олардың қатарында Бадия а Изола шебері, Читта ди Кастелло шебері, Арингиери шебері, Санти Падри жиналысының шебері және Сан-Поло-ин-Россо шебері бар. Екінші буын ізбасарлары деп аталатын тағы бір топ шамамен 1300 және 1335 жылдар аралығында қызмет етті, олардың қатарында Сегна ди Бонавентура, Уголино ди Нерио, Гонди Маеста шебері, Монте Оливето шебері және Монтеротондо шебері бар. Дегенмен, Сегна ди Бонавентура 1300 жылға дейін де қызмет еткендіктен, ол бірінші және екінші буын ізбасарларының кезеңінде де болды. Үшінші топ Дуччоның қайтысынан кейін бірнеше жыл өткен соң ғана оның сурет өнерінің Сиенаға және Тосканаға жалпы әсерін көрсетті. Бұл үшінші топтың суретшілері, шамамен 1330 және 1350 жылдар аралығында қызмет еткен, Сегна ди Бонавентураның ұлдары, яғни Никколо ди Сегна мен Франческо ди Сегна, сондай-ақ Уголино ди Нерионың шәкірті – Чианчано шебері. Кейбір суретшілер Дуччоның ықпалына ғана ие болды, олардың туындылары мен оның арасында анық туыстық немесе жақындық сезімі туды. Олардың арасында Бадия а Изола шебері, Уголино ди Нерио, Сегна ди Бонавентура және олардың ұлдары болды. Басқа суретшілер басқа мектептердің де ықпалына түсті, олардың ішінде Арингиери шебері (Джоттоның монументалды композицияларын еске түсіріңіз) және Гонди Маеста шебері (Симоне Мартинидің де ықпалы байқалады). Симоне Мартини мен Пьетро Лоренцеттидің жағдайы біршама ерекше. Екеуі де Дуччомен стилистик жақындықтары бар туындылар жасады: Симоне үшін шамамен 1305 жылдан бастап, ал Пьетро үшін шамамен 1310 жылдан бастап. Алайда, олардың жұмыстарында бастапқыда-ақ ерекше жеке ерекшеліктер байқалды, мысалы, Симоннің «Мария мен бала» (№ 583, 1305–1310) және Пьетроның Ассизиде салған Орсини триптихінде (шамамен 1310–1315). Кейіннен екеуі де толыққандай дербес стильдерді дамытты, олардың өнері тек Дуччоның ізбасарлары деп қараудан гөрі жоғары мәртебеге ие болды.
In the course of his life, Duccio had many pupils even if it is not known if they were true pupils who were formed and matured artistically within his workshop, or they were simply painters who imitated his style. Many of the artists are anonymous, and their connection to Duccio has emerged only from analysis of a body of work with common stylistic traits. The first pupils, who can be referred to as a group as first generation followers, were active between about 1290 and 1320 and include the Master of Badia a Isola, the Master of Città di Castello, the Aringhieri Master, the Master of the Collazioni dei Santi Padri and the Master of San Polo in Rosso. Another group of followers, who could be termed followers of the second generation, were active between about 1300 and 1335 and include Segna di Bonaventura, Ugolino di Nerio, the Master of the Gondi Maestà, the Master of Monte Oliveto and the Master of Monterotondo. It should, however, be said that Segna di Bonaventura was already active prior to 1300 and so he overlaps as to period both the first and second generation of followers. A third group followed Duccio only several years after his death, which shows the impact his painting had on Siena and on Tuscany as a whole. The artists of this third group, active between about 1330 and 1350, include Segna di Bonaventura's sons, that is, Niccolò di Segna and Francesco di Segna, and a pupil of Ugolino di Nerio: the Master of Chianciano. Some of the artists were influenced by Duccio alone to the point of creating a decided affinity or kinship between their works and his. Among them was the Master of Badia a Isola, and Ugolino di Nerio, along with Segna di Bonaventura and their sons. Other artists were influenced also by other schools, and these include the Aringhieri Master (think of the massive volumes of Giotto), and the Master of the Gondi Maestà (who shows the influence also of Simone Martini). The case of Simone Martini and Pietro Lorenzetti is somewhat different. Both artists painted works that have affinities with Duccio: for Simone from about 1305, and Pietro from about 1310 onwards. However, from the outset their work showed distinctive individual features, as can be seen in Simone's Madonna and Child no. 583 (1305–1310) and in Pietro's Orsini Triptych, painted at Assisi (about 1310–1315). Later the two developed styles with completely independent characteristics such that they acquired an artistic standing that elevates them well beyond being labelled simply as followers of Duccio.