XIV ғасыр суретшісі: Симоне Мартини өмірі мен шығармашылығы
Simone Martini
Симоне Мартини (1284-1344) – италияндық суретші, ерте итальяндық кескіндеменің дамуына үлкен үлес қосып, Готика стиліне әсер еткен. Дуччо және Джотто шәкірті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
14 ғасырдағы итальян суретшісі (1284–1344)
Italian painter from the 14th century (1284–1344)
Симоне Мартини (шамамен 1284 – 1344 шілде) – Сиена қаласында туған итальян суретшісі. Ол ерте итальяндық сурет өнерінің дамуына зор үлес қосты және Халықаралық готика стилінің қалыптасуына ықпал етті. Мартини сол заманғы көрнекті сиендік суретші Дуччо ди Буоннисеньяның шәкірті болған деп саналады. Кейінгі Ренессанс кезеңінің суретші-биографы Джорджо Вазаридің сөзіне сүйенсек, Симон оның орнына Джотто ди Бондонеден тәлім алған, ол онымен бірге Римге барып, Ескі Санкт-Петер базиликасында сурет салған, ал Джотто да онда мозаика жасаған. Мартинидің жеңеші суретші Липпо Мемми болды. Симонның өмірі туралы мәліметтер өте аз сақталған, көптеген туындыларының авторлығы өнер тарихшылары арасында даулы. Э. Гомбрихтің айтуынша, ол Петраркамен дос болған және Лораның портретын салған.
Simone Martini (c. 1284 – July 1344) was an Italian painter born in Siena. He was a major figure in the development of early Italian painting and greatly influenced the development of the International Gothic style. It is thought that Martini was a pupil of Duccio di Buoninsegna, the leading Sienese painter of his time. According to late Renaissance art biographer Giorgio Vasari, Simone was instead a pupil of Giotto di Bondone, with whom he went to Rome to paint at the Old St. Peter's Basilica, Giotto also executing a mosaic there. Martini's brother in law was the artist Lippo Memmi. Very little documentation of Simone's life survives, and many attributions are debated by art historians. According to E. H. Gombrich, he was a friend of Petrarch and had painted a portrait of Laura.
Өмірбаян
Симонның ерте жастан шәкірт болғаны күмәнсіз, ол кезде бұл қалыпты жағдай еді. Оның алғашқы құжатталған туындыларының бірі – 1315 жылғы «Маэста», Сиенадағы Палаццо Публикода сақталған. Липпо Мемми көп ұзамай Сан-Джиминьянодағы Коммунальдық сарай үшін ұқсас «Маэста» суретін жасады, бұл Симонның үлгілерінің 14 ғасыр бойы басқа суретшілерге үлкен әсер еткенін көрсетеді. Сиена дәстүрін жалғастыра отырып, Симонның стилі Флоренция өнерінің қаталдығы мен монументалдығынан өзгеше болды және жұмсақ, стильдік, сәндік элементтерімен, сызықтардың икемділігімен және сарайлық әсемдігімен ерекшеленеді. Симонның өнері француз қолжазбаларының безендірілуі мен азуға (слоновая кость) байланысты: мұндай өнер үлгілері 14 ғасырда Солтүстік Еуропадан Римге дейінгі маңызды қажырлы саяхат және сауда жолы – Виа Францигена арқылы Сиенаға әкелінді. Симонның басқа да маңызды туындылары: Тулузалық Луидің өзінің інісі Робертке таж кигізуі (1317, қазір Неапольдегі Каподимонте мұражайында); бұл туынды корольдың өтініші бойынша Неапольде болған кезде жасалған. Осы уақытта оның ұлы Франческо, Дженнаро ди Кола және Стефаноне шәкірттері болды. Симон сонымен қатар Пизадағы Киелі Екатеринаның полиптигін (1319) және Флоренциядағы Уффицидегі Киелі Маргарет пен Киелі Ансануспен бірге Жариялануды (1333) суреттеді, сондай-ақ Сан-Франческо-д'Ассизи базиликасының төменгі шіркеуіндегі Сан-Мартино капелласындағы фрескаларды салған. Франциск Петрарка Авиньонда болғанда Симонмен дос болды, ал Петрарканың екі сонеті (Canzoniere 96 және 130) Симон ақын үшін салған деп есептелетін Лаура де Новестің портретіне сілтеме жасайды (Вазаридің сөзіне сүйенсек). Ғибадатханада табылған Мәсіх (1342) Ливерпульдегі Уокер өнер галереясының қорында сақталған. Симон Мартини 1344 жылы Авиньондағы Папа сарайының қызметінде қайтыс болды.
Simone was doubtlessly apprenticed from an early age, as would have been the normal practice. Among his first documented works is the Maestà of 1315 in the Palazzo Pubblico in Siena. Lippo Memmi painted a similar Maestà for the Palazzo Comunale in San Gimignano shortly afterwards, an example of the enduring influence Simone's prototypes would have on other artists throughout the 14th century. Perpetuating the Sienese tradition, Simone's style contrasted with the sobriety and monumentality of Florentine art, and is noted for its soft, stylized, decorative features, sinuosity of line, and courtly elegance. Simone's art owes much to French manuscript illumination and ivory carving: examples of such art were brought to Siena in the fourteenth century by means of the Via Francigena, a main pilgrimage and trade route from Northern Europe to Rome. Simone's other major works include the Saint Louis of Toulouse Crowning His Brother Robert of Anjou (1317, now Museo di Capodimonte, Naples); this work was painted during a stay in Naples at the request of the king. During this stay, putative pupils were his son Francesco, Gennaro di Cola, and Stefanone. Simone also painted the Saint Catherine of Alexandria Polyptych in Pisa (1319) and the Annunciation with St. Margaret and St. Ansanus at the Uffizi in Florence (1333), as well as frescoes in the San Martino Chapel in the lower church of the Basilica of San Francesco d'Assisi. Francis Petrarch became a friend of Simone's while in Avignon, and two of Petrarch's sonnets (Canzoniere 96 and 130) make reference to a portrait of Laura de Noves that Simone supposedly painted for the poet (according to Vasari). A Christ Discovered in the Temple (1342) is in the collections of Liverpool's Walker Art Gallery. Simone Martini died while in the service of the Papal court at Avignon in 1344.