Солтүстік Америкадағы алғашқы шведтік бекінісі: Форт Кристина тарихы
Fort Christina
Делавэрдегі алғашқы шведтік қоныс – Форт Кристина (Форт Алтена) туралы ақпарат. 1638 ж. салынған, тарихы, орналасқан жері, маңызы. Швеция тарихы, Америка.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кристина форты (сондай-ақ Альтена форты деп те аталады) Солтүстік Америкадағы алғашқы шведтік қоныс және Жаңа Швеция колониясының басты қонысы болды. 1638 жылы салынған және Швеция королевасы Кристинаның құрметіне аталған, ол қазіргі Уилмингтон қаласынан шамамен 1 миль (1,6 км) шығысқа қарай, Брэндивайн және Кристина өзендерінің қосылған жерінде, Делавэр өзеніне құятын Кристина өзенінің сағасынан шамамен 2 миль (3 км) жоғары орналасқан.
Fort Christina (also called Fort Altena) was the first Swedish settlement in North America and the principal settlement of the New Sweden colony. Built in 1638 and named after Queen Christina of Sweden, it was located approximately 1 mi (1.6 km) east of the present day downtown Wilmington, Delaware, at the confluence of the Brandywine River and the Christina River, approximately 2 mi (3 km) upstream from the mouth of the Christina on the Delaware River.
Тарих
Швеция патшасы Густав Адольфтың Солтүстік Америкада швед колониясын құру жоспарларын іске асыру мақсатында, шведтер 1638 жылғы 29 наурызда «Кальмар Найкель» және «Фогель Грип» кемелерімен Делавэр шығанағына (Форт Кристина) келді. Олар Кристина өзенінің жағасындағы, «Тастар» деп аталатын табиғи кемежай құраған тасқа қонды. Питер Минуит жергілікті ленапе тайпасымен бобёр терісін саудалау үшін Делавэр өзенінің жанындағы Кристина өзеніндегі жерді ең қолайлы деп таңдады. Ол бұл жерді қорғануға да ыңғайлы деп санады және «Тастардың» айналына жер үйір салуға бұйрық берді. Ол кезде голландтар Делавэр өзеніне (кейін «Оңтүстік өзен» деп аталған) солтүстікке қарайғы аймақты иеленді. Шведтер Делавэрдің оңтүстік жағында Швеция патшалығы үшін аумақты талап етті, ол қазіргі АҚШ-тың Делавэр штатының көп бөлігін қамтыды, сондай-ақ қазіргі оңтүстік-шығыс Пенсильвания және Нью-Джерсидің солтүстік жағындағы аймақтарды да қамтыды. 1640 жылы губернатор Питер Холландер Риддер форттың жер үйірлерін голландтар немесе үндістердің шабуылдарынан қорғану үшін нығайтты. Швециядан келген қоныс аударушылардың саны артып, форттың сыртында үйлер мен шаруашылықтар салына бастады. 1647 жылы форт толығымен қайта жаңартылды. Жаңа Швеция колониясы голландтармен үнемі шиеленіс күйінде болды. 1651 жылы Петер Стьювесант басқаруымен голландтар қазіргі Нью-Касл қаласында Казимир фортын салды, ол Форт Кристинадан небәрі 12 шақырым (7 миль) оңтүстікте орналасқан еді. 1654 жылы губернатор Йохан Рисингтің бұйрығымен шведтер Казимир фортын басып алды. Рисинг қарсы шаралардан қорқып, Форт Кристинаның қорғанысын нығайтып, жер үйірлердің айналына ағаш қоршау салды. 1655 жылы Стьювесант басқаруымен голландтар күшпен оралып, Форт Кристинаны қоршауға алды. Форттың он күннен кейін тапсырылуы Солтүстік Америкадағы шведтердің ресми отарлаушылық қатысуын аяқтады, бірақ көптеген қоныс аударушылар қалды және голландтар оларға тілдік және діни тәжірибелерін жалғастыруға рұқсат берді. Стьювесант Форт Кристинаны Форт Альтена деп атады. Қазіргі оқырманға белгілі болғандай, Форт Кристина және Форт Казимир үшін болған күрес жүздеген жалдамалы әскерлер мен кемелерді қамтыды және оны жеке Стьювесант басқарды, бірақ сол кезде бұл Голландия Республикасы мен Швеция Корольдігі арасындағы соғыс ретінде қарастырылмады. Бұл Голланд Вест-Индия компаниясы мен Швеция Вест-Индия компаниясы арасындағы күрес болды. 1664 жылы ағылшын флоты бұл аймақты басып алғанға дейін бұл жер Жаңа Нидерландтың бір бөлігі болып қала берді. Ағылшыз билігі кезінде «Тастар» маңындағы швед бекіністері бұзылып, ақырында толығымен жойылды. Революциялық кезеңде американдықтар сол жерде жаңа бекіністер салды және 1812 жылғы соғыс кезінде мұнда Форт Юнионды құрды. Форттың қорғанысына қатысқандардың арасында Цезарь Август Родни және Джеймс А. Байард ағасы болды. Тоғызыншы ғасырда форт тұрған түбекте өнеркәсіп дамыды, Джексон мен Шарп компаниясы және Мингус темір зауытының фабрикалары салынды.
Following plans by King Gustavus Adolphus of Sweden to establish a Swedish colony in North America, the Swedes arrived in Delaware Bay (Fort Christina) on March 29, 1638, aboard the ships Kalmar Nyckel and Fogel Grip under the command of Peter Minuit, the former director of the New Netherland colony. They landed at a spot along the Christina River at a stone outcropping which formed a natural wharf, known as "The Rocks." Minuit selected the site on the Christina River near the Delaware as being optimal for trade in beaver pelts with the local Lenape. He also considered the site easily defensible, and he ordered the construction of an earthwork fort around the Rocks. At the time, the Dutch had claimed the area south to the Delaware (then called "South River"). The Swedes claimed an area for the Realm of Sweden on the south side of the Delaware that encompassed much of the present day U. S. state of Delaware, eventually including parts of present day southeastern Pennsylvania and southern New Jersey on the north side of the river. The fort's earthworks were strengthened in 1640 by Governor Peter Hollander Ridder to help defend against the possibility of Dutch or Native American attacks. As additional colonists arrived from Sweden in the years following the landing, homes and farms began to be built outside of the confines of the fort. The fort was rebuilt entirely in 1647. The colony of New Sweden remained in constant friction with the Dutch. In 1651, the Dutch under Peter Stuyvesant established Fort Casimir at present day New Castle, only 7 mi (12 km) south of Fort Christina, in order to menace the Swedish settlement. In 1654, the Swedes captured Fort Casimir under the orders of Governor Johan Risingh. Risingh, fearing reprisals, strengthened the defenses of Fort Christina by adding a wooden palisade around the earthworks. In 1655, the Dutch under Stuyvesant returned in force and laid siege to Fort Christina. The fort's surrender after ten days ended the official Swedish colonial presence in North America, though most of the colonists remained and were allowed to continue their linguistic and religious practices by the Dutch. Stuyvesant renamed Fort Christina as Fort Altena. It is noteworthy to the modern reader that the struggle for Fort Christina and Fort Casimir involved hundreds of mercenaries and chartered warships, and was run personally by Stuyvesant, but was not seen at the time as in any way a war between the Dutch Republic and the Kingdom of Sweden. It was rather a struggle between the Dutch West India Company and the Swedish West India Company. The land remained as part of New Netherland until it became part of the English possessions when an English fleet invaded the area in 1664. Under English rule, the original Swedish fortifications around the Rocks fell into disrepair and eventually vanished entirely. New fortifications were built by the Americans on the same site during the Revolutionary period, and they established Fort Union here during the War of 1812. Men involved in the defense of the fort included Caesar Augustus Rodney and James A. Bayard Sr.
During the nineteenth century, the peninsula where the fort once stood became heavily industrialized, and included factories for the Jackson and Sharp Company and Mingus Iron Works.