Қалалық өмір салты синдромы: қылмыстық қорғаныс ретінде қолданылуы
Urban survival syndrome
Құқықта "қалалық өмірге бейімделу синдромы" қылмыстық қорғаныс ретінде қолданылады. Бұл синдром нәсілдік дискриминация мен зорлық-зомбылық салдарынан туындайды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қалалық өмір сүру синдромы, АҚШ құқығында, ақтау немесе кінәсін жеңілдету ретінде қолданылуы мүмкін. "Қалалық өмір сүру синдромы" қорғанысын алғаш рет, сәтсіз пайдаланған іс – 1994 жылы Форт-Уорт, Техас штатында Даймион Осбиге қатысты болған кісі өлтіру ісі. Қалалық өмір сүру синдромын қылмыстық айыптаулардан қорғану үшін пайдалану 1984 жылы "Мемлекетке қарсы Келли" ісінде зорлық көрген әйел синдромының табысқа ие болуынан кейін пайда болды. Бұл қорғаныс, отбасылық зорлық-зомбылықтан зардап шеккен күдіктінің өміріне қауіп төнді деген орынды сенімге ие болуы мүмкін екендігін мойындауға негізделген, сондықтан жағдайды ескере отырып, оған қасақана дене жарақаттары келтіруді ақтауға болады.
The urban survival syndrome, in United States jurisprudence, can be used either as a defense of justification or of excuse. The first case using, unsuccessfully, the defense of "urban survival syndrome" is the 1994 Fort Worth, Texas murder trial of Daimion Osby. The use of the urban survival syndrome as a defense to criminal charges followed the success of the battered woman syndrome defense in State v. Kelly (1984), which was based on the acceptance that the presence of such a syndrome may cause the defendant, a victim of domestic violence, to reasonably believe she was in peril and was therefore justified in using deadly force, given the circumstances.
Қорғау
Қорғану шамасы ретінде, қаладағы өмір сүру синдромы зорлық-зомбылықтан қорғанудың бір түрі ретінде ұсынылады. Мұнда, Америка Құрама Штаттарының көптеген ішкі қалаларында кең таралған нәсілдік бөліну мен зорлық-зомбылықтың күнделікті жағдайын бастан өткерген адам, соғыстың қатал майданында аман қалумен байланысты туындайтын субъективті сезімге ие болады. Осылайша, бұл психологиялық және психиатриялық тәжірибеде танылған синдромға ұқсас жағдайға алып келеді, яғни посттравматикалық стресс бұзылысы (ПТББ). Ақтау үшін ұсынылатын қаладағы өмір сүру синдромы, өзін-өзі қорғау туралы талаптарды нығайтуға бағытталған, онда айыпталушы заңды бұзған іс-әрекеттері үшін қылмыстық жауапкершілікке тартылмауы керек деп мәлімдейді, себебі айыпталушы өзінің өлімге алып келетін іс-әрекеттерінің өмір сүру үшін қажет екеніне объективті түрде сенген. Мұндай жағдайда, бұл іс-әрекет ақталуға болатын кісі өлтіру болып есептеледі. Ақтау арқылы қорғану – қажеттілік принципіне негізделген заңдық қорғанудың кодификациясы.
As an excuse defense, the urban survival syndrome is presented as a version of the abuse defense. Here an individual experiencing the daily life of racial segregation and violence common in many inner cities in the United States causes a subjective state equivalent to that caused by survival in a violent battleground of war. As such it leads to a condition similar to a syndrome already recognized in both psychological and psychiatric practices, that is, post traumatic stress disorder (PTSD). As a justification defense, the urban survival syndrome is offered to bolster self defense claims in which a defendant argues that he or she should not be held criminally responsible for actions which broke the law, as the defendant was objectively reasonable in believing his or her lethal actions were necessary for survival. In this case, the act would be termed justifiable homicide. A defense of justification is a codification of the common law defense of necessity.
Осбидің соты
Келлиге қарсы мемлекеттік іс (1984) соты, зорлық көрген әйел синдромы туралы куәліктерді қабылдау арқылы, қылмыскердің субъективті жағдайын қоршаған орта факторларынан туындаған патологиялық синдром ретінде қарастыруға және осы негізде қорғануға мүмкіндік берді. Осбидің мәлімдемесіне сәйкес, соңғы бір жылда екі ер адам оны және оның отбасын қарыз ақшасы үшін қайталап мазалап, қорқытып келген. Сондай-ақ, екі ер адамның көлігінде қару болғандығының куәлігі ұсынылды. Зорлық көрген әйел синдромы ұқсас негіздермен сынға ұшырады: ол әйелдердің әлсіз және әрекетке қабілетсіз екендігі туралы қоғамдық стереотипті күшейтеді. Соттағы куәліктер әйелдің іс-қимылын өзін-өзі қорғау ретінде ақтауы мүмкін болғамен, соттар көбінесе әйелді "бұзылған" деп сипаттайтын куәліктерге назар аударады. Осы қорғаныспен байланысты тағы бір мәселе туындайды, егер "зорлық көрген бала синдромы" сияқты ұқсас синдром қорғаныс ретінде қолданылса, себебі әйелдің отбасылық зорлық-зомбылыққа ерекше осалдығы төмендеуі мүмкін.
State v. Kelly (1984), by allowing testimony on battered woman syndrome, opened the door to considering the subjective state of the perpetrator as a pathological syndrome caused by environmental factors and allowing a defense on those grounds. Osby claimed that for the past year the two men had repeatedly harassed and threatened him and his family over the payment of a gambling debt. Evidence was also presented that the two men had a gun in their car. The battered woman syndrome has been criticized on similar grounds: that it encourages the societal stereotype of women as helpless and incapacitated. While the court testimony can support the woman's actions as reasonable under the circumstances as self defense, the courts seem to focus on testimony that portray the battered woman as "dysfunctional". Further problems arise with this defense when an analogous syndrome, the "battered child syndrome" is used as a defense, as the unique susceptibility of a woman to domestic violence can seem to be undercut.