Генри Дрейпер жұлдыз каталогы

Кіріспе

Астрономиялық жұлдыздар каталогы

Генри Дрейпер каталогы (HD) – 1918 және 1924 жылдар аралығында жарияланған астрономиялық жұлдыздар каталогы, онда 225 300 жұлдыздың спектроскопиялық жіктелуі келтірілген. Кейіннен 1925 және 1936 жылдар аралығында жарық көрген Генри Дрейпер кеңейтуі (HDE) арқылы толықтырылды, ол 46 850 жұлдыздың жіктелуін қамтиды, ал 1937–1949 жылдар аралығында кестелер түрінде жарық көрген Генри Дрейпер кеңейту кестесі (HDEC) тағы 86 933 жұлдыздың жіктелуін берді. 2017 жылдың тамызына дейін барлығы 359 083 жұлдыз жіктелген. Генри Дрейпер каталогының құрылысы жұлдыздық спектрлерді жіктеудегі алғашқы қадам болды және оның каталог нөмірлері жұлдыздарды анықтау үшін кеңінен қолданылады. Пикеринг және оның әріптестері аспанды объективтік призма арқылы зерттеуді және алынған спектрлерді жіктеуді бастады. + Дрейпер каталогындағы жұлдыздық спектрлердің жіктелуі Secchi Draper Түсіндірме I А, В, С, D Сутек сызықтары басым. II E, F, G, H, I, J, K, L III M IV N Каталогта кездеспейді. O Вольф–Райет спектрлері, жарқын сызықтары бар. P Планеталық тұмандықтар. Q Басқа спектрлер. Бұл жұмыстың алғашқы нәтижесі 1890 жылы жарық көрген «Жұлдыздық спектрлер каталогы» болды. Бұл каталогта 10 351 жұлдыздың спектроскопиялық жіктелуі бар, олардың көп бөлігі −25° дейінгі солтүстік ендікте орналасқан. Жіктеудің көп бөлігін Уильямина Флеминг жасаған. Жіктеу схемасы бұрын қолданылған Секчи сыныптарын (I–IV) A-дан N-ға дейінгі әріптермен белгіленген нақтырақ сыныптарға бөлуді қарастырды. Сондай-ақ, O әрпі спектрі негізінен жарқын сызықтардан тұратын жұлдыздар үшін, P әрпі планеталық тұмандықтар үшін, ал Q әрпі A-дан P-ға дейінгі сыныптарға сәйкес келмейтін спектрлер үшін қолданылды. Каталогта N типіндегі жұлдыз кездеспеді, ал O типіндегі жұлдыз – HR 2583 Вольф–Райет жұлдызы ғана болды. Мори I-ден XXII-ге дейін нөмірленген жіктелімдерді қолданды; I-ден XX-ге дейінгі топтар Дрейпер каталогының B, A, F, G, K және M типтеріне сәйкес келді, ал XXI және XXII Дрейпер каталогының N және O типтеріне сәйкес келді. Ол спектрлік жіктемеде A жұлдыздарынан бұрын B жұлдыздарын қазіргі орнына орналастырған алғашқы адам болды. 1890 жылы Гарвард колледжінің обсерваториясы Оңтүстік жарты шардағы аспанды зерттеу үшін Перудің Арекипа қаласында бақылау стансасын құрды, ал Оңтүстік жарты шардағы жарқын жұлдыздарды зерттеуді 1901 жылы Энни Джумп Каннон және Пикеринг жариялады. Каннон Дрейпер каталогының әріптік типтерін қолданды, бірақ O, B, A, F, G, K және M әріптерін ғана қолданды, олар сол ретпен келтірілді, сондай-ақ планеталық тұмандықтар үшін P және кейбір ерекше спектрлер үшін Q әріптерін қолданды. Ол сондай-ақ B және A типтері арасындағы жұлдыздар үшін B5A, F және G типтерінен бесінші бөлігіндегі жұлдыздар үшін F2G және т.б. сияқты типтерді қолданды. 1910 және 1915 жылдар аралығында жаңа жаңалықтар жұлдыздық жіктеуге қызығушылықты арттырды, ал Генри Дрейпер каталогының жұмысы 1911 жылы басталды. 1912 жылдан 1915 жылға дейін Каннон және оның әріптестері ай сайын шамамен 5000 спектрді жіктеді. Каталог 1918–1924 жылдар аралығында Гарвард колледжі обсерваториясының жылнамасында 9 томдық көлемде жарық көрді. Онда 225 300 жұлдыздың шамамен орналасуы, шамасы, спектрлік жіктелуі және мүмкіндігінше Durchmusterung каталогтарына сілтемелер келтірілген. Қолданылған жіктеу схемасы Каннонның 1901 жылғы жұмысында қолданылған схемаға ұқсас болды, бірақ B, A, B5A, F2G және т.б. сияқты типтер B0, A0, B5, F2 және т.б. болып өзгертілді. O мен M кластарымен қатар, P тұмандықтар үшін, ал R және N көміртек жұлдыздары үшін қолданылды. Пикеринг 1919 жылдың 3 ақпанында қайтыс болды, ал 6 томды Каннонның қарауына қалдырды. Каннон Генри Дрейпер кеңейтуінде аспанның таңдалған аймақтарында 46 850 әлсіз жұлдыздың спектрлік жіктелуін тапты, ол 1925 және 1936 жылдар аралығында алты бөлімде жарияланды. Ол 1941 жылы қайтыс болғанға дейін жұлдыздарды жіктеуді жалғастырды. Бұл жіктелімдердің көпшілігі 1949 жылы Генри Дрейпер кеңейту кестелерінде жарияланды (осы кестелердің бірінші бөлігі 1937 жылы жарияланды). Бұл кестелерде Каннонның өлімінен кейін жұмысты бақылаған Маргарет Уолтон Майоллдың жіктемелері де бар. Каталог және оның кеңейтулері жұлдыздардың спектрлік типтерін каталогтауға жасалған алғашқы ірі ауқымды әрекет болды және оның құрылысы бүгінгі күні қолданылып жүрген жұлдыздық спектрлердің Гарвард классификациялық схемасына әкелді.

The Henry Draper Catalogue (HD) is an astronomical star catalogue published between 1918 and 1924, giving spectroscopic classifications for 225,300 stars; it was later expanded by the Henry Draper Extension (HDE), published between 1925 and 1936, which gave classifications for 46,850 more stars, and by the Henry Draper Extension Charts (HDEC), published from 1937 to 1949 in the form of charts, which gave classifications for 86,933 more stars. In all, 359,083 stars were classified as of August 2017. The construction of the Henry Draper Catalogue was part of a pioneering effort to classify stellar spectra, and its catalogue numbers are commonly used as a way of identifying stars. Pickering and his coworkers then began to take an objective prism survey of the sky and to classify the resulting spectra. + Classifications in the Draper Catalogue of Stellar Spectra Secchi Draper Comment I A, B, C, D Hydrogen lines dominant. II E, F, G, H, I, J, K, L III M IV N Did not appear in the catalogue. — O Wolf–Rayet spectra with bright lines. — P Planetary nebulae. — Q Other spectra. A first result of this work was the Draper Catalogue of Stellar Spectra, published in 1890. This catalogue contained spectroscopic classifications for 10,351 stars, mostly north of declination −25°. Most of the classification was done by Williamina Fleming. The classification scheme used was to subdivide the previously used Secchi classes (I to IV) into more specific classes, given letters from A to N. Also, the letter O was used for stars whose spectra consisted mainly of bright lines, the letter P for planetary nebulae, and the letter Q for spectra not fitting into any of the classes A through P. No star of type N appeared in the catalogue, and the only star of type O was the Wolf–Rayet star HR 2583. Maury used classifications numbered from I to XXII; groups I to XX corresponded to subdivisions of the Draper Catalogue types B, A, F, G, K, and M, while XXI and XXII corresponded to the Draper Catalogue types N and O. She was the first to place B stars in their current position, prior to A stars, in the spectral classification. In 1890, the Harvard College Observatory constructed an observation station in Arequipa, Peru in order to study the sky in the Southern Hemisphere, and a study of bright stars in the southern hemisphere was published by Annie Jump Cannon and Pickering in 1901. Cannon used the lettered types of the Draper Catalogue of Stellar Spectra, but dropped all letters except O, B, A, F, G, K, and M, used in that order, as well as P for planetary nebulae and Q for some peculiar spectra. She also used types such as B5A for stars halfway between types B and A, F2G for stars one fifth of the way from F to G, and so forth. Between 1910 and 1915, new discoveries increased interest in stellar classification, and work on the Henry Draper Catalogue itself started in 1911. From 1912 to 1915, Cannon and her coworkers classified spectra at the rate of approximately 5,000 per month. The catalogue was published in 9 volumes of the Annals of Harvard College Observatory between 1918 and 1924. It contains rough positions, magnitudes, spectral classifications, and, where possible, cross references to the Durchmusterung catalogs for 225,300 stars. The classification scheme used was similar to that used in Cannon's 1901 work, except that types such as B, A, B5A, F2G, and so on, had been changed to B0, A0, B5, F2, and so on. As well as the classes O through M, P was used for nebulae and R and N for carbon stars. Pickering died on February 3, 1919, leaving 6 volumes to be overseen by Cannon. Cannon found spectral classifications for 46,850 fainter stars in selected regions of the sky in the Henry Draper Extension, published in six parts between 1925 and 1936. She continued classifying stars until her death in 1941. Most of these classifications were published in 1949 in the Henry Draper Extension Charts (the first portion of these charts was published in 1937.) These charts also contained some classifications by Margaret Walton Mayall, who supervised the work after Cannon's death. The catalogue and its extensions were the first large scale attempt to catalogue spectral types of stars, and its construction led to the Harvard classification scheme of stellar spectra which is still used today.

Қолжетімділігі мен қолданылуы

Каталогтың негізгі бөлігіндегі жұлдыздардың шамасы орташа, шамамен 9м дейін (жалаң көзбен көрінетін ең әлсіз жұлдыздардың шамасына тең). Қосымшалар аспанның белгілі бір аймақтарынан іріктелген, 11-ші шамадағы жұлдыздарды қамтиды. Бастапқы каталогтағы жұлдыздар 1-ден 225300-ге дейін нөмірленген (HD префиксі), және 1900.0 эпохасы бойынша оң көтерілудің өсу ретімен нөмірленген. Бірінші қосымшадағы жұлдыздар 225301-ден 272150-ге дейін (HDE префиксі) нөмірленген, ал қосымша карталардағы жұлдыздар 272151-ден 359083-ге дейін (HDEC префиксі) нөмірленген. Дегенмен, нөмірлеу каталог және оның қосымшалары бойынша үздіксіз болғандықтан, HD префиксін қолдануда ешқандай қателікке жол бермейді, сондықтан оны кез келген жағдайда қолдануға болады. Көптеген жұлдыздар әдетте HD нөмірлерімен анықталады. Генри Дрейпер каталогы мен қосымшасы NASA Астрономиялық деректер орталығында астрономиялық каталогтардың үшінші CD-ROM дискісінде қолжетімді болды. Қазіргі уақытта каталог пен қосымша Страсбургтегі Centre de Données astronomiques ("Астрономиялық деректер орталығы", француз тілінде) VizieR қызметінен III/135A каталогы ретінде қолжетімді. Генри Дрейпердің қосымша карталарын машинамен оқуға болатын форматқа келтіру олардың форматына байланысты қиын болды, бірақ бұл міндет 1995 жылға дейін Нестеров, Рёсер және олардың әріптестерімен аяқталды, және қазір карталар VizieR-де III/182 каталогы ретінде қолжетімді.