Шарль Альфред Стотхард: Британия монументалды бейнелерінің шебері
Charles Alfred Stothard
Чарльз Стотард (1786-1821) – ағылшын суретші, ежелгі ескерткіштерді зерттеуші. Вестминстер аббаттығындағы Ричард II ескерткіші оның шығармаларында маңызды орын алған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Альфред Стотард (5 шілде 1786 – 28 мамыр 1821) – ағылшын антиквары және суретші, ескерткіш мүрделерді зерттеуге ерекше қызығушылық танытқан.
Charles Alfred Stothard (5 July 1786 – 28 May 1821) was an English antiquarian draughtsman, with a special interest in monumental effigies.
Өмір
Стотард Лондонда суретші Томас Стотардтың ұлы болып дүниеге келді. Ол Мистер Дирннің мектебінде білім алды, содан кейін Рев Роберт Бернсайдтың жеке оқушысы болды. 1807 жылдан бастап Корольдік академияда оқыды және үш жылдан кейін өзінің алғашқы тарихи картинасын – Помфрет қамалында Ричард II-нің өлімін салуға кірісті. Оның патшаның бейнесі Вестминстер аббаттығындағы қабіріндегі мүсінге тікелей негізделген. Ол тарихи сурет салуды көп ұзамай тоқтатты да, "Ұлыбританияның монументалды бейнелері" жобасына көшті, одан үлкен табыс күткен. Ол бірінші бөлімін 1811 жылы жариялады; бірге келген жарнамада оның мақсаты Генрих VIII билігіне дейінгі киімдердің нақты деректерін тарихи суретшілерге ұсыну, тарихты және өмірбаянды бейнелеу, сондай-ақ Шекспирдің пьесаларын қою үшін киім туралы нақты ақпарат беру екені түсіндірілді. 1819 жылы Антикварлар қоғамының мүшесі болып сайланды. "Бұл төменгі соттардың негізін салған" – сэр Уильям Феррерс, Бере Феррерс шіркеуінің негізін қалаушы, оның суреті Стотард қайтыс болған кезде салған әйнек суретінде бейнеленген.
Stothard was born in London, the son of the painter, Thomas Stothard. He was educated at a school run by a Mr Dearne, and then became a private pupil of the Rev Robert Burnside. He studied at the Royal Academy from 1807, and began his first historical picture, the Death of Richard II in Pomfret Castle three years later. His depiction of the king was based closely on the effigy on his tomb in Westminster Abbey. He soon abandoned the historical painting for a project which he hoped would be more remunerative, The Monumental Effigies of Great Britain. He published the first part in 1811; an accompanying advertisement explained that its purpose was to supply historical painters with accurate details of costume up to the reign of Henry VIII, to illustrate history and biography, and to provide accurate information on dress for productions of the plays of Shakespeare. He was elected a fellow of the Society of Antiquaries in 1819. The "founder of these courts below" was Sir William Ferrers, founder of Bere Ferrers church, whose image appears in the stained glass window Stothard was drawing at the time of his death.
Жарияланымдар
Стотардтың ең маңызды жарияланымдарының бірі – «Ұлыбританияның монументалды бейнелері» еңбегі болды; Нормандық жаулаудан Генрих VIII билігіне дейін сақталған ең жақсы тарихи иллюстрациялардың дұрыс бейнелерін жинап, сақтау мақсатында кафедральдар мен шіркеулерден таңдалған, көптеген гравиралық тақталар бар фолио том. Ол оны 1811 жылы бөлік-бөлік етіп жариялай бастады, бірақ қайтыс болғанда жарияланым аяқталмай қалды. Оның жесірі Анна Элиза төрт түрлі гравердің (Стотардтың түпнұсқа суреттерінен қалған тақталарды жасаған) және оның інісі Альфред Джон Кемптің (Стотардтың жеке жазбаларына негізделген қосымша мәтін ұсынған) көмегімен оны аяқтады. Толық том 1832 жылы жарық көрді, бірақ оның екі титулды беті бар, біреуі 1817 жылға, екіншісі 1832 жылға арналған, бұл кейде библиографиялық шатасу тудырады. Жарияланған жұмыстың негізгі назары бейнелерге шоғырланған, бірақ Филип Линдли бұл Стотардтың ерте қайтыс болуының салдары екенін және оның мақсаты олардың монументалды және сәулеттік контекстін толығырақ жазу болғанын көрсетті. «Monumental Effigies» еңбегінің екінші басылымы Джон Хьюитттің қосымша мәтінімен 1876 жылы екі томдық түрінде жарық көрді. Бірінші басылымның факсимильді нұсқасы, сәл кішілендірілген көлемде, 2011 жылы Ken Trotman Publishing баспасынан шықты. Стотардтың Бейе гобеленіндегі суреттерінен жасалған гравираларды Джеймс Басир жасап, 1823 жылы жариялады. Олар толық гобеленді көрсетеді және өнер тарихшысы Эрик Маклаган оларды «әлі күнге дейін түпнұсқаның ең толық бейнесін беретін тамаша тақталар» деп сипаттады. Анна Элиза 1823 жылы көптеген күнделік жазбаларын, хаттарды және басқа да түпнұсқа құжаттарды қамтитын «Стотардтың естеліктерін» жариялады. Бұл кітап оның өлімінен кейін оның беделін қалыптастыруға және арттыруға үлкен үлес қосты.
Stothard's principal publication was The Monumental Effigies of Great Britain; selected from our cathedrals and churches for the purpose of bringing together, and preserving correct representations of the best historical illustrations extant, from the Norman Conquest to the reign of Henry the Eighth, a folio volume containing many etched plates. He began to issue it in parts in 1811, but it remained unfinished at his death. His widow, Anna Eliza, brought it to completion, with the assistance of four different etchers (who produced the remaining plates from Stothard's original drawings), and her brother, Alfred John Kempe (who provided additional text, based in part on Stothard's own notes). The complete volume finally appeared in 1832, although it contains two title pages, one dated 1817 and the other 1832, which has sometimes caused bibliographical confusion. The focus of the published work is firmly on effigies, but Phillip Lindley has shown that this was a consequence of Stothard's premature death, and that his intention was to record more of their monumental and architectural contexts. A second edition of Monumental Effigies, in two folio volumes and with further additional text by John Hewitt, was published in 1876. A facsimile edition of the first edition, at a slightly reduced size, was issued by Ken Trotman Publishing in 2011. Engravings from Stothard's drawings of the Bayeux Tapestry were made by James Basire, and published in 1823. They show the complete tapestry, and were described by the art historian Eric Maclagan as "exquisite plates [which] still provide what is in many ways the most adequate representation of the original". Anna Eliza also published her Memoirs of Stothard, incorporating many journal entries, letters, and other original documents, in 1823. The book did much to mould and enhance his posthumous reputation.