Сэмюэл Уитбред: Британ саяхатшысы және реформаторы
Samuel Whitbread (1764–1815)
Сэмюэль Уитбред (1764-1815) – британдық саяхатшы, сыра қайнатушы және 23 жыл парламент мүшесі болған саяси қайраткер. Биографиясы туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сэмюэл Уитбрейд (18 қаңтар 1764 – 6 шілде 1815) – британдық саясаткер болған.
English politician
Samuel Whitbread (18 January 1764 – 6 July 1815) was a British politician.
Ерте өмір
Уитбрейд 1764 жылдың 18 қаңтарында Бедфордширдегі Кардингтон қаласында, сыра қайнатушы Сэмюэл Уитбрейдтің ұлы болып дүниеге келді. Ол Этон колледжінде, Оксфордтың Крайст-Черч колледжінде және Кембридждегі Сент-Джон колледжінде білім алды. Содан кейін ол Еуропа бойынша "Ұлы саяхатқа" шығып, Дания, Швеция, Ресей, Польша, Пруссия, Франция және Италияны аралады. 1786 жылдың мамыр айында Англияға оралып, әкесінің табысты сыра қайнату бизнесіне қосылды.
Whitbread was born on 18 January 1764 in Cardington, Bedfordshire, the son of the brewer Samuel Whitbread. He was educated at Eton College, Christ Church, Oxford, and St John's College, Cambridge, after which he embarked on a European "Grand Tour", visiting Denmark, Sweden, Russia, Poland, Prussia, France, and Italy. He returned to England in May 1786 and joined his father's successful brewing business.
Парламент мүшесі
Уитбрейд 1790 жылы Бедфорд округінен Парламент мүшесі (депутат) болып сайланды (оның әкесі де депутат болған) және ол жиырма үш жыл бойы Парламентте өкілдік етті. Уитбрейд – реформатор, діни және азаматтық құқықтарды, құлдықты жоюды, ұлттық білім беру жүйесін жақтаған және 1795 жылы ең төменгі жалақыны енгізу жөніндегі сәтсіз заң жобасын ұсынған адам. Ол Чарльз Джеймс Фокстың жақын досы және әріптесі болды. Фокс қайтыс болғаннан кейін Уитбрейд вигтердің жетекшісі болды және 1805 жылы Виконт Мелвиллді сотқа тарту науқанын ұйымдастырды. 1806 жылы Лордтар палатасы Мелвиллді барлық айыптардан босатып жіберді. Кейін Уитбрейд Мелвиллдің мемлекеттік қаражатты жеке пайдасына жұмсағанын ешқашан күмәнданбағанын мойындады. Уитбрейд 1796 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін оның мүлкін, соның ішінде Саутхилл Паркін және отбасылық сыра қайнату компаниясын басқаруға алды. 1810 жылдардың басында компанияның қаржысын жақсарту үшін инвестиция тарту мақсатында бірнеше жаңа серіктестерді шақырды. 1808 жылы бұл 1-ші Бедфордшир жергілікті милициясы болып құрылды, оның басшылығын лейтенант-полковник Тависток маркизімен бірге жүзеге асырды. Уитбрейд Наполеонды және оның Франция мен Еуропадағы реформаларын бағалады. Ол Наполеонның көптеген реформалары Ұлыбританияда да іске асырылатынына үміттенді. Пиреней соғысы кезеңінде ол француз әскерлерінің жеңілістерін азайтып көрсетіп, Наполеонның ерте немесе кеш жеңіске жететініне сендіріп, Ұлыбританияны континенттен шығаруға бар күшін салды. 1814 жылы Наполеон тақтан бас тарғанда ол қатты қайғырды. Уитбрейд депрессияға ұшырады және 1815 жылғы 6 шілде күні таңертең жүзікпен кесіп өзіне қол жұмсады. Хаммондтар: «Уитбрейд – тарихқа әділетсіздік жасалған саясаткер. Оның ең бағалы қасиеті – оның терең және қуатты сезімталдығы; ол өмірін үмітсіз күрестерде өткізіп, қоғамдық күйзелістен өз қолымен қайтыс болды» деліп жазады. Оның ұлдары Уильям Генри Уитбрейд және Сэмюэл Чарльз Уитбрейд де Парламент мүшелері болды. Англияның Орталық Бедфордшир аймағындағы Сэмюэл Уитбрейд академиясы оның құрметіне аталған.
Whitbread was elected as a Member of Parliament (MP) for Bedford in 1790 (his father too had been MP) and he remained MP for twenty three years. Whitbread was a reformer – a champion of religious and civil rights, for the abolition of slavery, a proponent of a national education system and, in 1795, sponsor of an unsuccessful bill for the introduction of minimum wages. He was a close friend and colleague of Charles James Fox. After Fox's death, Whitbread took over the leadership of the Whigs, and in 1805 led the campaign to have Viscount Melville impeached. In 1806 the House of Lords found Melville not guilty of all charges. In a shocking admission, Whitbread later confessed that he never suspected that Melville had enriched himself with public funds. Whitbread took over the control of his father's estate, including Southill Park and the family brewing company following his father's death in 1796 and by the early 1810s, had introduced several new partners to bring investment to stabilise the finances of the company. In 1808 this became the 1st Bedfordshire Local Militia and he shared the command with Lt Col the Marquess of Tavistock. Whitbread admired Napoleon and his reforms in France and Europe. He hoped that many of Napoleon's reforms would be implemented in Britain. Throughout the Peninsular War he played down French defeats convinced that sooner or later Napoleon would triumph, and he did all he could to bring about a withdrawal of Britain from the continent. When Napoleon abdicated in 1814 he was devastated. Whitbread began to suffer from depression, and on the morning of 6 July 1815, he committed suicide by cutting his throat with a razor. The Hammonds comment that "Whitbread is a politician to whom history has done less than justice His most notable quality was his vivid and energetic sympathy; he spent his life in hopeless battles and died by his own hand of public despair." Their sons, William Henry Whitbread and Samuel Charles Whitbread, were also Members of Parliament. Samuel Whitbread Academy in Central Bedfordshire, England, is named after him.