Жаңа Зеландия мен Оңтүстік Теңіздер көрмесі (1889-1890)
New Zealand and South Seas Exhibition (1889)
Жаңа Зеландия мен Оңтүстік Теңіз көрмесі (1889-1890, Данидин). Жаңа Зеландияның тәуелсіздігінің 50 жылдығына арналған халықаралық шара, тарихы мен ұйымдастырушылары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландия және Оңтүстік теңіздер көрмесі – 1889 жылдың 26 қарашасынан 1890 жылдың 19 сәуіріне дейін Жаңа Зеландияның Дунедин қаласында өткен халықаралық көрме.
The New Zealand and South Seas Exhibition was an international exhibition held in Dunedin, New Zealand from 26 November 1889 to 19 April 1890.
Ұйым
Д. Х. Гастинг 1840 жылы Жаңа Зеландия үкімшілігіне британдық тәуелділіктің жариялануының 50 жылдығын тойлау мақсатында 1890 жылы Жаңа Зеландияның Дюнедин қаласында халықаралық көрме өткізуді ұсынды. 1888 жылғы 25 қазанда ұйымдастыру комитетін құру үшін жиналыс өтті. Джон Робертс президент, ал Ричард Твопени атқару комиссары болып сайланды. Альфред Ли Смит көрменің директорларының бірі болды. Ұлттық үкімет «Жаңа Зеландия мен Оңтүстік теңіздер көрмесін» ресми мойындап, ұйымдастыруға 10 000 фунт стерлинг бөлді.
D. H. Hasting proposed the hosting of an international exhibition in Dunedin, New Zealand to celebrate the golden jubilee in 1890 of the proclamation of British sovereignty over New Zealand in 1840. A meeting was held on 25 October 1888 to form an organizing committee. John Roberts was elected president and Richard Twopeny, executive commissioner. Alfred Lee Smith was one of the directors of the exhibition. The national government officially recognized the New Zealand and South Seas Exhibition, and granted £10,000 for its organization.
Сәулет
Отаго порты басқармасы шамамен 121 акр жерді сыйға берді, оның шекарасын Кроуфорд, Андерсон шығанағы, Камберленд және Джервоис көшелері құрады. Бас ғимаратты Джеймс Хислоп жобалап, Инверкаргиллден келген мердігерлер Макмат пен Уокер салды. Ғимарат бірнеше қосымшалардан және залдардан тұрды, бұл тура емес төртбұрыш пішіндес, ең ұзын қабырғасы 1,162 фут, ал жалпы ені 465 фут болатын. Бас кіреберісінен 80 фут биіктікте орналасқан, диаметрі 50 фут болатын үлкен күмбездің беті сегіз тонна қорғасынмен жабылған. Бас ғимараттың мавр стилінде салынғаны айтылды. Ішінде жаңа Зеландия папоротниктері мен гүлдерімен, айналармен және гүлдер себеттерімен әшекейленген, түрлі-түсті әшекейленген төбесі бар, матамен жабылған үлкен аркалар орналасқан. Көрмеге Жаңа Зеландияның Эйфель мұнарасы қосылды – Париждегі жаңадан салынған Эйфель мұнарасының үлгісі бойынша «Австрал Отис» лифт компаниясы салған ағаш құрылым. Мұнараның құны 1200 фунт стерлингке бағаланды. Лифт мұнараның 30 метріне дейін көтерілді, төрт тоқтау орны болды, онда адамдар түсе алатын. Лифт бір мезгілде 16 адамды тасымалдай алатын, ересектер үшін билеті алты пенс болды. Көрменің ішкі ауласына жақын орналасқан бақшада, лифтісіз 12 метр (40 фут) биіктіктегі кішкентай Эйфель мұнарасы орналасқан. Ол вискині көрсету үшін пайдаланылды. Тағы бір өте танымал көңіл көтеру орыны – 122 метр (400 фут) ұзындығындағы жол бойында жоғары-төмен қозғалатын, дөңгелекті тау-кенге ұқсас теміржол болды. «Антропометриялық зертханада» келушілер өкпе сыйымдылығы, көру қабілеті, күш-қуаты сияқты тесттерден өтіп, дене өлшемдерін талдауға мүмкіндік алды. Көрме 125 күн бойы ашық тұрды, оған 625 248 адам келді, ал 1890 жылдың 19 сәуірінде жабылды. Көрме шамамен 900 фунт стерлинг пайда тапты, ол ұйымдастыру комитеті – Жаңа Зеландия көрме компаниясының акционерлері арасында бөлісті. Көрме жабылып, ғимараттар мен жабдықтар сатылып немесе бұзылып, алаң тазартылды. Көрменің сақталған соңғы бөліктерінің бірі – ағаштан және толқынды темірден жасалған сегізбұрышты мұнара, ол Дунединге жақын Кури Буш шаруашылығына сатылып, көшірілді. Ол көп жылдар бойы сиырлар мен тауықтарға арналған тұрақ ретінде және астық сарайы ретінде пайдаланылды, біртіндеп тозығып, құлдырады. 2015 жылдың қараша айындағы қатты желде құрылым құлады. Джон Робертс 1891 жылы көрменің президенті ретінде көрсеткен қызметі үшін Святого Михаила және Святого Георгия орденінің серігі атағымен марапатталды. Көрмеге арналған «Көркем Дюнедин» атты кітап жарық көрді. Оны Александр Батгейт редакциялады, онда қала мен оның маңының сипаттамасы, сондай-ақ қаланың және оның негізгі мекемелерінің қысқаша тарихы берілген.
A site of about 121 acres was donated by the Otago Harbour Board, bounded by Crawford, Anderson's Bay, Cumberland, and Jervois Streets. The main building was designed by James Hislop and built by contractors McMath and Walker of Invercargill. The building consisted of several annexes and halls forming an irregular quadrilateral with its longest side measuring 1,162 feet and a total width of 465 feet. A huge dome 50 feet in diameter rose 80 feet above the main entrance and was covered in eight tons of lead. The main building was described as being of Moorish design. Inside, there were large arches draped with velvet curtains and bordered by wooden spandrels decorated with New Zealand ferns and flowers, mirrors and baskets of flowers, and a multi coloured decorated ceiling. Exhibitions included New Zealand's Eiffel Tower, a wooden structure built by the Austral Otis Elevator Company, based on the newly erected Eiffel Tower in Paris. The tower was estimated to cost £1200. An elevator ascended about 30 m up the tower, and there were four landings where people could alight. The elevator could carry 16 people at a time, for a fee of sixpence per adult. A smaller Eiffel Tower about 12 m (40 ft) high, without an elevator, was situated in an adjacent garden area near the internal courtyard of the exhibition. It was used for displaying whisky. Another very popular attraction was the switchback railway, similar to a roller coaster, which swooped up and down inclines on a 122 metre long (400 ft ) track. At the 'Anthropometrical Laboratory', visitors could have tests such as lung capacity, eyesight, and strength and have their body measurements analysed. During the 125 days the exhibition was open there was an attendance of 625,248, before the exhibition closed on 19 April 1890. The exhibition made a profit of almost £900, which was distributed amongst the shareholders of the organising body, the New Zealand Exhibition Company. After the exhibition closed, the various buildings and fittings were sold off or demolished and the site was cleared. One of the last existing sections of the exhibition an octagonal tower, made of timber and corrugated iron, which was sold and removed to a farm at Kuri Bush near Dunedin. It was used for many years as housing for cows and chickens and as a haybarn, gradually becoming more decayed. The structure collapsed in strong winds in November 2015. John Roberts was awarded the Companionship of the Most Distinguished Order of St. Michael and St. George in 1891 for his services as president of the exhibition. A book was published on the occasion of the exhibition, titled Picturesque Dunedin. It was edited by Alexander Bathgate, and gave a description of Dunedin and its neighbourhood, with a short historical account of the city and its principal institutions.